05/06/2014
Yıllardan 1996
Günlerden 5 Mayıs
Trabzon hatta Türkiye futbol tarihinin dönüm noktası…
Baskının bir şehir üzerinde etkileri, bir futbol takımı nasıl olurda şehrin kimliği halini alır, futbol Trabzon’da bir oyun mu? şeklinde daha da yazılabilecek bir çok tez konusunun olmasının sebebidir 5 Mayıs 1996!...
5 Mayıs 1996!
Abim anlatır, ben küçüğüm diye getirtmediler beni stada, şampiyon olursak kaybederiz seni diye:/ Babam gitti, amcam gitti, abim gitti, ben daha küçüğüm diye mahallede bırakıldım. Ama mahallede akranlarım dahil hep bi sevinç ama biraz da üzüntü vardı.. Hatırlıyorum o günü, hele hele Vanspor maçında babamın bu bok yiyen fener yenecek bizi de habu kupayı alamasak bak sen işe deyişini!...
Daha küçüğüm, günahsız şekilde dolaşmanın vermiş olduğu bereket vardı tüm akranlarımda, herkes acaba derken Abdullah yasladı sol ayağıyla sağ tarafa.. Görseniz varya benim gibi küçük iki arkadaşla izlenilen maçta sanki biz oyun hamuruyduk. Bizi havaya atıyorlardı. Canımız yanıyordu ama seviniyoduk. Bi abi bağırmıştı, la bırakın haa uşağı ayağında engel var kıracağınız bi tarafını sözüne “sıçarım onun bacağına habu maçta geberene yardım etmem” demesi aslında şehrin izlediğimizin futbol olmadığını anlamıştım …
Neyse maç devam ediyor biz televizyona kitlendik, ama bişe oldu oğuz ve aykutun golleri ardı arkaya geldi, sanki izlediğimiz ortama cenaze düştü,az önce bana söven adam başını iki elinin arasına aldı duruyodu maç bitti herkes sustu biz ne olduğunu anlamaya çalışıyoıduk… Bi polis görmüştük, herkes ona kızmıştı ne gerek vardı diye!!! anlamamıştım, ama sonralarda öğrendik ki ali şen bildiğin masa başında şehri tahrik ederek, onların istediği ortama getirmişti… Eve gittim 1 saat sonra babam geldi, bi daha maça gitmem dedi, sonra bir bağırış koptu amcam merdivenlerde bayılmıştı, abimin bağırması her yeri tutmuştu… Adam dayanamadı merdivende siniri boşaldı:/
Sonra gazeteler yazdı… Trabzonspor için kendini astı diye, Mehmet Dalman diye bir çocuk… Birisi şampiyon olamadım diye kendisini asmıştı. O olamadığı takım benim şehrimin takımıydı…
7 yaşına kadar babamla maçlara giderdim, o seneden sonra bir daha babamla maça gidemedim, ne zaman şampiyon olur ne zaman köyü mermiyle yakarım o zaman maça giderim dedi hala daha inat etmekte devam ediyor…
Bu şehrin babaları çocuklarına sevgilerini belli etmezler, lakin maç zamanı farklıdır bu… Ben bu tadı yaşayamadım… Sebebi kim?? Ben neden fenerbahçeye düşman olmayayım ki… Hakkıyla kazandıklarını kimse savunmasın, bu şehre olmadığı kadar polis sevkiyatı yapılmıştı, bu şehirde olağanüstü hal ilan edilmişti… Bu ortamda futbolun bir oyun olduğunu söylemek ne kadar doğru olabilir…
5 Mayısları bir türlü sevemedim, o günü hep uyuyarak tadarak yaşamak istemeyenlerdenim… 5 Mayıs bir babanın oğluyla vedasıdır, 5 Mayıs bir şehrin kaderidir, 5 Mayıs hazandır, hüzündür, 5 Mayıs Ali Küçük'tür, Mehmet Dalman'dır, Hüsnü Civelek'tir, 5 Mayıs masa başı oyunlarıdır. Ali Şen'dir, Aygün Taşkıran'dır, 5 Mayıs, 5 bin jandarma ile bir şehrin adeta kuşatılmasıdır, 5 Mayıs, bugünün tarlasıdır…)
Unutmadık, unutmayacağız da!..
5 Mayıs’ta o zaman 7 yaşında bir çocuğun hayallerini yıkarken acaba hiç düşündünüz mü, bu çocuk büyüdüğünde bizden hesap sorar diye…
2010 2011, 1996’nın eseridir… Adaletin tecelli etmemesi siyasi bir oyun olarak bu şehrin sessiz kalmasına anlam veremiyorum.
“Haksızlık karşısında susan dilsiz şeytandır.” Bu söz yöneticiler için söylenmedi. Niye susuyosunuz. Tamam çık bağır ama gereğini de yap. Gereğini yapmıyorsun, isyankar halinden bi haber yaşayarak gününü kurtarmanın derdinde olduğumuz sürece bu şehir daha çok 96’lar yaşar…
