Wielkopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków

31/12/2025

31/12/2025

25/07/2025

Dzisiaj po 36 latach pracy w Wojewódzkim Urzędzie Ochrony Zabytków w Poznaniu na emeryturę przeszła pani Jolanta Goszczyńska Wielkopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków.

Pani Jolanta Goszczyńska z wykształcenia jest historykiem sztuki, absolwentką Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Całą swoją karierę zawodową związała z ochroną zabytków. W 1989 r. rozpoczęła pracę w Biurze Dokumentacji Zabytków, a w 1991 r. w Państwowej Służbie Ochrony Zabytków. W latach 2003-2014 pełniła funkcję zastępcy Wielkopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Od maja 2014 r. do dziś piastuje urząd Wielkopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Podczas swojej wieloletniej pracy pani Jolanta Goszczyńska z ogromnym zaangażowaniem działała na rzecz ochrony, zachowania oraz popularyzacji wielkopolskich zabytków nieruchomych, ruchomych oraz archeologicznych, a także promowała dobre przykłady prac konserwatorskich. Kierując Wojewódzkim Urzędem Ochrony Zabytków w Poznaniu aktywnie współpracowała z samorządami, instytucjami, służbami oraz stowarzyszeniami. Wydała kilkaset decyzji administracyjnych o wpisaniu do rejestru wielkopolskich zabytków. Dzięki Jej działaniom Wielkopolska zyskała cztery nowe Pomniki Historii. Wykonywała ogromną i często trudną pracę, której celem nadrzędnym było ratowanie i ochrona zabytków. Zrealizowała liczne projekty i programy związane z wielkopolskimi zabytkami – w tym innowacyjny w skali kraju program znakowania zabytków ruchomych w obiektach sakralnych na terenie naszego województwa – a ponadto inicjowała organizację sesji naukowych, aktywnie uczestniczyła w konferencjach, brała udział w kampaniach społecznych, publikowała opracowania i artykuły. Za swoje zasługi w dziedzinie ochrony zabytków została odznaczona złotą odznaką „Za opiekę nad zabytkami”, srebrnym medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” oraz „Medalem Stulecia Odzyskanej Niepodległości”.

Droga Pani Konserwator,
z okazji zakończenia pracy zawodowej, pracownicy Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Poznaniu składają najserdeczniejsze podziękowania za ponad trzy dekady współpracy w działaniu na rzecz wielkopolskich zabytków. Dziękujemy za Pani zaangażowanie i wsparcie merytoryczne, na które zawsze mogliśmy liczyć. Jednocześnie życzymy wszelkiej pomyślności na lata życia na emeryturze, sukcesów w życiu osobistym oraz realizacji prywatnych planów i zamierzeń.

23/07/2025

Do tegorocznej 50. edycji konkursu „Zabytek Zadbany” w kategorii Adaptacja obiektów zabytkowych zgłoszony został budynek główny Muzeum Okręgowe Ziemi Kaliskiej w Kaliszu, który przeszedł pierwszy etap oceny formalnej 📝✅ W kolejnym etapie konkursu zakwalifikowane zabytki poddawane są ocenie merytorycznej przez specjalistów z oddziałów terenowych Narodowego Instytuty Dziedzictwa, a ostatecznego wyboru laureatów i wyróżnionych dokona jury konkursu.

🔹 Na podstawie pozwolenia wydanego przez kierownika Delegatury w Kaliszu, zgodnie z projektem budowalnym oraz programem prac konserwatorskich, przeprowadzono przy zabytku kompleksowe prace, które objęły również jego przebudowę i rozbudowę (przebudowa wejścia głównego i placu muzealnego z zielenią towarzyszącą, wykonanie zadaszenia istniejącego patio), w celu dostosowania obiektu na potrzeby działalności Muzeum 🏛⚒ Prace zostały przeprowadzone z poszanowaniem zabytkowego charakteru budynku. Zachowano i wyeksponowano zabytkowe elementy oryginalnego wyposażenia m. in. oryginalną wewnętrzną stolarkę drzwiową. Remont zakończono w 2023 r.

