Strona subiektywnie informuje głównie o sprawach związanych z ww. obszarem. Dzielnica IV strony północnej zajmuje obszar aż do granic miasta. Od wschodu graniczy z Dzielnicą III na odcinku od przecięcia granic m. Krakowa z linią kolejową Kraków-Warszawa w kierunku na południowy zachód wschodnią stroną linii kolejowej Kraków-Warszawa do skrzyżowania z kolejową obwodnicą towarową w rejonie ul. Langi
ewicza. Od południa Prądnik Biały ogranicza Krowodrza od skrzyżowania linii kolejowej Kraków-Warszawa z kolejową obwodnicą towarową w rejonie ul. Langiewicza w kierunku na zachód północną stroną kolejowej obwodnicy towarowej, która w rejonie stacji kolejowej Kraków-Łobzów łączy się z linią kolejową Kraków-Katowice, do przecięcia z zachodnią stroną ul. Głowackiego. Z Dzielnicą VI graniczy na odcinku od przecięcia zachodniej strony ul. Głowackiego z linią kolejową Kraków-Katowice w kierunku na zachód północną stroną linii kolejowej Kraków-Katowice do przecięcia z ul. Armii Krajowej, następnie wschodnią stroną ul. Armii Krajowej w kierunku północnym do Ronda Ofiar Katynia, dalej południową i zachodnią stroną ronda, zmienia kierunek na północno-zachodni i północną stroną ulic: Radzikowskiego, Pasternik – do przecięcia z granicą m. Krakowa. Najstarszy zapis dotyczący Prądnika pochodzi z 1123 roku. Ówczesna nazwa tej wsi to Prutnic a zapis wskazuje na zwierzchnictwo biskupów krakowskich nad tą wsią. W 1220 r. biskup krakowski Iwo Odrowąż założył na jej terenie pierwszy szpital w Krakowie, prowadzony przez Zakon Kanoników Ducha Św. De Saxia. W latach 70. XV w. wieś zwano już Magna Prandnik, co w sto lat później zapisano po raz pierwszy po polsku jako Prądnik Wielki. Od 1496 jeden z młynów znajdujących się na terenie Prądnika Białego służył jako drukarnia, w I połowie XVI w. dzierżawiony był przez drukarza Jana Hallera. W 1574 r. na błoniach prądnickich szlachta witała przybyłego do Krakowa Henryka Walezego, a w 1697 r. w Prądniku Białym rozpoczął się koronacyjny wjazd do Krakowa Augusta II. W 1794 r. we wsi przebywał Tadeusz Kościuszko (jeśli wierzyć tradycji, odpoczywał pod istniejącym do dziś w parku dworskim jaworem przed bitwą pod Racławicami), natomiast w 1809 r. mieszkał tu gen. Jan Henryk Dąbrowski. W latach 1913-15 przy ul. Prądnickiej 15 wzniesiono Miejskie Zakłady Sanitarne, zaś w latach trzydziestych wybudowano na Prądniku Klasztor Najświętszej Duszy Chrystusa Pana, którego pierwsza przełożona i założycielka zgromadzenia, Matka Paula Zofia Tajber, spoczywa na prądnickim cmentarzu.
