17/06/2026
Urodziła się we Frankfurcie nad Menem w rodzinie żydowskiej, a po dojściu Adolfa Hitlera do władzy wraz z bliskimi przeniosła się do Amsterdamu. Dorastała w domu, w którym rodzice zachęcali dzieci do czytania i korzystania z obszernej biblioteki. Była jedną z około 300 tysięcy Żydów, którzy uciekli z Niemiec przed nazistowskimi prześladowaniami. W Amsterdamie szybko zaaklimatyzowała się w nowym środowisku, uczęszczała do szkoły Montessori i nawiązywała przyjaźnie, które przetrwały w pamięci jej koleżanek przez całe życie. W 1941 roku utraciła niemieckie obywatelstwo i stała się bezpaństwowcem, choć większość życia spędziła w Holandii.
Na trzynaste urodziny otrzymała zeszyt w czerwono-białą kratkę z małym zamkiem, który postanowiła wykorzystać jako pamiętnik. Już kilka dni później pisała w nim o ograniczeniach nakładanych na ludność żydowską przez okupacyjne władze. Gdy jej starsza siostra otrzymała wezwanie do stawienia się w obozie pracy, rodzina musiała przyspieszyć przygotowany wcześniej plan ukrycia się. Przed opuszczeniem domu powierzyła sąsiadce swoje kulki do gry, obawiając się, że mogą trafić w niepowołane ręce, a rodzinie znajomych zostawiła pod opieką ukochanego kota Moortje.
Przez ponad dwa lata mieszkała wraz z rodziną w pomieszczeniach ukrytych za regałem z książkami w budynku firmy należącej do ojca. W kryjówce dzieliła przestrzeń z innymi osobami, a codzienność w zamknięciu rodziła zarówno przyjaźnie, jak i konflikty. Szczególnie bliską relację nawiązała z Peterem van Pelsem, który stał się jej pierwszą młodzieńczą sympatią. W swoich zapiskach szczerze opisywała trudne relacje z matką, silną więź z ojcem, dojrzewanie, marzenia, lęki i nadzieje. W czasie ukrywania się nie przerwała nauki, dużo czytała i rozwijała warsztat pisarski. W kwietniu 1944 roku zapisała, że chce zostać dziennikarką i pisarką oraz że pragnie żyć także po swojej śmierci dzięki temu, co napisze.
Po aresztowaniu w sierpniu 1944 roku została deportowana do obozów koncentracyjnych. W Auschwitz rozdzielono ją z ojcem, a później wraz z siostrą trafiła do Bergen-Belsen. Tam obie zachorowały podczas epidemii tyfusu. Mimo skrajnie trudnych warunków była wspominana przez współwięźniarki jako osoba odważna i troszcząca się o bliskich. Zmarła na kilka tygodni przed wyzwoleniem obozu przez wojska brytyjskie.
Po wojnie jej ojciec, jedyny ocalały członek najbliższej rodziny, otrzymał jej zachowane zeszyty i luźne kartki. Odkrył wtedy głębię myśli córki, której wcześniej nie znał. Spełniając jej marzenie o zostaniu pisarką, doprowadził do publikacji pamiętnika. Książka została przetłumaczona na ponad 70 języków, stała się podstawą sztuk teatralnych i filmów oraz jedną z najbardziej rozpoznawalnych publikacji związanych z Holokaustem. Zachowało się także jedyne znane nagranie filmowe przedstawiające ją za życia – krótki, niemy fragment z 1941 roku, na którym wygląda przez okno, obserwując ślub sąsiadów. Jej imię noszą setki szkół na całym świecie, a „Dziennik Anne Frank" został wpisany na listę Pamięci Świata UNESCO.
97 lat temu urodziła się Anne Frank.
