Neoklasycystyczny pałac rodziny von Eickstedt wybudowany został przed 1865 r. Murowany, z cegły, pierwotnie potynkowany, z boniowaniem wykonanym w przyziemiu. Wzniesiony został na planie prostokąta z centralnie umieszczonymi ryzalitami w dłuższych elewacjach. Obiekt posiada trzy kondygnacje i jest częściowo podpiwniczony. Pokrywał go płaski dach, po którym obecnie nie ma już niestety śladu. Fasada
pałacu (czyli jego wschodnia elewacja) jest dziewiętnastoosiowa, z pięcioosiowym ryzalitem na osi, zamknięta w narożach czworobocznymi wieżami, wciągniętymi w obręb korpusu. Elewacja ogrodowa (zachodnia) powtarza układ fasady wschodniej, od której odróżniają ją jedynie cylindryczne wieżyczki na narożach. Cechą unikatową architektury pałacu jest jej oparcie na motywach greckich i włoskich. Jeżeli chodzi o wnętrze zabytkowego obiektu, w niektórych pomieszczeniach zachowały się jeszcze resztki ozdobnych detali, ślady malowideł oraz sklepienia piwnic i część kolebkowych i kolebkowo-krzyżowych sklepień parteru. Więcej natomiast niż ozdób można tutaj znaleźć śladów po wojennych pociskach. Obiekt znajduje się w otoczeniu zabytkowego parku, w którym zachowało się do dnia dzisiejszego pochodzące z XIX w. mauzoleum rodziny von Eickstedt. Pomiędzy starymi drzewami można również dojrzeć pozostałości XIX-wiecznej oranżerii ogrodowej. wyposażenie pałacu zostało rozkradzione. Pałac zaniedbany i zdewastowany w czasach Polski Ludowej popadł w ruinę. Ruiny pałacu otoczone są zaniedbanym parkiem, w którym znajduje się wiele rzadkich okazów drzew m.in. kasztanowca jadalnego. Frontowa elewacja pałacu ma 62 m. długości a całość nawiązuje do antycznych wzorców. W parku w pewnym oddaleniu od pałacu ruiny neogotyckiej kaplicy – mauzoleum i nikłe ślady po rodowym cmentarzu. W otoczeniu rezydencji przetrwały również resztki folwarku. Z budynków gospodarczych w najlepszym stanie znajduje się spichlerz z przełomu XVIII i XIX w.
