เว็บไซต์คืออะไร?

https://www.facebook.com/1637724819823380/

ร้านเทวฤทธิ์ พนมทวน หีบทอง

หน้าหลัก
ประเทศไทย
Phanom Thuan
ร้านเทวฤทธิ์ พนมทวน หีบทอง

ข้อมูลการติดต่อ, แผนที่และเส้นทาง,แบบฟอร์มการติดต่อ,เวลาเปิดและปิด, การบริการ,การให้คะแนนความพอใจในการบริการ,รูปภาพทั้งหมด,วิดีโอทั้งหมดและข่าวสารจาก ร้านเทวฤทธิ์ พนมทวน หีบทอง, บริการด้านสังคม, 292/2 ม. 3 ต. พนมทวน อ. พนมทวน จ. กาญจนบุรี, Phanom Thuan.

02/07/2023

พิธีลงหลุม@สุสานสุขนิรันทร์

02/07/2023

พิธีเคลื่อนศพจากวัดบ้านทวน ไปยังสุสานสุขนิรันดร์ อ.อู่ทอง

2 ก.ค.2566

19/03/2023

น้ำใส เกินไป ก็ไร้ปลา
ตรงไป ตรงมา ก็ไร้เพื่อน
ฟ้าแจ้ง เกินไป ก็ไร้เดือน
ซับซ้อน ซ่อนเงื่อน ก็ไร้ใจ
มีพร้อม เกินไป ก็ไม่ดี
บกพร่อง กว่านี้ ก็ไม่ไหว
ลุ่มหลง เกินรัก ก็หนักใจ
คิดมาก เกินไป ก็หนักตน
อ่อนน้อม ถ่อมไป ก็เสียเชิง
ตะเพิด เปิดเปิง ก็เสียผล
เข้มงวด เกินไป ก็เสียคน
ยอมให้ ทุกหน ก็เสียการ
พอให้พอดี... ก็พอ
" คน " คบได้ ก็คบ..
ถ้าคบแล้วมีแต่ "เสีย"
ก็ควร "แยกย้าย"
คิดจะซื้อใจ "คนเห็นแก่ได้"
ด้วยการ "ให้"
เท่าไหร่ ก็ "ไม่พอ!”

02/03/2023

นิทานเซน...เรื่อง “เวียนว่าย”
====================

ต้นไม้ต้นหนึ่งกำลังจะเฉาตาย...แต่มันจะยืนต้นตายอย่างสงบ

ต้นหญ้าบนพื้นดินถามต้นไม้ว่า "เมื่อท่านตาย ท่านก็ไร้ประโยชน์แล้วใช่หรือไม่?"

ต้นไม้กล่าวกับต้นหญ้าว่า “นี่เป็นการตายของต้นไม้ แต่ก็เป็นการเกิดของถ่าน ต่างกันที่รูปนามเท่านั้น ตอนที่ฉันเป็นต้นไม้ ฉันให้ความร่มเย็นแก่ผู้คน ตอนฉันเป็นถ่าน ฉันให้ความอบอุ่นแก่ผู้คน”

ต้นหญ้าถามต้นไม้ต่อ “หลังจากที่ถ่านถูกเผาจนเหลือเพียงเถ้าล่ะ จะเป็นยังไง?”

“ฉันจะคืนสู่สภาพเดิมเป็นผงธุลีดินอีกครั้ง บำรุงต้นไม้ต่อไป” ต้นไม้ตอบต้นหญ้าด้วยท่าทีอันสงบไม่เกรงกลัวต่อความตาย และพูดต่อไปว่า

"จะเป็นต้นไม้ เป็นถ่าน เป็นฝุ่นผง เป็นดิน ล้วนแล้วแต่เหตุปัจจัย อย่าถามเรื่องเกิดหรือตาย ให้อยู่กับปัจจุบันขณะเท่านั้นเป็นพอ..."

02/08/2022

#"รอยตะปู"ของเพื่อนคนหนึ่ง อยากให้คนที่อารมณ์ร้อนได้อ่านกันทุกคน ถือว่าจะได้บุญในวันนี้เชื่อว่าจะนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงในอนาคต!!!

