Mobilna Jednostka Dowodzenia Operacjami Powietrznymi (MJDOP) jest jednostką wojskową szczebla takt
Babki 5a
Babki
61-160
Bądź na bieżąco i daj nam wysłać e-mail, gdy Mobilna Jednostka Dowodzenia Operacjami Powietrznymi umieści wiadomości i promocje. Twój adres e-mail nie zostanie wykorzystany do żadnego innego celu i możesz zrezygnować z subskrypcji w dowolnym momencie.
Wyślij wiadomość do Mobilna Jednostka Dowodzenia Operacjami Powietrznymi:
W dniu 9 marca 2018 r. Minister Obrony Narodowej wydał Decyzję Nr 21/MON w sprawie przejęcia dziedzictwa tradycji, nadania imienia patrona i ustanowienia święta Mobilnej Jednostki Dowodzenia Operacjami Powietrznymi, w której postanowił, że MJDOP przejmuje i honorem kultywuje dziedzictwo tradycji 305 dywizjonu Bombowego Ziemi Wielkopolskiej im. Marszałka Józefa Piłsudskiego, otrzymuje imię płk. pil. Szczepana Ścibiora i obchodzi Święto w dniu 25 kwietnia.
Płk pil. Szczepan Ścibior urodził się 13.12.1903 r. w Uniejowie nad Wartą w przedwojennym województwie Wielkopolskim w rodzinie głęboko katolickiej i przepojonej duchem patriotyzmu. Jego rodzice prowadzili 8-hektarowe gospodarstwo rolne. Uczęszczał do szkoły powszechnej i gimnazjum w Uniejowie. W 1918 r. wstąpił do harcerstwa, które nauczyło go bronić siebie przed niebezpieczeństwami, a jednocześnie pozwoliło działać w konspiracji razem z rówieśnikami, w imię patriotycznych wartości. W listopadzie 1918 r. wziął udział razem z oddziałem Polskiej Organizacji Wojskowej w rozbrajaniu garnizonu niemieckiego stacjonującego na zamku w Uniejowie. Podczas wojny polsko-bolszewickiej, podobnie jak wielu młodych ludzi, zgłosił się do wojska. 15 marca 1921 r. został zdemobilizowany. Odznaczono go Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921. W 1924 wstąpił do Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie, którą ukończył w stopniu kaprala podchorążego. W latach 1925 – 1927 studiował w Oficerskiej Szkole Lotniczej w Grudziądzu, po ukończeniu której uzyskał dyplom obserwatora lotniczego. Od 1927 do 1937 r. służył w 3 Pułku Lotniczym w Poznaniu, w którym przeszkolił się na pilotaż samolotów i awansował do stopnia porucznika. Znakomicie wykonywał obowiązki dowódcy eskadry, za osiągnięcia w służbie w marcu 1936 r. awansowany został do stopnia kapitana. Od 3 listopada 1937 był słuchaczem II Kursu Wyższej Szkoły Lotniczej przy Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Krótko przed wybuchem wojny przydzielony został do Grupy Szkół Lotniczych na stanowisko II oficera sztabu. Po wojnie obronnej 1939 r. przeszedł do Rumunii, następnie przedostał się do Francji, a po upadku Francji do Wielkiej Brytanii, gdzie w sierpniu 1940 r. został dowódcą eskadry w 305 Dywizjonie Bombowym. Od kwietnia 1941 r. krótko dowodził Dywizjonem. 6 sierpnia 1941 r. podczas lotu bojowego zestrzelony został nad Belgią. Aresztowany przez gestapo, do końca wojny przebywał w obozie jenieckim. Po wyzwoleniu obozu przez wojska brytyjskie 2 maja 1945 r. dotarł do Wielkiej Brytanii. 21 lipca 1945 r. odebrał z rąk inspektora Polskich Sił Powietrznych gen. bryg. pil. Mateusza Iżyckiego Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari. Wcześniej trzykrotnie odznaczany był Krzyżem Walecznych. W marcu 1946 r. powrócił do Polski. Początkowo objął stanowisko dowódcy 7 Samodzielnego Pułku Lotniczego Bombowców Nurkujących w Leźnicy Wielkiej k. Łęczycy. W sierpniu 1947 r. został komendantem Oficerskiej Szkoły Lotniczej w Dęblinie. 9 sierpnia 1951 r. został aresztowany w Dęblinie przez Informację Wojskową. 13 maja 1952 r. skazany został przez Sąd Wojskowy na karę śmierci. 7 sierpnia 1952 r. został stracony w więzieniu mokotowskim. Miejscem jego pochówku jest prawdopodobnie kwatera „Ł” na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
