Tanod at Gabay ng Lahi at Watawat

Tanod at Gabay ng Lahi at Watawat "DULCE et DECORUM est PRO PATRIA MORI"

28/07/2026

“ANG KWENTONG WALANG TITULO”

KABANATA 6: Ang Reception – Ang Unang Impiyerno ng Isang Sundalo

Ika 30 ng Nobyembre 1984, lahat na aplikante na natanggap para magsanay at magiging kasapi ng Philippine Army ay naroon na sa Training Center. Bale 171 kaming lahat na bumubuo ng isang Company at malinaw ang instruction sa amin na doon na matutulog.

Kinabukasan, ika-1 ng Disyembre 1984, maaga pa lang makikita mong abala ang mga kawal na nakatalaga sa Training Center. Maaga rin kaming pinakain ng almusal, sout ang puting t-shirt, maong na pantalon at puting rubber shoes na ang tatak ay Robertson, pagpatak ng ika-8 ng umaga kami ay pinamartsa patungo sa Grandstand. Ito na ang araw na matagal kong hinihintay, ang pormal na pagbubukas ng aming Basic Military Training.

Habang may isang opisyal na nagsasalita sa entablado, lumilipad naman ang aking diwa, wala akong naintidihan sa kanyang mga sinasabi bagkus iniisip ko na hindi magiging madali ang tatahakin kong landas, ngunit handa na akong harapin ang hirap, pasakit at anumang pagsubok, sapagkat dala ko ang matinding determinasyon, lakas ng loob, at pananalig sa Diyos.

Maya-maya pa pumwesto na ang mga trainers o mga TAC NCO, hudyat ito na magsisimula na ang isang tradisyong militar na hanggang ngayon ay hindi ko malilimutan. Ito ay ang . . . “RECEPTION.”

Hindi ito simpleng pagtanggap sa mga bagong trainee. Isa itong matinding pagsubok kung hanggang saan ang tibay ng katawan, katatagan ng isip, at lalim ng determinasyon ng bawat aplikante. Salungat ito sa RECEPTION sa mundo ng mga sibilyan kung saan nangangahulugan ng kainan at kasiyahan.

Mula sa unang minuto pa lamang ay walang tigil ang sigawan ng mga TAC NCO.

"Takbo!"
"Bilis!"
"Huwag kang hihinto!"

Bawat pagkak**ali ay may kapalit na parusa. Normal lamang noong panahon namin ang buddy contact. Bahagi ito ng kanilang pamamaraan upang hubugin ang isang sundalo. May mga tadyak, sipa, suntok sa sikmura, at malalakas na kaldag sa dibdib. Hindi ito para manakit lamang kundi upang alisin ang pagiging sibilyan at ihanda ang aming isipan sa realidad ng buhay-militar. Ang sabi nga nila kailangan alisin ang daga sa dibdib.

Ilang oras pa lamang ang lumilipas ay hindi na makilala ang mga aplikanteng kaninang maayos ang bihis at matitikas ang tindig. Ang aming mga katawan ay balot na ng putik, pawis, at alikabok.
Marami na ang halos hindi makatayo. Ang iba ay gumagapang na lamang sa sobrang pagod. Lahat humihingal at maya-maya ay makakarinig ka ng mga sigaw, malalakas na buga ng hininga na tila kinakapos na ng hangin. Isa na ako sa mga iyon, halos malagot-lagot ang aking hininga sa sobrang pagod, tuyong tuyo na ang aking lalamunan at may pagkakataon na lumalabo na ang aking paningin.

Lampas na ng tanghaling tapat at tila walang kapaguran itong mga NCO sa pagpapahirap sa amin.

"Takbo!"
“Bilis”
"Huwag kang hihinto!"

Pagkatapos ay maririnig namin ang sigaw na paulit-ulit na tumatak sa aking isipan.