#เด็กน้อยคนหนึ่งเป็นเด็กอารมณ์ไม่ค่อยจะดี พ่อของเขาจึงให้ตะปูกับเขา 1 ถุงและบอกเขาว่า
#ทุกครั้งที่ลูกรู้สึกไม่ดี โมโห หรือโกรธใครก็ตาม ให้ตอกตะปู 1 ตัวลงไปที่รั้วหลังบ้านก็แล้วกัน

#วันแรกผ่านไปเด็กน้อยตอกตะปูเข้าไปที่รั้วถึง 37 ตัว

#วันที่ 2 และ วันที่ 3 และแต่ละวันที่ผ่านไป ผ่านไปจำนวนตะปูก็ค่อยๆลดลง ลดลงๆ เพราะเด็กน้อยรู้สึกว่า การรู้จักควบคุมตัวเองให้สงบ ง่ายกว่าการตอกตะปูตั้งเยอะ

แล้ววันหนึ่ง หลังจากที่เขาสามารถ ควบคุมตัวเองได้ดีขึ้น ใจเย็นมากขึ้น เขาเดินไปหาพ่อเพื่อบอกว่า เขาคิดว่าเขาไม่จำเป็นที่ต้องตอกตะปูอีกแล้ว เพราะเขาได้เปลี่ยนไป เขาสามารถควบคุมตัวเองได้ดีขึ้น ไม่มุทะลุเหมือนแต่ก่อนแล้ว

พ่อยิ้มแล้วบอกลูกชายว่า ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ ลองพิสูจน์ให้พ่อดู ทุกๆครั้งที่ลูกสามารถควบคุมอารมณ์ฉุนเฉียวของตัวเองได้ให้ถอนตะปูออกจากรั้วหลังบ้านทีละ 1 ตัว

วันแล้ววันเล่า เด็กชายก็ค่อยๆถอนตะปูออกทีละตัว ๆ จนในที่สุด วันหนึ่งตะปูทั้งหมดก็ถูกถอนออกเด็กชายดีใจมากรีบวิ่งไปบอกพ่อของเขาว่า ผมทำได้แล้วครับในที่สุดผมก็ทำได้สำเร็จ

พ่อไม่ได้พูดว่าอะไร แต่จูงมือลูกของเขาไปที่รั้วนั้น แล้วบอกลูกทำได้ดีมากทีนี้ลองมองกลับไปที่รั้วสิ เห็นมั๊ยว่ารั้วมันไม่เหมือนเดิมมันไม่เหมือนกับที่มันเคยเป็นก่อนหน้านี้

ลูกจำไว้นะ ว่าเมื่อไหร่ที่เราทำอะไรลงไปด้วยการใช้อารมณ์ สิ่งนั้นมักจะเกิดรอยแผล เหมือนกับการเอามีดไปกรีดหรือแทงใครเข้า ต่อให้ใช้คำว่า..ขอโทษ..สักกี่หนก็ไม่อาจจะลบรอยแผลหรือความเสียหายที่เกิดกับเขาคนนั้นได้ ลูกจงจำคำว่า ..ขอโทษ..ไว้เสมอนะ ไม่ว่าเขาจะยกโทษให้เรา หรือ ไม่ก็ตาม สิ่งที่มันเกิดขึ้น รอยร้าวที่เกิดขึ้นกับเขา เขาอาจจะไม่มีวันลืมมันได้......ตลอดไป
จากเพจ
วัดป่าคลองกุ้ง จันทบุรี

26/07/2022

เมื่อเรารู้จักจิตใจ เราจะรู้ถึงภาวะที่ความทุกข์เกิด และภาวะที่ความทุกข์ดับ เรารู้ความคิดทุกครั้งที่มันคิด เรารู้แม้กระทั่งเสียงหัวใจเต้น และไม่ว่าเราจะเคลื่อนไหวด้วยอิริยาบถใด เรารู้มันทั้งหมด เรารู้ด้วยการเฝ้าดู โดยปกติธรรมดา โดยไม่จำต้องพยายามหรือฝืน

