https://www.facebook.com/199860936550998/

Nie Pey Meta Family

Home
United States
Washington D.C., DC
Nie Pey Meta Family

✨📖🌸

06/08/2026

្នុងវិមានម៉ាហ្វៀមីនយ៉ុនហ្គី
ភាគ១១+១២

ភាគ១១ ភ្លើងប្រចណ្ឌដុតរោល និងការស្វែងរកការពិត
សម្រែកដ៏មានអំណាច និងកំហឹងខឹងសម្បាររបស់ មីន យ៉ុនហ្គី បានធ្វើឱ្យបរិយាកាសនៅក្នុងបន្ទប់ VIP ទាំងមូលប្រែជាត្រជាក់ស្រេប។ ជូ សៀហ្វៃ ដែលត្រូវគេគ្រវាត់ចេញនោះ មុខឡើងស្លេកស្លាំងទាំងខឹងទាំងខ្មាស តែនាងមិនហ៊ានតវ៉ាជាមួយសត្វតោដែលកំពុងតែគ្រហឹមរូបនេះឡើយ។

« បាទ ចៅហ្វាយ! ខ្ញុំនឹងទៅចាត់ការភ្លាម! » តីតាន់ ឱនក្បាលទទួលបញ្ជា រួចប្រញាប់រត់ចេញទៅយ៉ាងលឿន ដើម្បីដេញតាមឡានរបស់លោក យ៉ូវ អ៊ូធាន។

@មន្ទីរពេទ្យឯកជនលំដាប់ខ្ពស់

ពន្លឺភ្លើងនៅក្នុងបន្ទប់សង្គ្រោះបន្ទាន់បានភ្លឺឡើង យ៉ូវ អ៊ូធាន ឈរដើរចុះដើរឡើងនៅខាងមុខបន្ទប់ ទឹកមុខរបស់គេពោរពេញទៅដោយភាពម៉ឺងម៉ាត់ ប៉ុន្តែកែវភ្នែកបង្កប់ទៅដោយការគិតគូរវែងឆ្ងាយ។ គេមិនយល់ទាល់តែសោះថា ហេតុអ្វីបានជា មីន យ៉ុនហ្គី ដែលជាម៉ាហ្វៀដ៏មានអំណាច និងជាមនុស្សឈាមត្រជាក់ បែរជាបង្ហាញកែវភ្នែកពិឃាត និងប្រចណ្ឌចំពោះបុគ្គលិកស្រីធម្មតាម្នាក់នៅក្នុងហាងរបស់គេដល់ថ្នាក់នេះ?
មិនយូរប៉ុន្មាន គ្រូពេទ្យម្នាក់បានដើរចេញមកពីខាងក្នុងបន្ទប់។

« លោកប្រធាន យ៉ូវ... អ្នកនាងម្នាក់នោះមិនមានគ្រោះថ្នាក់ដល់ជីវិតទេបាទ » គ្រូពេទ្យនិយាយទាំងឱនគោរព « ប៉ុន្តែរាងកាយរបស់នាងខ្សោយខ្លាំងណាស់។ នាងមានសម្ពាធឈាមទាប អាការកង្វះចំណីអាហារ និងមានសម្ពាធផ្លូវចិត្តធ្ងន់ធ្ងរ (Stress) រួមផ្សំនឹងការសម្រាកមិនគ្រប់គ្រាន់ជាច្រើនខែ។ ហាក់ដូចជានាងឆ្លងកាត់រឿងរ៉ាវលំបាកចិត្តធំដុំណាស់ក្នុងឆាកជីវិត »។

សម្តីរបស់គ្រូពេទ្យ ធ្វើឱ្យ យ៉ូវ អ៊ូធាន ជ្រួញចិញ្ចើមផ្អាកគិត។ គេក្រឡេកមើលទៅក្នុងបន្ទប់សង្គ្រោះ ឃើញរាងកាយតូចច្រឡឹងរបស់ អាយរីន ដែលកំពុងគេងសន្លប់ទាំងមុខស្លេកស្លាំង មានសរសេរេដោតសេរ៉ូមជាប់នឹងដៃ។ ទោះបីជានាងស្ថិតក្នុងស្ថានភាពបែបនេះក៏ដោយ ក៏ទម្រង់មុខដ៏ស្រស់ស្អាត និងស្រទន់របស់នាង នៅតែអាចទាក់ទាញខ្សែភ្នែករបស់គេឱ្យសម្លឹងមិនដាក់។

« ជួយមើលថែនាងឱ្យល្អបំផុត ប្រើថ្នាំណាដែលល្អបំផុតសម្រាប់នាង » អ៊ូធាន បញ្ជាទៅគ្រូពេទ្យ រួចដើរចូលទៅក្នុងបន្ទប់សម្លឹងមើលមុខនាងជិតៗ។ គេមានអារម្មណ៍អាណិត និងចង់ដឹងពីប្រវត្តិរបស់ស្រីម្នាក់នេះកាន់តែខ្លាំង។

@បរិវេណមន្ទីរពេទ្យ (យប់ជ្រៅ)
ឡានទំនើបពណ៌ខ្មៅមួយគ្រឿង បានបើកមកឈប់ង៉ក់នៅខាងមុខមន្ទីរពេទ្យ។ ទ្វារឡានត្រូវបានបើកឡើង ព្រមជាមួយវត្តមានរបស់បុរសដែលមានកែវភ្នែកដូចសត្វតោ មីន យ៉ុនហ្គី ដើរចូលមកខាងក្នុងទាំងជំហានវែងៗ គេមិនអាចទ្រាំចាំរបាយការណ៍នៅវិមានបានឡើយ បេះដូងរបស់គេវាដូចជាត្រូវភ្លើងដុត បើមិនបានឃើញនាងនឹងភ្នែកទេ គេច្បាស់ជាឆ្កួតជាមិនខាន។

« ចៅហ្វាយ... លោក យ៉ូវ អ៊ូធាន បានប្តូរនាងទៅបន្ទប់សម្រាក VIP លេខ ៥០២ ហើយបាទ » តីតាន់ ដែលមកចាំផ្លូវមុននេះ រាយការណ៍ភ្លាមៗ។
មីន យ៉ុនហ្គី មិនស្តាប់អ្វីបន្តទៀត គេដើរសំដៅទៅជណ្តើរយន្តភ្លាម។
@បន្ទប់ VIP លេខ ៥០២

ទ្វារបន្ទប់ត្រូវបានបើកឡើងយ៉ាងខ្លាំងដោយគ្មានការគោះ។ យ៉ូវ អ៊ូធាន ដែលកំពុងតែអង្គុយមើលឯកសារក្បែរគ្រែរបស់ អាយរីន ងាកមកមើលទាំងទឹកមុខស្ងប់ស្ងាត់ ហាក់ដូចជាដឹងមុនថា មីន យ៉ុនហ្គី មុខជាត្រូវមកទីនេះមិនខាន។

« លោកប្រធាន មីន... ទីនេះជាមន្ទីរពេទ្យ មិនមែនជាទីស្នាក់ការម៉ាហ្វៀរបស់លោកទេ សុំមេត្តារក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់ផង » យ៉ូវ អ៊ូធាន និយាយទាំងសំឡេងស្មើ។

មីន យ៉ុនហ្គី មិនខ្វល់ពីសម្តីរបស់ អ៊ូធាន ឡើយ ខ្សែភ្នែករបស់គេសម្លឹងត្រង់ទៅ អាយរីន ដែលកំពុងគេងលក់មិនដឹងខ្លួន។ ឃើញមុខស្លេកស្លាំងរបស់នាង បេះដូងក្រៀមក្រោះរបស់គេស្រាប់តែញ័ររន្ធត់ និងមានអារម្មណ៍ខុសយ៉ាងខ្លាំង។ ប៉ុន្តែ ពេលគេងាកមកឃើញ យ៉ូវ អ៊ូធាន ឈរក្បែរនាង ភ្លើងប្រចណ្ឌក៏ផ្ទុះឡើងមកវិញភ្លាម។

« ចេញទៅឱ្យឆ្ងាយពីនាងទៅ លោក យ៉ូវ! » មីន យ៉ុនហ្គី ដើរទៅឈរចំពោះមុខ អ៊ូធាន ទាំងសម្តីគំរាមកំហែង « ខ្ញុំប្រាប់លោកជាលើកចុងក្រោយ ស្រីម្នាក់នេះជាប្រពន្ធរបស់ខ្ញុំ! បើលោកមិនចង់ឱ្យជំនួញ និងទំនាក់ទំនងរវាងខ្ញុំ និងប្អូនប្រុសលោកត្រូវកាត់ដាច់ទេ... កុំលូកដៃ! »

យ៉ូវ អ៊ូធាន ញញឹមចុងមាត់បន្តិច គេក្រោកឈរឡើងប្រឈមមុខនឹង មីន យ៉ុនហ្គី យ៉ាងអង់អាង៖
« ប្រពន្ធរបស់លោក? នាងមិនគួរមានប្តីជាឣ្នកមាន ថោកទាប ចឹងសោះ បណ្តោយឱ្យនាងមកធ្វើការជាអ្នករត់តុដាច់បាយដាច់ទឹកសន្លប់ដួលទាំងជំហរចំពោះមុខលោកបែបនេះហាស? ហៅថាប្រពន្ធយ៉ាងម៉េចទៀត បើលោកបង្ខំឣោយនាងលែងលះរួចទៅហើយបែរជាត្រូវលោកបណ្តើរស្រីផ្សេងមកឌឺដងដាក់នាងទាំងដែលនាងកំពុងតែឈឺចាប់? » អ៊ូធាន សួរដេញដោលចំៗ ធ្វើឱ្យ យ៉ុនហ្គី គាំងសម្តី។

អ៊ូធាន និយាយបន្តទាំងម៉ឺងម៉ាត់៖ « Jack On ប្អូនប្រុសខ្ញុំ ធ្លាប់ប្រាប់ខ្ញុំថា លោកជាមនុស្សដាច់ខាត និងមានហេតុផល។ តែថ្ងៃនេះលោកធ្វើឱ្យខ្ញុំខកចិត្តខ្លាំងណាស់។ ទោះជានាងជាអ្នកណាពីមុនក៏ដោយ តែពេលនេះនាងជាបុគ្គលិករបស់ខ្ញុំ ហើយដរាបណានាងស្ថិតនៅក្នុងមន្ទីរពេទ្យនេះ ខ្ញុំមានសិទ្ធិការពារសុវត្ថិភាពរបស់នាង។ បើលោកចង់បាននាងត្រឡប់ទៅវិញ... ចាំនាងដឹងខ្លួន ហើយឱ្យនាងជាអ្នកសម្រេចចិត្តដោយខ្លួនឯងចុះ! »

« ឯង...!! » មីន យ៉ុនហ្គី ខឹងដល់កំពូល គេស្ទុះទៅចាប់កអាវរបស់ យ៉ូវ អ៊ូធាន ជាប់។ បរិយាកាសក្នុងបន្ទប់ឡើងកម្តៅដូចបន្ទុះភ្នំភ្លើង បុរសខ្លាំងទាំងពីរនាក់សម្លឹងមុខគ្នាចំៗដោយគ្មានអ្នកណាព្រមថយមួយជំហានឡើយ។

ចំពេលដែលសង្គ្រាមរវាងបុរសទាំងពីរកំពុងតែហៀបនឹងផ្ទុះឡើង សំឡេងភ្ញាក់ដោយសម្លេងខ្សោយៗតិចៗចេញពីលើគ្រែពេទ្យស្រាប់តែបន្លឺឡើង៖

« អឹម... ឈឺក្បាលណាស់... » អាយរីន ចាប់ផ្តើមព្រិចភ្នែកងាករកកលនឹងដឹងខ្លួន។

សំឡេងរបស់នាង ធ្វើឱ្យបុរសទាំងពីរនាក់ព្រមលែងដៃពីគ្នាភ្លាម រួចស្ទុះទៅរកគ្រែពេទ្យក្នុងពេលតែមួយ...!