"Are you willing to die... or are you willing to back out?"
Sa kabila ng aming pagod, iisa lamang ang aming isinisigaw at sagot.

"Willing to die, Sir!"

Noon ko unang naunawaan na hindi pala ako nag-iisa sa aking pangarap. Lahat kami ay may kanya-kanyang dahilan kung bakit naroon. May gustong makaahon sa kahirapan. May gustong tulungan ang pamilya. May gustong ipagpatuloy ang yapak ng kanilang ama. At may katulad kong bata pa lamang ay pinangarap nang maging sundalo.

Sa iisang sigaw naming "Willing to die," napagtanto kong hindi lamang kami handang magsakripisyo para sa aming mga pangarap. Handa rin kaming ialay ang aming kaisa isang buhay para sa bayan kung kinakailangan.

Mag aalas 3 na ng hapon ng kami ay pinalublob lahat sa fishpond, fishpond kung tawagin subalit wala namang isda doon bagkus ang makita mo ay maraming uod at bulate dahil ang tubig doon ay nanggagaling sa babuyan ng kampo at ang ibang tubig naman ay galing sa CR ng barracks ng mga trainees.

Hindi alintana ang amoy, para sa amin nagdulot ito ng sobrang ginhawa, naibsan nito ang init at pagod na aming nararamdaman sanhi ng halos maghapong nakabilad sa araw.

Noong sandaling iyon, nagsimula na kaming humiwalay sa dati naming pagkatao bilang mga sibilyan. Unti-unti na kaming hinuhubog upang maging mga kawal ng Republika ng Pilipinas.

ITUTULOY . . . ABANGAN ANG SUSUNOD NA KABANATA.

For more inspiring episodes, please follow and share.
(Ang kwentong ito ay wala pang titulo o pamagat. Kung sino man ang makapagbigay ng titulo o pamagat nito na angkop sa kwento ng buhay ko ay mananalo ng P1,500.00 thru GCASH )

“ANG KWENTONG WALANG TITULO”KABANATA 5: Ang Huling Pagsubok Bago ang PangarapDumating ang ika-4 ng Nobyembre 1984. Maaga...
21/07/2026

“ANG KWENTONG WALANG TITULO”

KABANATA 5: Ang Huling Pagsubok Bago ang Pangarap

Dumating ang ika-4 ng Nobyembre 1984. Maaga pa lamang ay umalis na ako sa bahay ng aking Ate. Kulang sa isang oras din ang biyahe papunta sa kampo ng 3rd Infantry Division, Philippine Army na matatagpuan sa Lahug, Cebu City kung saan naroroon din ang Training Center. Bitbit ko ang aking buong determinasyon, lakas ng loob, at matibay na pananalig sa Diyos, sa isip ko, tila papalapit na ako ng papalapit sa pangarap kong maging sundalo.

Ayon sa itinakdang patakaran, nakasuot kaming lahat ng puting t-shirt, pantalon na maong at puting rubber shoes. Pagdating ko sa kampo, muli kong nakita ang napakahabang pila ng mga aplikante. Sa loob ng gusali ay may iba't ibang silid na nakalaan para sa bawat uri ng pagsusuri. Sa labas naman ay naroon ang mga sundalong nakasuot ng athletic uniform, seryoso ang mga mukha at handang subukin ang pisikal na kakayahan ng bawat aplikante.

Alam kong hindi magiging madali ang araw na iyon.

Una kaming sumailalim sa masusing medical examination. Isa-isang sinuri ng mga doktor ang bawat bahagi ng aming katawan upang matiyak na kami ay ganap na malusog at karapat-dapat sa serbisyo militar. Laking pasasalamat ko sa Diyos dahil wala silang nakitang anumang problema sa aking kalusugan.

Kasunod nito ay ang Neuro-Psychiatric (NP) Screening upang masuri ang aming mental at emosyonal na kalagayan. Isa rin itong mahalagang bahagi ng pagpili ng mga magiging sundalo, sapagkat hindi sapat na malakas lamang ang katawan, kailangan ding matatag ang isip.

