Co to jest strona internetowa?

https://www.facebook.com/316483918477236/

Dwory, zamki i pałace, Barona Jana Gotza 6, Brzesko (2026)

19/05/2020

Pałac w Jankowicach
Obecnie: Samorządowa Szkoła Muzyczna, Tarnowskie Centrum Senioralne oraz Uniwersytet Trzeciego Wieku

Historia: Pałac zbudowany w 1803 roku wg projektu Dawida Gillyego dla Wawrzyńca Engestroma. Rozbudowany w 1912 roku wg projektu R. Sławskiego, na zlecenie Stefana Kwileckiego - Jankowice były własnością Jankowskich, potem od XIX w. zamieszkiwał tu W. Benzielster d'Engestrom - poseł szwedzki w Warszawie. Następnie należały do Brezów, Kwileckich. W 1926 roku Jankowice należały do spadkobierców po Stefanii Kwileckiej. Jej dzieci zostały zamordowane przez Niemców.

Po zakończeniu II wojny światowej i przejęciu władzy przez komunistów, na mocy reformy rolnej 1944r. rozparcelowano majątek w Jankowicach. Na gruncie gospodarstwa folwarcznego utworzono spółdzielnię produkcyjną. W 1946 roku mieścił się w pałacu Ośrodek Doskonalenia Kadr Mechanizacji Rolnictwa, później Ośrodek Szkoleniowy Urzędu Wojewódzkiego, a od 1978 roku Ośrodek Pracy Twórczej Zrzeszenia Studentów Polskich. Na początku lat dziewięćdziesiątych cały obiekt został skomunalizowany na rzecz gminy Tarnowo Podgórne.

Źródło: Artur Dzierzbicki, polskiezabytki.pl

01/04/2020

Pałac w Łagowie
Obecnie: hotel

Historia: renesansowy pałac położony we wsi Łagów koło Zgorzelca , wybudowany w 1581 roku przez Michała Endera von Sercha i jego żonę Elizabeth Hoffmann. Najstarsze informacje o Łagowie pochodzą z początku XIV wieku. Właścicielami majątku była m.in. rycerska rodzina von Penzig, von Salza, Matthias Axt, a od 1481 roku burmistrz Görlitz Georg Emmerich. W II połowie XVI wieku właścicielem wsi był członek rodu von Serch. Za sprawą Michała Endera von Serch i jego żony Elizabeth Hoffmann, w 1581 roku powstał renesansowy pałac, którego fragmenty zachowały się do dzisiaj w bryle budynku.

W 1620 roku w łagowskim pałacu główną kwaterę miał Johann Georg von Brandenburg. W czasie wojny trzydziestoletniej, od 30 października do 4 listopada 1633 roku rezydował tu Albrecht von Wallenstein. Gościem w 1680 roku był także książę saksoński Johann Georg II. Rezydencja cieszyła się więc dobrą sławą i przyciągała w swoje progi wielkie osobistości tamtych czasów.

Pałac swój kształt uzyskał w czasie przebudowy w 1782 roku z inicjatywy Christiny Frederiki Geissler. Z tego okresu pochodzi m.in. główny portal z pilastrami we wschodnim ryzalicie, w którym także znajduje się tablica fundacyjna z 1581 roku oraz kartusz herbowy Endera von Sercha i rodziny Hoffmanów. Pałac w Łagowie pozostawał w rękach rodziny Geissler do przełomu XIX i XX wieku. W XXI wieku zmienił się właściciel, dzięki czemu zabytek został odremontowany i przywrócono mu dawny wygląd.

Obecnie pałac w Łagowie znajduje się pośrodku dziedzińca folwarcznego, który zamknięty jest z trzech stron budynkami gospodarczymi i budynkiem czeladnym. Ponadto częściowo po wschodniej i południowej stronie budynek ograniczono wysokim ceglanym murem. Na dziedziniec prowadzą dwa wjazdy: wjazd główny wiedzie od wschodu pod budynek folwarczny, natomiast wjazd pod zabudowanie gospodarcze prowadzi od zachodu poprzez bramę główną[2].

W pierwszym ćwierćwieczu XVII w. dwór mieścił bibliotekę, zbrojownię, kolekcję monet oraz 2 wielkie kredensy.