การรู้นี้เป็นสิ่งที่รวดเร็วมาก มันรวดเร็วยิ่งกว่าสายฟ้า ยิ่งกว่าไฟฟ้า และยิ่งกว่าสิ่งใดๆ การรู้เป็นสิ่งเดียวกับปัญญา เป็นสิ่งเดียวกับสติปัญญา สติและสมาธิและปัญญา ทั้งหมดนี้เป็นสิ่งเดียวกัน ปัญญารอบรู้ทุกสิ่งทุกอย่างจริงๆ แม้แต่ว่าเสียง ที่แผ่วเบาที่สุดเกิดขึ้นเราก็รู้

เมื่อลมพัดมาถูกผิวหนังของเรา เราก็รู้ ความคิดไม่ว่าจะเกิดในลักษณะอาการเช่นใดเราก็รู้ เมื่อความคิดอยู่ลึก ปัญญาก็ลึกด้วย เมื่อความคิดว่องไว กิเลสก็ว่องไว และปัญญาก็ว่องไวด้วย ไม่ว่าความคิดจะเกิดโดยรวดเร็วเพียงใด ปัญญาจะรู้ความคิดนั้น

นี้คือสิ่งที่เรียกว่า ปฏิจจสมุปบาท ( “การเกิดขึ้นพร้อมแห่งธรรมทั้งหลายเพราะอาศัยกัน” ) เมื่อไม่มีอวิชชา ( การไม่รู้ ) สายโซ่ซึ่งยังให้เกิดทุกข์ก็ขาดสะบั้นลง เพราะการรู้เข้าไปแทนที่

เธออาจจะเคยได้ยินมาว่าพระพุทธเจ้าทรงตัดผมของพระองค์เพียงครั้งเดียว และ ผมของพระองค์ก็ไม่ขึ้นมาอีกเลย ข้อนี้เป็นปริศนาธรรม เมื่อผมถูกตัดออกไป มันไม่อาจจะกลับมาติดได้ดั่งเดิม ข้อนี้ฉันใด การตัดอวิชชาออกไปอย่างเด็ดขาด โดยที่มันไม่อาจจะหวนกลับมาได้อีก ก็เป็นฉันนั้น นี้คือกฎตายตัวของธรรมชาติ

ดุจดั่งเชือกที่ขึงตึงไว้กับเสาสองต้น เมื่อเราตัดให้ขาดออกจากกัน ที่ตรงกลางก็ไม่อาจจะกลับเข้ามาผูกติดกันได้อีก เมื่อเราเห็นมาถึงจุดนี้เราจะรู้ว่า ภาวะเช่นนี้เป็นสิ่งที่มีอยู่แล้วในคน แล้วทำไมมันจึงกลายเป็นเรื่องที่ยากเย็น มันไม่ใช่เป็นสิ่งที่ยากแต่ก็ไม่ใช่เป็นสิ่งที่ง่าย มันเป็นสิ่งที่ทั้งยากและง่าย

หลวงพ่อเทียน จิตฺตสุโภ

Cr: ธรรมะคือยาขนานเอก

19/07/2022

กราบขอบพระคุณผู้มีจิตศรัทธา บริจาคหีบศพ
ให้กับวัดดอนตาเพชร จำนวน 5 ใบ

ได้แก่ หีบบริจาค1 ใบ หีบบริจาคเทพพนม4 ใบ

ขออานิสงส์แห่งบุญนี้หนุนนำ ให้กิจการงานเจริญรุ่งเรือง ปราศจากโรคภัยทั้งปวง มีอายุ วรรณะ สุขะ พละ อนุโมทนา สาธุ🙏

09/07/2022

๘ กรกฎาคม ๒๕๓๖ ท่านพุทธทาสได้มรณภาพโดยสงบ ณ สวนโมขพลาราม รวมอายุ ๘๗ ปี ๑ เดือน ๑๑ วัน

ในปัจจุบันนี้คำสอนของท่านก็ยังคงเคลื่อนไหวอยู่เสมอ แม้ในวาระสุดท้ายของชีวิต ท่านก็ยังคงใช้ร่างกายและจิตใจของตนพิจารณาสังขาร เป็นแบบอย่างให้คนบนโลกนี้ได้เดินรอยตาม โดยเฉพาะ “พระอาจารย์สิงห์ทอง เขมิโย” พระอุปัฏฐาก หรือพระผู้คอยดูแลรับใช้มากว่าสิบปี ตั้งแต่ท่านยังสุขภาพดี กระทั่งอาพาธด้วยโรคตามอายุขัย ได้บอกเล่าลมหายใจช่วงสุดท้ายของท่านด้วยสำเนียงซื่อๆ เอาไว้ว่า