Nang matapos ang mga pagsusuring iyon, isa na lamang ang natitira - ang Physical Fitness Test. Ito ang bahaging pinakahihintay ko. Kabilang dito ang push-up, pull-up, sit-up, at ang tatlong kilometrong pagtakbo. At habang pinagmamasdan ko ang ibang aplikante, napansin kong marami sa kanila ang mas matanda sa akin at mas malaki ang pangangatawan kaysa sa akin. Ngunit nakita ko ring nagagawa nila ang bawat pagsubok. Doon ko sinabi sa aking sarili, "Kung kaya nila ay kaya ko rin", yon ang nagiging panuntanan ko sa buhay mula noong araw na iyon, kumbaga hindi maaring kinakaya nila pero ako hindi ko kakayanin.

Isa-isang natapos ang bawat pagsubok. Bawat push-up, bawat pull-up, bawat sit-up, at bawat hakbang sa pagtakbo ay inilaan ko sa pangarap na matagal ko nang pinanghahawakan.

Inabot na ng gabi ang buong proseso ng recruitment. Paspasan ang lahat ng gawain dahil nakatakda nang magsimula ang Basic Military Training sa ika-1 ng Disyembre 1984.

Pag-uwi ko sa bahay ng aking Ate, halos hindi ko na maihakbang nang maayos ang aking mga paa sa sobrang pagod. Ngunit ang lahat ng pagod ay napalitan ng matinding saya nang ibalita ko sa kanila na naipasa ko ang lahat ng medical at physical examinations.

Isa na lamang ang natitira.

Ang maghintay sa pagsapit ng Disyembre 1 para sa pormal na pagsisimula ng aking pagsasanay bilang isang Army trainee.
Malalim na ang gabi, ngunit hindi ako dinalaw ng antok, kahit na sobra akong napagod, hindi ko mapigilan ang aking pananabik. Habang nakatitig ako sa kisame, paulit-ulit kong iniisip na matapos ang mahabang paghihintay, maraming sakripisyo, at hindi mabilang na pagsubok, pakiramdam ko ay isang hakbang na lamang ang layo ko sa pangarap na aking inaasam-asam mula pa noong ako ay labing-isang taong gulang pa lamang.

ITUTULOY . . . ABANGAN ANG SUSUNOD NA KABANATA.

For more inspiring episodes, please follow and share.
(Ang kwentong ito ay wala pang titulo o pamagat. Kung sino man ang makapagbigay ng titulo o pamagat nito na angkop sa kwento ng buhay ko ay mananalo ng P1,500.00 thru GCASH )

17/07/2026

“ANG KWENTONG WALANG TITULO”

KABANATA 4: Ang Unang Laban Para sa Pangarap

Ika-19 ng Oktubre 1984 nang magsimula ang pagtanggap ng mga aplikante para sa Philippine Army. Maaga pa lamang ay mahaba na ang pila sa Training Center. Habang nakapila ako, isa-isa kong pinagmamasdan ang mga mukha ng mga taong katulad ko ring may pangarap na maging sundalo.

Karamihan sa kanila ay mas matanda sa akin. Naririnig ko ang iba't ibang wika, may nagsasalita ng Ilonggo, Cebuano, Waray, Boholano, at maging mga Muslim ay mayroon din. Iba't iba rin ang kanilang pangangatawan. May matatangkad, may katamtaman lang tulad ko, may payat, may matataba, at marami ang halatang malalakas ang katawan at sanay na sa trabaho.