W roku 2014 nowy właściciel, Mieczysław Kłak, przeprowadził gruntowny remont i rewitalizacje zarówno budynku Pałacu jak i otaczających go zabudowań. Obecnie w pałacu znajduje się hotel a w budynkach folwarcznych sale bankietowe.

Źródło: palac-lagow.pl, wikipedia.org

31/03/2020

Pałac w Łężanach
Obecnie: ośrodek konferencyjny

Historia: Pierwotnie wieś została założona w 1359, lecz o jej późniejszej historii nie zachowało się wiele przekazów. Wiadomo natomiast, iż pierwotna pruska nazwa założenia Lusijeins wywodzi się od pruskiego słowa luisis - ryś. W późniejszych czasach, przez stulecia, sama nazwa wsi znacząco ewaluowała – od 1656 wieś nazywała się z niemieckiego Lossainen bądź Gross Losienen, by około 1790 roku zmienić nazwę na Gross Lozeinen, a o około 1820 na Loszeinen. Wieś wchodziła w skład, leżących nieopodal, dóbr Leginy i dopiero w XVIII wieku, podczas parcelacji tamtejszych ziem, wyodrębniła się jako samodzielny majątek ziemski w Łężanach.

W 1872, bądź jak podają inne źródła w 1885, majątek w Łężanach nabył Gustav Fischer. Początkowo rodzina Fischerów zamieszkała w niewielkim dworze na skraju parku nad jeziorem Legińskim. W wieku 44 lat zmarł Gustav, a zarządzanie majątkiem przejęła po nim wdowa, Elle Fischer z domu Jochmann. Syn Reinhold (1870–1940) natomiast, po pierwszych latach nauki w szkole wiejskiej, wyjechał do Królewca by uczęszczać do tamtejszego Gimnazjum Wilhelma. W wieku 18 lat wstąpił do cesarskiej marynarki. W 1905 zaręczył się, a następnie poślubił Edith z rodu von Rath z Meklem koło Bonn, z którą miał córkę Erikę Renate (ur. w 1907) oraz syna Reinholda juniora (ur. w 1909).

Reinhold, będący w stopniu kontradmirała floty w latach 1909–1911 (według innych źródeł 1900–1910[6]) w Łężanach wybudował dla swojej rodziny pałac. Była to w większości neobarokowa, założona na planie prostokąta, bogato zdobiona budowla. We wnętrzach znajdowało się 27 pokoi, sala balowa i biblioteka, które były stylowo urządzone i wyposażone w wiele udogodnień jak łazienki, elektryczność czy centralne ogrzewanie.

W 1910 Reinhold, wraz ze zmianą nazwiska na von Fischer-Lossainen, otrzymał tytuł szlachecki Cesarstwa Niemieckiego. W jego ramach, na majątku powiększonym o folwark w Plenowie (niem. Plönhöfen), ustanowił majorat, na którego terenie o powierzchni 628 ha powstały liczne stylizowane obiekty gospodarcze i gdzie funkcjonowała m.in. cegielnia oraz młyn.

Po zakończonej służbie w marynarce po I wojnie światowej, Reinhold von Fischer-Lossainen osiadł w 1919 na stałe w pałacu, który do tej pory pełnił głównie funkcję rezydencji dla jego rodziny. W 1922 roku, po chorobie, zmarła jego żona Edith. Z żałoby Reinholdowi pomogły wyjść odwiedziny wieloletniego przyjaciela z czasów służby w marynarce, księcia Wilhelma von Preussen – brata ostatniego cesarza Niemiec.

W 1931 kontradmirał ożenił się po raz drugi z pochodzącą z Rygi i będącą od niego o 24 lata młodszą Norą Myller von Rautenfels. Zmarł w 1940 roku i został pochowany w rodzinnym mauzoleum przypałacowym. Zarządzanie majątkiem przejęła Nora, która w początkach 1945, podczas ucieczki do Niemiec przed zbliżającą się armią radziecką, popełniła samobójstwo.

