07/08/2022
สองปีก่อนนั้น ม็อบครั้งแรกในร้อยเอ็ดหลังยุคคสช. จัดขึ้นที่บึงพลาญชัย โดยสหภาพร้อยเอ็ดปลดแอก ทางเราก็ได้เจอกับคุณยายและเกิดบทสัมภาษณ์ขึ้นมาดังปรากฎในโพสต์นี้..
ปีก่อนนั้น คาร์ม็อบครั้งแรกรอบเมืองร้อยเอ็ด เราก็ยังเจอคุณยาย และคุณยายก็ยังจำทีมงานเราได้จากปี 63 ที่ได้รับเกียรติเป็นผู้สื่อข่าวกำมะลอ และสัมภาษณ์มาลงเพจ
ด้วยถ้อยแถลงที่เปล่งออกมาด้วยความมาดมั่น หยัดทะนงองอาจ ราวกับนักสู้ผู้ไม่ยอมแพ้ต่อเผด็จการและอำนาจเถื่อนใดๆ..
แสดงให้เห็นถึงพละกำลังทางความคิดที่หนักแน่น และไม่ใช่เพียงตาสียายสาให้เผด็จการจูงจมูก..
แต่ตกมาปีนี้ คุณยายก็ได้จากไปอย่างไม่มีหวนกลับ ทั้งที่ยังไม่ทันได้เห็นประเทศนี้ถูกทำให้ดีขึ้นดังที่หวัง
เป็นนักสู้ธุลีดินอีกท่านที่หลุดลอยออกจากวัฏสงสาร ออกไปจากทะเลน้ำนมแห่งนี้จากการสิ้นอายุขัย
ขอให้ไปสู่การหลุดพ้นจากวิบากกรรมเช่นนี้ และได้เกิดในยุคพระศรีอาริย์เถิด
‘ยุคที่เฮาบ่ต้องสู่รบกับไผอีกแล้ว’
ขอแสดงความคารวะแด่นักสู้ธุลีดินผู้จากไปอีกท่าน สิ่งที่คุณยายทำมาจะไม่สูญเปล่า และไม่เคยสูญเปล่า…
#พลังนักศึกษาเพื่อประชาธิปไตย_ร้อยเอ็ด
"มีอีกจักเทื่อกะสิมาหละ สู้ไปจนกว่าสิเบิ่ดแฮงสู้ต่อ"
คำกล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นแต่ฟังดูเป็นมิตรของหญิงชราท่านหนึ่งผู้มีอายุย่าง 80 ปี.
สืบเนื่องจากทีมงานได้มีโอกาสได้ไปลงพื้นที่การจัดแฟลชม็อบ ณ บึงพลาญชัย จังหวัดร้อยเอ็ดเมื่อวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ.2563 ที่ผ่านมา ในขณะที่ผู้ปราศรัยคนสุดท้ายได้ก้าวลงจากเวทีและวงดนตรีสามัญชนก็รับช่วงต่อนั้น ทีมงานก็ได้ปลีกตัวออกจากบริเวณการชุมนุมมานั่งพักข้างๆเต๊นท์สำหรับหลบฝน ซึ่งก็ได้กวาดสายตาเพื่อ "ความปลอดภัย" ของตัวทีมงาน จึงไปเห็นคนหนึ่งที่จับกลุ่มกัน มีคนตั้งแต่วัยกลางคนจนถึงวัยชรา ซึ่งเป็นภาพที่หลายๆคนคงประทับใจว่า ม็อบนี้ไม่ได้มีแค่เยาวชนที่หวงแหนอนาคตของตนเองเท่านั้น หากแต่ยังมีผู้สูงวัยที่ "เป็นห่วง" ลูกหลานเยาวชน พวกเขาเหล่านี้จึงเข้ามาสนับสนุนในการสอดส่องดูพฤติกรรมรอบๆบริเวณว่ามีอะไรแปลกปลอมเข้ามาหรือไม่.
ทางทีมงานจึงเข้าไปนั่งข้างๆคุณยายในภาพ ซึ่งกำลังพูดคุยและถกเถียงเรื่องต่างๆอย่างเผ็ดมัน และก็มีเสียงหัวเราะที่รุนแรงพอๆกับฝนห่าใหญ่เสมอเมื่อเรื่องราวเหล่านั้นได้ข้อสรุป. ทีมงานจึงแสดงตัวและขอสัมภาษณ์กึ่งพูดคุยด้วยคำถามแรกที่ว่า "คุณยายเป็นคนแถวนี้เบาะครับ?"
