Rashid Morai راشد مورائي

11/08/2018

آءٌ وڏو ڏوهاري آهيان

سچ کي هر دم سچ چوان ٿو، ڪوڙ تي ڪلمو نه پڙهان ٿو،
حقدارن لئه حق گھران ٿو، مقصد ڪارڻ جيان مران ٿو،
جيڪو حق جو باغي آهي، وار انهي لئه ڪاري آهيان!
آءٌ وڏو ڏوهاري آهيان!

لار نه ڪنهنجي لڙڪان ٿو، جھنڊو بنجي ڦڙڪان ٿو مان،
ڀنڀٽ بنجي ڀڙڪان ٿو مان، ڪُوڙ جي ڪنڌ تي ڪڙڪان ٿو مان،
تيلي تيلي، شعلو شعلو، ماچيسن جي ڦاري آهيان!
آءٌ وڏو ڏوهاري آهيان!

ڪُوڙو مون آڏو نه ڪڇي ٿو، دل ۾ ڏاڍو سڙي لڇي ٿو،
مُنهن تي ڪڏهين ڪجھ نه چوي ٿو، پر پرپُٺ منهنجي لاءِ پڇي ٿو،
ڪهڙي باغ جي مورِي آهيان، ڪهڙي وڻ جي ٽاري آهيان!
آءٌ وڏو ڏوهاري آهيان!

سچ چوان ٿو، مچ مچن ٿا، مون تي ڪوڙا ڪيس ٿين ٿا،
غنڊن جا ٽولا به اچن ٿا، لوڪ ٻڌي ٿو، بڪ بڪ ڪن ٿا،
آءٌ مڙن سان منهن ڏيندو هان، ڪين ڪندو مان زاري آهيان!
آءٌ وڏو ڏوهاري آهيان!

مشڪل ۾ جو يارَ ڏسن ٿا، ڏاڍو مون کان ونءُ وڃن ٿا،
ڏک ۾ ڪوبه نه ڏڍُ ڏين ٿا، مرڳو ڇڄيو ڌار ٿين ٿا،
پنهنجا ڀي مون کان ته ٽهن ٿا، کِکَ جي ڄڻ ڪا کارِي آهيان!
آءٌ وڏو ڏوهاري آهيان!

پوليس وارو مون لئه آقا، مون لئه آفيسر داروغا،
مون کان مير وڏيرا ڏاڍا، پيرن جا پِٽَ ۽ پاراتا،
هرڪو مون تي آڪڙجي ٿو، ڇو ته مان پورهيت هاري آهيان!
آءٌ وڏو ڏوهاري آهيان!

هاءِ زمانا! ٿو آڪڙجين، مون کي هاءِ سماج نه سمجھين ،
ڌوڙ جي ڍيريءَ ۾ ٿو وهنجين، ڦلهيارن ۾ ڦوڪون ٿو ڏين،
اڏري پوندو سانءِ اکين ۾، راشد! مچ جي ڇاري آهيان !
آءٌ وڏو ڏوهاري آهيان!

20/07/2018

ڪيڏو ٿو مان ڀانيان توکي،
ڪيئن اهو سمجھايان توکي!

مرجھائين نه شرم ٻوٽي جان،
هٿ نه ٿو مان لايان توکي.

مان ٻالڪ ۽ تون رانديڪو،
جھوليءَ منجھ لڪايان توکي.

ڪيڏو تون ته ٿڌيرو ماڻهو،
ڪهڙيءَ پر گرمايان توکي.

منهنجي خوابن جا شهزادا،
دل جو شهر گھمايان توکي!

آزاديءَ کي نعمت سمجھين،
اهڙو ساءُ وٺايان توکي.

ڪاش ڏياچ بڻي پئين جاني!
تندن سان تڙپايان توکي.

درد وندن جي ديس ۾ هلئون!
راشد! ساڻ ملايان توکي.

18/07/2018

تعريف جُڳائي سُونهن سندي، جنهن جيئڻ جو اتساھ ڏنو،
هِن انڊلٺ رنگيءَ دنيا کي، بي رنگ ڀلا مان ڀايان ڇو؟

مايوس تمنا جي هوندي، اي دل! توکي تحسين هجي،
تو ساٿُ نڀايو راشد سان، گڏ تو هوندي گھٻرايان ڇو؟
***

18/05/2018

دل جي جذبن سان ٿي سهمت جاڳي ٿي،
مون سان هڪڙي سهڻي صورت جاڳي ٿي.