II wojnę światową pałac, nie licząc zagrabienia mienia ruchomego, przetrwał w stanie nienaruszonym, a w okresie powojennym w jego murach utworzono Fundusz Wczasów Pracowniczych. W 1957 majątek wraz z licznymi zabudowaniami gospodarczymi przejęła Akademia Rolniczo-Techniczna w Olsztynie, obecny Uniwersytet Warmińsko-Mazurski, która w pałacu prowadziła ośrodek stanowiący jej zaplecze badawczo-rozwojowe. Na początku lat 90. dobra wydzierżawiono posłowi SLD Tadeuszowi Matyjkowi i pełniły one funkcję miejsca spotkań elit politycznych, gdzie bywali m.in. Aleksander Kwaśniewski, prezydent Litwy Algirdas Brazauskas czy premierzy Leszek Miller i Włodzimierz Cimoszewicz. W pałacu przeprowadzono także niezbędne prace remontowe, natomiast od 2003 roku po procesie sądowym, pałac i całe założenie wróciły w ręce uniwersytetu. Obecnie w pałacu trwa modernizacja mająca przystosować obiekt do pełnienia funkcji ośrodka konferencyjnego wraz z bazą noclegową i gastronomiczną. Zarówno pałac jak i całe założenie utrzymane są w bardzo dobrym stanie i udostępniane są zwiedzającym.

Źródło: wikipedia.org

17/03/2020

Pałac Wodzickich w Tyczynie
Obecnie: Zespół Szkół w Tyczynie

Historia: Zespół pałacowo-parkowy i folwark położony jest przy wjeździe do Tyczyna od strony Rzeszowa, przy zbiegu ulic Grunwaldzkiej i Parkowej, na wzniesieniu górującym nad okolicą (ok. 20 m), pomiędzy Strugiem i Hermanówką. Główne wejście do parku prowadzi od ul. Grunwaldzkiej, od południa granicę jego stanowi ul. Parkowa (przy której na wzgórzu położony jest dawny cmentarz żydowski), zaś od północy, wzdłuż granicy zespołu biegnie droga do Rzeszowa. Północno-wschodnia część zespołu to teren dawnego folwarku, natomiast pałac położony jest w części zachodniej - w najwyższym punkcie wzniesienia. Krajobrazowy, piękny park otaczający pałac zajmuje obszar 11,8 ha. Północno-zachodnia część zespołu to teren dawnej gorzelni.

Prawdopodobnie już za czasów Pileckich w tym samym miejscu stał dwór i folwark. Także Braniccy, ok. 1710 r. zbudowali tu drewniany dwór, rozebrany ok. 1773 r. Kolejny właściciel, Piotr Wodzicki również zbudował tu swoją siedzibę - modrzewiowy dworek, rozebrany po II wojnie (pozostała po nim studnia w parku i skupisko otaczających go kiedyś drzew).

Obecny, piętrowy dwór - nazywany pałacem - został zbudowany w latach 1862-69 przez hr. Ludwika Wodzickiego. Był on później rozbudowywany i przebudowywany - w 1881 r. wg projektu znanego krakowskiego architekta T. Stryjeńskiego dobudowano do niego od północnego zachodu pawilon gościnny, a w 1890 r. - równolegle do zachodniej elewacji głównego budynku - połączoną z nim poprzez pawilon oficynę. Przeprowadzono również w tym czasie zmiany w bryle i wystroju pałacu. Elewację południową ozdobiono wieżami flankującymi go po bokach oraz loggią. Wschodnia (frontowa) elewacja otrzymała parterowy portyk nad podjazdem. Przy północnej elewacji znajdował się niezachowany taras, natomiast pomiędzy pałacem, pawilonem a oficyną mieściła się oranżeria z wewnętrzną studnią, zdobiona na narożnikach metalowymi elementami dekoracyjnymi w postaci agaw w donicach (po II wojnie uległa niestety całkowitemu zniszczeniu i została rozebrana). Zachowany do dzisiaj wystrój zewnętrzny pałacu z końca XIX w. - określany jako eklektyczny (łączący wiele wcześniejszych stylów architektonicznych) - posiada głównie elementy neogotyckie. Duża plastyczność elewacji była niegdyś podkreślona gęstą winoroślą pokrywającą ściany.

