Dawna Kopalnia Węgla Kamiennego "Kazimierz-Juliusz"

13/04/2024

Gdzieś w komentarzach znalazłem piękny wiersz Pana Stanislawa Boron

Żywicielko moja Ty
Szedłem do Ciebie, jak inni na bal
Potem zalany, czasem łza spływała
Chwile radości, aż serce pękać chciało
Krótkie spojrzenie na oblicze św. Barbary
Która szczęścia Ci życzyła i wiary
I zjazd pod ziemię, do piekieł wrót
A dalej tylko górniczy trud
Jęk maszyn, opad skał, stojak przy Tobie pęka
Uśmiech znika z twarzy, mowa staje się miękka
Noże kombajnu wgryzione w węglowy pokład
A węgiel płynie, płynie, jak rzeka Poprad
I wszędzie pył, człowiek czarniejszy od nocy
Wybielone tylko jego zęby i oczy
Szczur zmyka z kradzionym chlebem u pyska
Dalej w chodniku górnicza lampa błyska
Stary wiarus adeptów uczy górniczej sztuki
Młodzi górnicy to jego wnuki
Żyliśmy z Tobą przez wiek, żywicielko ma
Może rok więcej, może dwa
I zasypali Cię, jak nieboszczkę pod cmentarnym płotem
I domulili błotem
A mnie jest Ciebie żal, żywicielko moja Ty

13/04/2024

Nieistniejący już Budynek Centrali Telefonicznej był niegdyś miejscem pracy wielu osób. To właśnie tam, na parterze, mieścił się Dział Łączności — centrum zakładowej komunikacji. Obok niego znajdowało się biuro zajmujące się kontrolą jakości węgla, a na pierwszym piętrze urzędowały zespoły odpowiedzialne za marketing i zaopatrzenie.

Większość przestrzeni na parterze zajmowały stanowiska pracowników łączności. Przez całą dobę, siedem dni w tygodniu, telefonistki obsługiwały centralę, czuwając nad prawidłowym przepływem rozmów wewnętrznych i zewnętrznych. Choć system był już w dużej mierze zautomatyzowany, ich rola nadal pozostawała kluczowa. W realiach przemysłu górniczego, gdzie każda minuta mogła mieć znaczenie, to one pilnowały, by najważniejsze połączenia nie trafiały w próżnię. Liczyła się szybka reakcja i umiejętność oceny sytuacji.

Ich praca wymagała nie tylko sprawności technicznej, ale i opanowania. W nagłych przypadkach, to właśnie one przekazywały informacje dalej, czasem będąc pierwszym punktem kontaktu. W codziennym funkcjonowaniu zakładu wspierały zarówno kierownictwo, jak i pracowników, dbając o sprawną komunikację na wszystkich poziomach.

Dziś to już przeszłość. Ale ci, którzy pamiętają tamte czasy, wiedzą, jak cenną rolę pełniła osoba siedząca po drugiej stronie linii — zawsze czujna, zawsze gotowa, choć pozostająca w cieniu.

24/03/2024

Ostatnie, ale jeszcze dobre czasy

17/03/2024

Taki widok 🥺

13/03/2022

Kilka świeżych fotek 📷

14/02/2022

Była sobie lokomotywownia

15/12/2019

Jesienne klimaty

03/03/2019

Po magazynach i referacie odzieżowym nie ma już śladu. Prawie... samotna, stoi sobie rolka taśmy do taśmociągu.

16/12/2018

Ruiny rozdzielni

30/07/2018

04/03/2017

Szyb Maczki

25/09/2016