M.Ö.800 ile 2000 yılları arasında bölgeye önce Doğudan, sonra Batıdan akınlar ve göçler olmuş, Hititler ile Çağdaş Gasgolar uzun süre bu bölgede barınmışlardır. Anadolu Selçukluları zamanında Ulus Candaroğlu Beyliğinin sınırları içinde kalmıştır. Osmanlılar zamanında ilçe küçük bir yerleşim merkezi olarak kalmış, herhangi bir ticari, siyasi ve askeri olaya sahne olmamıştır. İlçenin isminin “üleşmek” mastarından türeme ve ilk biçimi “ülüş” olup Moğolca’ya “ULUS” şeklinde geçerek içinde yaşayan insanlarla birlikte Ülkenin bir şehzadeye verilen bölümü anlamına geldiğini ifade etmektedir. Ulus, Safranbolu İlçesine bağlı nahiye durumunda iken 8 Ağustos 1944 yılında İlçe olması nedeni ile Zonguldak İline bağlanmıştır. 28 Ağustos 1991 gün ve 3760 sayılı Kanunla Bartın İlçesinin İl olması üzerine Ulus, Bartın İline bağlanmıştır.
İlçe genelde engebeli araziye sahiptir. Bölgenin esas bitki örtüsü ormandır. Denizden ortalama yüksekliği 200 metre olup, yüzölçümü 713 km2 dir. Nüfus Durumu
Adrese Dayalı Nüfus Kayıt Sistemi (ANDNKS) veri tabanına göre:
İlçemiz Nüfus Kütüklerinde kayıtlı kişi sayısı 197180 kişi olup, yaklaşık 100.000 canlı nüfus bulunmaktadır. Bu yaşayan nüfusun %75′i Ulus dışında olup, Ulus dışında yaşayan 75.000 insanımız vardır. İlçemiz 2010 yılı sonu adrese dayalı nüfus kayıt sistemi sonuçlarına göre nüfusu 23.648 dir.
İlçenin nüfusu oranının çoğunluğunu orta yaş ve üzerindekiler oluşturmaktadır.
İdari Durum
İlçenin coğrafi özelliğine göre yerleşim tarzı dağınıktır. Mülki sınırlar içinde 3 Belediye (Ulus, Abdipaşa ve Kumluca), 69 Köy, 293 Mahalle olmak üzere 540 yerleşim birimi mevcuttur. Köylerin büyük çoğunluğu orman içi köy şeklindedir. Sosyal Durum
Konut: İlçe merkezinde konutlar genellikle betonarme çok katlı yapılardır. Köylerinin konutlarını ağırlıklı olarak ahşap binaları oluşturmaktadır. Bunun dışında tuğla, yığma ve kargir binalar da vardır. Söz konusu konutlar iki kat üzerine inşa edilmiş olup, birinci kat ahır, ikinci kat mesken olarak kullanılmaktadır. Sosyal Yaşantı, İş ve Çalışma Hayatı
İlçede temelde ekonomik yapı zayıftır. İş sahasının olmayışı ve coğrafi koşullar insanları İlçe dışına göçe zorlamaktadır. İş merkezi olarak Türkiye Taş Kömürleri (T.T.K.) Zonguldak ve Amasra bölgesindeki işletmelerde çalışmaktadırlar. Büyük kentlere iş bulmak için göç eden çoktur. Bunların başında İstanbul gelmektedir. Bununla birlikte yurt dışında çalışanlarda bulunmaktadır.