W mniejszym stopniu zachował się wystrój wewnętrzny budynków pałacowych - przekształconych po II wojnie światowej na szkołę i internat. W najmniej zmienionym stanie został hol główny, z kominkiem w drewnianej obudowie, z marmurową i terrakotową posadzką, gzymsami, pilastrami i wspornikami na ścianach, reprezentacyjną klatką schodową i antresolą na piętrze. W niektórych salach zachowały się jeszcze dekoracje sufitowe w postaci neorokokowych faset i rozet. Za zgodą dyrekcji szkoły można oglądać nieliczne, choć wciąż imponujące, pozostałości dawnego umeblowania.

Obecny układ kompozycyjny parku, pomimo że powstał na bazie wcześniejszego XVIII-wiecznego, najprawdopodobniej znacznie mniejszego założenia ogrodowego, jest ściśle związany z pałacem, który stanowi jego dominantę. Z pałacu we wszystkich kierunkach rozciągają się widoki na park, a pogłębianie się perspektywy spowodowane jest obniżeniem się terenu i rozległymi polanami parkowymi. Park tyczyński, którego okres największego rozkwitu i w pełni zrealizowanej myśli kompozycyjnej przypada na koniec XIX w. jest typowym przykładem parku krajobrazowego o cechach naturalistycznych, w którym przy pomocy metod planistycznych i sztuki ogrodniczej stworzono podobieństwo do naturalnego krajobrazu. Po okresie największej świetności - od 1912 roku popadał powoli w coraz większe zaniedbanie.

Po 1944 r. pałac, park i zabudowania zostały upaństwowione. Obecnie w pałacu jest Zespół Szkół, a teren folwarku i gorzelni w różnych częściach należy do Gminnej Spółdzielni Samopomoc Chłopska w Tyczynie (stary spichlerz), zakładów Tywent, Wyższej Szkoły Społeczno-Gospodarczej (gorzelnia częściowo przebudowana na segment mieszkalny, dwie sale wykładowe - na 240 i 300 miejsc, sale dydaktyczne, parking, miejsca biwakowe, boiska sportowe) oraz gimnazjum, zaś parkiem zarządza gmina. Zaniedbanego przez lata parku nie udało się odtworzyć. Wprawdzie w 2001 r., dzięki środkom miejskiego samorządu (Zarząd Osiedla) i sponsorów oraz zaangażowaniu grupy społeczników znów stanęła przed frontem pałacu fontanna, lecz była to jedyna próba przywrócenia dawnych parkowych obiektów. Trudno dziś sobie wyobrazić, że fontanna, wraz z rabatami kwiatowymi obwiedzionymi wysokopiennymi różami i formowanymi drzewami iglastymi tworzyły "ogród włoski" (są tu dziś boiska sportowe), dalej (w kierunku ul. Grunwaldzkiej) był letni maneż (plac do ujeżdżania koni), stały kamienne ławki i stoliki. Była też (na gazonie przed podjazdem) oranżeria i bażantarnia, a także wiatrak dobudowany do oficyny.

Jedynymi zachowanymi elementami dawnej tzw. małej architektury są: lodownia na zachód od oficyny oraz mur ogrodzeniowy z 1909 r. otaczający park od wschodu i częściowo od południa. Czytelny jest dawny układ kompozycyjny parku z reprezentacyjnym olbrzymim gazonem pomiędzy bramą wjazdową a pałacem, alejami grabowymi i lipowymi, polaną widokową na południe od pałacu, swobodnym układem ścieżek i masywami starodrzewia. Rośnie tu ok. 1 500 drzew i krzewów w 46. gatunkach, z których 40 to okazy mające charakter pomników przyrody: głównie 200- 300-letnie graby, klony, lipy, dęby, jesiony, buki. Z rzadkich odmian spotkać tu można tulipanowiec amerykański, miłorząb dwuklapowy, katalpę (Indianie nazywali ją "uskrzydloną głową"), sosnę wejmutkę.