🔹 Muzeum Ziemi Kaliskiej zostało utworzone 17 maja 1914 r. Pierwszą siedzibą instytucji była kamienica przy placu Kilińskiego 4. W 1928 r. Muzeum przeniesiono do kaliskiego ratusza, w 1952 r. do kamienicy przy Alei Wolności 27, a rok później do budynku dawnej kaliskiej Kasy Gubernialnej przy ulicy Kościuszki 12, który jest siedzibą Muzeum do dziś. W 1976 r. otwarto nowe skrzydło budynku i nadano instytucji nowy statut oraz nazwę: Muzeum Okręgowe Ziemi Kaliskiej.

🔹 Budynek dawnej kaliskiej Kasy Gubernialnej wybudowano w 1909 r. w stylu eklektycznym (parter) 🏗🧱 W latach 20. XX w. dobudowano górne kondygnacje (I i II piętro oraz poddasze). Po II wojnie światowej w obiekcie mieściły się różne instytucje oraz mieszkania lokatorskie. W latach 1953-1960 przeprowadzono prace remontowe i adaptacyjne na potrzeby Muzeum, a w latach 1972-1976 przeprowadzono rozbudowę gmachu, w wyniku której dostawiono nową część – modernistyczne skrzydło przylegające do budynku od strony północno-zachodniej i południowo-zachodniej (w kształcie litery F), według projektu Ewy Kaliny i Wiktora Szczepeckiego.

ℹ️ Do kolejnego etapu konkursu Zabytek Zadbany zakwalifikował się również oddział Muzeum Okręgowego Ziemi Kaliskiej – Dworek Marii Dąbrowskiej w Russowie (gm. Żelazków, pow. kaliski), który będzie oceniany w kategorii Rewaloryzacja przestrzeni kulturowej i krajobrazu (w tym założenia dworskie i pałacowe). Trzymamy kciuki za wielkopolskie zabytki! 🤞

18/07/2025

Kolejne prace odebrane w lipcu przez pracowników Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Poznaniu to konserwacja i renowacja zabytkowej kraty przed wejściem głównym kościoła pw. św. Andrzeja Apostoła w Nekli (gm. loco, pow. wrzesiński) ✅

🔹 Kratę wykonano w całości z metalu i składa się z czterech elementów: dwóch wąskich skrzydeł osadzonych trwale w ścianie oraz dwóch szerokich skrzydeł ruchomych. Na przestrzeni lat była kilkukrotnie przemalowana, a jej oczyszczanie przed kolejnymi malowaniami ograniczało się do usuwania luźnych farb, bez dokładnego usunięcia nawarstwień korozyjnych. Przed podjęciem prac konserwatorskich kolorystyka kraty była jasnoszara (jak wszystkich pozostałych zewnętrznych krat kościoła), co nie miało uzasadnienia historycznego. Płyciny w dolnej części kraty były w znacznym stopniu skorodowane oraz zdeformowane na skutek postępującej korozji, a detale metaloplastyki oraz profile zalane grubą warstwą farby.

🔹 Przed rozpoczęciem prac przeprowadzono badania konserwatorskie w formie kilkunastu odkrywek stratygraficznych i sondażowych. Na ruchomych skrzydłach, które najpewniej były w przeszłości demontowane i oczyszczane oraz malowane w warunkach warsztatowych, zachowały się tylko dwie ostatnie warstwy malarskie. Na skrzydłach bocznych, których demontaż był niemożliwy, przez co były oczyszczane na miejscu, zachowało się w różnych partiach nawet do siedmiu warstw farby. Pozwoliło to na ustalenie oryginalnej kolorystyki kraty i dopasowanie do niej koloru farby użytej w konserwacji 🎨🖌 Zgodnie z warunkiem zawartym w pozwoleniu na prace wydanym przez Wielkopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, ostateczne dobranie kolorystyki zostało ustalone na podstawie prób malarskich wykonanych in situ. Na zabytkowej kracie pozostawiono fragment odkrywki w formie świadka wskazującego na jej pierwotny kolor.

ℹ Kościół rzymskokatolicki pw. św. Andrzeja Apostoła w Nekli zbudowany został w latach 1899-1901 w miejscu poprzedniej świątyni, z fundacji rodziny Żółtowskich. Autorem projektu budynku był cesarsko-królewski budowniczy Julian Łukomski z Frankfurtu. Budowla jest przykładem architektury historyzmu, sięgającej w sposobie rozwiązania bryły i opracowania dekoracji architektonicznej do stylistyki baroku ⛪️🔍 Na szczycie fasady, nad wejściem głównym poprzedzonym kratą, znajduje się rzeźbiona w kamieniu Grupa Ukrzyżowania dłuta rzeźbiarza Władysława Marcinkowskiego. Okna są przeszklone witrażami wykonanymi na przełomie XIX/XX w. w pracowni Königlich Mayer´sche Hofkunstanstalt w Monachium. Część wyposażenia świątyni pochodzi z końca XVIII w., zapewne z poprzedniego kościoła.

