Adam Chodziński Bezpartyjny Samorząd

18/03/2026

Dziś sesja Rady Miasta Biała Podlaska. Na komisji przed sesją dopytałem o termin zakończenia przebudowy ul. Twardej, poruszyłem temat degradacji nakładki bitumicznej na ul. Żwirowej oraz możliwości finansowych miasta aby ten stan naprawić. Mam dwie wiadomości dobrą i złą. Tą dobrą wiadomością jest zakończenie prac przy Twardej planowane na ostatnie dni kwietnia a zła na dziś to brak środków w budżecie na naprawę Żwirowej … Do tematu ul. Żwirowej będę wracał …

12/03/2026

⭕️ Osiedla „Słoneczne wzgórze” i „Za torami” ciemność 🫣 dokonałem zgłoszenia 991, które zostało przyjęte czas oczekiwania około 5 godzin (może być wcześniej) 💡 Dobrej nocy ⏰

02/03/2026

⭕️

ℹ️ Informujemy, że w związku z rozpoczęciem prac związanych z przebudową ul. Twardej, od dnia 2 marca 2026 r. (poniedziałek) do 31 marca 2026 r. wystąpią utrudnienia w ruchu drogowym.
⚠️ Ulica Twarda zostanie czasowo wyłączona z ruchu pojazdów na odcinku od skrzyżowania z ulicą Gromadzką do skrzyżowania z ulicą Daleką.
➡️ Prosimy o stosowanie się do oznakowania tymczasowego i zachowanie szczególnej ostrożności.
Za utrudnienia przepraszamy.

02/03/2026

🤔

👉 BIAŁA PODLASKA: Nie chcą ronda Żołnierzy Wyklętych, ale ich ofiar: https://www.slowopodlasia.pl/artykul/42936,biala-podlaska-nie-chca-ronda-zolnierzy-wykletych-ale-ich-ofiar
🔵Młoda Lewica złożyła wniosek o zmianę nazwy ronda Żołnierzy Wyklętych w Białej Podlaskiej🗣️

01/03/2026

Jakiś żart … ! ?

Szokujący wniosek w Białej Podlaskiej! W Dzień Pamięci Żołnierzy Wyklętych Lewica chce zmienić nazwę ronda

Link w komentarzu ❗❗

24/02/2026

No to mamy 👍 😜 lajka

🩸 „Ciche nagany za lajki”

W wielu miejscowościach jest tak samo: cokolwiek napiszesz o burmistrzu, prezydencie innych tzw. włodarzach czy ich spółkach — mieszkańcy czytają, pracownicy urzędu i spółek miejskich/gminnych też czytają… ale już polubić? Udostępnić? Zareagować?

Ooo, tu zaczynają się schody.

Od miesięcy dostaję od Czytelników sygnały, że w małych gminach (choć nie tylko) powstał nowy rodzaj „polityki kadrowej”: cichych nagan za kliknięcie „lubię to” pod nieodpowiednim postem.

Najczęściej takim, który nie pokazuje lokalnej władzy w świetle błyszczących fleszy i nowych inwestycji, tylko — całkiem zwyczajnie — opisuje niekompetencję, zaniedbania czy marnotrawstwo.

Schemat jest często taki sam:
pracownik urzędu, jednostki organizacyjnej lub miejskiej spółki polubi krytyczny post,
po kilku godzinach „lajk” znika,
po kilku dniach pracownik dostaje ustną rozmowę dyscyplinującą, zwykle „w cztery oczy”,
często słyszy teksty w stylu: „Wiesz, szefostwo jest niezadowolone… może uważaj na to, co robisz w internecie”.

I nie ma decyzji, nie ma papieru, nie ma śladu. Ale jest efekt mrożący: pracownicy boją się cokolwiek komentować, boją się być kojarzeni z „niewłaściwą stroną”, boją się nawet przypadkowego kliknięcia.

Zaczyna się strach, autocenzura, podwójne życie online.

A władze?
Władze udają, że nie wiedzą o niczym. Bo przecież „nikogo nie ukarano”. Tyle że ludzie doskonale wiedzą, co się dzieje — bo gmina to nie Warszawa, tu wszystko widać jak na dłoni.

Czy to jest legalne?
Krótko: nie.

Pracownik samorządowy ma pełne prawo wyrażać poglądy polityczne i społeczne w czasie prywatnym, o ile nie narusza dobra pracodawcy.

Lajk pod postem krytycznym wobec władzy nie jest naruszeniem obowiązków pracowniczych.

Co więcej — wymuszanie określonych zachowań politycznych lub karanie za poglądy może być traktowane jako naruszenie dóbr osobistych, mobbing, a nawet pośrednia forma represji.