Park i pałac są bardzo cennymi obiektami zabytkowymi, objętymi ochroną konserwatorską od 1968 r. Innymi zabytkowymi budynkami dworskimi są: dawny spichlerz na terenie folwarku, stajnia dworska oraz bardzo przekształcona dawna stodoła, gorzelnia i czworak

Źródło: polskaniezwykla.pl, tyczyn.pl

09/02/2020

Pałac Juliusza Heinzla w Łodzi
Obecnie: Urząd Miasta Łodzi i Urząd Wojewódzki

Pierwszą z trzech siedzib Juliusza Heinzla był pałac przy ulicy Piotrkowskiej 104, którego budowa ukończona została w roku 1882. Wzniesiony został według projektu Hilarego Majewskiego, a jego budowniczym był przyszły zięć Juliusza Heinzla – Otto Gehlig.

Usytuowany został przy fabryce wyrobów wełnianych, w linii regulacyjnej ulicy, tuż przed zabudowaniami fabrycznymi, rozciągającymi się w głębi posesji. Była to budowla w stylu eklektycznym, z przewagą elementów nawiązujących do renesansu berlińskiego. Pałac składał się z trójkondygnacyjnego korpusu głównego oraz niższych skrzydeł bocznych i dwóch pawilonów, zakończonych wieżami, oddzielonych od pałacu ozdobną kratą. Z biegiem lat ulegał modyfikacjom i przebudowom, szczególnie skrzydła boczne.

Pierwsze piętro fasady frontowej korpusu głównego zdobią symetrycznie umieszczone po bokach wykusze, zdobione tralkową balustradą. Poniżej gzymsu kordonowego biegnie fryz, z płycinami w formie kartuszy, z emblematami przemysłu i handlu. Fasadę wieńczy rzeźbiarska kompozycja figuralna, przedstawiająca alegorie Wolności, Przemysłu i Handlu, sygnowana EMS, z roku 1880, charakterystyczna dla dekoracji rezydencji łódzkich fabrykantów.

Obecnie pałac zintegrowany z budynkami fabrycznymi, adaptowany na biura, jest siedzibą urzędów: Urzędu Wojewódzkiego i Urzędu Miasta Łodzi.

Od 29 lipca 1998 roku, codziennie z balkonu pałacu, w południe, odgrywany jest hejnał Łodzi.

W 1999 roku przed pałacem Juliusza Heinzla odsłonięto pomnik Ławeczka Tuwima autorstwa Wojciecha Gryniewicza.

Źródło: wikipedia i polskaniezwykla.pl

20/01/2020

Pałac w Stoszowicach
Obecnie: własność prywatna

Historia: Renesansowy dwór w Stoszowicach został wzniesiony w początkach XVII wieku przez Fabiana von Reichenbacha, który prawdopodobnie przebudował istniejący w tym miejscu zamek, wzmiankowany w 1378 roku. Założenie było modernizowane w XVIII wieku, a także kilkakrotnie w wieku XIX. Obecna bryła jest dość czytelną, trójskrzydłową formą, od zachodu ograniczoną ścianą kurtynową, wykreślającą zamknięty, wewnętrzny dziedziniec. Komunikacja odbywa się poprzez zachodnią bramę, prutą w murze. Charakterystycznymi wyróżnikami, które tworzą wyraźne dominanty w Obniżeniu Stoszowickim są trzy cylindryczne wieże w narożach dworu. Baszty pozbawiona jest jedynie strona południowo-zachodnia. Dwukondygnacyjny, trzyskrzydłowy korpus przekryty został dwuspadowymi dachami, które od strony zachodniej dekorują manierystyczne szczyty z charakterystycznymi piramidalnymi obeliskami. Narożne baszty wieńczą ostrosłupowe, strzeliste hełmy. Portale kamienne osadzono w początkach XVII i drugiej połowie XVIII wieku, także z tego okresu pochodzą fasciowe ościeża okien. Wszystkie wnętrza rozplanowano jako jednotraktowe, z krużgankami od strony północnej i wschodniej dziedzińca. Przyziemie – w części – zostało zasklepione krzyżowo, kolebkowo i gwiaździście. W północno-wschodnim narożniku znajduje się reprezentacyjna sala przekryta sklepieniem zwierciadlanym z lunetami. Pierwsza i druga kondygnacja dekorowana jest malarstwem ściennym, a także wyprawą sztukatorską. Stiuki wypracowano około 1720 roku, konserwowano w początku wieku XIX i w czasie remontu po roku 2004. W holu – wtórnie wmurowany w ścianę – fryz z tarczami herbowymi i kamienna głowa z pełnoplastycznego przedstawienia, będące być może częścią dawnej dekoracji portalowej. Na zewnętrznej ścianie muru kurtynowego, grupa herbów dawnych właścicieli. Zespół dworski do XIX wieku otoczony był fosą, która została wykorzystana w czasach nowożytnych do niezwykle romantycznego rozplanowania terenu. Nieregularny park, wraz ze stawami – które są rozdzielone groblą – stanowi jednorodną, zwartą enklawę, która wyodrębnia się wyraźnie ze struktury wsi. Całość otacza kamienny mur – wzniesiony w XVIII i rekonstruowany częściowo już w XIX wieku. Charakterystyczne blanki i basteje nadają całości charakteru obronnego, co jest bezpośrednim odwołaniem się do średniowiecznego rodowodu. Obecnie dwór jest remontowany. Do stanu dawnej świetności doprowadzono sale na pierwszej oraz drugiej kondygnacji. Także zadbany park świadczy o sanacji całego założenia.

