W herbie Podjuch mamy łódź i ryby, co świadczy o rozwoju rybołówstwa, snopek zboża, kosę i grabie – o rozwoju rolnictwa, kowadło i młot – o rozwoju rzemiosła. Początek istnienia Podjuch sięga średniowiecza. Pierwsze wzmianki pisane o istnieniu wsi o takiej nazwie pochodzą z roku 1226. W 1334 roku właścicielem wsi zostało miasto Szczecin; część przekazano około 1517 roku szpitalowi Świętego Ducha,
a drugą (w 1524r.) wraz z okolicznymi lasami – klasztorowi franciszkanów przy kościele św. W tym czasie Podjuchy liczyły już 35 domów. Osada rozwijała się pomiędzy doliną Regalicy a wzgórzami morenowymi, zwanymi Górami Bukowymi. Nieuregulowana rzeka bardzo często wylewała. Pola położone były na wzgórzach – jakość gleby pozwalała na uprawę żyta, pszenicy, fasoli, koniczyny i lnu, a od połowy XIX stulecia również buraka cukrowego. Ze względu na dużą ilość łąk, dających przeciętnie w roku dwa pokosy, istniały dobre warunki do rozwoju hodowli bydła i trzody chlewnej. Być może z dobrze rozwiniętą hodowlą i miejscowym ubojem powiązana jest nazwa osady. „Jucha” w/g słownika języka polskiego oznacza krew bydlęcą. Możemy więc przyjąć, że wywodząca się z języka Słowian Zachodnich nazwa przetrwała do dnia dzisiejszego, funkcjonując w języku niemieckim jako Podejuch i polskim jako Podjuchy. Niektórzy badacze przyjęli pochodzenie nazwy osady od licznych cieków wodnych spływających ze wzgórz. Wraz z rozwojem rolnictwa rozwijało się także rybołówstwo oraz rzemiosło. W drugiej połowie XIX w. odłączono od Podjuch Zdroje oraz wiele innych parcel, które potem przeznaczono na zakładanie nowych osiedli. Wtedy Podjuchy stały się samodzielną gminą wiejską. Ludność żyła głównie z rolnictwa oraz hodowli. W roku 1854 uprawiano 2642 morgi ziemi. Mieszkali tu też rybacy, których w 1833 r. było 31 rodzin. We wsi znajdowały się dwa wiatraki i młyn wodny. Pierwsze połączenie pocztowe uzyskała wieś w 1851 roku. W 1858 Podjuchy liczyły 1052 mieszkańców. Fabryka Wyrobów Szamotowych F. Didiera w Podjuchach
Fabryka Wyrobów Szamotowych - Friedrich Ferdinand Didier [3], kupiec ze znanej hugenockiej rodziny, specjalizujący się w wyrobie retort gazowych, podpisal 16 kwietnia 1834 roku umowę kupna cegielni i wypalarni wapna z kamienia wapiennego, położonej w Podjuchach nad brzegiem Wielkiej Regalicy przy obecnej ulicy Niklowej (parcela nr 11), i założył w jej miejscu fabrykę materiałów ogniotrwałych, której nadał nazwę: Fabryka Wyrobów Szamotowych w Podjuchach (Chamottestein-Fabrik F. Didier in Podejuch), która w szczecińskich księgach adresowych z lat 1857-1859 określana była nazwą "Fabryka Wyrobów Szamotowych i Retort Gazowych, Wypalarnia Wapna, Cegielnia w Podjuchach" (Chamotte- und Gasretorten-Fabrik, Kalkbrenerei, Ziegelei in Podejuch). Produkcję szamotu Didier oparł na miejscowym surowcu, tj. na odkrytych przez siebie w 1849 roku na wzniesieniu Gór Bukowych pokładach żwiru i piasku kwarcowego. Z miejscem tym wiąże się bogata historia. Pierwsze wzmianki pochodzą z czasów księcia pomorskiego Ottona I, który w okolicach dzisiejszego Jez. Szmaragdowego pozyskiwał kamień wapienny i wypalał go na terenie wsi Podjuchy w miejscu, gdzie później istniała cegielnia kupiona przez Didiera. [4] Następnie w grudniu 1328 roku tenże książę nadał wieś wraz ze wspomnianą kopalnią i wypalarnią wapna miastu Dąbie. [5] Istnieje drugi, również oryginalny dokument, z grudnia 1334 r., tym razem wystawiony przez księcia Ottona I w Dąbiu, gdzie już bez poprawek książę daruje wieś Podjuchy Radzie miasta Szczecin. W latach 50. rozwój Podjuch był bardzo powolny. Trwało odgruzowywanie oraz wyburzanie starej i wysłużonej zabudowy. Nowych domów w ogóle nie wznoszono. Dopiero pod koniec lat 50., kiedy to nastąpiła rozbudowa fabryki sztucznego jedwabiu w Żydowcach, wybudowano kilka bloków przy ulicy Krzemiennej. W latach 60. nastąpiło ożywienie budownictwa indywidualnego, które trwa do dziś. Obecnie Podjuchy dzielą się na dwie części. Część w kierunku zachodnim od Regalicy to dawna wieś średniowieczna, której centrum stanowi Plac Wolności. Niewiele zostało z dawnej zabudowy. Druga część to zabudowania willowe z okresu międzywojennego oraz współczesna zabudowa, na stokach Gór Bukowych. Podjuchy zamieszkuje ok. 9100 mieszkańców. Do osiedla zalicza się też część zwana Wzgórze Widok położona przy granicy Parku Leśnego Zdroje, który podobnie jak lasy położone w południowo-wschodniej części Podjuch są częścią Szczecińskiego Parku Krajobrazowego i Puszczy Bukowej. Podjuchy to przede wszystkim osiedle typu willowego, choć także i koszary wojskowe. Nazwa jest topograficzna, utworzona od słów „pod juchą”. Jucha - coś mokrego, cieknącego. Nazwa ta określa też teren pocięty licznymi ciekami wodnymi, rowami.
1226 - Podegug,
1305 - Pudeiuch
1307 - Podiuc