คุณยายหันมาด้วยสีหน้ายิ้มแย้มและตอบด้วยน้ำเสียงที่เป็นมิตรว่า "แม่นแล้วลูกหล่า."
ทีมงานยังไม่ทันได้เอ่ยปากถามต่อคุณยายก็เล่าเสริมไปอีกว่า "ยายหนะ ต่อสู้มาตั้งแต่ปี 52 แล้ว ตั้งแต่นั้นยายกะสู้มาตลอด จนมันรัฐประหารมาจนถึงสุมื้อนี้ ยายดีใจหลายที่ลูกหลานลุกขึ้นมาต่อสู้กับความบ่ยุติธรรม."
ทีมงานจึงถามต่อไปอีกว่า "ยายไปนำเสื้อแดงเบาะครับยายในตอนนั้น?"
"แม่นแล้วลูก ตอนนั้นยายลงไปพัทยา พอรู้ว่ามีการชุมนุมของคนที่บ่พอใจรัฐบาลในตอนนั้นหนะเบาะ ยายกะลงไปโล้ดแหล่ว"
"แล้วตอนนั้นมีไผจ้างไปบ่ครับ อันนี้บ่ถามบ่ได้อิหลีครับ?"
"สิมาจ้างจั่งได๋ แต่ขนาดไปกะได้เสียค่ารถเอง การไปร่วมการชุมนุมบ่จำเป็นต้องมีเงินมาล่อดอก ฮ่าๆ"
"ตอนนั้นยายบ่ย่านเขาสลายการชุมนุมโดยใช้ความรุนแรงเบาะครับยาย?"
"บ่ได้ย่านจั๊กเม็ด ไปกะคือไป เห็นว่ามันบ่ยุติธรรมเฮากะต้องไป เฮาเรียกร้องในสิ่งที่ถูกต้องตราบเท่าเดี๋ยวนี้ เป็นหยังเฮาต้องย่าน เขาต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายย่านเฮา" คุณยายตอบกลับมาด้วยท่าทีที่จริงจัง.
"แล้วที่เขาออกข่าวว่า คนเสื้อแดงใช้อาวุธสงครามต่อสู้กับทหารหนิแม่นเรื่องจริงบ่ครับ?"
"บ่เป็นความจริง อย่าไปหาเซื่อเด็ดขาดเลยข่าวหนิ ตอนนั้นมีตั้งแต่ข่าวที่ต้องการใส่ร้ายให้คนเสื้อแดงดูบ่ดี ทำลายเฮาโดยที่เฮาโต้เถียงกะบ่ได้ ทั้งๆที่เฮาสู้ไปกะเพราะ รัฐบาลของพลังประชาชนเลือกตั้งชนะมา แต่อยู่ดีๆกะถืกยุบพรรค แล้วกะบ่ยอมปล่อยให้เลือกตั้งใหม่ ละมีงูเห่าย้ายขั้วไปร่วมกับประชาธิปัตย์ จัดตั้งรัฐบาลขึ้นมา ทั้งๆที่เสียงที่ย้ายไป กะมีเสียงของคนอีสานที่เลือกพลังประชาชนไปบ่น้อย"
"พอยายเห็นว่ามันบ่ยุติธรรม ยายเลยออกมาทั้งๆที่ตอนนั้นอายุกะ 60 สิ 70 หนะเบาะครับ?"
"แม่น" คุณยายตอบด้วยแววตาหม่นๆที่แฝงไปด้วยความอึมคลึมราวกับฝนที่รินลงมา.
"แล้วบรรยากาศการชุมนุม ณ ตอนนั้น กับบรรยากาศตอนนี้ต่างกันหลายบ่ครับ?"