źródło: gazetawroclawska.pl / za Marek Stadnicki, „Piękne, malownicze, urzekające…”
Zdjęcie: mapio.net

18/01/2020

Pałac Goetzów w Brzesku
Obecnie: restauracja

Historia: Pałac Goetzów w Brzesku to jedna z najwspanialszych rezydencji fabrykanckich końca XIX wieku. Został wzniesiony w 1898 roku przez Jana Albina Goetza Okocimskiego – przemysłowca, króla piwa, twórcę potęgi browaru w Okocimiu, filantropa i mecenasa sztuki. Pałac składa się z dwóch piętrowych skrzydeł bocznych połączonych galeriami z korpusem głównym. Wnętrza zdobią figuralne i ornamentalne stiuki plafonów, tapiserie, postarzane lustra, profilowane drewniane stropy, kinkiety i żyrandole oraz wzorzyste podłogi. Zachowały się także nieliczne dzieła sztuki, witraże, meble oraz obrazy będące kopiami dzieł barokowego malarstwa hiszpańskiego, flamandzkiego i włoskiego. Wokół rozpościera się 14 hektarowy park w stylu angielskim z przepięknym starym drzewostanem.

Źródło: palacgoetz.pl, facebook.com

27/11/2019

Pałac Chrystowskich w Tłokini Kościelnej
Obecnie: hotel

Historia: Pałac Tłokinia został wybudowany w latach 1915-1918 przez rodzinę Chrystowskich. Pałac pozostawał w rękach Państwa Chrystowskich do początku II wojny światowej, kiedy to majątek przejęli Hitlerowcy. W latach 50-tych XX wieku w pałacu działał sierociniec dla dzieci Warszawy prowadzony przez ks. Wawrowskiego. Następnie po przejęciu przez Państwo swoją siedzibę miała tu Organizacja Rejonu Przedsiębiorstwa Lasy Państwowe. W lach 70-tych po zmianie siedziby Lasów Państwowych w dawnym salonie mieściło się przedszkole. Od 1976 roku pałac przeszedł pod opiekę Naczelnej Organizacji Technicznej, która zakładała stworzenie w tym wyjątkowym miejscu centrum szkoleniowo-konferencyjne dla inżynierów i techników. Z czasem plany się zmieniły i od lat 80-tych XX w. zaczęła funkcjonować w tym miejscu restauracja, która cieszyła się popularnością jako miejsce idealne na uroczystości rodzinne. Wysoka konkurencja na rynku w latach 90-tych sprawiła, iż NOT nie mógł temu podołać, co wiązało się z zamknięciem obiektu.

Po wielu latach obiekt po gruntownej rewitalizacji pod opieką konserwatora zabytków rozkwitł na nowo pod nazwą Pałac Tłokinia i od 2012 roku zaprasza swych Gości do skorzystania z szerokiej oferty restauracyjnej, bankietowej, konferencyjnej i oczywiście noclegowej.