្នុងវិមានម៉ាហ្វៀមីនយ៉ុនហ្គី ភាគ១២
ខួរក្បាលទទេស្អាត និងការចាប់ផ្តើមនៃល្បែងថ្មី

ពន្លឺភ្លើងពណ៌សក្នុងបន្ទប់ពេទ្យធ្វើឱ្យ អាយរីន ព្រិចភ្នែកតិចៗទាំងលំបាក។ នាងមានអារម្មណ៍ថាដងខ្លួនទាំងមូលធ្ងន់ដូចថ្ម ហើយនៅក្នុងក្បាលរបស់នាងគឺទទេស្អាត រកនឹកអ្វីក៏មិនឃើញ សូម្បីតែឈ្មោះខ្លួនឯង។

« អ្នកនាង! ដឹងខ្លួនហើយមែនទេ? » សំឡេងធ្ងន់ស្រទន់របស់ យ៉ូវ អ៊ូធាន បន្លឺឡើងមុនគេ គេឱនទៅសម្លឹងនាងដោយទឹកមុខបារម្ភពិតប្រាកដ។

មីន យ៉ុនហ្គី មិនបង្អង់យូរ គេស្ទុះមកច្រានស្មា អ៊ូធាន ចេញបន្តិច រួចចាប់ដៃតូចស្រឡូនរបស់ អាយរីន ជាប់៖ « អាយរីន! ឣូនដឹងខ្លួនហើយមែនទេ? ដឹងទេថាបងបារម្ភពីឣូនប៉ុនណា? » កែវភ្នែកសត្វតោដ៏កាចសាហាវមុននេះ ប្រែជាទន់ជ្រាយ និងពោរពេញដោយក្តីនឹក រហូតដល់ អាយរីន ស្រឡាំងកាំង។

អាយរីន សម្លឹងមើលមុខបុរសសង្ហាទាំងពីរនាក់ដែលឈរក្បែរគ្រែរបស់នាងដោយខ្សែភ្នែកប្លែកៗ និងពោរពេញដោយភាពភ័យខ្លាច។ នាងប្រញាប់ដកដៃចេញពីរង្វង់ដៃរបស់ មីន យ៉ុនហ្គី ភ្លាម រួចរំកិលខ្លួនថយទៅក្រោយរហូតដល់ជាប់ក្បាលគ្រែ។

« ពួកលោក... ពួកលោកជានរណា? » សំឡេងខ្សាវៗរបស់នាងបន្លឺឡើង ធ្វើឱ្យបុរសទាំងពីរនាក់គាំងស្រឡាំងកាំង។

« អាយរីន... នេះឣូនលេងសើចអីហ្នឹង? បងគឺ មីន យ៉ុនហ្គី! ជា... ប្តីរបស់ឣូនគេរកនិយាយប៉ុន្តែឣៀនមាត់» មីន យ៉ុនហ្គី ស្ទើរតែដាច់ខ្យល់ស្លាប់នឹងកន្លែង គេព្យាយាមចូលទៅជិតនាងម្តងទៀត តែ អាយរីន បែរជាលើកដៃឃាត់ទាំងញ័រទទ្រើក។

« កុំចូលមក! ខ្ញុំ... ខ្ញុំមិនស្គាល់លោកទេ! កុំធ្វើបាបខ្ញុំអី... ខ្ញុំជានរណា? ហេតុអីខ្ញុំនៅទីនេះ? អូយ... ឈឺក្បាលណាស់! » អាយរីន យកដៃខ្ទប់ក្បាលខ្លួនឯង ទឹកភ្នែកហូរចុះមកព្រោះតែភាពភ័យខ្លាច និងការឈឺចាប់ដែលព្យាយាមរកនឹកអតីតកាល តែខួរក្បាលរបស់នាងបែរជាទទេស្អាតដូចក្រដាសស។

យ៉ូវ អ៊ូធាន ឃើញស្ថានភាពមិនស្រួល គេស្ទុះទៅចុចប៊ូតុងហៅគ្រូពេទ្យភ្លាម រួចចូលទៅរារាំង មីន យ៉ុនហ្គី៖ « លោកប្រធាន មីន! ថយចេញសិនទៅ នាងកំពុងតែស្លន់ស្លោហើយ! »

មិនយូរប៉ុន្មាន គ្រូពេទ្យបានចូលមកពិនិត្យ អាយរីន យ៉ាងដិតដល់ មុននឹងដើរចេញមកពន្យល់បុរសទាំងពីរនៅខាងក្រៅបន្ទប់។

« តាមលទ្ធផលពិនិត្យខួរក្បាល និងរាងកាយ... អ្នកជំងឺមានសភាពបាត់បង់ការចងចាំបណ្តោះអាសន្ន (Amnesia) ដែលបណ្តាលមកពីសម្ពាធផ្លូវចិត្តធ្ងន់ធ្ងររហូតដល់ដល់ចំណុចកំពូល។ ខួរក្បាលរបស់នាងបានបង្កើតយន្តការការពារខ្លួន ដោយការលុបចោលរាល់ការចងចាំដែលធ្វើឱ្យនាងឈឺចាប់បំផុតក្នុងឆាកជីវិត ដើម្បីកុំឱ្យនាងត្រូវរងទុក្ខបន្តទៀត។ ពេលនេះ នាងមិនចាំសូម្បីតែឈ្មោះខ្លួនឯង ឬមនុស្សជុំវិញខ្លួនឡើយ »។

សម្តីរបស់គ្រូពេទ្យដូចជារន្ទះបាញ់ចំកណ្តាលទ្រូងរបស់ មីន យ៉ុនហ្គី។ « លុបចោលការចងចាំដែលឈឺចាប់បំផុត... » ពាក្យនេះមានន័យថា រាល់ទង្វើអាក្រក់ ការធ្វើបាបចិត្ត និងសម្ពាធដែលគេបានផ្តល់ឱ្យនាងកន្លងមក គឺជាអ្នកបំផ្លាញការចងចាំរបស់នាង! គេជាអ្នកធ្វើឱ្យនាងក្លាយជាបែបនេះ!

ខណៈពេលដែល មីន យ៉ុនហ្គី កំពុងតែធ្លាក់ក្នុងភាពវិប្បដិសារី និងឈឺចាប់ យ៉ូវ អ៊ូធាន បែរជាសម្លឹងមើលទៅ មីន យ៉ុនហ្គី ដោយខ្សែភ្នែកយល់ការណ៍។ អ៊ូធាន ដឹងច្បាស់ថា មហាសេដ្ឋីឈាមត្រជាក់ម្នាក់នេះច្បាស់ជាបានធ្វើរឿងអាក្រក់ដាក់ អាយរីន ច្រើនណាស់ ទើបនាងចង់ភ្លេចគ្រប់យ៉ាងបែបនេះ។

« នេះប្រហែលជាការចាប់ផ្តើមថ្មីរបស់នាងហើយ លោកប្រធាន មីន » យ៉ូវ អ៊ូធាន និយាយដោយសំឡេងត្រជាក់ « ក្នុងនាមនាងជាបុគ្គលិករបស់ខ្ញុំ ត្រូវស្វែងរកសាច់ញាតិ ទាំងអស់... ខ្ញុំនឹងធ្វើជាអ្នកមើលថែនាង និងផ្តល់ជីវិតថ្មីឱ្យនាងដោយខ្លួនឯង »។

« ឯងកុំសង្ឃឹមឱ្យសោះ យ៉ូវ អ៊ូធាន! » មីន យ៉ុនហ្គី ងាកមកសម្លឹង អ៊ូធាន ទាំងភ្នែកតោដែលឆេះដុំ « ទោះនាងភ្លេចគ្រប់យ៉ាង ក៏នាងនៅតែជាប្រពន្ធរបស់ខ្ញុំ! ខ្ញុំនឹងនាំនាងត្រឡប់ទៅវិមានវិញឥឡូវនេះ! »

« លោកគិតថាលោកអាចនាំនាងទៅបានដោយរបៀបណា បើនាងឃើញលោកភ្លាម នាងភ័យខ្លាចរហូតដល់យំសោកបែបនេះ? » អ៊ូធាន ញញឹមចុងមាត់យ៉ាងមានប្រៀប « បើលោកបង្ខំនាង នាងអាចនឹងមានគ្រោះថ្នាក់ជាងនេះ។ លោកគួរតែដកថយសិនទៅ »។

មីន យ៉ុនហ្គី ក្តាប់ដៃណែនស្ទើរធ្លាយឈាម។ គេសម្លឹងមើលទៅក្នុងបន្ទប់ ឃើញ អាយរីន កំពុងអង្គុយឱបជង្គង់ទាំងកែវភ្នែករេរ៉ាគួរឱ្យអាណិត។ គេដឹងច្បាស់ថា បើគេបង្ខំនាងពេលនេះ នាងច្បាស់ជាស្អប់គេកាន់តែខ្លាំង។

« តីតាន់... » មីន យ៉ុនហ្គី ហៅជំនួយការទាំងសំឡេងខ្សឹកខ្សួល បង្កប់ដោយភាពឈឺចាប់ « ទុកឱ្យនាងនៅទីនេះសិនចុះ... ប៉ុន្តែត្រូវដាក់កម្លាំងយាមកាមជុំវិញមន្ទីរពេទ្យនេះ ២៤ ម៉ោង! ហាមឱ្យប្រុសណាប៉ះពាល់នាង សូម្បីតែចុងក្រចក! »

យ៉ុនហ្គី ងាកមកសម្លឹងមុខ យ៉ូវ អ៊ូធាន ជាលើកចុងក្រោយ៖ « យ៉ូវ អ៊ូធាន... កុំគិតថាយកឱកាសនេះមកដណ្តើមនាងពីខ្ញុំឱ្យសោះ។ របស់ដែលជារបស់ មីន យ៉ុនហ្គី ទោះបីជាស្លា/ប់ ក៏នៅតែជារបស់ខ្ញុំដែរ! »

