Nowego Tomyśla Szanowni Państwo. Nasza oferta warsztatowa skierowana jest do wszystkich zainteresowanych tematyką plecionkarstwa, nie tylko zawodowego. Ciekawym programem zajęć dostosowanym do indywidualnych potrzeb, nieograniczonym społecnie ani wiekowo, mamy głęboką nadzieję zachęcić Państwa do skożystania z możliwości uczestnictwa w naszych warsztatach w pięknym i cichym Komorowie, nieopodal P
ruszkowa, całkiem blisko Stolicy.Nie tylko wiklina i piekna okolica Miasta Ogrodu będą głównymi atrakcjami rodzącego się projektu ale również atmosfera wyciszenia i kontemplacji człowieka z daram natury jakim niewatpliwie jest witka wierzbowa, która daje wbrew pozorom wiele możliwości a wyplatajacemu radości.Czasem skłonna do ustępstw, czasem niepokorna...ale zawsze dajaca natchnienie artystom i poetom. "(Warszawa, Sierpień 1941)
Są ludzie jak wierzby rozchwiane. Często wicher szarpie struny ich dusz. Wierzba w wodę, oni wpatrzeni w nirwanę,
Owiotczali, osmętniali, – bez zórz. Nieraz oczy, jak wierzba warkocze
Topią w wnętrzach swych – niby w wodnej głębinie. Srebrnoskrzącą wierzbicę zwykle woda otoczy,
Musi kochać odbicie swe w lustrzni –
Wszak wciąż przy niej płynie. Wysmuklone w was palce listkowia
I postaci złote pręty wygięte. Rozcudniacie ponadwodne pustkowia
Jakieś Boże instrumenty zaklęte. Jak w was wicher listeczkami zaszepce,
To przepiękną drżyć będziecie symfonią. Burza dzikim was szałem nie zdepce,
W górę zwichrzy – znów gałęzie się skłonią. Rusałczanym, zwodniczym urokom
Nieraz zwabić się – nieszczęśni – dajecie,
Nim niebieskim zawierzycie obłokom. Cóż dziwnego? – fujarkowym wabikrzewem jesteście. Smętkiem często, łez perłami zasnuci
I tak prędko słońcem zcałowani
Być umiecie, z wszelkiej troski wyzuci,
Płomienni, jakby święci, w poświacie zakochani. A w krainie palącego słońca –
Chyba „Lotos” jest waszym symbolem? Serca – Lotos wciąż wszechświata ma gońca
I eteru wiążą czary zakolem. I jak takie dziwodrzewo brać w karby? Z wierzby dębu uczynić krzepicę? I postawić na zsuszony grunt twardy. Na materiał rosnąć dać dla zrąbania krwawicy? Ująć w proste kontury twarde
Wiotkie linie wybujałe faliście? –
Będzie śmiałe, wzbudzi zachwyt, nie wzgardę
Tak, jak rośnie, w swej swobodzie przeczyście. W mdłej gromadzie często piękne śnią duchy,
Tak pozornie słabe, trzeba im wsparcia,
Jak roślinki opieką darzyć trza kruche. Nie widzicie wy potęgi z rozdarcia? Jak silnymi być potrafią ci ludzie
I jak wielkim, mocnym Piękna akordem
Płonąć mogą, z przędz szarości wyzuci. Kochaj ich tak, jak ich widzisz –
Szablon dla nich – jest morderstwo. "
Zofia Maria Metzger-Konopnicka
-----------------------------------------------
Więc cóż więcej mogę dodać? Wiklina zawsze była i z pewnością będzie częścią mojego życia i może zostać "zbadaną i doświadczoną" częścią Waszego, po przez uczestnictwo w warsztatach, a jako dziedzictwo kultury narodowej nie zostanie zapomniane i zostanie przekazane następnym pokoleniom. Jeszcze raz serdecznie zapraszam. Krzysztof Pierzyński
