11/05/2022
Kontynuując objazd po reprezentacyjnych grodziskach skupionych na terenie powiatu poznańskiego, należy udać się w ościenne
Pobiedziska – średniowieczny gród-zamek Pobiedziska – okolice Pobiedzisk do wsi Kociałkowa Górka. W terenie oddalonym około 4 km na północny wschód od miasta Kostrzyn i 6 km na południowy wschód od Pobiedzisk, przy drodze prowadzącej od strony siedziby gminy Pobiedziska, pośród dojrzałego drzewostanu i licznych pagórków leży obiekt wczesnohistorycznej sztuki budownictwa obronnego. Grodzisko ukryte w liczącym ponad 130 lat lesie, w miejscu niełatwym do spenetrowania, znajduje się na cyplu krawędzi doliny Cybiny i okalających podmokłych łąkach. Ściślej wczesnośredniowieczne założenie obronne usytuowane jest u podstawy krawędzi stromego wzniesienia, na południowym brzegu rzeki Cybiny (Karwecka, Krawczewska 2019, bs).
Datowanie obiektu oznaczono na okres średniowiecza: X–XII w.
Podążając dalej prosto drogą z Kociałkowej Górki na północny zachód, docieramy do wsi Góra, o późnej metryce doskonale udokumentowanej przez archeologów. Świadectwem intensywnej działalności budowlanej ówczesnych mieszkańców Góry jest wyniosłe wczesnośredniowieczne grodzisko stanowiące element zespołu osadniczego składającego się z konstrukcji mostowych (?), osady otwartej oraz wieży mieszkalno-obronnej. Położony w Górze gród został wybudowany w północno-zachodniej części dzisiejszej wsi, przy zachodnim krańcu brzegu jeziora Górskiego, na wyspowej krawędzi stromego wzgórza, w dolinie rzeki Cybiny. Zanikowa konstrukcja domniemanego grodziska posiadała obronny wał skrzynkowy, podwójnie umocniony od strony Cybiny. Zanim na wzniesieniu posadowiono gród, istniała w tym miejscu osada, której najwcześniejsze ślady datować można na VI/VII w. Wspomniane konstrukcje mostowe odkryte u podnóża piaszczystego wzniesienia tworzyły most, który zabezpieczał dotarcie do budynków znajdujących się na podmokłym terenie. W środkowej partii stanowiska zlokalizowano drewnianą wieżę mieszkalno --obronną, której zabudowa prawdopodobnie zniszczyła wał grodziska. W ujęciu chronologicznym jej użytkowanie przypada na okres
2. poł. XIII w. i 1. poł. XVI w., a ostatecznie do momentu, kiedy została strawiona przez pożar. Jednak niszczący pożar nie zakończył
aktywności osadniczej mieszkańców w tym miejscu, o czym świadczą odkryte ułamki ceramiki z okresu późnego średniowiecza (Kóčka-Krenz, Sikorski 1993, s. 135–148; 1995, s. 93–106).