Źródło i zdjęcie: palac-tlokinia.pl

21/11/2019

Zamek w Wiśniczu
Obecnie: muzeum

Historia: Zamek ma nieregularny kształt. Na przełomie XV i XVI wieku był już czteroskrzydłowy i miał trzy wieże oraz otaczające go fortyfikacje ziemne z dwiema bramami. Po 1516 roku Piotr Kmita rozbudował zamek. Po jego śmierci w 1553 roku, zamek przeszedł na własność Barzów w 1566 roku po zrzeczeniu się praw do niego przez Stadnickich. W 1593 roku posiadłość kupił Sebastian Lubomirski . W latach 1615–1621 rozbudowy rezydencji podjął się jego syn Stanisław. Projekt barokowej przebudowy i umocnień bastionowych opracował dla niego Maciej Trapola. W czasie potopu szwedzkiego zamek poddał się bez walki Szwedom, ponieważ zabrakło dowódcy wojska w nim zgromadzonego. Wojska szwedzkie ogołociły zamek z całego wyposażenia i zniszczyły zabudowania. Po wycofaniu się najeźdźcy zamek ponownie był własnością Lubomirskich, jednak mimo prowadzonych prac nie został w pełni odrestaurowany.

W połowie XVIII wieku przeszedł na własność Sanguszków, a potem Potockich i Zamoyskich. Po przejęciu przez zaborcę zamek zaczął podupadać, a w 1831 roku uległ pożarowi i został ostatecznie opuszczony. W 1901 roku został wykupiony od prof. Maurycego Straszewskiego przez Zjednoczenie Rodowe Lubomirskich, którzy rozpoczęli remont rezydencji. Od 1928 roku pracami kierował Adolf Szyszko-Bohusz, ale zostały one przerwane po wybuchu II wojny światowej. Po wojnie zamek przejęło państwo, a od roku 1949 prowadzone były prace przez Alfreda Majewskiego mające przywrócić mu całkowicie dawny wygląd.

Obecnie stan prawny obiektu jest nieuregulowany i administruje nim Muzeum Ziemi Wiśnickiej.

Źródło: wikipedia
Zdjęcie: zamekwisnicz.pl

21/11/2019

Willa Caro w Gliwicach
Obecnie: muzeum

Historia: Willa została zbudowana na zamówienie śląskiego przemysłowca Oscara Caro w latach 1882-1885.

W latach 1991-2000 wykonano kapitalny remont budynku. Obecnie willa jest główną siedzibą Muzeum w Gliwicach.

Rezydencja znajduje się w centrum Gliwic przy ulicy Dolnych Wałów. Willa posiada niemal całkowicie zachowany wystrój wnętrz. Oprócz stałej wystawy muzealnej, obrazującej dziewiętnastowieczne wnętrza mieszkalne miejskich siedzib przemysłowców, w budynku znajduje się ekspozycja etnograficzna prezentująca kulturę ludową regionu gliwickiego. Ekspozycja ta stanowi uzupełnienie szlaku architektury drewnianej województwa śląskiego.

Przed budynkiem znajduje się na cokole rzeźba lwa czuwającego.

Źródło: wikipedia
Zdjęcie: katowice.wyborcza.pl

08/10/2019

Dom Petera Epp’a w Żuławkach
Obecnie: własność prywatna. Obiekt dostępny z zewnątrz.

Historia: Dom podcieniowy nr 6 w Żuławkach – tzw. Danziger Kopf, budynek należący do trzeciego typu domów podcieniowych, znajdujący się w Żuławkach, w którym podcień przylega centralnie do ściany wzdłużnej budynku.
Jest to średniej wielkości dom podcieniowy o powierzchni ponad 700 m². Układ wnętrza zachowany, klasyczny typowy dla domów podcieniowych. Nieruchomość znajduje się w krajowym rejestrze zabytków pod nr 614 od 1972 r. Jest jednym z najlepiej zachowanych domów podcieniowych na Żuławach.

Charakterystyka
Dom barokowo-klasycystyczny, pochodzący z XVIII w., gruntownie przebudowany w 1825 r., kiedy to nadano mu cechy klasycyzujące, w tym przede wszystkim dobudowano reprezentacyjny podcień. Informuje o tym belka nadprożowa wymieniająca głównego inwestora oraz inicjały głównego projektanta przebudowy („Peter Epp, Bauherr, A.K. B.M. 1825”). W starszej części domu zachowało się wiele elementów barokowych takich jak stolarka drzwiowa z okuciami z zakładów elbląskich bądź gdańskich z początku XVIII wieku. Aktualnie dom wyposażony jest w barokowe meble elbląskie oraz klasycystyczne i późnobarokowe meble z XVIII i XIX w.