15/07/2025

Wśród 67 zabytków zakwalifikowanych do dalszego etapu jubileuszowej 50. edycji konkursu Zabytek Zadbany organizowanego przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Generalnego Konserwatora Zabytków, znalazło się 6 obiektów z Wielkopolski. Jednym z nich jest kościół parafialny pw. Najświętszej Marii Panny Niepokalanie Poczętej w Oporowie (gm. Krzemieniewo, pow. leszczyński), który jest nominowany w kategorii Architektura i budownictwo drewniane.

🔹 Pierwsza wzmianka o parafii w Oporowie pochodzi z 1310 r. Pierwotny kościół parafialny pw. św. Marcina i Klemensa został wzniesiony najprawdopodobniej jeszcze w XIII w. W 1564 r. został przekazany w użytkowanie innowiercom. Po zwróceniu katolikom w 1584 r., ze względu na stan zachowania, w 1 połowie XVII w. podjęto decyzję o rozbiórce budynku. Budowę obecnego kościoła pw. Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej w Oporowie rozpoczęto w 1640 r. z fundacji ówczesnego właściciela wsi Stanisława z Bnina Śmigielskiego 🏗🧱 Świątynia wraz z otaczającym ją cmentarzem usytuowana jest w zachodniej części wsi, w pobliżu założenia dworsko-parkowego. Budynek wzniesiono w konstrukcji szkieletowej z wypełnieniem ceglanym, otynkowanym. Na początku XIX w., z fundacji dziedzica Oporowa Józefa Morawskiego referendarza Rady Stanu Księstwa Warszawskiego, dobudowano murowaną wieżę na osi fasady oraz kruchtę południową. W 1870 r. kościół poddano restauracji z inicjatywy księdza Wojciecha Morawskiego. Pracami kierował wrocławski architekt Alexis Langer. Kościół został wpisany do rejestru zabytków już w 1932 r. 📄🔏 W czasie II wojny światowej świątynia była zamknięta dla wiernych. Otwarto ją ponownie w 1945 r. Kolejne remonty miały miejsce w latach 50. i 80. XX w. oraz w 1991 r. Wyposażenie kościoła pochodzi głównie z XVII oraz XVIII w.

🔹 Na przestrzeni ostatnich lat Parafia systematycznie wykonywała prace konserwatorskie i roboty budowlane, zarówno przy samym kościele, jak i jego wyposażeniu, m. in.: fumigacja budynku, remont elewacji i konstrukcji ścian, pokrycia dachowego, a także konserwacja ołtarzy, ambony, prospektu organowego, loży kolatorskiej, bordiur ujmujących otwory okienne, tablicy fundacyjnej i epitafijnej Stanisława z Bnina Śmigielskiego etc. ⛪️✨

ℹ️ Zabytek Zadbany to ogólnopolski konkurs o wieloletniej tradycji. Procedurę konkursową prowadzi Narodowy Instytut Dziedzictwa. Obiekty zakwalifikowane pod względem formalnym poddawane są ocenie merytorycznej specjalistów z oddziałów terenowych NID, a ostateczną decyzję podejmuje jury konkursu. Jego głównym celem jest promocja postaw właściwej opieki nad zabytkami oraz propagowanie najlepszych wzorów konserwacji, utrzymania i zagospodarowania zabytków.

11/07/2025

W czerwcu pisaliśmy o trwających pracach konserwatorsko-restauratorskich przy pierwszym przęśle prezbiterium od strony łuku tęczowego w XVI-wiecznym kościele pw. św. Apostołów Piotra i Pawła w Łeknie (gm. Wągrowiec, pow. wągrowiecki). Prace już zakończono i w tym tygodniu zostały odebrane przez pracowników Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Poznaniu.