Ngunit kahit ganoon, hindi ako nakaramdam ng takot o kaba. Sa loob-loob ko, kaya kong makipagsabayan sa kanila. Bata man ako, alam kong matapang ako at hindi basta basta sumusuko. Bata pa lamang ako ay mahilig na akong magboksing. Sa ilalim ng aming bahay sa Bohol ay mayroon pa akong punching bag na gawa sa sako at may laman na buhangin. Doon ko hinasa ang aking lakas at tibay ng loob. Hindi rin ako natatakot na makipagrambolan noon at lumaki ako mismo sa palengke sa bayan namin, ika nga: “Batang Merkado” ako. Dagdag pa nito, kilala din sa bayan namin ang mga nakakatanda kong mga kapatid na talagang matatapang at ang isa ay lagi pang nasasangkot sa gulo ng aming bayan.

At habang ako ay nakapila, malaki ang aking tiwala na makakapasok ako, Subalit, sa hindi ko inaasahan ang aking pinak**alaking balakid pala ay ang aking edad.

Habang sinusuri ng isang Sarhento ang dala-dala kong dokumento, natuon ang kanyang pansin sa aking Birth Certificate na isyu pa ng aming Local Civil Registrar kasi wala pa yatang NSO o PSA noon at kung meron man hindi pa required. Tiningnan niya ako at seryosong sinabi, "Hindi ka puwede bata, kasi Disisyete anyos ka pa lang, ibig sabihin menor de edad ka pa. Ang requirement ay labingwalong taong gulang." Hindi ako makapangatwiran, mahiyain pa ako ng sobra noon at sa pagkakataon na yon parang gumuho ang mundo ko sa mga salitang narinig ko sa kanya.

Hindi ko matanggap na maantala ang pagtupad ko sa aking pangarap dahil lang sa edad. Hindi ko matanggap na mag antay pa ako ng isang taon o sa susunod na recruitment cycle bago ko pa matupad ang aking pangarap. Mahaba na yon sa akin dahil yong dalawang linggo na paghihintay ay tila napakahaba na sa akin at marami na akong naranasang sakripisyo, yon pa kayang ilang buwan o isang taon pa.

Ngunit sa gitna ng aking pagkadismaya at kalungkutan, may bigla akong naalala.

May k**ag-anak kami na isang Army doctor, may ranggong Colonel, at naka-assign din sa kampong iyon. Hindi ako sanay humingi ng tulong. Sa totoo lang, napak**ahiyain kong tao. Hangga't maaari, gusto kong lahat ay pinaghihirapan ko. Pero noong mga sandaling iyon, pangarap at kinabukasan ko ang nakataya. Kailangan kong lunukin ang aking hiya.

Agad akong nagtungo sa Army Station Hospital na andun din sa loob ng kampo na yon. At tila nakikisang-ayon at kakampi ko ang tadahana kasi andun siya sa kanyang opisina noong ako ay dumating. Pagkakita niya sa akin, agad niya akong nakilala kahit hindi kami madalas magkita, nakita niya agad ang pagkakahawig ko sa aking ama.

"O D**g, bakit ka nandito?" tanong niya. “Nag aplay po ako sa Army Uncle” tugon ko naman. Pero, bago pa man namin pag-usapan ang tungkol sa aking pakay sa kanya, kinukumusta muna niya ang aming pamilya lalo na ang aking Ina. Nagparating siya ng pakikiramay sa pagyao ng aking ama, hindi siya nakadalo sa libing sa kadahilanang marami din siyang inaatupag sa kampo. Pagkatapos ng aming kumustahan, tinanong niya ako kung ano ang balita sa aking aplikasyon at doon niya nalaman na may problema ako sa aking edad."

Pinayuhan niya akong maghintay na lamang ng isang taon at pagdating ko ng labingwalo ay mag-apply sa Navy, tulad ng isa kong kong kuya. Aniya, mas maganda raw ang assignment sa Navy at hindi gaanong mapanganib kumpara sa Army na laging nasa harapan ng labanan. At isa pa, nag alala sya na baka hindi alam ng aking ina na ako ay nag aaplay sa Army at siya ang sisisihin.