និយាយរួច មីន យ៉ុនហ្គី ក៏ដើរចេញពីមន្ទីរពេទ្យទាំងបេះដូងខ្ទេចខ្ទាំ តែក្នុងចិត្តរបស់គេបានប្តេជ្ញាចិត្តថា គេនឹងធ្វើគ្រប់យ៉ាងដើម្បីឱ្យនាងចាំគេឡើងវិញ និងទាញនាងមកក្នុងរង្វង់ដៃរបស់គេម្តងទៀត ទោះបីជាត្រូវបំផ្លាញពិភពលោកទាំងមូលក៏ដោយ។

ចំណែកឯ លោក យ៉ូវ អ៊ូធាន វិញ គេបានដើរចូលទៅក្នុងបន្ទប់សម្រាករបស់ អាយរីន យឺតៗ ព្រមទាំងហុចកែវទឹកក្តៅឱ្យនាង ជាមួយនឹងស្នាមញញឹមដ៏កក់ក្តៅដែលនាងមិនធ្លាប់បានទទួលពីមុនមក៖
« មិនអីទេ... មិនបាច់ភ័យទេណា។ ចាប់ពីពេលនេះទៅ ខ្ញុំនឹងការពា

06/07/2026

្នុងវិមានម៉ាហ្វៀមីនយ៉ុនហ្គី ភាគ១០
+ រង្វង់ដៃរបស់បុរសប្លែកមុខ និងភ្នែកតោដែលឆេះដុំ

គ្រាន់តែសម្តីឌឺដងដ៏មានមោទនភាពរបស់នាងបញ្ចប់ទៅ អាយរីនងាកក្រោយបម្រុងនឹងដើរចេញពីបន្ទប់ VIP តែជំហានជើងរបស់នាងស្រាប់តែទន់ងងឹតស្លុប។ រាងកាយដ៏ស្គមស្គាំងដែលផ្ទុកទៅដោយភាពនឿយហត់ ការដេកមិនលក់ និងសម្ពាធផ្លូវចិត្តរាប់ខែមកនេះ បានឈានដល់ចំណុចកំណត់។

« ប្រាវ...!! » ថាសអាហារនៅក្នុងដៃរបស់នាងបានធ្លាក់របូតទៅលើឥដ្ឋ ព្រមជាមួយរាងកាយរបស់អាយរីនដែលដួលសន្លប់បាត់ស្មារតីទាំងជំហរ។

« អាយរីន...!! » មីន យ៉ុនហ្គី ភ្លាត់មាត់ស្រែកឡើងទាំងបាត់បង់ម្ចាស់ការ។ គេស្ទុះក្រោកពីកៅអីបម្រុងនឹងរត់ទៅត្រកងបីនាង តែជំហានរបស់គេត្រូវទាក់ទើបភ្លាមៗ ដោយសារតែទ្វារបន្ទប់ VIP ត្រូវបានរុញបើកឡើងយ៉ាងខ្លាំងពីខាងក្រៅ។

បុរសម្នាក់ក្នុងឈុតអាវធំពណ៌ប្រផេះក្រម៉ៅ រូបរាងខ្ពស់ស្រឡះ មុខមាត់ម៉ឺងម៉ាត់អង់អាច និងមានអាយុប្រហាក់ប្រហែលនឹងមីន យ៉ុនហ្គី បានដើរចូលមក។ គេគឺ «លោក យ៉ូវ អ៊ូធាន» មហាសេដ្ឋីលំដាប់អន្តរជាតិ (ត្រូវជាបងប្រុសបង្កើតរបស់ Jack On ដែលជាមិត្តសម្លាញ់របស់ មីន យ៉ុនហ្គី) គេជាម្ចាស់ចង្វាក់ផលិតកម្មអាហារ និងជាកំពូលចុងភៅ

លំដាប់ផ្កាយប្រាំដែលមានសាខាជាង ១០ ប្រទេសនៅលើពិភពលោក។ ថ្ងៃនេះ គេទើបតែចុះពីលើយន្តហោះមកពីក្រៅប្រទេសភ្លាម ក៏ប្រញាប់ធ្វើដំណើរមកពិនិត្យហាងសាខានេះដោយផ្ទាល់ ព្រោះតែនឹកនឹកកន្លែងការងារចាស់ដែលជាចំណុចចាប់ផ្តើមនៃអាណាចក្ររបស់គេ។

គ្រាន់តែដើរចូលមកឃើញបុគ្គលិកស្រីម្នាក់ដួលសន្លប់លើឥដ្ឋភ្លាម យ៉ូវ អ៊ូធាន មិនខ្វល់ពីឋានៈជាមហាសេដ្ឋី ឬសម្លៀកបំពាក់ម៉ាកល្បីរបស់គេឡើយ។ ទឹកមុខរបស់គេប្រែជាបារម្ភយ៉ាងខ្លាំង គេស្ទុះទៅលុតជង្គង់លើឥដ្ឋ រួចលើកបីរាងកាយដ៏ស្រាលស្ញេញរបស់អាយរីនឡើងមកក្នុងរង្វង់ដៃភ្លាមៗ។

« អ្នកនាង! អ្នកនាង! ដឹងខ្លួនឡើង! » យ៉ូវ អ៊ូធាន ជន្លបដាស់ រួចងាកទៅស្រែកបញ្ជាអ្នកបម្រើដទៃយ៉ាងដាច់ណាត់៖ « ទៅរៀបចំឡានរបស់ខ្ញុំភ្លាម! ខ្ញុំត្រូវជូននាងទៅមន្ទីរពេទ្យឥឡូវនេះ! »

មីន យ៉ុនហ្គី ដែលឈរធាំងនៅនឹងកន្លែង ក្តាប់ដៃណែនរហូតដល់សរសៃដៃឡើងប៉ោង។ កែវភ្នែករបស់គេប្រែជាក្រហមច្រាលដោយភ្លើងប្រចណ្ឌ និងកំហឹងដែលមិនអាចគ្រប់គ្រងបាន ពេលឃើញមនុស្សស្រីដែលធ្លាប់តែជារបស់ខ្លួន ត្រូវបុរសផ្សេងមកបីត្រកងយ៉ាងស្និទ្ធស្នាលនៅចំពោះមុខ។

« លែងនាងចុះ... លោក យ៉ូវ អ៊ូធាន! » មីន យ៉ុនហ្គី បោះសម្ដីត្រជាក់ស្រេប ដើរចូលទៅរារាំងផ្លូវរបស់ យ៉ូវ អ៊ូធាន ទាំងខ្សែភ្នែកពិឃាត។
ថ្វីត្បិតតែ មីន យ៉ុនហ្គី គឺជាម៉ូយប្រចាំដ៏មានឥទ្ធិពល និងជាដៃគូពាណិជ្ជកម្មដែល យ៉ូវ អ៊ូធាន ត្រូវស្វាគមន៍តាមមារយាទជំនួញ (ម្យ៉ាងគេក៏ជាមិត្តភក្តិស្និទ្ធស្នាលរបស់ប្អូនប្រុសខ្លួន Jack On ផង) តែស្ថានភាពនៅចំពោះមុខនេះ ជីវិតមនុស្ស និងសុវត្ថិភាពបុគ្គលិករបស់គេគឺសំខាន់ជាងអ្វីៗទាំងអស់។ យ៉ូវ អ៊ូធាន សម្លឹងចំភ្នែក មីន យ៉ុនហ្គី ដោយគ្មានភាពញញើត សូម្បីតែមួយជំហាន។

« សុំទោសផងលោកប្រធាន មីន យ៉ុនហ្គី... » យ៉ូវ អ៊ូធាន និយាយដោយសំឡេងធ្ងន់ និងម៉ឺងម៉ាត់ « បើផ្អែកលើជំនួញ និងរាប់អាន លោកគឺជាភ្ញៀវ VIP និងជាមិត្តរបស់ប្អូនប្រុសខ្ញុំ។ ប៉ុន្តែពេលនេះ ស្រីម្នាក់នេះជាបុគ្គលិកនៅក្នុងហាងរបស់ខ្ញុំ នាងកំពុងសន្លប់បាត់ស្មារតី ហើយជីវិតរបស់នាងមានតម្លៃជាងការស្វាគមន៍លោកទៅទៀត។ សុំផ្លូវផង! »

« ខ្ញុំប្រាប់ឱ្យលោកលែងនាង!! នាងជា... » មីន យ៉ុនហ្គី ហៀបនឹងស្រែកពាក្យថា ប្រពន្ធរបស់ខ្ញុំ ទៅហើយ តែខួរក្បាលរបស់គេស្រាប់តែនឹកឃើញដល់ឯកសារលែងលះដែលអាយរីនបានចុះហត្ថលេខា ក៏ដូចជាពាក្យសម្តីចុងក្រោយរបស់នាងដែលថា យើងគ្មានជំពាក់អ្វីគ្នាទៀតទេ។ ពាក្យសម្តីទាំងអស់ត្រូវគាំងនៅក្នុងបំពង់ក ធ្វើឱ្យគេឈឺចាប់ស្ទើរធ្លាយទ្រូង។

ជូ សៀហ្វៃ ឃើញស្ថានការណ៍មិនស្រួល ក៏ស្ទុះទៅចាប់ដៃ មីន យ៉ុនហ្គី៖ « យ៉ុនហ្គីហាស៎! បណ្តោយឱ្យគេទៅទៅ! មីស្រីម្នាក់ហ្នឹងចង់ទៅស្លា-/ប់នៅឯណាក៏ទៅទៅ បងខ្វល់ធ្វើអី? យើងញ៉ាំអាហាររបស់យើងបន្តទៅ! »

យ៉ូវ អ៊ូធាន មិនខ្វល់ពីសម្តីញុះញង់របស់ ជូ សៀហ្វៃ ឡើយ គេឱបក្រសោបអាយរីនកាន់តែណែន រួចដើរទម្លាយកាត់ស្មារបស់ មីន យ៉ុនហ្គី ចេញទៅយ៉ាងលឿន សំដៅទៅកាន់ឡានសង្គ្រោះផ្ទាល់ខ្លួន។

មីន យ៉ុនហ្គី ឈរធ្លុងកណ្តាលបន្ទប់ VIP ភ្នែករបស់គេសម្លឹងមើលទៅស្រមោលរបស់ យ៉ូវ អ៊ូធាន ដែលបីអាយរីនចាកចេញទៅទាំងចិត្តមិនដាច់។ កំហឹង ភាពប្រចណ្ឌ និងក្តីបារម្ភបានបោកបក់មកលើចិត្តសត្វតោត្រជាក់នេះរហូតដល់គេមិនអាចទ្រាំបាន។ គេគ្រវាត់ ជូ សៀហ្វៃ ចេញពីក្បែរខ្លួនយ៉ាងខ្លាំង រួចងាកទៅស្រែកដាក់ជំនួយការតីតាន់៖

« តីតាន់! ទៅតាមដានឡាននោះភ្លាម! នាងទៅមន្ទីរពេទ្យណា ខ្ញុំត្រូវដឹងរាល់ជំហាន! បើទោះជាវាជាបងប្រុសរបស់ Jack ក៏ដោយ បើវាហ៊ានលូកដៃប៉ះពាល់មនុស្សស្រីរបស់ខ្ញុំ សូម្បីតែបន្តិចក៏ខ្ញុំមិនលើកលែងឱ្យដែរ! »

ការបង្ហាញខ្លួនរបស់មហាសេដ្ឋីម្ចាស់ហាង «យ៉ូវ អ៊ូធាន» ដែលជាបងប្រុសរបស់មិត្តសម្លាញ់ បានធ្វើឱ្យបេះដូង មីន យ៉ុនហ្គី ត្រូវរង្គោះរង្គើជាខ្លាំង។ តើនៅមន្ទីរពេទ្យ យ៉ូវ អ៊ូធាន នឹងដឹងរឿងរ៉ាវកំសត់ និងភាពរឹងមាំរបស់អាយរីនដោយរបៀបណា? ហើយ មីន យ៉ុនហ្គី ដែលកំពុងឆេះដុំ នឹងតាមមកដណ្តើមអាយរីនត្រឡប់ទៅវិញយ៉ាងដូចម្តេច?