Ale dla wielu pracowników to wiedza teoretyczna — bo praktycznie każdy w małej gminie wie, że władza może człowieka „załatwić” na tysiąc sposobów bez protokołu. Zmniejszyć zakres obowiązków, nie dać premii, nie zaprosić na rozmowę. Wszystko „niewinne”, wszystko „uznaniowe”.

A przecież mówimy o samorządzie, nie o prywatnym gospodarstwie.

Samorząd nie jest prywatną własnością. Spółka komunalna nie jest prywatną firmą kolegi burmistrza. To są jednostki publiczne, utrzymywane z pieniędzy mieszkańców.

Pracownicy mają prawo widzieć, słyszeć, czytać, co chcą. Mają prawo klikać, co chcą. I mają prawo nie zgadzać się z władzą, nawet jeśli ta władza wmawia im, że „najlepiej dla wszystkich byłoby, gdyby trzymali się z dala od konfliktów”.

Postaw kawę autorowi 😃 Stać Cię 😃 Espresso tylko 10 zł. Kliknij w link buycoffee.to/urzedniczo-samorzadowe-pogaduchy

21/02/2026

🤔

W piątek Rada Miasta w Białej Podlaskiej niemal jednogłośnie podjęła uchwałę w sprawie podwyżki wynagrodzenia prezydenta - jak podała - o 962 zł. Tylko jeden radny Adam Chodziński wstrzymał się od głosu.

13/02/2026

Za chwilę kolejna sesja Rady Miasta Biała Podlaska. Na komisjach wystąpiłem z prośbą o wizję lokalną (pracowników urzędu) infrastruktury drogowej na osiedlu Sloneczne Wzgórze. Zwróciłem uwagę na fatalny stan nawierzchni ulicy Żwirowej oraz niepokojące spękania na ulicy Wolskiej. Na prośbę mieszkańców ul. Chłodnej poprosiłem o sprawdzenie jakości ułożenia kostki brukowej w chodniku po pracach firmy, która układała sieć światłowodu. 🙂 zaczynamy ! Melduję, że zgodnie z informacją z UM przebudowa ulicy Twardej z powodu złych warunków atmosferycznych potrwa do 31 marca 2026r.

08/02/2026

🤔

🩸MECHANIZM UZALEŻNIANIA RADNYCH POPRZEZ SELEKTYWNE INWESTYCJE PUBLICZNE

czyli jak wójt lub burmistrz z asfaltu robi polityczny sznurek.

W polskim samorządzie istnieją mechanizmy tak subtelne, że nie trzeba nimi nikogo straszyć. One same działają — cicho, skutecznie i niemal elegancko.

Nie są to żadne łapówki, żadne koperty, żadne nagrania w restauracjach. To coś o wiele bardziej wysmakowanego: gospodarka przestrzenna.

Bo oto żyje sobie radny. Normalny, przeciętny, lokalny. Ma dom, działkę, czasem dwie. I jak każdy mieszkaniec marzy o jednym — żeby w okolicy w końcu była droga, kanalizacja i może nawet ten mityczny chodnik, o którym mówi się od lat jak o jednorożcu.

I wtedy pojawia się on — wójt, a wraz z nim środki publiczne, czyli najskuteczniejszy instrument wychowawczy w relacjach z radą.

Mechanizm jest prosty jak procedura absolutorium:

Chcesz asfaltu? Głosuj.
Chcesz kanalizacji? Nie zadawaj pytań.
Chcesz MPZP obejmującego Twoją działkę? Bądź lojalny.

Nie trzeba podpisywać żadnych umów, niczego ustalać.

Wystarczy, że radny widzi, jak w budżecie kwitnie inwestycja… tuż obok jego domu.

A w innych częściach gminy? Cóż, asfalt też kiedyś dotrze. Tylko dlaczego ma docierać tam, gdzie mieszkają radni opozycyjni?

Tak oto rodzi się najbardziej miękki rodzaj presji, jaką zna polska polityka lokalna: polityka wyceniania lojalności w metrach bieżących nawierzchni.

Wójt, niczym mistrz szachowy, nie musi wzywać, prosić ani grozić.

Wystarczy, że ustala kolejność inwestycji. A kolejność, jak wiadomo, jest sprawą elastyczną jak interpretacja statutu gminy.

I wtedy radny zaczyna rozumieć. Głosowanie przeciwko wójtowi? Bardzo proszę. Ale może to oznaczać, że jego droga przesunie się z 2026 na 2038.

Kanalizacja, która miała być „za dwa lata”, nagle znajduje się w rubryce „po zabezpieczeniu środków zewnętrznych”, czyli — jak każdy samorządowiec wie — w rubryce „nigdy”.

A MPZP? Ach, plan się robi, ale to skomplikowane, powstaną nowe uwagi i konsultacje, a przecież planowanie przestrzenne „wymaga czasu”.

W ten sposób radni koalicyjni nabierają świadomości, że głosowanie to nie jest zwykły przycisk zielony/czerwony.