Tahimik akong tumingin sa kanya at mayamaya pa ay sinabi ko sa kanya kung gaano kalaki ang aking hangarin na makapasok na agad sa serbisyo bilang kawal.

"Uncle, ito po ang aking pangarap. Ito ang gusto kong buhay. Ayokong maghintay ng isa pang taon o sa susunod pa na recruitment cycle."

Noong marining niya yon, walang ng mahabang kwentuhan, marahil nakita at naramdaman niya ang aking determinasyon. Hindi na siya nagsalita. Kinuha niya ang telepono sa kanyang mesa at tumawag sa isang opisyal. Pagkatapos ng kanilang pag-uusap, nalaman kong ang kanyang nakausap ay ang Commanding Officer ng Training Center, isa ring Colonel ng Philippine Army.

Pagkababa niya ng telepono, kumuha siya ng maliit na piraso ng papel at sumulat ng maikling mensahe:
"Assist the bearer on his application in the Army."
Nilagdaan niya ito at iniabot sa akin.
"Ibigay mo ito sa Recruiting Team," sabi niya.
Agad akong bumalik sa Training Center at iniabot ang papel sa parehong sarhentong kanina lamang ay tumanggi sa aking aplikasyon.

Binasa ng naturang sarhento ang sulat. Tumingin siya sa akin, halatang naiinis at bahagyang napailing. Tumayo siya at pumunta sa kabilang mesa kung saan merong telepono doon, may tinawagan siya ngunit dahil medyo may distansya siya sa akin hindi ko malinaw na narining ang kanilang usapan.

At pagbalik niya sa akin agad niya itong sinabi: "Aba, gumamit ka pa ng backer, ha?" Hindi maitago ang kanyang inis sa akin. "Tingnan natin kung makakaya mo." Dagdag pa niya.

Sa kabila ng kanyang sinabi, tinanggap niya ang aking aplikasyon. Wala siyang nagawa dahil mataas na opisyal ang nag-uutos sa kanya. May inis man sa kanyang boses, ito pa rin ang sinabi niya: "Bumalik ka sa ikaapat ng Nobyembre para sa Medical at Physical Examination."

Paglabas ko ng opisina, mahigpit kong hawak ang maliit na papel na naging daan upang mabigyan ako ng pagkakataon. Noon ko naisip na minsan sa buhay, hindi sapat ang pangarap at determinasyon. Kailangan mo ring magkaroon ng lakas ng loob na kumatok sa tamang pintuan kapag tila nagsasara na ang lahat ng daan.

Ang aking laban ay hindi pa tapos. Sa katunayan, nagsisimula pa lamang ito.

ITUTULOY . . . ABANGAN ANG SUSUNOD NA KABANATA.

For more inspiring episodes, please follow and share.
(Ang kwentong ito ay wala pang titulo o pamagat. Kung sino man ang makapagbigay ng titulo o pamagat nito na angkop sa kwento ng buhay ko ay mananalo ng P1,500.00 thru GCASH )

09/07/2026

“ANG KWENTONG WALANG TITULO”

KABANATA 3: ANG TAHIMIK KONG PAKIKIBAKA

Pagdating ko sa Cebu, pansamantala akong tumira sa bahay ng aking Ate. May sarili na siyang pamilya, may asawa at tatlo na ang anak. Malugod nila akong tinanggap, ngunit simula pa lamang ay alam kong hindi ako sanay na nakikitira sa bahay ng iba at ‘yon ang unang pagkakataon na makikitira ako.

Lahat ng aking kilos ay may pag-aalinlangan. Nahihiya akong kumain, nahihiya akong gumalaw, nahihiya akong humiga na at magpahiga habang gising pa sila at pakiramdam ko ay isa akong dagdag na pasanin sa kanilang pamilya. Kaya't ipinangako ko sa aking sarili na hindi ako magtatagal doon at kailangan kong lakarin agad ang aking aplikasyon sa Philippine Army.