06/07/2026

្នុងវិមានម៉ាហ្វៀមីនយ៉ុនហ្គី ភាគ៩

+ផ្កាឈូកកណ្តាលព្យុះភ្លៀង និងការតស៊ូរបស់កូនស្រី

បំណែកបេះដូងដែលខ្ទេចខ្ទីគ្មានសល់រូបរាងត្រូវបានបន្សល់ទុកនៅពីក្រោយខ្នង។ បន្ទាប់ពីដើរចេញពី មីនយ៉ុនហ្គី ទាំងកាយវិការដាច់ណាត់ តែក្នុងទ្រូងឈឺចាប់ចង់ធ្លាយ អាយរីន បានរត់ត្រឡប់មកកាន់មន្ទីរពេទ្យវិញទាំងទន់ជើង សឹងតែគ្មានកម្លាំងនឹងឈានជំហាន។ តំណក់ទឹកភ្លៀងដែលជោកជាំលើសក់ និងសម្លៀកបំពាក់របស់នាងមិនទាន់ទាំងស្ងួតផង គ្រូពេទ្យម្នាក់បានដើរចេញពីបន្ទប់សង្គ្រោះបន្ទាន់ទាំងទឹកមុខស្មុគស្មាញ និងតានតឹងជាពន់ពេក។ លោកគ្រូពេទ្យដកដង្ហើមធំ រួចប្រាប់ដំណឹងអាក្រក់ចុងក្រោយ ដែលធ្វើឱ្យពិភពលោកទាំងមូលរបស់នាងត្រូវងងឹតស្លុប និងរលំរលាយមួយរំពេច៖

«សុំទោសផងអ្នកនាងលីន... លោកប៉ារបស់អ្នកនាងរងសម្ពាធផ្លូវចិត្ត និងការប៉ះទង្គិចអារម្មណ៍ខ្លាំងពេក ធ្វើឱ្យសម្ពាធឈាមឡើងខ្ពស់ហួសកម្រិត បណ្តាលឱ្យសរសៃឈាមក្នុងខួរក្បាលរងការប៉ះទង្គិចធ្ងន់ធ្ងរ។ ថ្វីត្បិតតែពេលនេះក្រុមគ្រូពេទ្យបានជួយសង្គ្រោះជីវិតគាត់ឱ្យដឹងខ្លួនវិញហើយ ក៏ប៉ុន្តែរាងកាយមួយចំហៀងរបស់គាត់ត្រូវធ្លាក់ចូលក្នុងស្ថានភាពខ្វិន មិនអាចកម្រើកបានឡើយ ហើយត្រូវការព្យាបាល តាមដានអាការៈយ៉ាងដិតដល់បំផុតនៅក្នុងបន្ទប់សង្គ្រោះកម្រិតធ្ងន់ (ICU) តទៅទៀត។»

អាយរីន ស្ទុះរត់ចូលទៅក្នុងបន្ទប់ ICU ទាំងទឹកភ្នែកហូរស្រស្រាក់។ នៅចំពោះមុខនាង ឪពុកដែលធ្លាប់តែជានិមិត្តរូបដ៏រឹងមាំ ជាបង្អែកដ៏កក់ក្តៅ និងជាព្រះរហ័សប្រចាំជីវិត ពេលនេះកំពុងតែដេកស្តូកស្តឹងនៅលើគ្រែពេទ្យ មានខ្សែរញ៉េរញ៉ៃ និងម៉ាស៊ីនជំនួយអុកស៊ីហ្សែនខ្វាត់ខ្វែងពេញខ្លួន។ កែវភ្នែកដែលស្រអាប់របស់គាត់ងើបសម្លឹងមកកាន់កូនស្រីតែម្នាក់គត់ទាំងការលំបាក បបូរមាត់ដ៏ស្ងួតជ្រីវជ្រួញញ័រទទ្រើក ខំប្រឹងបន្លឺសំឡេងចេញពីបំពង់កទាំងគ្មានខ្យល់៖ «អាយ... រីន... ប៉ា... សុំ... ទោស... ដែល... ការពារ... គ្រួសារ... មិន... បាន...»

ទឹកភ្នែកដ៏ក្តៅឧណ្ហៗរបស់ អាយរីន ហូរស្រក់ចុះមកលើខ្នងដៃដ៏ត្រជាក់ និងញ័រញាក់របស់ឪពុក។ នាងលុតជង្គង់ចុះ ក្តាប់ដៃគាត់ណែនស្ទើរតែមិនហ៊ានលែង រួចបង្ខំចិត្តញញឹមទាំងទឹកភ្នែកចាក់ស្រោចទ្រូង៖ «អត់ទេលោកប៉ា! ប៉ាមិនបានធ្វើអ្វីខុសទេ! ឡានសណ្ឋាគារ និងទ្រព្យសម្បត្តិទាំងអស់នោះ វាមិនសំខាន់សម្រាប់កូនឡើយ។

ប៉ាត្រូវតែរឹងមាំឡើងណា៎! គ្មានសណ្ឋាគារអាយរីនគ្រីស្តាល់ក៏មិនអីដែរ ឱ្យតែមានលោកប៉ានៅរស់ជាមួយកូន។ កូននឹងមើលថែប៉ា... កូននឹងរកលុយមកព្យាបាលប៉ាឱ្យជាសះស្បើយឡើងវិញឱ្យបាន កូនសន្យា!»

ទោះបីជាក្នុងជម្រៅចិត្តឈឺចាប់ រងទុក្ខរហូតដល់ចង់ដួលសន្លប់បាត់ស្មារតីជំនួសឪពុកក៏ដោយ ប៉ុន្តែឈាមជ័រជាស្រីអង់អាច រឹងមាំមិនចេះចុះចាញ់ព្រះជតាកម្មរបស់ លីន អាយរីន បានដាស់តឿនស្មារតីនាងភ្លាមៗថា៖ «នាងលែងមានពេលសម្រាប់អង្គុយយំសោកបោកប្រាណ និងទន់ជ្រាយទៀតហើយ!» ថ្លៃព្យាបាលដ៏មហាសាល ថ្លៃថ្នាំប្រចាំថ្ងៃ ថ្លៃបន្ទប់ ICU និងការចំណាយរស់នៅប្រចាំថ្ងៃ គឺជារឿងពិតដ៏សែនឃោរឃៅដែលនាងត្រូវតែឈរប្រឈមមុខភ្លាមៗដោយគ្មានផ្លូវថយក្រោយ។

+ការចាប់ផ្តើមពីចំណុចសូន្យ

អាយរីន បានសម្រេចចិត្តបោះបង់ចោលរ៉ូបពណ៌ក្រហមឆេះដ៏ឡូយឆាយ គ្រឿងអលង្ការភ្លឺចិញ្ចាច និងភាពជាស្រីខ្ពង់ខ្ពស់កាលពីមុនចោលទាំងអស់។ នាងផ្លាស់ប្តូរមកពាក់អាវយឺត និងខោសាមញ្ញៗ បួងសក់ឡើងលើឱ្យមានភាពរហ័សរហួន រួចចាប់ផ្តើមរៀបចំប្រវត្តិរូប (CV) ដើរដាក់ពាក្យធ្វើការគ្រប់កន្លែង មិនថាជាក្រុមហ៊ុនតូច ឬសហគ្រាសធំនោះទេ។ ប៉ុន្តែ... ស្រមោលនៃអំណាចដ៏ខ្មៅងងឹតរបស់ មីនយ៉ុនហ្គី និងខ្សែរយៈដ៏ធំធេងរបស់ ជូសៀងហៃ (ជូសៀហ្វៃ) ហាក់ដូចជាកំពុងតាមលងបន្លាច និងកាត់ផ្តាច់ផ្លូវរស់របស់នាងគ្រប់ជំហាន។
គ្រប់ក្រុមហ៊ុនដែលនាងបានទៅសម្ភាសន៍ គ្រាន់តែអ្នកគ្រប់គ្រងបានឃើញឈ្មោះ "លីន អាយរីន" ទឹកមុខរបស់ពួកគេប្រែជាស្លេកស្លាំង រួចប្រញាប់ហុចឯកសារបដិសេធនាងភ្លាមៗ៖

«សុំទោសផងអ្នកនាងលីន... ប្រវត្តិរូប សញ្ញាបត្រ និងសមត្ថភាពបញ្ចប់ការសិក្សាពីបរទេសរបស់អ្នកនាងគឺល្អឥតខ្ចោះ គ្មានកន្លែងទាស់ឡើយ។ ប៉ុន្តែ... ខាងក្រុមហ៊ុនយើងខ្ញុំពិតជាមិនហ៊ានទទួលអ្នកនាងឱ្យចូលធ្វើការឡើយ។ យើងខ្ញុំជាជំនួញតូចតាច មិនចង់មានបញ្ហា ឬរងការគាបសង្កត់ពីសំណាក់វ៉េងគ្រុបឡើយ។»

អាយរីន ក្តាប់ដៃណែនរហូតដល់ចុងក្រចកចាក់ចូលសាច់។ នាងដឹងច្បាស់ក្នុងចិត្តថា មីនយ៉ុនហ្គី មិនត្រឹមតែដេញនាងចេញពីផ្ទះទេ តែគេប្រហែលជាចង់បំផ្លាញផ្លូវដើរក្នុងសង្គមរបស់នាងទៀតផង។ ប៉ុន្តែនាងមិនបានដឹងទាល់តែសោះថា នេះមិនមែនជាបញ្ជារបស់ មីនយ៉ុនហ្គី ឡើយ វាគឺជាល្បិចកលកខ្វក់លាក់មុខនៅពីក្រោយខ្នងរបស់ អេឡិច និង ជូសៀងហៃ ដែលព្យាយាមបំបិទផ្លូវរស់របស់នាង ដើម្បីបង្ខំឱ្យនាងទាល់ច្រក។