🔹 Zrealizowane działania stanowiły I etap prac przy polichromii sklepienia prezbiterium. Malowidła datujemy na 1927 r., a ich autorem jest malarz Stanisław Smogulecki z Gniezna. Przeprowadzone badania konserwatorskie tej partii sklepienia nie ujawniły dekoracji malarskiej starszej niż XX-wieczna. W trakcie prac odsłonięto zamalowaną wcześniej dekorację w formie stylizowanych wici winorośli 🍇🔍

🔹 Polichromia została wykonana bezpośrednio na wymienionych w latach 20. XX w. nowych, cementowych tynkach pokrytych pobiałą wapienną. Malowidła powstały w technice al secco, która nie należy do wyjątkowo trwałych, dlatego na większości ich powierzchni zaobserwowano ślady pudrowania się pigmentu spowodowane zbyt chudą ilością spoiwa wiążącego, jej niskim stopniem kohezji wewnątrz warstwy malarskiej i niską adhezją do podłoża. Na odsłoniętych polichromiach były widoczne ślady impregnacji malowideł oraz pozostałości przemalowań mających głównie na celu zamalowanie ubytków. Sklepienie prezbiterium z dekoracją malarską przemalowano w latach 70. XX w. na gładko farbą w odcieniu bladego ugru.

🔹 W ramach wykonanych prac przywrócono pierwotną, autorską formę malowideł Smoguleckiego, które poddano pełnej konserwacji 🎨🖌 Retusze warstwy malarskiej wici roślinnych zostały wykonane za pomocą punktowania w formie kropek, natomiast rekonstrukcja płaszczyzny tła oraz kolorystyka na łukach żebrowych powstała z użyciem większych narzędzi, metodą przecierania prawie suchym pędzlem. Do rekonstrukcji złoceń i srebrzeń na łukach żebrowych wykorzystano złoto oraz srebro w płatkach.

Post z 3 czerwca o trwających pracach w kościele:
https://www.facebook.com/share/1AkyTatasf/

07/07/2025

W czerwcu br. pracownicy Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Poznaniu odebrali prace konserwatorskie i roboty budowlane wykonane przy kościele pw. Wszystkich Świętych w Mielżynie (gm. Witkowo, pow. gnieźnieński) ✅ Zrealizowane prace objęły ceglaną elewację frontową, tynkowaną elewację południową, a także izolację ścian fundamentowych wschodniej i zachodniej.

🔹 Jest to już III etap prac przy zabytkowym kościele 🧱⚒ W minionym roku, w ramach II etapu, przeprowadzono konserwację ceglanej elewacji prezbiterium, ściany zachodniej kaplicy północnej. W 2023 r. wykonano I etap, który objął roboty budowlane związane z wykonaniem izolacji przeciwwilgociowej ścian fundamentowych – północnej i południowej, wokół kaplic i zakrystii. Zarówno I etap, jak i II, zostały dofinansowane przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Na tegoroczne prace Parafia uzyskała dotację w ramach Rządowego Programu Odbudowy Zabytków 💸

🔹 Na zły stan zachowania zabytkowej elewacji kościoła w Mielżynie wpłynęły przede wszystkim czynniki atmosferyczne oraz kapilarne podciąganie wody wraz z niszczącymi cegły solami rozpuszczalnymi w wodzie. Spowodowały one pękanie, dezintegrację oraz złuszczanie cegieł oraz osłabienie zaprawy spoin. Ponadto, drugim czynnikiem były niewłaściwie dobrane materiały podczas renowacji kościoła w przeszłości. Zastosowanie zbyt mocnych i mało nasiąkliwych zapraw do spoinowania spowodowało niszczenie cegieł poprzez kumulujące się na styku z fugą sole. Podjęte przez Parafię prace remontowe mają na celu zahamowanie procesu dalszej degradacji zabytkowego kościoła, a także przywrócenie obiektowi pierwotnych walorów artystycznych.

ℹ️ Pierwsza wzmianka o kościele w Mielżynie pochodzi z 1428 r. Obecny kościół pw. Wszystkich Świętych wybudowano pod koniec XVI w. w stylu gotyckim z cechami romańskimi ⛪️🔍 Jego fundatorami byli Mielżyńscy. Świątynię konsekrowano 19 lipca 1592 r. Pod koniec XVIII w. do jednonawowego korpusu kościoła dobudowano kaplicę pw. św. Anny, a w 1 poł. XIX w. kaplicę pw. Świętego Krzyża. Budowlę wzniesiono na cokole z kamienia polnego i cegły. Kościół jest murowany z cegły w wątku polskim i częściowo tynkowany.