دليون قبرستان بڻي ويون ماڻهن جون،
شهر خموشان ۾ هڪ تربت جاڳي ٿي!

مُلڪ سڄو ماٺار ۾ ويڙهيو پيو آهي،
ها پر سنڌي ادبي سنگت، جاڳي ٿي!

مينديءَ جي خوشبوءِ لفافي مان آئي،
سمجھان ٿو اڄ منهنجي قسمت جاڳي ٿي.

دودي، درياخان وتو آ روپ نئون،
سنڌين جي اڄ قومي غيرت جاڳي ٿي.

تنهنجي ننڊاکين اکڙين ۾ آرس آ،
نيڻ نه کڻ! ڪا نئين مصيبت جاڳي ٿي.

غور سان پڙھ ته مصور چوڻ گھري ڇا ٿو؟
تصويرن ۾ راشد رنگت، جاڳي ٿي.

22/04/2018

نياپا آيا سونهن نگر مان،
جاڳايو سڀ ڳوٺ ڳهر مان.

سانوڻ ۾ ٿيو جر جالارو،
ها، پر هنج اڏري ويا سَر مان.

تون ئي پالڻهار دنيا جو،
هاري هٿ نه ڪڍجان هر مان!

مون تو ڏانهن وڌايا موتيا،
۽ تو چاقو ڪڍيو وَرَ مان.

ارھ مٿان چولو چنبڙي پيو،
پاڻي ڇُلڪي پيو گھاگھر مان.

هُن جا هٿ اکر هِن شايد!
خوشبو آئي آڪاڳر مان.

راشد ڄاڻ پوي ٿي پيئي،
ساري دنيا جي ساغر مان.

20/04/2018

خيال پَرَ پائي پنهنجو اڏاڻو،
ڪل نه آھي ته ڪاٿي ٽڪاڻو!

ڪوئي طوفان آيو وري ڇا ؟
ديپ آڌيءَ جو ڇالئه اجھاڻو!

ننڊ آئي مزي سان ڇٻر تي ،
ٻانهن منهنجي ڪئي تو وهاڻو.

ياد ماضيءَ جي منڇر ٿي اٿلي ،
ڪو غزل ڳائجي پيو پراڻو .

منهنجو ارڏو تبسم لٽي ويو ،
تنهنجو معصوم چهرو نماڻو .

مان ته هڪڙي پنهل کي ئي ڄاڻان ،
مون کان ڪهڙوڪيو ٿا پڇاڻو!

ڇا هُو ڪينجھر به ڪنجوس ٿي پئي؟
ڇو ڪنڌيءَ تي ڪنول گل ڪُماڻو!

درد جنڊيءَ تي، چاڙهي ڇڏيو تو!
ذهن وڻندڙ ۽ سهڻو چٽاڻو.

تو ڪئي پنهنجي جھولي ڪشادي،
هونئن ته راشد هو ڌرتيءَ ڌڪاڻو.

17/04/2018

16/04/2018

ڏس ته ڪٿي کان پهتو آهيان، آنءُ ڪٿي تو ڪاڻ ،
ماڻهوءَ مانُ سڃاڻ پرين! ڪُجھ ماڻهوءَ مان سڃاڻ !

پن ڇڻ موسم وانگر ڇو آ تنهنجي سونهن اداس ؟
پنهنجا سور مون کي ڏئي ڇڏ، تون منهنجون خوشيون ماڻ !

تنهنجا چار اکر منهنجي لئه ٿيندي روح ورونهن ،
جي نه اچڻ چاهين ٿو مون ڏي، ڪوئي خط اماڻِ !

جڏهن به ڪائي نازڪ دل تي رسندي آھي چوٽ ،
منهنجي پيار پُراڻي ۾ ڄڻ ايندي آھ نواڻ .

منهنجي تصور ۾ آ تنهنجي صورت جواڻ جماڻ .
سپنن توڙي جاڳ ۾ جاني! توسان روح رهاڻ .