ការងារដែលគ្មានកិត្តិយស តែមានតម្លៃសម្រាប់ជីវិត
បន្ទាប់ពីត្រូវគេបដិសេធ និងបណ្តេញចេញរាប់សិបកន្លែង អាយរីន នៅតែមិនព្រមអស់សង្ឃឹម ឬលុតជង្គង់សុំក្តីមេត្តាពីអ្នកណាឡើយ។ នាងសម្រេចចិត្តដើរចូលទៅក្នុងភោជនីយដ្ឋានលំដាប់មធ្យមមួយកន្លែង ដែលកំពុងតែប្រកាសជ្រើសរើសបុគ្គលិកបន្ទាន់។

«ខ្ញុំសុំដាក់ពាក្យធ្វើជាអ្នកលាងចាន ឬជាអ្នករត់តុ បោសសម្អាតឥដ្ឋ... ឬជាជំនួយការចុងភៅក៏បានដែរចែ... ឱ្យតែបានប្រាក់ខែបើកឱ្យខ្ញុំរាល់សប្តាហ៍ ដើម្បីយកទៅបង់ថ្លៃពេទ្យឱ្យប៉ាខ្ញុំ» អាយរីន និយាយទៅកាន់ម្ចាស់ហាងស្រីទាំងខ្សែភ្នែកម៉ឺងម៉ាត់ រឹងមាំ គ្មានភាពអៀនប្រៀន ឬប្រកាន់ខ្លួនក្នុងនាមជាអតីតកូនស្រីម្ចាស់សណ្ឋាគារលំដាប់ផ្កាយប្រាំសូម្បីតែបន្តិច។

ម្ចាស់ហាងស្រីសម្លឹងមើលមុខដ៏ស្រស់ស្អាត សខ្ចីម៉ត់រលោង និងម្រាមដៃដ៏ទន់ល្មើយរបស់នាងទាំងមិនសូវជឿភ្នែក៖ «អូនស្រី... ការងារនៅក្នុងផ្ទះបាយ និងការរត់តុនៅទីនេះ វាហត់នឿយខ្លាំងណាស់ណា៎ ហើយថែមទាំងប្រឡាក់ប្រឡូកទៅដោយស្រមោចខ្លាញ់ និងកម្ទេចអាហារទៀត។ មនុស្សស្រីស្អាតដូចជាអូន ទ្រាំរួមមែនទេ?»

«ខ្ញុំទ្រាំបានគ្រប់យ៉ាងបងស្រី! ឱ្យតែជាការងារសុច្ចរិត រកលុយដោយកម្លាំងញើសឈាម និងកម្លាំងបាយខ្លួនឯង ខ្ញុំមិនខ្លាចហត់នឿយ ឬប្រឡាក់ឡើយ!»

ចាប់ពីថ្ងៃនោះមក ជីវិតថ្មីរបស់ លីន អាយរីន បានចាប់ផ្តើមពីព្រលឹមទល់ព្រលប់ងងឹត។ ម្រាមដៃទាំងគូដែលធ្លាប់តែហុចឯកសារជំនួញ និងចុះហត្ថលេខាលើគម្រោងរាប់លានដុល្លារ ពេលនេះត្រូវមកកាន់អំបោស ដុសខាត់ឥដ្ឋ និងលាងចានឆ្នាំងរាប់រយកំប៉ុងក្នុងមួយថ្ងៃៗ។ ជើងទាំងពីរដែលធ្លាប់តែពាក់ស្បែកជើងកែងចោតលំដាប់ប្រេនដើរយ៉ាងមានមោទនភាព ពេលនេះត្រូវដើររត់ចុះឡើងបម្រើភ្ញៀវរហូតដល់ឡើងពងបែកទឹកពេញបាតជើង។

រៀងរាល់យប់ ក្រោយពីចេញធ្វើការទាំងរាងកាយទន់ជ្រាយ នាងតែងតែយកប្រាក់កម្រៃបន្តិចបន្តួចទៅទិញបបរឆ្ងាញ់ៗ រត់ទៅកាន់មន្ទីរពេទ្យដើម្បីអង្គុយមើលថែ និងនិយាយរឿងសប្បាយៗ បង្កើតស្នាមញញឹមក្លែងក្លាយប្រាប់ឪពុក ដើម្បីកុំឱ្យគាត់មានការព្រួយបារម្ភ៖ «ប៉ាដឹងទេ? ថ្ងៃនេះកូនធ្វើការសប្បាយចិត្តណាស់ មេកើយ និងភ្ញៀវសរសើរកូនថារហ័សរហួន និងពូកែទៀតផង... ប៉ាត្រូវតែញ៉ាំឱ្យច្រើន ហើយឆាប់ជាសះស្បើយណា៎!»

ប៉ុន្តែនៅពេលដែលឪពុកបានលង់លក់ទៅ អាយរីន តែងតែលួចដើរចេញមកខាងក្រៅ អង្គុយឱបជង្គង់សម្រក់ទឹកភ្នែកនៅច្រករបៀងមន្ទីរពេទ្យម្នាក់ឯង។ នាងនឿយហត់នឹងរាងកាយផង ហើយក្នុងចិត្តនៅតែឈឺចាប់ខ្លាំង ព្រោះមិនទាន់អាចបំភ្លេចស្នាមថើបដ៏កក់ក្តៅ និងខ្សែភ្នែកដ៏ត្រជាក់ស្រេបរបស់មនុស្សចិត្តខ្មៅ មីនយ៉ុនហ្គី នោះបានឡើយ។

+ជំនួបដែលមិនបានព្រងឹងទុក

មួយខែក្រោយមក... ជោគវាសនាដ៏ឃោរឃៅបានលេងសើចចំពោះនាងម្តងទៀត។ នៅក្នុងភោជនីយដ្ឋានដែល អាយរីន កំពុងតែធ្វើការ មានការកក់តុ VIP ពិសេសសម្រាប់ភ្ញៀវកិត្តិយសលំដាប់អភិជន។

អាយរីន លើកថាសអាហារដ៏ធ្ងន់ដើរចូលទៅក្នុងបន្ទប់ VIP ទាំងខំប្រឹងញញឹមស្រស់តាមតួនាទី៖ «សុំទោសចា៎... អាហារលំដាប់ពិសេសដែលបានកក់ទុក ត្រូវបានរៀបចំមកដល់ហើយចា៎...»
ប៉ុន្តែគ្រាន់តែនាងងើបមុខឡើងសម្លឹងមើលភ្ញៀវ ថាសអាហារនៅក្នុងដៃរបស់ អាយរីន ស្ទើរតែរបូតធ្លាក់បោកនឹងដីមួយរំពេច។

មនុស្សដែលកំពុងតែអង្គុយនៅចំពោះមុខនាង គឺលោក មីនយ៉ុនហ្គី ដែលកំពុងតែអង្គុយក្នុងឈុតសម្លៀកបំពាក់អភិជន ទឹកមុខអង់អាច ម៉ឺងម៉ាត់ និងសង្ហាដូចដើម ដោយមាន ជូសៀងហៃ អង្គុយពោរពេញដោយស្នាមញញឹម ឱបដៃបិទស្អិតជាប់នឹងគេមិនលែង។

ជូសៀងហៃ លាន់មាត់សើចខ្លាំងៗទាំងក្អាកក្អាយ បង្ហាញភាពធូរចិត្ត និងមើលងាយភ្លាមៗ ពេលបានឃើញសភាពដុនដាបរបស់ អាយរីន៖ «អូហូ! មើលអ្នកណាខំទម្លាក់ខ្លួនមកធ្វើការនៅទីនេះហ្នឹង? លីន អាយរីន អតីតហង្សដ៏មានអំណាច និងវាយឫកខ្ពស់ ពេលនេះធ្លាក់ខ្លួនមកធ្វើជាមីងរត់តុ លាងចាន ជូតឥដ្ឋប្រឡាក់ខ្លាញ់ទៅហើយតើ! យ៉ុនហ្គី... បងមើលអតីតប្រពន្ធចាស់របស់បងទៅមើល៍ សភាពកខ្វក់ ថោកទាបដល់ហើយ សូម្បីតែឈរជិតក៏ធំក្លិនអាហារដែរ!»

មីនយ៉ុនហ្គី មិនបានសើច ឬនិយាយឌឺដងសូម្បីតែមួយម៉ាត់ឡើយ។ កែវភ្នែកដ៏មុតស្រួច និងត្រជាក់ស្រេបរបស់គេ សម្លឹងចំទៅកាន់ផ្ទៃមុខរបស់ អាយរីន ដោយមិនដាក់ភ្នែក។ ពេលបានឃើញរាងកាយរបស់នាងដែលស្គមស្គាំងជាងមុនយ៉ាងខ្លាំង ថ្ពាល់ខួប សម្លៀកបំពាក់ចាស់ៗ និងម្រាមដៃដ៏ទន់ល្មើយកាលពីមុន ពេលនេះឡើងក្រិន និងប្រេះដោយសារទឹកលាងចាន បេះដូងរបស់ «សត្វតោត្រជាក់» មួយក្បាលនេះ ស្រាប់តែរមួលឈឺខ្ទប់យ៉ាងខ្លាំង សឹងតែដកដង្ហើមមិនរួចដោយមិនដឹងខ្លួន។ គេក្តាប់ដៃក្រោមតុណែនរហូតដល់ឡើងសរសៃ ខាំធ្មេញ រហូតដល់ភ្នែកទាំងសងខាងប្រែជាឡើងក្រហមព្រាលៗ ដោយសារអារម្មណ៍ស្រលាញ់ អាណិត និងខឹងសម្បារចម្រុះគ្នាដែលដុតរំលាយនៅក្នុងទ្រូង។

អាយរីន សម្លឹងមើលមនុស្សទាំងពីរនាក់យឺតៗ។ នាងមិនបានបង្ហូរទឹកភ្នែក មិនបានរត់គេចដោយភាពអាម៉ាស់ ហើយក៏មិនបានបង្ហាញភាពទន់ជ្រាយឱ្យសត្រូវសើចចំអកឡើយ។ នាងដកដង្ហើមធំ រួចលើកចានអាហារដាក់លើតុយ៉ាងមានរបៀបរៀបរយ បន្ទាប់មកនាងងាកមកញញឹមចំអកដាក់ មីនយ៉ុនហ្គី និង ជូសៀងហៃ ទាំងកែវភ្នែករឹងមាំដូចថ្មដាដែលមិនអាចបំបែកបាន៖

«ចាស៎... ត្រូវហើយ ពេលនេះខ្ញុំជាអ្នករត់តុ! ការងាររបស់ខ្ញុំវាប្រឡាក់ប្រឡូក និងហត់នឿយមែន... ថ្វីត្បិតតែសម្លៀកបំពាក់របស់ខ្ញុំប្រឡាក់ តែចិត្តគំនិត និងកម្លាំងញើសឈាមរបស់ខ្ញុំ គឺស្អាតស្អំសួគ៌ា វាមិន 'កខ្វក់' ដូចចិត្តគំនិតរបស់មនុស្សមួយចំនួនដែលចូលចិត្តប្រើល្បិចឈ្នានីស ជាន់ឈ្លី និងបំផ្លាញជីវិតអ្នកដទៃដើម្បីក្តីសុខខ្លួនឯងនោះទេ។ បើលោក និងលោកស្រីមិនមានការកម្ម៉ង់អ្វីបន្ថែមទៀតទេ... ខ្ញុំសុំអនុញ្ញាតទៅធ្វើការងាររបស់ខ្ញុំបន្ត!»