To realny wpływ na wartość ich nieruchomości. Niby konfliktu interesów nie ma, bo każdy radny ma gdzieś działkę. Ale czy każdy ma działkę przy świeżo asfaltowanej drodze?

No już nie. I dlatego niektórzy głosują z takim przekonaniem, że nawet klub radnych popierających wójta patrzy na nich z podziwem.

W konsekwencji rada przestaje działać jak organ kontrolny, a zaczyna przypominać związek działkowców z mocnym poczuciem wdzięczności wobec prezesa.

Kontrola władzy wykonawczej staje się teorią, a budżet — instrumentem politycznego przywiązania.

I żeby nie było: to wcale nie musi być łamanie prawa. To jest po prostu wykorzystywanie systemowego konfliktu interesów.

Systemu, który idealnie sprawdza się w gminach, gdzie radnych jest piętnastu, działek kilkaset, a inwestycje drogowe — nieskończone.

Dlatego potrzebujemy czegoś, co mogłoby choć trochę rozjaśnić ten lokalny klimacik. Czegoś, co nie da się włożyć do szuflady ani przesunąć na „kolejny rok budżetowy”.

Mówię o publicznej mapie inwestycji gminnych — dostępnej dla każdego mieszkańca. Z nakładami, lokalizacją i harmonogramami. Z porównaniem: gdzie mieszkają radni, a gdzie idą środki publiczne.

Nie po to, żeby kogoś piętnować, ale żeby w końcu było jasne, że asfalt nie jest nagrodą za lojalność, a kanalizacja nie jest narzędziem politycznym.

Jeśli rada ma być niezależna, to nie może żyć w świecie, w którym decyzje wójta budują radnym wartość ich prywatnych działek.

Na koniec pytanie fundamentalne: czy radni powinni głosować w sprawach, które bezpośrednio wpływają na wartość ich własnych nieruchomości/ w swoich sprawach?

Odpowiedź jest oczywista. Ale praktyka — jak zwykle — bywa asfaltowa.

Postaw kawę autorowi 😄 Stać Cię 😄 Espresso tylko 10 zł. Kliknij w link buycoffee.to/urzedniczo-samorzadowe-pogaduchy

31/01/2026

Z cyklu … warto poczytać 👍

🩸Zapowiedź
🩸„A da się jakoś otrzeźwić radnych, którzy stoją za wójtem/burmistrzem/prezydentem/starostą, choćby kazał im głosować nawet za zakrzywieniem czasoprzestrzeni?”
— zapytała dziś Czytelniczka

🩸Da się.
▪️Nie krzykiem, nie awanturą, nie biciem w stół.
▪️Za to sprytem, ▪️dobrymi pytaniami,▪️ dokumentami i ▪️kilkoma psychologicznymi sztuczkami, które działają.

W poniedziałek na Urzędniczo-Samorządowych Pogaduchach próba odczarowania:
▪️ jak radny opozycyjny może wpływać na swoich kolegów,
▪️jak obchodzić „żelazną większość”,
▪️ jak siać wątpliwości bez wchodzenia w konflikt,
▪️ oraz dlaczego jedno imienne głosowanie potrafi więcej niż pół roku debat.
SPRÓBUJMY 😄

31/01/2026

Hmmm…

🩸PSYCHOL(OGIA) WŁADZY

🩸Co siedzi w głowie lokalnego włodarza? Czyli psychol(ogia) władzy na własnym podwórku

Zwykle opisujemy skutki: źle wydane pieniądze, przypadkowe inwestycje, obsesję na punkcie wstęg i zdjęć, konkursy ustawione pod „swoich”, decyzje, które bardziej przypominają kaprysy niż logikę.

Ale dziś dla odmiany zrobimy coś bardziej ryzykownego: wejdziemy do głowy lokalnego włodarza.

Nie tego normalnego, rozsądnego samorządowca – tylko tego drugiego typu.

🩸Tego, o którym pracownicy mówią szeptem, mieszkańcy z ulgą po jego wyjściu, a media… cóż, często się go po prostu boją.

A zatem:
▪️ jak myśli wójt, burmistrz, prezydent czy starosta o cechach narcystycznych i manipulacyjnych? ▪️Jak planuje? ▪️Czego się boi? ▪️I dlaczego robi te wszystkie rzeczy, które doprowadzają urzędników do łez, a gminy do paranoi?

Zaczynamy próbną lekcję psychol(ogii) władzy.

🩸1. Świat jako scena, nie jako wspólnota

Dla zdrowego lidera urząd to mechanizm, który ma działać. Dla narcystycznego lidera urząd to scena teatralna. On gra główną rolę. Wszyscy inni są statystami – od kierowników wydziałów po mieszkańców zgłaszających wnioski.