Podcień wsparty na 6 masywnych słupach spiętych górą wyciętymi w łuk mieczami z centralnie podwieszonym zwornikiem. Gzyms odsłaniający górną belkę oczepu wygierowany na odcinku 4 środkowych słupów, podobnie na ścianach bocznych podcienia. Wygierowanie ma kształt znany jako Danziger Kopf, element charakterystyczny dla szaf gdańskich wykorzystywany dla odróżnienia ich od mebli hamburskich i lubeckich.
Budynek wzniesiony w zagrodzie, w której zachowała się ceglana obora z 1923 r. Drewniana stodoła została rozebrana w roku 1967.

Flizy holenderskie
W domu podcieniowym nr 6 zachowało się w pomieszczeniu przylegającym do czarnej kuchni 96 bardzo różnorodnych holenderskich fliz. Powstały one w latach ok. 1630–1770 w Amsterdamie, Rotterdamie, Harlingen oraz Utrechcie i wyobrażają żołnierzy, jeźdźców, zabawy dziecięce, statki, sceny biblijne (histories met boom), sceny pasterskie oraz pejzaże w ośmiobocznym obramowaniu „nakrapianym” (gesprenkeld). Ponadto ocalało 158 płytek zdobiących kiedyś pomieszczenie z oknem doświetlającym czarną kuchnię. Przedstawiają one ludzi (zawody), zabawy dziecięce, istoty morskie, zwierzęta, jeźdźców, sceny pasterskie, biblijne oraz pejzażowe. Łącznie z prywatną kolekcją aktualnych właścicieli, państwa Wiśniewskich, w domu udało się zgromadzić ok. 400 fliz.

Właściciele
Pierwszym ustalonym właścicielem i fundatorem przebudowy głównej domu był mennonita holenderskiego pochodzenia, Peter Epp (ur. 3 lutego 1776, zm. 16 marca 1837). Jego żoną była Sara Anders (zmarła 3 grudnia 1845 r. mając 72 lata, 11 miesięcy i 19 dni. Ich jedyna córka, Sara Epp, zmarła w 1809 r.). W społeczności mennonickiej Peter Epp należał do starszyzny i posiadał status kaznodziei. Dom do 1945 r. nieprzerwanie należał do bogatych mennonickich rodzin pochodzenia holenderskiego (właścicielami byli: Peter Epp z Żuławek, bezdzietny Hermann Wienss, od 1912 r. przysposobiona córka Wienssa – Anna Penner z Palczewa i jej mąż Aron Hamm z Żuławek; kolejnym mieszkańcem domu był Hans Aron Hamm – ur. 19 maja 1913 w Gdańsku-Wrzeszczu, zm. 1 stycznia 1993 w Bonn).

Po 1945 r. właścicielem domu został Marian Rostkowski. Następnie należał on do Stanisława Bruzdy, który odsprzedał go Władysławowi Romanowskiemu, i który przeprowadził, pod nadzorem konserwatora A. Milkiewicza, gruntowny remont domu. Za prace renowacyjne oraz sposób jego zagospodarowania w 1985 r. Romanowski otrzymał I nagrodę Ministra Kultury i Sztuki w ogólnopolskim konkursie na najlepszego użytkownika obiektu zabytkowego. W 1991 r. dom stał się własnością Włocha – Carlo Pavan’a. Od 2016 r. właścicielem domu są Mariusz i Katarzyna Wiśniewscy.

Źródło i wiecej informacji: https://www.facebook.com/pg/DomPodcieniowyZulawki

Dwory, zamki i pałace

19/05/2020

01/04/2020

31/03/2020

17/03/2020

09/02/2020

20/01/2020

18/01/2020

27/11/2019

21/11/2019

21/11/2019

08/10/2019

Adres

Strona Internetowa

Ostrzeżenia

Skontaktuj Się Z Ta Organizacja

Skróty

Udostępnij

Kategoria