និយាយចប់ភ្លាម អាយរីន ឱនក្បាលគួរសមបន្តិច រួចដើរងាកក្រោយ បោះជំហានចេញទៅក្រៅបន្ទប់ VIP យ៉ាងមានមោទនភាព និងមានកិត្តិយសខ្ពស់បំផុត បន្សល់ទុកឱ្យ មីនយ៉ុនហ្គី អង្គុយក្តាប់ដៃណែនញ័រទទ្រើក។ កំហឹង ភាពឈឺចាប់ និងការរំជើបរំជួលចិត្តដ៏ធំធេងបានធ្វើឱ្យគេសង្កត់កម្លាំងដៃទៅលើពែងកែវស្រានៅលើតុ រហូតដល់ពែងកែវនោះត្រូវប្រេះស្រកាំជាបំណែកៗដោយសារតែកម្លាំងសម្ពាធនៃចិត្តរបស់គេ!

06/05/2026

្នុងវិមានម៉ាហ្វៀមីនយ៉ុនហ្គី ភាគ៨

+ថ្ងៃអវសាននៃក្តីសង្ឃឹម និងការលែងលះ

មួយសប្តាហ៍កន្លងផុតទៅយ៉ាងយឺតយ៉ាវ និងពោរពេញដោយភាពខ្មៅងងឹត... សភាពការណ៍គ្រប់យ៉ាងកាន់តែធ្លាក់ដុនដាបអាក្រក់ទៅៗ ហួសពីការគ្រងទុក។ សណ្ឋាគារ "អាយរីន គ្រីស្តាល់" ដែលជាកេរមរតកតែមួយគត់ និងជាកិត្តិយសរបស់គ្រួសារលីន មិនត្រឹមតែមិនអាចស្វែងរកប្រភពទុនមកបង្គ្រប់ដើម្បីទូទាត់បំណុលដែលយឺតយ៉ាវនោះឡើយ តែថែមទាំងត្រូវធនាគារលំដាប់អន្តរជាតិប្រកាសបិទទ្វារជាផ្លូវការ និងរៀបចំរឹបអូសយកនៅចុងខែនេះជាដាច់ខាត។ ទាំងអស់នេះ ក៏ព្រោះតែគ្មានលិខិតធានា និងការគាំទ្រផ្នែកហិរញ្ញវត្ថុពីអគ្គនាយកធំនៃវ៉េងគ្រុប គឺលោក មីនយ៉ុនហ្គី ទៀតឡើយ។

នៅពេលដំណឹងដ៏អកុសល និងអយុត្តិធម៌នេះបានហោះទៅដល់ត្រចៀករបស់លោក លីន ដែលកំពុងតែមានជំងឺប្រចាំកាយស្រាប់ គាត់ក៏ស្រាប់តែគាំងបេះដូង ដួលសន្លប់បាត់ស្មារតីភ្លាមៗនៅកណ្តាលផ្ទះ រហូតត្រូវបញ្ជូនទៅសង្គ្រោះបន្ទាន់នៅក្នុងមន្ទីរពេទ្យទាំងដង្ហើមចុងភៅ។
នៅខាងមុខបន្ទប់សង្គ្រោះបន្ទាន់ (ICU) ដែលមានពន្លឺភ្លើងពណ៌ក្រហមជះមកគួរឱ្យខ្លាច អាយរីន អង្គុយនៅលើកៅអីដែកវែងទាំងអស់សង្ឃឹម និងទន់ជ្រាយបំផុតក្នុងជីវិត។

កែវភ្នែកដ៏ស្រស់ស្អាតដែលធ្លាប់តែមានពន្លឺជឿជាក់ ពេលនេះប្រែជាស្លក់ ក្រហម និងហើមជាំដោយសារការយំសោកបោកប្រាណអស់ជាច្រើនថ្ងៃ។ នាងស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ចាស់ៗ រញ៉េរញ៉ៃ គ្មានសល់ដានជា "ស្រីស្អាតរ៉ូបក្រហមដ៏មានអំណាច និងមានមោទនភាព" ម្នាក់នោះទៀតឡើយ។ នៅក្នុងចិត្តរបស់នាង នាងមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនឯងដូចជាមនុស្សអសមត្ថភាពម្នាក់ ដែលមិនអាចស្រោចស្រង់ ឬការពារអ្វីបានទាំងអស់... ទាំងសណ្ឋាគាររបស់គ្រួសារ ជីវិតរបស់លោកប៉ាដ៏កំសត់ និងសូម្បីតែបេះដូងខ្លួនឯងដែលត្រូវគេជាន់ឈ្លី។

ស្របពេលដែលភាពស្ងាត់ជ្រងំកំពុងតែគ្របដណ្តប់ សម្លេងស្បែកជើងប៊ូទិកស្បែកជើងដ៏ធ្ងន់ៗ និងមានចង្វាក់ច្បាស់លាស់បានបន្លឺឡើងពីចម្ងាយ ដើរតម្រង់ចូលមក។ អាយរីន ងើបមុខឡើងទាំងខ្សោយកម្លាំង។ មីនយ៉ុនហ្គី ឈរនៅចំពោះមុខនាងយ៉ាងខ្ពស់ស្រឡះ ក្នុងឈុតអាវធំពណ៌ខ្មៅស្រឡូន។ ទឹកមុខរបស់គេនៅតែរក្សាភាពត្រជាក់ស្រេបដូចទឹកកកក្នុងរដូវរងា ហាក់ដូចជាមិនខ្វល់ខ្វាយពីពិភពលោក តែបើក្រឡេកមើលទៅជម្រៅនៃកែវភ្នែករបស់គេឱ្យច្បាស់ គេកំពុងតែលាក់បាំងភាពស្មុគស្មាញ ការឈឺចាប់ និងភាពរារែកយ៉ាងជ្រាលជ្រៅបំផុត។

គេមិនបានសួរនាំសូម្បីតែមួយម៉ាត់ពីសុខទុក្ខរបស់ប៉ានាងដែលកំពុងនៅក្នុងបន្ទប់វះកាត់ឡើយ។ មីនយ៉ុនហ្គី លើកដៃឡើងហុចស្រោមសំបុត្រឯកសារមួយច្បាប់ទៅឱ្យនាងទាំងចិត្តដាច់។
នៅលើក្រដាសសន្លឹកនោះ មានសរសេរអក្សរធំៗយ៉ាងច្បាស់ថា៖ «ឯកសារសុំលែងលះ
អាយរីន សម្លឹងមើលតួអក្សរទាំងនោះទាំងព្រិលភ្នែក ទឹកភ្នែករបស់នាងស្រក់ចុះមកកាត់ក្រដាសនោះភ្លាមៗ។

«ចុះហត្ថលេខាទៅ...» មីនយ៉ុនហ្គី និយាយសំឡេងធ្ងន់ ដាច់ណាត់ និងគ្មានមេត្តា «កិច្ចសន្យារបស់យើងត្រូវបញ្ចប់ត្រឹមថ្ងៃនេះ។ នាងហ៊ានក្បត់ជំនឿចិត្តរបស់ខ្ញុំ នាងត្រូវតែដើរចេញទៅដោយដៃទទេ គ្មានសិទ្ធិទាមទារអ្វីទាំងអស់។ ចំណែកសណ្ឋាគាររបស់នាង... ខ្ញុំនឹងឱ្យគេដេញថ្លៃលក់កម្ទេចវាចោលភ្លាមៗ ដោយមិនទុកឱ្យសល់ដានឡើយ។»

អាយរីន ងើបមុខមកសម្លឹងមើលចំកែវភ្នែករបស់ មីនយ៉ុនហ្គី។ ពេលនេះ នាងលែងមានកម្លាំង និងលែងមានពាក្យសម្តីឌឺដងមុតដូចកន្ត្រៃដើម្បីតតាំងជាមួយគេទៀតហើយ។ នាងញញឹមទាំងទឹកភ្នែកហូរស្រក់ស្រស្រាក់កាត់ថ្ពាល់៖ «ល្អណាស់... លោក មីនយ៉ុនហ្គី។ លោកឈ្នះហើយ។ លោកពិតជាមានអំណាចខ្លាំងណាស់... លោកបានបំផ្លាញគ្រប់យ៉ាងដែលខ្ញុំមាននៅក្នុងជីវិតនេះបានសម្រេចហើយ។»

នាងលូកដៃទៅទាញយកប៊ិចពីដៃគេ រួចចុះហត្ថលេខាលើឯកសារលែងលះនោះយ៉ាងលឿន សឹងតែមិនស្ទាក់ស្ទើរ សូម្បីតែមួយវិនាទី។ នាងហុចក្រដាសនោះត្រឡប់ទៅឱ្យគេវិញ រួចនិយាយតិចៗទាំងអារម្មណ៍ស្លាប់បាត់បង់៖ «ចាប់ពីថ្ងៃនេះទៅ... លោក និងខ្ញុំ គ្មានជំពាក់អ្វីគ្នាតទៅទៀតទេ។ សូមឱ្យលោកមានក្តីសុខដ៏អស្ចារ្យ... នៅក្នុងពិភពលោកដ៏ឯកោ និងពោរពេញដោយលុយកាក់ខ្សោះជីវជាតារបស់លោកចុះ!»