Hindi ko kabisado ang syudad ng Cebu dahil bihira lang naman ako mapasyal doon at maliit pa ako noon, kapag isinasama ako ng aking ina sa tuwing dumadalaw siya sa aking nakakatandang kapatid. Sa pamamagitan ng pagtatanong-tanong, narating ko ang Camp Lapu-Lapu kung saan naroon ang malaking kampo ng Philippine Army ang 3rd Infantry Division (3ID) at dito rin nakabase ang 7th Regional Military Training Unit (7RMTU) na nasa ilalim ng pamamahala ng 7th Regional Home Defense Unit (7RHDU). Ito ay nakabase sa Lahug, Cebu City.

Iba ang pakiramdam ko noong nakapasok na ako sa gate ng kampo tila naghalo ang pananabik, kaba at saya. Lumipad sandali ang aking diwa noong pag-apak ng aking mga paa sa loob ng kampo, akala ko natupad na ang aking pangarap. Subalit, mali pala ang aking akala, dahil hindi ganun kadali tuparin ang isang pangarap, dahil pagdating ko roon, nalaman kong hindi pa pala nagsisimula ang recruitment. Unang araw pa lamang ng Oktubre noon at ang training ay nakatakda pa sa Disyembre. Ang aplikasyon ay magsisimula pa lamang sa kalagitnaan ng buwan ng Oktubre samakatuwid mag-aantay pa ako ng mga dalawang linggo bago ko maipasa ang aking aplikasyon. Ang dalawang linggo para sa iba ay maikling panahon lamang, ngunit para sa isang taong walang trabaho, walang sariling tirahan, at halos walang perang dala, napakahabang panahon na iyon.

Habang naghihintay, sinubukan kong maghanap ng kahit anong part-time na trabaho upang kahit paano ay may maipantustos ako sa aking sarili o kahit makalibre man lamang ng pagkain. Ayaw kong maging pabigat sa aking Ate at sa kanyang pamilya. Ngunit sa kabila ng aking pagsisikap, wala akong nahanap na trabaho.
Dahil sa labis kong hiya, gumawa ako ng isang desisyong walang sinuman ang nakaalam. Madalas akong umalis sa bahay ng aking Ate at gumala sa iba't ibang sulok ng Cebu City nang dalawa o tatlong araw. Natutulog ako sa plaza at pampublikong lugar. Unti-unti ko ring ipinagbili ang ilan sa aking mga damit upang magkaroon lamang ng kaunting perang pambili ng pagkain.

Bagama't lumaki akong sobrang hirap ng buhay namin, subalit hindi ko rin naranasan na kumain sa mga banketa na gamit ang madudumi na mga kubyertos at may kasama na ibang tao. Madalas kaming kumakain sa bahay namin na walang ulam o kahit lugaw at asin lang pero kahit papaano malinis ang aming mga kagamitan pati na rin ang pagkain na inihahain ng aming Ina. Halos hindi ko makain ang pagkain na binibili ko sa banketa subalit kailangan kong pagtyagaan dahil yon lang ang kaya ng pera ko. Kasama kong kumakain ang mga taong nangangalakal ng basura at nakikita ko silang sarap na sarap at masaya silang kumakain.

At sa loob ng dalawang linggo, minsan lang akong umuwe sa bahay ng aking Ate. Kapag tinatanong niya ako kung kumusta na ang aking pag-aapply sa Army, lagi kong sinasagot nang may ngiti, "Okay naman po."

Hindi ko kailanman sinabi sa kanya ang tunay kong kalagayan. Hindi ko sinabi na may mga gabing sa plaza ako natutulog. Hindi ko sinabi na ibinenta ko na ang ilan sa aking mga damit para lamang may makain. Hindi ko sinabi ang aking paghihirap, dahil ayokong madagdagan pa ang kanilang alalahanin.