ด้วยพระเดชพระคุณของหลวงพ่อ ตื่นมาตอนตีสี่ ปลุกเราบอก “ทอง ตื่นๆๆ เราจะตายแล้วโว้ย” เรายังนอนไม่ตื่น เอามือลูบที่ตา มองไปแล้วเห็นท่านนั่งเขียนหนังสืออยู่ เราก็คิดในใจ จะตายก็สมควรตาย ถ้ายังเขียนหนังสือได้แบบนี้ (หัวเราะ) เราก็คิดแบบคนซื่อน่ะนะ ท่านบอกให้ไปตามคนที่ดูเรื่องพิมพ์หนังสือมาให้ท่าน ท่านบอกว่า “ไม่ไหวแล้วโว้ย เอามันไม่อยู่แล้ว” แสดงว่าท่านดูร่างกายและจิตใจตัวเองไปทุกขณะ รู้ตัวมีสติตลอด เรื่องกายและลมหายใจที่ท่านสอนมา ท่านเอามาใช้แม้กระทั่งลมหายใจสุดท้าย

ตอนที่ท่านป่วยหนัก เรื่องได้ยินถึงพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ทรงส่งหมอหลวงมานิมนต์ให้ไปรักษาตัว “มาถึงก็รายงานตัวเลยว่าเป็นหมอ เป็นตัวแทนในหลวงมานิมนต์ เป็นคนทั่วไปจะตอบว่าอะไร คงรีบไปเลย ดีใจมาก แต่ท่านตอบว่า “เราไม่หอบสังขารหนีความตายโว้ย ไปบอกในหลวงท่านด้วย” แล้วหมอเขาจะกล้าไปรายงานแบบนี้ไหม (หัวเราะ) นี่คือความเด็ดขาดของท่าน พอถึงเวลาที่รู้ว่าสู้กับมันไม่ไหวแล้ว ท่านก็พิจารณามันไปเรื่อยๆ และปล่อยวางไปตามอาการ”

ด้วยโรคที่รุมเร้ามากมาย ในหลวงท่านจึงทรงส่งหมอมาดูแล “ท่านป่วยเป็นความดันโลหิตสูง โรคอ้วน โรคเก๊า เป็นสารพัดโรค กินยาวันละเป็นกำๆ ตอนนั้นก็อายุ 80 กว่าแล้ว แต่ท่านไม่เคยมีปัญหาเรื่องอารมณ์ ไม่เคยหงุดหงิดเลย เพราะถ้าเป็นแบบนั้น คงจะไม่เป็นพุทธทาส

ท่านเป็นโรคเก๊า ปวดจนลุกไม่ขึ้น ก็แค่เอายาลดกรดเล็กๆ เข้าไปในปาก แล้วบอกว่าไปตามคนทำหนังสือมา มาทำหนังสือกัน ถ้าเป็นเรา เราจะมีใจทำไหม ปวดเก๊าแบบนี้ แต่ท่านรู้ทันไง ท่านก็ปล่อยให้ร่างกายเจ็บปวดไป ส่วนท่านก็เอาจิตไปเพ่งไว้ที่การเขียนหนังสือ ไม่เดือดร้อนกับมัน ในเมื่อเอามันไม่อยู่ ห้ามมันไม่ได้ ก็ปล่อยมันไป ให้พิจารณาหนังสือ พร้อมกับปล่อยให้มันปวดไป เดี๋ยวความปวดมันก็หายไปพร้อมๆ กับหนังสือเสร็จตอนเย็นนั่นแหละ เวลานัดใคร เขาจะมาไม่มาก็ช่าง นายกฯ จะมาเยี่ยมก็ช่างเขา ไม่ไปนั่งกังวล ท่านก็นั่งเขียนหนังสือของท่านไปเรื่อย พอแขกมาท่านก็ไปต้อนรับ เสร็จท่านก็มาเขียนหนังสือต่อ ท่านจัดสรรชีวิตของท่าน ไม่เคยปล่อยให้ขึ้นลงไปตามอารมณ์ แต่คนทั่วไป ไม่เคยจัดสรร เพราะมัวแต่ไปนอนกอดอารมณ์ ทุกข์มันก็เลยเกิด”