និយាយចប់ អាយរីន ក្រោកឈរដើរចេញទៅម្ខាងដោយមិនងាកក្រោយមកមើលគេសូម្បីតែមួយខ្សែភ្នែក។ មីនយ៉ុនហ្គី ក្ដាប់ឯកសារលែងលះនៅក្នុងដៃណែនរហូតដល់ក្រដាសញីញ័រចូលគ្នា។ នៅក្នុងទ្រូងខាងឆ្វេងរបស់គេ ស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ថាថប់ដង្ហើម ឈឺចុកណែនខ្លាំងរហូតដល់ចង់ថប់ខ្យល់ ហាក់ដូចជាបេះដូងរបស់គេត្រូវបានគេយកកាំបិតមកហែកជាបំណែកៗដោយដៃខ្លួនឯង... តើនេះជាសេចក្តីសុខពិតប្រាកដនៃការសងសឹក ឬវាគ្រាន់តែជាការចាប់ផ្តើមនៃសុបិន្តអាក្រក់ និងភាពវិលវល់របស់សត្វតោដែលត្រូវបាត់បង់ម្ចាស់ចិត្ត? គេដើរចេញទៅទាំងអារម្មណ៍វង្វេងវង្វាន់។

បន្ទាប់ពី មីនយ៉ុនហ្គី ដើរចេញទៅបាត់ ភាពងងឹតនៃមន្ទីរពេទ្យកាន់តែធ្វើឱ្យ អាយរីន ធ្លាក់ក្នុងភាពឯកោ។ នៅក្នុងជ្រុងម្ខាងនៃច្រកដើរ អេឡិច ដែលបានលួចតាមដាននាងតាំងពីដំបូង បានដើរចេញមកយឺតៗ។ ពេលឃើញ អាយរីន ដួលអង្គុយយំសោកនៅលើកៅអីម្នាក់ឯង សភាវគតិនៃស្នេហាចាស់ ៨ ឆ្នាំ តាំងពីសម័យរៀន ក៏បានធ្វើឱ្យគេមានអារម្មណ៍អាណិតអាសូរ និងឈឺចាប់ជំនួសនាងជាខ្លាំង។ អេឡិច ដើរចូលទៅជិត បម្រុងនឹងលូកដៃទៅឱបស្មានាង និងទទួលនាងមកមើលថែតាមផែនការដែលគេធ្លាប់គិតទុក។

«អាយរីន...» អេឡិច ហៅឈ្មោះនាងស្រាលៗ។
ប៉ុន្តែគ្រាន់តែឮសំឡេងនេះភ្លាម អាយរីន ងើបមុខឡើងសម្លឹងមើលគេទាំងខ្សែភ្នែកស្អប់ខ្ពើម និងត្រជាក់ស្រេប។ នាងទាញខ្លួនថយក្រោយភ្លាម៖ «កុំមកប៉ះពាល់ខ្លួនខ្ញុំ! ចេញទៅឱ្យឆ្ងាយ!»
អេឡិច ឃើញខ្សែភ្នែកដាច់អហង្ការបស់នាង បូករួមទាំងក្នុងចិត្តរបស់គេស្រាប់តែនឹកឃើញដល់ភាពសាហាវយង់ឃ្នង និងល្បិចកលរបស់ ជូសៀហ្វៃ។

គេដឹងច្បាស់ថា ប្រសិនបើគេហ៊ានលូកដៃទៅជួយ ឬទទួលយក អាយរីន មកក្បែរខ្លួននៅពេលនេះ ជូសៀហ្វៃ ច្បាស់ជាមិនព្រមលែងដៃឡើយ ហើយនាងច្បាស់ជាប្រើអំណាចរបស់ប៉ានាងដើម្បីបំផ្លាញ អាយរីន និងសណ្ឋាគារដែលនៅសេសសល់ឱ្យខ្ទេចខ្ទីជាងនេះមិនខាន។ ដោយសារតែភាពភ័យខ្លាចចំពោះអំណាចអាក្រក់របស់ ជូសៀហ្វៃ និងចង់ការពារ អាយរីន ពីគ្រោះថ្នាក់ថែមទៀត អេឡិច ក៏បង្ខំចិត្តដកដៃត្រឡប់មកវិញ។

គេបានត្រឹមតែឈរមើលនាង ទាំងទ្រូងរបស់គេយំខ្សឹកខ្សួល ឈឺចាប់មិនចាញ់នាងឡើយ ប៉ុន្តែត្រូវបង្ខំចិត្តធ្វើជាមនុស្សចិត្តដាច់ដើរចេញទៅវិញទាំងវិប្បដិសារី។
ចំណែកឯ មីនយ៉ុនហ្គី វិញ បន្ទាប់ពីការលែងលះបានបញ្ចប់ ជូសៀហ្វៃ តែងតែព្យាយាមចូលមកក្បែរខ្លួនគេ យកចិត្តទុកដាក់ និងសម្តែងធ្វើជាភរិយាថ្មីដ៏សមរម្យគ្រប់ពេលវេលា។

ប៉ុន្តែសម្រាប់ មីនយ៉ុនហ្គី គេមិនដែលខ្វល់ខ្វាយ មិនដែលសម្លឹងមើល ឬផ្ដល់តម្លៃឱ្យ ជូសៀហ្វៃ សូម្បីតែបន្តិចឡើយ។ នៅក្នុងភ្នែករបស់គេ ជូសៀហ្វៃ គ្រាន់តែជាខ្យល់អាកាសដ៏គួរឱ្យធុញទ្រាន់ម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ។

រៀងរាល់យប់ ដើម្បីគេចចេញពីភាពរំខាន និងដើម្បីព្យាបាលរបួសបេះដូងដ៏ជ្រៅដែលគ្មានអ្នកណាដឹង មីនយ៉ុនហ្គី តែងតែបើកឡានចេញទៅកំដរអារម្មណ៍ម្នាក់ឯងនៅហាងអាហាររចនាបថបស្ចិមប្រទេសដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ និងមានសុវត្ថិភាពខ្ពស់មួយកន្លែង។ ហាងនោះជារបស់មិត្តសម្លាញ់ដ៏ល្អបំផុតរបស់គេ ដែលទើបតែធ្វើដំណើរត្រឡប់មកពីក្រៅប្រទេស គឺបុរសអាថ៌កំបាំងម្នាក់ឈ្មោះថា Jack On។

នៅក្នុងបារដ៏ងងឹតស្រអាប់ មានតែសម្លេងភ្លេងហ្សាស (Jazz) បន្លឺឡើងតិចៗ មីនយ៉ុនហ្គី អង្គុយនៅមុខបារ លើកកែវស្រាផឹកមួយកែវហើយមួយកែវទៀតទាំងមិននិយាយស្តី។
Jack On ដើរមកជិត លូកដៃទៅចាក់ស្រាបន្ថែមឱ្យមិត្តសម្លាញ់ រួចសម្លឹងមើលមុខដ៏ស្រងូតស្រងាត់របស់ មីនយ៉ុនហ្គី ទាំងដកដង្ហើមធំ៖ «យ៉ុនហ្គី... ឯងផឹកបែបនេះច្រើនថ្ងៃហើយ។ តើការសងសឹក និងការដេញនាងចេញពីជីវិត វាធ្វើឱ្យឯងមានក្តីសុខពិតប្រាកដមែនទេ? ឬមួយក៏ឯងកំពុងតែរស់នៅក្នុងឋាននរកដែលឯងជាអ្នកបង្កើតឡើងដោយខ្លួនឯង?»

មីនយ៉ុនហ្គី មិនឆ្លើយតបឡើយ គេគ្រាន់តែក្រេបស្រាដ៏ល្វីងជូរចត់ចូលក្នុងបំពង់ក ភ្នែកសម្លឹងមើលទៅកែវស្រាទាំងភាពទទេស្អាត។ នៅក្នុងខួរក្បាលរបស់គេ គឺមានតែរូបភាពស្នាមញញឹមចុងក្រោយទាំងទឹកភ្នែករបស់ អាយរីន និងពាក្យសម្តីចុងក្រោយរបស់នាងដែលថា «សូមឱ្យលោកមានក្តីសុខក្នុងពិភពលោកដ៏ឯកោ...» វាបានក្លាយជាបណ្តាសាចងភ្ជាប់ជីវិតសត្វតោមួយក្បាលនេះ ឱ្យធ្លាក់ចូលទៅក្នុងសុបិន្តអាក្រក់ដែលគ្មានថ្ងៃភ្ញាក់ដឹងខ្លួនឡើងវិញឡើយ។
សង្វៀនពាក្យសម្តី និងល្បិចកលបានបញ្ចប់ទៅដោយបន្សល់ទុកនូវទឹកភ្នែក និងភាពខកបំណងនៃមនុស្សគ្រប់គ្នា

06/04/2026

្នុងវិមានម៉ាហ្វៀមីនយ៉ុនហ្គី ភាគ៧

ទឹកភ្នែកកណ្តាលភ្លៀង និងការចាកចេញ
នៅលើមេឃស្រអាប់ដែលគ្របដណ្តប់ទៅដោយពពកខ្មៅងងឹត ស្រាប់តែមានផ្លេកបន្ទោរជះពន្លឺខ្វាត់ខ្វែង អមដោយសម្លេងផ្គរលាន់គ្រហឹមៗកាត់ផ្ទៃមេឃ។ តំណក់ទឹកភ្លៀងដំបូងបានចាប់ផ្តើមធ្លាក់ចុះមកយ៉ាងគំហក ហាក់ដូចជាកំពុងដឹងមុនពីព្យុះសង្ឃរានៃកំហឹង និងភាពឈឺចាប់ដែលហៀបនឹងផ្ទុះឡើងនៅក្នុងភូមិគ្រឹះដ៏ស្កឹមស្កៃរបស់ត្រកូលមីន។

«ប្រាវ...!!»
សម្លេងចានប៉សឺឡែនបុរាណចាក់ពុម្ពមាសដ៏មានតម្លៃមហាសាល ត្រូវបោកខ្ទេចខ្ទីនឹងកម្រាលថ្មម៉ាបភ្លឺរលោងនៅចំពោះមុខ លីន អាយរីន គ្រាន់តែជើងតូចស្រឡូនរបស់នាងទើបតែនឹងឈានចូលមកដល់ក្នុងសាលហ្សាលនៃភូមិគ្រឹះភ្លាម។ អំបែងចានដ៏មុតស្រួចបានហោះខ្ទាតកាត់ក្បែរចុងជើងរបស់នាង បន្សល់ទុកនូវភាពរាយប៉ាយ និងភាពតក់ស្លុតពេញផ្ទះ។

អាយរីន ភ្ញាក់ព្រើត បេះដូងរបស់នាងលោតខុសចង្វាក់មួយរំពេច តែដោយសារអត្តចរិតរឹងមាំ និងមានមោទនភាពចំពោះខ្លួនឯង នាងក៏ខំសម្រួលដង្ហើម រក្សាភាពហ្នឹងហ្ន៎ រួចងើបមុខឡើងសម្លឹងមើលទៅ មីនយ៉ុនហ្គី ដែលកំពុងតែឈរធ្មឹងនៅកណ្តាលបន្ទប់។

ពេលនេះ ទឹកមុខរបស់គេលែងជា «សត្វតោត្រជាក់» ដូចមុនទៀតហើយ តែវាបានប្រែជាក្រហមច្រាល កែវភ្នែកទាំងសងខាងពោរពេញដោយសរសៃឈាម និងភ្លើងកំហឹងដែលត្រៀមនឹងដុតបំផ្លាញគ្រប់យ៉ាងដែលនៅជុំវិញខ្លួន។

«លោក មីនយ៉ុនហ្គី! លោកកើតឆ្កួតស្អីហ្នឹង? ហេតុអ្វីបានជាមកបោកកម្ទេចរបស់របរគ្មានហេតុផលបែបនេះ?»