27/06/2025

Kolejnym zabytkiem ruchomym wpisanym w bieżącym roku do rejestru zabytków województwa wielkopolskiego jest ołtarz ambonowy w kościele poewangelickim w Ujściu (pow. pilski) 📄🔏 Właścicielem budynku jest Gmina Ujście, która zaadaptowała obiekt na cele kulturalne – odbywają się w nim wystawy, spotkania autorskie, koncerty etc. Postępowanie w sprawie wpisu zostało wszczęte na wniosek Gminy.

🔹 Kościół ewangelicki w Ujściu został wzniesiony w latach 1851-1852 w stylu neogotyckim według projektu Augusta Sollera, pruskiego architekta królewskiego, ucznia Karola Fryderyka Schinkla 🕍🧱 Koszty budowy pokryto z dotacji króla Fryderyka Wilhelma III, Stowarzyszenia Gustav-Adolf-Stiftung oraz prywatnych darczyńców. Do 1945 r. budynek służył miejscowej społeczności ewangelickiej. Po II wojnie światowej przez wiele lat użytkowany był jako magazyn.

🔹 Ołtarz ambonowy jest elementem pierwotnego wyposażenia ujskiego kościoła ewangelickiego. Drewniany, utrzymany w stylistyce neogotyckiej ołtarz pochodzi z czasu budowy kościoła. Usytuowany jest pośrodku przestrzeni prezbiterialnej. Jego części składowe to stipes w kształcie skrzyni i ambona ujęta po bokach dwoma filarami wspierającymi ażurowe zwieńczenie. Zarówno stipes, jak i ambona wykonane są w konstrukcji ramowo-płycinowej. Za skrzynią ołtarzową umieszczona jest częściowo oparta na mensie prostopadłościenna podstawa ambony wraz ze spoczywającym na niej pięciobocznym koszem, do którego prowadzą schody. Płyciny ambony oraz jej listwę cokołową zdobią łuki w ośli grzbiet. Na tylnych narożnikach mensy ustawione są filary wiązkowe ujęte służkami, wspierające pinakle zakończone kwiatonami, między którymi rozpięte jest ażurowe zwieńczenie w formie łuku pełnego z dekoracją maswerkową zakomponowaną z trójliści, rybich pęcherzy i lilijek heraldycznych ⚜️🔍

🔹 Powojenna historia kościoła, który nie został przejęty przez katolików i przez wiele lat pełnił funkcję magazynu, z jednej strony przyczyniła się do zachowania ołtarza w jego pierwotnej formie, bez przekształceń związanych z koniecznością adaptacji do wymogów liturgii katolickiej, z drugiej jednak spowodowała jego degradację. Ołtarz stał w niszczejącym kościele i był narażony na działanie niekorzystnych warunków atmosferycznych. Przetrwał niekompletny, posiada liczne uszkodzenia oraz ubytki, a pokrywająca go niegdyś polichromia jest w dużej mierze zniszczona.

🔹 Ołtarz ambonowy, charakterystyczny dla wnętrz świątyń ewangelickich, stanowiący konstrukcję złożoną z ołtarza i ambony, odzwierciedla liturgię ewangelicką opierającą się na czytaniu Pisma Świętego. Ołtarz, stylistycznie jednorodny z architekturą i wystrojem wnętrza kościoła, w którym się znajduje, należy do wczesnych przykładów recepcji neogotyku na terenie Wielkopolski. Zabytek reprezentuje XIX-wieczną ewangelicką sztukę sakralną, dokumentując rozwiązania formalne, konstrukcyjne, stylistyczne, dekoracyjne i technologiczne w zakresie snycerki i stolarki artystycznej. Jest również materialnym świadectwem historii kościoła i miasta, budującym poprzez swój autentyzm tożsamość miejsca. Ponadto, obiekt jako jedyny zachowany w pierwotnej formie ołtarz ambonowy na terenie północnej Wielkopolski jest istotny dla badań nad architekturą, wystrojem i wyposażeniem kościołów ewangelickich z ich specyficzną dyspozycją wnętrza, układem przestrzennym i funkcjonalnym.

24/06/2025

Wielkopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków wpisał do rejestru zabytków ruchomych województwa wielkopolskiego polichromię ornamentalną stropu oraz drzwi wewnętrzne dawnego kościoła ewangelickiego, obecnie budynku Centrum Kultury w Wielichowie (pow. grodziski) 📄🔏 Postępowanie w sprawie wpisu zostało wszczęte na wniosek właściciela zabytku, czyli Gminy Wielichowo.