"กะหลายอย่างมันกะเปลี่ยนไปน้อ สมัยยายไป ไปเป็นอาทิตย์ เป็นเดือน ต่อเนื่อง ชุมนุมแบบปักหลัก สมัยนี้กะเฮ๊ดเร็ว เก็บเร็ว ซึ่งกะดีในด้านความปลอดภัย. ตอนนั้นหนะเบาะ ฝนตกแฮงส่ำได๋ กะต้องอยู่ตรงนั้น นั่งฟังเขาปราศรัย เพราะผู้ปราศรัยเขาบ่ยังบ่ถิ่มเฮา เฮาสิถิ่มเขาได้จั่งได๋ นั่งฟังไปจนว่ารู้สึกโตอีกเทื่อ น้ำท่วมหัวเข่าละ กระป๋งกระเป๋าเปียกเบิ๊ดดด ฮ่าๆ แต่มันม่วนอิหลีเด้ลูกหล่า การที่เฮาได้ไปพบเจอคนที่มีความคิดในทางเดียวกัน ต่อสู้ไปนำกัน สังสรรค์เฮฮาร่วมกัน ลังคน ปราศรัยเสร็จกะลงเวทีมาตั้งวงปราศรัยเล็กๆต่อ โดยที่คืนนั้นบ่นอนเลยกะได้ จั่งสับเปลี่ยนกันไปนอนตอนกลางวันเอา ฮ่าๆ" คุณยายบรรยายสถานการณ์ด้วยสีหน้าอิ่มเอิบราวกับว่า "มันพึ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้เอง"
"แล้วคุณยายได้อยู่ในเหตุการณ์สลายการชุมนุมปี 53 บ่ครับ?"
"ยายอยู่นั่นละ แต่ว่ายายพักในโรงแรม ซึ่งโชคดีกว่าหลายๆอยู่หน่อยนึง เพราะหลายๆคนนั้น บ่ได้รู้ชะตากรรมเจ้าของเลยว่าสิมีการสลายการชุมนุม ณ ขณะนั้น แม้เตรียมโตดีส่ำได๋กะตาม...ขนาดวัดที่เป็นเขตอภัยทาน แม้กระทั่งเต๊นท์พยาบาลสนาม กะยังบ่ละเว้น. เฮาเฮ๊ดอิหยังผิด?"
"แล้วหลังจากนั้นยายกะเลยต้องกลับมาบ้านเบาะครับ?"
"แม่น กะมันเฮ๊ดหยังบ่ได้แล้ว บ่มีการชุมนุมแล้ว แต่ถามว่าใจยังสู้บ่ ผ่านมา 10 กว่าปีหนิ บ่เคยเบิ่ดกำลังใจในการสู้จักเทื่อ."
"ยายคิดจั่งได๋กับการจัดม็อบครั้งนี้ครับ แม้ว่ามันอาจสิบ่ได้ใหญ่คือจั่ง ณ ตอนนั้น?"
"รู้สึกดีใจอยู่ อย่างน้อยกะยังมีคนที่สิต่อสู้กับความบ่ยุติธรรมต่อไป ยายกะเฒ่าแล้วจักสิสู้ได้ส่ำได๋ สู้มาจนว่าเฒ่าป่านนี้กะยังต้องได้ยากลูกหลานมาสู้ต่ออีกอยู่น้อ ฮ่าๆ" คุณยายกล่าวด้วยสีหน้ายิ้มแบบเศร้าๆขำแบบแห้งๆ
"ขั่นมีการจัดอีกคุณยายสิมาอีกบ่ครับ?"
"มีอีกจักเทื่อกะสิมาหละ สู้ไปจนกว่าสิเบิ่ดแฮงสู้ต่อ สู้บ่มีถอย สู้จนว่าสิได้ความยุติธรรมละ ฮ่าๆ"
นี่เป็นข้อมูลบางส่วนที่ทางทีมงานพอจะเก็บมาได้โดยในส่วนอื่นๆก็จะมีเรื่องจิปาถะทั่วๆไปอย่างเช่น บึงพลาญชัยเคยมีการประจันหน้าระหว่างม็อบ "เสื้อเหลือง" และ ม็อบ "เสื้อแดง" หรือเรื่องที่เป็นข้อมูล "เชิงลึก" เป็นต้น ซึ่งทางทีมงานจึงขอหยิบยกเพียงบางส่วนมาเผยแพร่เพื่อเป็นการส่งต่อ "พลัง" แห่งการผลักดันสังคมนี้ให้ก้าวต่อไป. ตราบที่การเรียกร้องยังดำเนินต่อไป และจนกว่า "อำนาจอธิปไตย" จะอยู่ในกำมือของประชาชนอย่างแท้จริง.
ขอสรรเสริญความกล้าของสามัญชนทุกคนที่ลุกยืนขึ้นสู้ต่อความ
อยุติธรรม.
#พลังนักศึกษาเพื่อประชาธิปไตย_ร้อยเอ็ด #บทความจากคนธรรมดาสามัญชน #พรูเดนซิโอ
