Em space, a library and more

14/04/2025

Beautiful mural street painting in Netherlands, by Jan Is De Man

01/05/2023

คิดถึงเด็กๆที่เคยมาห้องสมุด
เป็นไงกันบ้างแล้วก็ไม่รู้

💜💜

08/02/2023

An 88-year-old man died in Germany recently. He had a private library that contained 70,000 books that no one knew about, and he had built all the furniture for the books himself. ❤

(Source: BRICO ET DÉCO)

21/04/2021

มีงานประกวดมาแจ้งค่ะ เป็นงานที่กองทุนสื่อจัดร่วมกับสถาบันการศึกษา 24 แห่งเพื่อมอบรางวัลให้แก่สื่อที่มีความปลอดภัยและสร้างสรรค์ รายละเอียดประมาณนี้ค่ะ

โครงการเวทีเชิดชูเกียรติสื่อปลอดภัยและสร้างสรรค์ 2563 รับผลงานสื่อหลายประเภท ทั้งสื่อภาพเคลื่อนไหว สื่อสิ่งพิมพ์ สื่อออนไลน์ สื่อท้องถิ่น ถ้าเฉพาะหมวดสิ่งพิมพ์ ก็จะรับทั้ง นวนิยาย/เรื่องสั้น นิตยสาร หนังสือพิมพ์ (บทความ) การ์ตูน สื่อสำหรับเด็กและเยาวชน

คนที่ส่งได้คือสำนักพิมพ์และเจ้าของผลงาน (คนละไม่เกิน 3 ผลงาน)

เกณฑ์เบื้องต้นก็คือ เป็นผลงานสัญชาติไทย ตีพิมพ์หรือผลิตในช่วงปี 2561-2563 เข้าข่ายสื่อปลอดภัย (ปราศจากมลพิษเรื่องเพศ ภาษา และความรุนแรง) และสร้างสรรค์ (มีความคิดสร้างสรรค์ในกลวิธีการผลิตและส่งเสริมการพัฒนาคุณภาพชีวิตหกด้าน คือ ระบบวิธีคิด วิชาการ คุณธรรมจริยธรรม ทักษะชีวิต เคารพความแตกต่างหลากหลาย และความสัมพันธ์ในสถาบันครอบครัว)

กำหนดส่งผลงาน 10 พฤษภาคม 2564

ถ้ามีเพื่อนพ้องน้องพี่ที่ผลิตสื่อดีๆ ก็เชิญชวนให้ส่งไปกันค่ะ (มีแบบฟอร์มสำหรับผู้สนใจอยู่ในคอมเมนต์แรกจ้า)

05/02/2021

20/01/2021

เรื่องของนัตสึเกะ รินทาโร หนุ่มน้อยนักอ่าน หลานชายเจ้าของร้านหนังสือเก่า

วันหนึ่ง เมื่อคุณปู่ของเขาจากไป เขาก็ดูเหมือนว่่าจะต้องปิดร้าน และย้ายไปอยู่กับญาติ แต่ในช่วงไม่กี่วันนั้น ปาฏิหาริย์ก็เกิด แมวลายส้มพูดได้ตัวหนึ่งบุกเข้ามาในร้าน และการผจญภัยในเขาวงกตหลังร้านก็เริ่มต้นขึ้น

การเดินทางไปพิทักษ์หนังสือของรินทาโรทำให้เขาเกิดความเชื่อมั่นบางอย่าง และท้ายที่สุด ความเชื่อมั่นนั้นก็ส่งผลต่ออนาคตของเขาและร้านหนังสือเก่าแห่งนั้น

ปาฏิหาริย์แมวลายส้มผู้พิทักษ์หนังสือ
นัตสึคาวะ โซสุเกะ/ฉัตรขวัญ อดิศัย
สำนักพิมพ์ Bibli
วรรณกรรมญี่ปุ่น
2563

31/12/2020

ในหนังสือหลายร้อยหน้า
มีเรื่องราวหลากหลาย
ผู้คนมากมาย
การผจญภัยทุกรูปแบบ
เท่าที่จะจินตนาการได้

ความรู้สึกและบทเรียนเหล่านั้น
เราสามารถรับรู้และเรียนรู้ได้
โดยไม่ต้อง 'ผจญ' เอง
เพราะมีสารพัดหนังสือ