เวลาล่วงเลย จากตอนปลุกพระสิงห์ทองจนถึงหกโมงเช้า ท่านสั่งลาว่า “เธอฉันแทนเราด้วยนะ” แล้วก็หยิบพวงกุญแจที่บั้นเอวออกมาและบอกว่า “เราไม่อยากตายคาพวงกุญแจ” จากนั้น ยื่นให้พระสิงห์ทอง ท่านจัดการทุกอย่างไว้หมดเลย แสดงว่าท่านรู้ว่ากำลังจะตาย จนประมาณ 7 โมง คนอื่นที่นั่งเฝ้าอยู่ด้วยกันก็เลยบอกว่า อย่ากวนท่านเลย ไปเถอะ หลังจากนั้น 30 นาทีให้หลัง ท่านก็ถึงเริ่มบอกว่า “ทอง ลิ้นเราแข็งแล้วนะ” ท่านลองตามอาการไปเรื่อยๆ นี่แหละคือธรรมะข้อสุดท้ายที่ท่านให้ไว้ ใช้สังขารของท่านสอน ให้ตามรู้ตามเห็นทุกอย่าง ท่านไม่เผลอ มองเห็นสภาวะการเปลี่ยนแปลงของร่างกายทุกขณะจริงๆ”

กระทั่งวาระปลงศพในวัย 87 “พุทธทาส อินทปัญโญ” ก็ยังได้แสดงธรรมบทสุดท้ายเอาไว้ เป็นธรรมบนกองเพลิงให้เห็นความไม่เที่ยงแท้ ทั้งยังฝากฝังแนวคิดสำคัญ เตือนใจพุทธศาสนิกชนทุกผู้ทุกนามเอาไว้ว่า “โลงศพของอาตมา ก็คือ ความดีที่ทำไว้ในโลก ด้วยการเผยแผ่พระธรรม, ป่าช้าสำหรับอาตมา ก็คือ บรรดาประโยชน์และคุณทั้งหลาย ที่ทำไว้ในโลกเพื่อประโยชน์แก่เพื่อนมนุษย์”

Cr:พุทธที่แท้จริง

06/07/2022

🙏กราบขอบพระคุณทุกออเดอร์ค่ะ🌸

14/05/2022

กราบขอบพระคุณ🙏

03/03/2022

🌸20 ข้อคิดจากขุนเขา: ด้านธรรมะ

1. ในแต่ละปี...
จงทำชีวิตให้ "ดีขึ้น"
เพราะในแต่ละวัน...
ชีวิตเรากำลัง "สั้นลง"

2. การ "อยู่กับปัจจุบัน"
ไม่ใช่การ "หยุดทำ" ในเรื่องสำคัญ
แต่มันคือการ "หยุดทุกข์" ไปกับเรื่องที่ไม่สำคัญ

3. อารมณ์ "ลบ" ทุกชนิด จะทำร้ายเรา
ก่อนที่จะทำร้ายคนอื่นเสมอ...
ส่วนอารมณ์ "บวก" ทุกชนิด จะให้พรเรา
ก่อนที่จะให้พรคนอื่นเสมอ เช่นกัน...