Sa mga panahong iyon, natutunan ko na ang pinak**abibigat na laban ay hindi palaging nakikita ng ibang tao. May mga digmaang tahimik na ipinaglalaban, walang nakakakita, walang nakakarinig, at walang nakakaalam. Ngunit iyon ang mga laban na humuhubog sa tunay na pagkatao ng isang tao.

Hindi ko man alam noon, ang bawat gabing ginugol ko sa plaza, ang bawat gutom na aking tiniis, at ang bawat hakbang na ginawa ko sa mga lansangan ng Cebu ay unti-unti akong inihahanda ng Diyos para sa mas malalaking pagsubok na haharapin ko bilang isang sundalo.

ITUTULOY . . . ABANGAN ANG SUSUNOD NA KABANATA.

For more inspiring episodes, please follow and share.

(Ang kwentong ito ay wala pang titulo o pamagat. Kung sino man ang makapagbigay ng titulo o pamagat nito na angkop sa kwento ng buhay ko ay mananalo ng P1,500.00 thru GCASH )

06/07/2026

“ANG KWENTONG WALANG TITULO”

KABANATA 2: MAY PRESYO ANG BAWAT PANGARAP

Hindi naging madali ang aking paglalakbay patungo sa aking minimithing pangarap. Nagkaroon ng malubhang karamdaman ang aking ama. Halos tatlong taon siyang nakaratay sa k**a at hindi na nakapagtrabaho. Dahil dito, napilitan siyang magretiro sa serbisyo bilang pulis.

Lalo pang humirap ang aming buhay. Ang maliit na naming kinikita ay lalo pang lumiit noong siya ay pwersahang nagretiro. Lalo pang lumilinaw sa aking isipan na hindi na talaga ako makapag-aral.

Ngunit sa totoo lang, hindi ako nalungkot, hindi ako nalungkot na wala na akong pag-asang makapagtapos sa pag-aaral dahil ang mahalaga lang sa akin ay yong makapagtapos ako sa high school na siyang kinakailangan para matupad ang aking pangarap. Noong panahon ko kasi, maari ng pumasok sa serbisyo bilang kawal ang high school gradute. At bata pa lamang ako ay nakapagpasya na ako na high school lang talaga ang aking tatapusin at mag aaplay na ako bilang kawal. Iyon ang pangarap ko, at iyon ang direksiyong nais kong tahakin.

Marami ang nanghinayang sa akin. Sinasabi nilang sayang daw ang talino ko dahil isa ako sa mga magagaling sa klase. Naniniwala silang kaya kong makatapos ng kolehiyo at magkaroon ng ibang propesyon. Lubos akong nagpapasalamat sa kanilang tiwala, ngunit ang isip at puso ko ay nakatuon na sa iisang mithiin, ang maging sundalo at maglingkod sa bayan.

Noong Abril ng 1984, nagtapos ako ng high school. Ngunit limang buwan lamang ang lumipas o noong Setyembre 1, 1984 ay tuluyan nang namaalam ang aking ama. Isa iyon sa pinak**abigat na dagok na aking naranasan. Nawalan kami ng haligi ng aming tahanan at ng taong unang nagtanim sa akin ng pagmamahal sa paglilingkod sa bayan.

Isang buwan matapos siyang pumanaw, ginawa ko ang pinak**ahirap na desisyon sa aking kabataan. Buwan ng Oktubre, 1984, iniwan ko ang aming bayan sa Bohol at nagtungo sa Cebu, kung saan matatagpuan ang malaking kampo ng Philippine Army ang 3rd Infantry Division at naroon din ang himpilan ng nangangasiwa ng recruitment para maging sundalo ng Hukbong Katihan ng Pilipinas. Doon ko sisimulan ang pagtupad sa pangarap na matagal ko nang iningatan.