អាយរីន ស្រែកសួរទៅវិញទាំងសំឡេងខ្លាំង នាងមិនព្រមឱនក្បាលឱ្យកំហឹងដែលគ្មានមូលដ្ឋានរបស់គេឡើយ។

«ឆ្កួតមែនទេ? នាងសួរថាយ៉ាងម៉េច... ខ្ញុំឆ្កួតមែនទេ?!» មីនយ៉ុនហ្គី សើចហួសចិត្តទាំងសំឡេងស្អកៗ គេស្ទុះទៅរកនាងយ៉ាងលឿនដូចខ្យល់ព្យុះ រួចលូកដៃទាំងសងខាងទៅចាប់ក្ដាប់ស្មាតូចស្រឡូនរបស់នាងណែនចាក់សោរ រួចអង្រួនយ៉ាងខ្លាំងរហូតដល់ខ្លួននាងរង្គើ។ «លីន អាយរីន! នាងមើលរូបថតនៅក្នុងនេះទៅ! មើលឱ្យច្បាស់នឹងភ្នែកបោកប្រាស់របស់នាងទៅ តើនេះជាអ្វី?!»

គេគ្រវាត់ទូរស័ព្ទដៃដែលមានរូបថតនាង និង អេឡិច ទៅលើតុជិតនោះ។ «នាងលួចកូដសម្ងាត់ ដើរចូលការិយាល័យខ្ញុំទាំងកណ្តាលយប់ បើកកុំព្យូទ័រលួចទិន្នន័យតម្លៃដេញថ្លៃគម្រោងកោះពេជ្ររបស់ក្រុមហ៊ុនខ្ញុំ យកទៅហុចឱ្យប្រុសស្នេហ៍ចាស់របស់នាងដល់ដៃ! នាងធ្វើគ្រប់យ៉ាងនេះ ដើម្បីដូរនឹងទឹកប្រាក់កខ្វក់យកមកស្រោចស្រង់សណ្ឋាគារថោកទាបរបស់នាងមែនទេ?!

ខ្ញុំស្មានថានាងខុសពីស្រីដទៃ... ខ្ញុំស្មានថានាងមានកិត្តិយស និងភាពស្មោះត្រង់... តែការពិត នាងវាថោកទាប និងលាក់ពុតជាងអ្វីដែលខ្ញុំធ្លាប់គិតទៅទៀត!»

ពាក្យថា "ថោកទាប" និង "លាក់ពុត" ចេញពីមាត់របស់មនុស្សប្រុសដែលនាងចាប់ផ្តើមលួចបើកបេះដូងឱ្យ ហាក់ដូចជាមុខព្រួញដែកដ៏មុតស្រួច ចាក់ទម្លុះចំកណ្តាលបេះដូងរបស់ អាយរីន យ៉ាងដំណំរហូតដល់ធ្លាយឈាម។

ស្មារបស់នាងឈឺចាប់ដោយសារកម្លាំងដៃរបស់គេ តែវាខុសឆ្ងាយពីការឈឺចាប់នៅក្នុងទ្រូងខាងឆ្វេង។ ទឹកភ្នែកដែលនាងធ្លាប់តែទប់ទល់ មិនដែលព្រមហូរឱ្យអ្នកណាឃើញ ពេលនេះវាបានហូរស្រក់ចុះមកកាត់ថ្ពាល់ទន់រលោងទាំងសងខាងដូចទំនប់ធ្លាយ។

ប៉ុន្តែ នាងមិនព្រមយំខ្សឹកខ្សួលដូចមនុស្សស្រីទន់ជ្រាយឡើយ។ នាងសម្លឹងចំកែវភ្នែកដ៏កាចសាហាវរបស់គេ រួចសើចឡើងទាំងហួសចិត្ត និងតូចចិត្តជាពន់ពេក នាងគ្រវីក្បាលតិចៗ៖

«ច្បាស់ណាស់... លោកមិនដែលជឿជាក់លើខ្ញុំទេ ចាប់តាំងពីថ្ងៃដំបូងដែលយើងចុះកិច្ចសន្យាមកម៉្លេះ! លោកគិតថាលុយ និងអំណាចដ៏មហាសាលរបស់លោក អាចទិញក្បាល និងទិញសេចក្តីថ្លៃថ្នូររបស់មនុស្សគ្រប់គ្នាបានមែនទេ? មែនហើយ!

ខ្ញុំមិនប្រកែកទេ ខ្ញុំពិតជាចង់ជួយសណ្ឋាគាររបស់ប៉ាខ្ញុំខ្លាំងណាស់ ព្រោះវាជាជីវិតរបស់គ្រួសារខ្ញុំ! ប៉ុន្តែ... មនុស្សដូច លីន អាយរីន មិនដែលប្រើវិធីថោកទាប លួចក្បត់អ្នកដទៃពីក្រោយខ្នងបែបនេះឡើយ! រូបថតទាំងនេះ និងសម្តីរបស់ស្រីម្នាក់នោះ លោកជឿភ្លាមដោយមិនបាច់ស៊ើបសួរ... បើលោកជ្រើសរើសជឿភស្តុតាងបោកប្រាស់ទាំងនេះជាងជឿខ្ញុំទៅហើយ... ខ្ញុំក៏គ្មានអ្វីត្រូវបកស្រាយ ឬអង្វរករឱ្យលោកជឿដែរ!»

«បិទមាត់ទៅ!!» មីនយ៉ុនហ្គី ស្រែកកាត់ទាំងកំហឹងរហូតដល់ឡើងសរសៃក។ កំហឹងដែលត្រូវគេក្បត់ និងការខកចិត្តដែលស្តែងចេញមក វាធ្វើឱ្យគេបាត់បង់ម្ចាស់ការលើខ្លួនឯងទាំងស្រុង គេមិនព្រមបើកចិត្តស្តាប់ហេតុផល ឬការបកស្រាយណាមួយឡើយ ព្រោះភស្តុតាងនៅចំពោះមុខវាច្បាស់ពេកហើយ។

«ដើរចេញពីផ្ទះខ្ញុំភ្លាម! ចេញទៅឱ្យផុតពីជីវិតខ្ញុំ! កុំឱ្យខ្ញុំឃើញមុខដ៏កុហកបោកប្រាស់របស់នាងនៅក្នុងភូមិគ្រឹះនេះទៀត!»
គេព្រលែងដៃពីស្មារបស់នាង រួចងាកខ្នងចេញទាំងចិត្តដាច់ស្រឡះ។

អាយរីន ខាំបបូរមាត់របស់នាងណែនរហូតដល់ហូរឈាមស្រក់ក្រហមឆ្អៅ តែនាងមិនព្រមបង្ហូរស្រែកយំអង្វរករសុំក្តីមេត្តាពីសត្វតោអាក្រក់មួយក្បាលនេះឡើយ។ មោទនភាព និងកិត្តិយសរបស់នាងមិនអនុញ្ញាតឱ្យនាងលុតជង្គង់ឡើយ។ នាងងាកក្រោយ ដើរចេញពីភូមិគ្រឹះត្រកូលមីនយ៉ាងលឿន ដាច់ណាត់ ដោយមិនងាកមកមើលក្រោយសូម្បីតែមួយជំហាន។

នៅខាងក្រៅភូមិគ្រឹះ តំណក់ទឹកភ្លៀងកំពុងតែធ្លាក់ចុះមកយ៉ាងខ្លាំងដូចគេចាក់ទឹក។ ខ្យល់ព្យុះបោកបក់រហូតធ្វើឱ្យសក់ក្បាលរបស់នាងរញ៉េរញ៉ៃ សម្លៀកបំពាក់រ៉ូបស្តើងរបស់នាងត្រូវទឹកភ្លៀងជោកជាំត្រជាក់ស្រេបដល់ឆ្អឹង។ អាយរីន ដើរបោះជំហានទៅមុខទាំងគ្មានគោលដៅ គ្មានឆត្រ គ្មានឡាន និងគ្មានអ្នកណាម្នាក់នៅក្បែរខ្លួន។

ទឹកភ្នែកដ៏ក្តៅឧណ្ហៗរបស់នាងបានហូរលាយឡំជាមួយតំណក់ទឹកភ្លៀងដ៏ត្រជាក់។ នាងឱបដៃទាំងសងខាង ដើរញ័រទទ្រើកកណ្តាលផ្លូវដ៏ងងឹត។ នៅក្នុងចិត្តរបស់នាង ឈឺចាប់ហាក់ដូចជាត្រូវគេហែកជាបំណែកៗ... នាងឈឺចាប់ មិនមែនព្រោះតែបាត់បង់ការគាំទ្រក្នុងជំនួញនោះទេ គឺនាងឈឺចាប់ ព្រោះតែដឹងខ្លួនច្បាស់ថា នាងបានភ្លាត់ស្នៀតលង់ស្រលាញ់ «សត្វតោត្រជាក់» ដែលមានបេះដូងដូចដុំថ្មម្នាក់នេះទៅហើយ។

នាងធ្លាប់គិតថាក្រោមមុខមាត់ដ៏កាចសាហាវរបស់គេ គឺមានភាពឯកោដែលត្រូវការនាងទៅកំដរ តែអ្វីដែលនាងទទួលបានមកវិញនៅថ្ងៃនេះ គឺការមើលងាយ ការជាន់ឈ្លីកិត្តិយស និងការបណ្តេញចេញពីជីវិតរបស់គេដូចសត្វធាតុ។

នៅពីក្រោយខ្នងរបស់នាង ក្នុងបន្ទប់ធ្វើការជាន់លើនៃភូមិគ្រឹះ... មីនយ៉ុនហ្គី ឈរសម្លឹងមើលស្រមោលតូចស្រឡូនរបស់នាងដែលកំពុងតែដើរកាត់ភ្លៀងចេញទៅបន្តិចម្តងៗរហូតដល់បាត់ស្រមោលក្នុងភាពងងឹត។ ដៃរបស់គេដែលកាន់កែវស្រា កំពុងតែញ័រទទ្រើក។ នៅក្នុងទ្រូងរបស់គេ ស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ថាថប់ដង្ហើម និងឈឺចុកណែនយ៉ាងខ្លាំង ហាក់ដូចជាមានកាំបិតមកចាក់ចំបេះដូងខ្លួនឯងដែរ។

គេគួរតែមានក្តីសុខដែលបានដេញស្រីក្បត់ម្នាក់ចេញពីជីវិត តែហេតុអ្វីបានជាទឹកភ្នែករបស់គេបែរជាស្រក់ចុះមកដោយមិនដឹងខ្លួនបែបនេះ?
ព្យុះភ្លៀងនៅខាងក្រៅកំពុងតែបោកបក់ តែវាប្រហែលជាមិនស្មើនឹងព្យុះចិត្តដែលកំពុងតែបំផ្លិចបំផ្លាញបេះដូងរបស់មនុស្សស្រីគេផ្តើមស្រឡាញើនិងការពារនាក់នោះឡើយ។ សង្វៀនពាក្យសម្តីដ៏មានអំណាច បានបញ្ចប់ទៅដោយទឹកភ្នែកកណ្តាលតំណក់ទឹកភ្លៀងដ៏ត្រជាក់ស្រេប។

Address

United States Of America
Washington D.C., DC

Website

facebook.com

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when Nie Pey Meta Family posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Shortcuts

Want your organization to be the top-listed Government Service in Washington D.C.?

Nie Pey Meta Family

06/08/2026

06/07/2026

06/07/2026

06/05/2026

06/04/2026

Address

Website

Alerts

Shortcuts

Share

Category