ไม่ว่าโลกจะร้ายอย่างไร
อ่านต่อไปเรื่อยๆเนาะ

26/12/2020

"คุณพ่อที่รัก
หนูเพิ่งอายุสี่ขวบเท่านั้น
หนูไม่อยากโตไปกว่านี้อีกแล้ว
สี่ขวบนี่แหละกำลังดีละ
แค่สองบวกสองรึสามบวกหนึ่ง
คนที่หนูรักก็สองบวกสองเหมือนกัน”

—จาก “รอพ่อยามยาก” สุธัชริน แปลจาก The Railway Children ของ E. Nesbit

เพิ่งทราบข่าวการจากไปของนักแปลคนสำคัญท่านนี้ “สุธัชริน” หรือคุณนรีรัตน์ เลิศดำรงชัย ด้วยวัย 73 ปี (เกิด 12 ตุลาคม 2486) คิดว่าหลายๆท่านน่าจะเคยได้เติบโตมากับผลงานวรรณกรรมแปลของเธอทั้งในนามปากกา “สุธัชริน” และ “สุพรรณิการ์” ลำพังเฉพาะงานของ อ.เนสบิท นั้นเธอก็แปลไว้หลายเล่ม จึงขออนุญาตมาแจ้งข่าวแก่กัน

ขอแสดงการคารวะและไว้อาลัยแด่เธอ ผู้เป็นแรงบันดาลใจสำคัญ อย่างน้อยก็น่าจะสำหรับคนในรุ่นใกล้เคียงกับดิฉัน ที่ได้ค่อยๆเปิดโลกการอ่านจากผลงานแปลชั้นเยี่ยมของเธอ

ครั้งหนึ่งเมื่อเกือบยี่สิบปีก่อน เคยได้พบเธอโดยบังเอิญ แล้วรีบบอกเธอด้วยความตื่นเต้นว่าเธอคือหนึ่งในแรงบันดาลใจให้อยากทำงานเขียนงานแปลมาตั้งแต่เด็ก (นอกเหนือจากคุณ อ.สนิทวงศ์) ลำพัง “รอพ่อยามยาก” นี่ก็อ่านอยู่ซ้ำๆจนแทบจะท่องจำได้ และจนทุกวันนี้ก็ยังเก็บใส่ตู้ไว้อย่างดี

เธอตอบกลับมาว่า งานแปลมันลำบาก ลูกเอ๋ย มันขัดสน เราทำด้วยใจรัก แต่ให้รู้ไว้เลยว่าเส้นทางนี้ในประเทศนี้มันลำบาก

ดิฉันพยายามยืนยันแก่เธอ ซึ่งก็ไม่แน่ใจว่าเธอจะเชื่อหรือไม่ แต่ดิฉันก็ยังยืนยันว่าผลงานอันเกิดจากความรักของเธอนั้น ได้ส่งพลังอย่างสำคัญให้แก่คนรุ่นหลังจำนวนหนึ่งของประเทศนี้ ที่แม้เมื่อพ้นช่วงวัยของการอ่านวรรณกรรมเยาวชนแล้วก็ยังจำหลักแน่นว่าหนทางที่เดินมาจากจุดนั้นอีกไกล เดินมาอย่างมั่นคงได้ก็ด้วยมีเพื่อนร่วมทางในวันคืนเหงาๆเมื่อคราวเริ่มต้นวันนั้น

ขอให้คุณสุธัชรินได้พักผ่อนโดยสงบ
— ไอดา
24 ธันวา 59 (วันที่กลับถึงบ้านพร้อม “ข้าวหลาม” หนึ่งกระบอกแต่กินไม่ลง)
-----------

สวดพระอภิธรรม วันเสาร์ที่ ๒๔ ธ.ค. (๑๙.๐๐ น.)
ฌาปนกิจ - วันอาทิตย์ที่ ๒๕ ธ.ค. (๑๓.๐๐ น.)
วัดท้ายเมือง ใกล้โรงเรียนศรีบุณยานนท์