ذهنن لاءِ سڌارو آهي، معياري تنقيد ،
اهڙن گفتن ۾ او سائين! ڪانهي ڪابه ڪڙاڻ !

راشد! پنهنجي جنت آهي، چاهت ۾ چانڊاڻ ،
موٽي آئي آھ چمن ۾ ساوڪ ۽ سُرهاڻ .

14/04/2018

جنهن يار کان وڇڙي پيار وڃي، تنهن يار جي حالت ڇا هوندي ،
جي باغ منجهان مالهي نڪري، گلزار جي حالت ڇا هوندي !

گڏ تنهنجي هوندي هوش نه هو، اڄ ڌار جي حالت ڇا هوندي ،
ڇو سوچيئه ڪونه ڪڏهن پيارا، بيمار جي حالت ڇا هوندي !

ڪو اڌ ڪهاڻي مس لکي، ۽ ڪلڪ ڀڄي يا مَسُ کُٽي ،
۽ آڌي رات هجي ته ڪهاڻيڪار جي حالت ڇا هوندي !

جنهن پئسو پئسو گڏ ڪيو، ۽ نيٺ ڳِڌو ڪو رانديڪو ،
سو عيد ڏهاڙي ٽول ڀڄي، تنهن ٻار جي حالت ڇا هوندي .

جن بنجي سخي سر ٿي گھوريا، ڪن سرن بچائڻ جا سعيا ،
ڏاتار جي حالت آھ بُري، نادار جي حالت ڇا هوندي !

هو ويجھو اچڻ لئه ونگ وجھي، ويجھو ٿو وڃان ٿو ڏنگ هڻي !
جت پيار به بخشي پُور اتي، تڪرار جي حالت ڇا هوندي !

ڪج شور نه شعر ٻڌڻ کان پو، ڏس ”راشد“ جي دل جا ٽڪرا !
دل زار جي حالت هيءَ آهي، اشعار جي حالت ڇا هوندي !

13/04/2018

هيچ دنيا جي هر تشبيھ ،
سڀ کان تنهنجي سونهن سجيھ .

پهچان تنهنجي ڪيئن حضور ،
وچ تي هيڏي ساري پيھ !

هرڪو جانڊه جي پڙ هيٺ ،
ڪير ٻڌي ٿو ڪنهن جي ڪِيھ !

چارڻ مان هر بار ڏيانءِ !
جيڪر سرڙا هجنم ويھ .

دنياکي گھرجي تعريف ،
مون کي پر تُنهنجي تنبيھ.

اچ اچ راشد جي گھر آءُ !
چنڊ گذر ٿي ويا اڻٽيھ.

13/04/2018

ھڪ مند چري آھي..................

12/04/2018

ڪانه مڃيسون ڪڏهين ساٿي! اونداهين جي آڻ،
ان جو آھ نتيجو نڪتو، چوڌاري چانڊاڻ.

ڀوڳي ڀوڳي جس هجيئي، برپٽ ڪيئه باغ،
محنت جو ڦل آهي مالهي! ساوڪ ۽ سرهاڻ.

اڃ اجھائي سُون ڌرتيءَ جي، رت جا ڏيئي ريج،
آھ اڱڻ تي پنهنجي اڄ ڪلھ گلڙن جي ڳاڙهاڻ.

آڳاٽي يا نئين کي چُهٽون،چچڙن جان ڇا لاءِ،
ڪا ڪا ڳالھ پُراڻي بهتر، ڪا ڪا خوب نواڻ.

وقت مقرر ڪونهي ڪنهن جي سڌرڻ جي لئه ڪوبه،
سو به نه ڀليو، جيڪو پهتو ڀٽڪي ڀٽڪي ڀاڻ.

سڪڻن ساهن کي هوندي آ، چُڪيءَ چُڪيءَ جي چوس،
مٽ کي ڏيج ڪُلهو اي موکي! منهنجي آڏو آڻ.

مُرڪي مرڪي پيئنداسين اڄ، وِھ جھڙي ڪوڙاڻ،
جاڳي ساري رات ڪنداسين، راشد ساڻ رهاڻ.