🔹 Kościół ewangelicki w Wielichowie wzniesiono dla gminy ewangelickiej w latach 1912-1913 przez niemiecką firmę budowlaną H. Nesser und Sohn z Wolsztyna 🏗🧱 Po 1945 r. budynek wykorzystywany był jako magazyn mebli oraz nawozów sztucznych Gminnej Spółdzielni. W 1959 r. przeszedł na własność Skarbu Państwa. W latach 1985-1986 dawną świątynię przebudowano i zaadaptowano na Centrum Kultury. Budynek po przebudowach zatracił swoją pierwotną formę. Pozostałością po oryginalnym wystroju świątyni ewangelickiej jest malowany w technice al secco kolebkowy drewniany strop dawnej nawy kościoła wraz z tragarzami w formie ornamentalnych kasetonów. Dekoracja ta powstała w latach 1912-1913 r. i jest niewątpliwie bardzo cennym przykładem wystroju świątyń protestanckich, często obecnie już niezachowanym. Ponadto, do rejestru zabytków wpisano dawne drzwi wejściowe do kościoła, zamknięte półkoliście, datowane na 1912 r., które również są świadectwem minionej epoki w dziejach kościoła ewangelickiego w Wielichowie. We wnętrzu, na piętrze Centrum Kultury, zachowały się również dwie płyciny elewacji południowej z geometrycznym ornamentem z klinkierowej cegły.

17/06/2025

W minioną sobotę, w trakcie prowadzonych zgodnie z pozwoleniem Wielkopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków poszukiwań zabytków, członkowie DENAR Kalisz - Stowarzyszenie Poszukiwaczy Śladów Historii dokonali odkrycia nienaruszonego naczynia ceramicznego 🏺⚠️

🔹 Po otrzymaniu zgłoszenia odkrycia pracownik ds. ochrony zabytków archeologicznych WUOZ w Poznaniu Delegatury w Kaliszu dokonał oględzin, wykonał dokumentację, a następnie podjął odkryty depozyt. W czynnościach uczestniczyli znalazcy, członkowie Stowarzyszenia, a także archeolodzy z Kalisza.

🔹 W niewielkim rowie, około 30 cm poniżej poziomu ściółki, natrafiono na naczynie ceramiczne o chronologii wczesnośredniowiecznej. W bezpośrednim sąsiedztwie naczynia znaleziono siedem srebrnych monet oraz odcięty fragment tzw. srebrnego placka 🪙🔍 Po wstępnej interpretacji przeprowadzonej przez dra Adama Kędzierskiego z Kaliskiego Stanowiska Archeologicznego Instytut Archeologii i Etnologii PAN depozyt datować można na ostatnie dekady XI lub początek XII wieku. Wśród monet znajdujących się na zewnątrz naczynia rozpoznano zachodni denar angielski emitowany przez króla Anglii Harolda I, fragment denara zachodniego emitowanego przez Konrada II Salickiego, a także denary krzyżowe z kapliczką, krzyżem perełkowym i krzyżem prostym.

🔹 Naczynie po wyeksplorowaniu i zabezpieczeniu do transportu zważono. Pomimo niewielkich rozmiarów (wysokość naczynia to około 12 cm) waga wskazała nieco ponad 1800 gramów. Doskonały stan zachowania naczynia oraz brak ingerencji w jego wypełnienie pozwolą na wykonanie badań przy wykorzystaniu tomografii komputerowej, co pomoże ocenić jak układano zawartość, a także wskazać lub nie na deponowanie poszczególnych partii monet lub innych przedmiotów wartościowych w woreczkach czy sakiewkach 🔬 Po badaniach obrazowych, wnętrze naczynia poddane zostanie eksploracji warstwami.

🔹 Znalezisko jest przykładem kolejnej już udanej współpracy pasjonatów historii realizujących swoje hobby w oparciu o wytyczne i pozwolenie konserwatorskie. Na terenie dokonanego odkrycia dotychczas nie było znane żadne zaewidencjonowane stanowisko archeologiczne. Działania Stowarzyszenia przyczynią się więc nie tylko do pozyskania wartościowych eksponatów, które obejrzeć będzie można za jakiś czas w kaliskim muzeum, ale także do poszerzenia wiedzy o osadnictwie okolic miasta Kalisza.

Gratulujemy wspaniałego odkrycia i bardzo dobrej współpracy z organem konserwatorskim! 🤝