ขอบคุณข้อมูลจากเพจของคุณ ปีติ วิริยะ
และ http://pantip.com/topic/35943452

25/12/2020

ปีนี้ไม่ได้ทำต้นคริสต์มาส
เอาพืชผลในสวนมาใช้แทน
แมร์รี่คริสต์มาสนะคะ

09/12/2020

การจากไปของคนคนหนึ่งส่งผลอะไรกับคนที่เหลือได้บ้าง และมากแค่ไหน หรือยาวนานเพียงใด

"แหม อะไรที่เราไม่เห็นก็ถือว่าไม่มีไปเสียดีกว่า คิดว่าตายไปแล้วน่าจะดีกว่าครับ" เมื่อป๊าพูดแบบนั้น อีกฝ่ายก็ตอบว่า
"ถึงจะเอาไปทิ้งไว้ในที่ที่มองไม่เห็น แต่สุดท้ายก็ใช่ว่าจะหายไปจากโลกนี้" อาจารย์พูด ท่าทางคล้ายกับทำใจได้แล้ว
"และก็มีคนที่ถึงตายไปแล้ว แต่ก็ยังอยู่เหมือนกันนะคะ ถึงจะมองไม่เห็น แต่เขาก็ยังอยู่ค่ะ"

+

หลังจากคาซึกิตายจากด้วยวัยเพียง 25 เท็ตสึโกะ ภรรยาหม้ายของเขา ก็อยู่ในบ้านหลังเดิมกับ "ป๊า" พ่อของคาซึกิ ต่อไปอีกหลายปี ดูภายนอก ทั้งคู่คล้ายจะจัดการชีวิตได้อย่างราบรื่น แต่แท้จริงแล้ว พวกเขาต้อง 'พยายาม' ที่จะรักษาสมดุลแห่งความขาดพร่องและดำเนินชีวิตตามปกติต่อไปในกระแสสัมพันธ์กับคนรอบข้าง

ใบหน้าของคุณพ่อค่อยๆเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มทีละนิด ราวกับกำลังแสดงตัวอย่างให้ทาคาระดูว่า การยิ้มเขาทำแบบนี้นะ
"แล้วเขาจะคอยเฝ้าดูเธอ" คุณพ่อชี้มือไปบนท้องฟ้านอกหน้าต่าง
"เขาจะเฝ้าดูเธอ จากที่นั่นตลอดไป" คุณพ่อพูดจบก็ยิ้มออกมาอีกครั้ง ใบหน้าของท่านขณะที่ยิ้มนั้นคลับคล้ายคาซึจัง
ทาคาระรู้สึกขึ้นมาทันทีว่า ถ้าในตอนนี้ละก็ ไม่ว่าอะไร เธอก็ทำได้ทั้งนั้น"

+

ในแง่หนึ่ง ชีวิตมนุษย์ก็คือปฏิสัมพันธ์แห่งการอยู่ร่วมและการจากพราก ขณะเดียวกันมันก็คือการประคับประคอง ทั้งตนเองและผู้อื่น ให้ก้าวเดินต่อไป อาจจะด้วยกัน ข้างๆกัน หรือไม่ก็แค่ ห่างๆกัน

"แค่ขึ้นรถไฟขบวนเดียวกัน ก็อาจพลอยเข้าไปติดอยู่ในอุบัติเหตุเดียวกันก็ได้ ถือเป็นการล่มหัวจมท้ายกับคนที่ไม่รู้จักก็ได้ไม่ใช่เหรอครับ"
"หมายถึงว่า ฉันเองก็กำลังร่วมเป็นร่วมตายกับใครบางคนอยู่เหรอคะ"
"เวลาที่เราใช้กับคนไม่รู้จักมักจะยาวนานกว่าที่ใช้กับคนที่เราชอบนะครับ ไม่ว่าที่บริษัทหรือในการเดินทางก็ตาม"

+

เรื่องราวละเมียดละไม แนวอ่านอุ่นละมุนใจ สัญชาติญี่ปุ่น แบ่งเป็นตอนสั้นๆตามตัวละครแต่ละตัว แม้จะดูเป็นเอกเทศ แต่ก็ไม่อาจแยกจาก ประกอบรวมเป็นพลังที่ขับเคลื่อนชีวิต

"ในโลกนี้น่ะ ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่เธอคิดหรอกนะ ไม่เป็นไรหรอก"

+

ขนมปังของพรุ่งนี้ แกงกะหรี่เมื่อวันวาน
คิซาระ อิซึมิ/อิศเรศ ทองปัสโนว์
สำนักพิมพ์ bibli
2563