To dlatego każda uroczystość musi mieć mikrofon, plakat i jego zdjęcie. To dlatego prosta przebudowa drogi jest rozpisywana na trzy konferencje, pięć relacji i siedem ujęć z drona.

To nie inwestycja. To autopromocja w plenerze.

W badaniach psychologicznych taki profil określa się często jako „grandiose narcissism” – poczucie wyjątkowości połączone z potrzebą ciągłej adoracji. W gminie wygląda to tak:
❗️„Najpierw mnie posłuchajcie, potem będę pracował”❗️

🩸2. Pracownicy? To narzędzia, nie ludzie

Tu mamy klasyczną triadę mroczną w pigułce. Leader o takich cechach nie ma problemu z przedmiotowym traktowaniem pracowników – empatia to dla niego luksus z katalogu, którego nigdy nie zamawiał.

▪️Pracownik, który zrobił dobrze? „To dzięki mnie”.
▪️Pracownik, który zrobił źle? „Do wymiany”.
▪️Pracownik, który zrobił lepiej niż on? „Do natychmiastowego przycięcia”.

Lojalność zawsze ważniejsza niż kompetencje – bo ❗️kompetentny podwładny może zagrozić wizerunkowi. A wizerunek to świętość❗️

🩸3. Krytyka jako osobisty atak

Badania nad mechanizmami władzy (Keltner, Gruenfeld, Anderson) pokazują, że osoby autorytarne mają skrajnie obniżoną tolerancję na sprzeciw. ❗️Krytyka to nie opinia. Krytyka to zamach stan❗️

Dlatego:
▪️petent z trudnym pytaniem jest traktowany jak wróg,
▪️radny z interpelacją – jak sabotażysta,
▪️pracownik proponujący zmiany – jak potencjalny zdrajca.

Tu działa stary jak świat mechanizm: „kto nie ze mną, ten przeciwko mnie”. I dokładnie tak, w czerni i bieli, widzą rzeczywistość.

🩸4. Jak planuje?
Po pierwsze – pod wizerunek.
Po drugie – przeciw rywalom.

W takich głowach nie ma strategii. Nie ma logiki. Jest tylko:
▪️jak to wygląda,
▪️jak to brzmiało w mediach,
▪️jak to można będzie wrzucić na Facebooka,
▪️i kto może na tym zyskać… oprócz niego (bo wtedy projekt odpada).

To dlatego w wielu gminach stoi obok siebie piękne rondo z wstęgą i dwie ulice bez nawierzchni. Bo rondo “wyglądało”, a ulice są za mało medialne.

Badania nad przywództwem narcystycznym pokazują, że tacy liderzy działają impulsywnie, często bez podstaw merytorycznych, za to w pełni pod wpływem własnego ego. ❗️To nie projekty, to dekoracje❗️

🩸5. Manipulacje?

Oczywiście – to podstawowe paliwo
❗️Najpopularniejsze techniki:
gaslighting –▪️ „nic takiego nie mówiłem”, ▪️„źle pani pamięta”, ▪️„to pańska interpretacja”
dziel i rządź
▪️ konflikt między kierownikami to dla niego stan idealny, bo nigdy nie połączą sił
▪️mrożenie opozycji – przeciąganie decyzji, uniki, pozorne konsultacje
▪️emocjonalne rollercoastery – raz nagradza, raz karze, by utrzymać kontrolę

To nie przypadek – badania wykazują, że osoby z makiawelicznymi cechami najchętniej budują władzę na chaosie i zależności. Stabilny urząd jest dla nich zagrożeniem.

🩸6. A teraz najciekawsze: dlaczego mieszkańcy często ich kochają?

Bo narcystyczny lider jest… skuteczny w budowaniu narracji. Tworzy:
▪️wrażenie energii („nie to co poprzednicy!”),
▪️atmosferę siły („ja im pokażę!”),
▪️poczucie wyjątkowości („nasza gmina to perełka – dzięki mnie”).
To bardzo ludzka potrzeba – mieć „silnego gospodarza”.

A że to często iluzja?
Iluzja też potrafi trzymać się długo, jeśli jest dobrze karmiona.

🩸Na koniec najważniejsze: nie da się zrozumieć patologii w samorządzie, jeśli nie zajrzymy do głów tych, którzy ją tworzą.
I właśnie tam – w mechanizmach psychologicznych, a nie w decyzjach finansowych – widać najwięcej.

Bo decyzja o przecięciu kolejnej wstęgi rzadko wynika z potrzeb mieszkańców.
Częściej z potrzeb… własnego ego.

🩸Tak wygląda lokalna psychol(ogia) władzy. I czasem to naprawdę fascynujący, choć mroczny, krajobraz.

Postaw kawę autorowi 😀 Stać Cię 😀 Espresso tylko 10 zł. Kliknij w link buycoffee.to/urzedniczo-samorzadowe-pogaduchy

07/01/2026

👍