4. วิจารณ์คนอื่นทุกวัน... ใจต่ำลงทุกวัน
วิจัยตัวเองทุกวัน... ใจสูงขึ้นทุกวัน

5. ถ้าไม่มีคนมาทำให้คุณโกรธ..คุณจะไม่รู้เลยว่าระดับจิตคุณอยู่ตรงไหน
ถ้าไม่มีใครมาทำให้คุณทุกข์ใจ..คุณจะไม่รู้เลยว่าตัวเองยังมีอะไรต้องพัฒนา

6. ไม่ว่า "ภายนอก" เราจะอยู่กับคนมากแค่ไหน
แต่ "ภายใน" เรายังอยู่ตัวคนเดียวเสมอ
จงหาวิธี "รักตัวเอง" ให้เจอ
เพราะไม่มีใครในโลกนี้ที่จะอยู่กับเธอ
สม่ำเสมอเท่ากับ "ตัวเธอเอง"

7. การฝึกจิตและพัฒนาตัวเอง
อาจไม่ได้ทำให้เรา "พ้นทุกข์ตลอดกาล"
แต่มันจะทำให้เรา "เป็นทุกข์นานน้อยลง"

8. การ "แก้กรรม" ที่ดีที่สุด
คือการแก้ไข "ความคิด" "คำพูด"
และ "การกระทำ" ของตัวเอง

9. ความดีเล็กๆ ที่ทำไปนานๆ
สุดท้ายอาจสร้าง "ปาฏิหาริย์" ให้ชีวิต

10. "ไป" ได้เร็วแค่ไหน
ก็ถึงเร็วเท่านั้น...
"ปล่อย" ได้เร็วแค่ไหน
ก็สุขเร็วเท่านั้น

11. จำไว้ว่า "ความทุกข์" และ "ความเจ็บปวด" ทั้งมวล
ไม่ได้ผ่านเข้ามาในชีวิตเรา... เพื่อมอบ "คำสาป"
แต่มันผ่านเข้ามาในชีวิตเรา... เพื่อมอบ "คำสอน"

12. ก้าวแรกของการใช้ชีวิตอย่าง "ผู้ตื่น"
คือการหยุดยุ่งวุ่นวายเรื่อง "คนอื่น"
แล้วหันกลับมาวิเคราะห์ใจ "ตัวเอง"

13. ความทุกข์ทั้งหมดในชีวิต ไม่ได้เกิดจาก
"สิ่งที่คนอื่นคิดเกี่ยวกับคุณ"
แต่มันเกิดจาก
"สิ่งที่คุณคิด ว่าคนอื่นคิดเกี่ยวกับคุณ"

14. ต้องขอบคุณคนที่ทำ "ไม่ดี"
ที่ช่วยเป็นตัวอย่างที่ "ดี"
ว่าอะไร "ไม่ควรทำ"

15. ไม่ว่าจะทุกข์หนักหนาสาหัสสักแค่ไหน
ทางออกก็ไม่เคยอยู่ไกล
ไปกว่า "ใจ" ของเราเอง...

16. เกลียดเขา “เราทุกข์”
เมตตาเขา “เราสุขเอง”

17. คนเราฝึกเดินจนเก่งได้ ฉันใด
ก็สามารถฝึกใจจนเป็นสุขได้ ฉันนั้น...

18. "ความตาย" เป็นเรื่องธรรมดา
แต่การได้ใช้ชีวิตอยู่อย่างมีคุณค่า
เป็นเรื่อง "อัศจรรย์"

19. โปรดสังเกตดูให้ดี...
ว่าสิ่งที่ทำให้เราทุกข์
บ่อยที่สุดในแต่ละวัน
ไม่ใช่ “พฤติกรรม” ของคนอื่น
แต่คือ “ความคิด” ของเราเอง

20. อย่าถือโทษ โกรธคน ไม่คู่ควร
อย่าตีตรวน ตนไว้ กับอดีต
ชะตาเรา อย่าให้ใคร มาเขียนขีด
อย่าเอาคำ ที่เหมือนมีด มากรีดใจ

(แถมให้อีกหนึ่งอัน!)

21. หากคุณคิดว่าตัวเองมีค่า เพราะมี "เงิน"
วันไหนเงินหมด คุณค่าคุณก็หมด

หากคุณคิดว่าตัวเองมีค่า เพราะ "หน้าตา" ดี
วันไหนคุณแก่ลงจนหน้าตาไม่ดี คุณค่าคุณก็หมด

แต่ตราบใดที่คุณรู้ว่าตัวเองมีค่า เพราะเป็น "คนดี"
ตราบใดที่คุณยังมีความดี คุณก็จะ "มีคุณค่า" ได้
ตลอดไป...🌸

-ขุนเขา สินธุเสน เขจรบุตร-