Ngunit ang pag-alis kong iyon ay hindi lamang naging mahirap para sa akin. Higit sa lahat, iyon marahil ang pinak**alungkot na yugto sa buhay ng aking ina. Kung baga, kapapanaw lang ng aking ama, at ngayon naman ay kailangan niyang pakawalan ang kanyang bunsong anak . . . ang anak na pinak**alapit sa kanyang puso, upang tuparin ang sariling pangarap sa malayong lugar.

Habang papaalis ako sa bayan kong kinalalakhan, dala ko ang lungkot ng pag-iwan sa aking ina, ngunit dala ko rin ang pangakong balang araw ay babalik akong may dangal, suot ang uniporme ng isang magiting na kawal, at maipagmamalaki ng aking pamilya.

Hindi ko alam noon kung ano ang naghihintay sa akin sa Cebu. Ang alam ko lamang ay nagsimula na ang tunay na laban ng aking buhay.

ITUTULOY . . . ABANGAN ANG SUSUNOD NA KABANATA.

For more inspiring episodes, please follow and share.

(Ang kwentong ito ay wala pang titulo o pamagat. Kung sino man ang makapagbigay ng titulo o pamagat nito na angkop sa kwento ng buhay ko ay mananalo ng P1,500.00 thru GCASH☺️)

02/07/2026

"ANG KWENTONG WALANG TITULO"

KABANATA 1: PANGARAP NG ISANG PASLIT

Ako ang bunso sa labindalawang magkakapatid. Ang aking ama ay isang beterano ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig. Matapos ang digmaan, ipinagpatuloy niya ang kanyang paglilingkod sa bayan bilang isang pulis. Ang aking ina naman ay isang simpleng maybahay na buong pusong nag-alaga sa aming malaking pamilya.
Hindi naging madali ang aming buhay. Labindalawa kaming magkakapatid at ang maliit na suweldo lamang ng aking ama bilang pulis ang aming pinagkukunan ng ikabubuhay. Kailangan naming magtipid upang magkasya ang kinikita niya sa pang-araw-araw naming pangangailangan. Hindi man kami mayaman sa materyal na bagay, mayaman naman kami sa pagmamahalan, respeto, at pagpapahalaga sa pamilya.

Bata pa lamang ako ay natuto na akong mangarap. Habang ang ibang batang kaedad ko ay abala sa paglalaro, ako naman ay may isang pangarap na malinaw na malinaw sa aking isipan, ang maging isang sundalo.

Labing-isang taong gulang pa lamang ako noon at nasa Ikalimang Baitang nang unti-unting mabuo ang pangarap na iyon. Malaki ang naging impluwensiya ng aking ama. Tuwing naiisip ko na minsan siyang lumaban para sa ating bayan bilang isang sundalo noong panahon ng digmaan, lalo akong humahanga sa kanya. Para sa akin, isa siyang tunay na bayani.

Hindi lamang ang aking ama ang naging inspirasyon ko. Dalawa rin sa aking mga kuya ang sumunod sa yapak ng paglilingkod sa bansa nang ang isa ay sumapi sa Philippine Navy at ang isa naman ay sa Philippine Army. Tuwing pinagmamasdan ko ang larawan ng aking ama na nasa kwadro, lalo lamang tumibay ang aking pangarap na balang araw ay magiging katulad din ako sa kanya na taos pusong naglilingkod sa ating Inang Bayan.

Sa murang edad, hindi ko pa alam kung paano ko maaabot ang aking pangarap. Ngunit isang bagay ang tiyak ko, hinding-hindi ako titigil hangga't hindi ko ito natutupad.

Doon nagsimula ang aking paglalakbay . . . ang paglalakbay ng isang batang paslit na nangarap na balang araw ay maging isang sundalo ng ating pinak**amahal na bayan, ang bayan nating Pilipinas.

ITUTULOY . . . ABANGAN ANG SUSUNOD NA KABANATA.

For more inspiring episodes, please follow and share.
(Ang kwentong ito ay wala pang titulo o pamagat. Kung sino man ang makapagbigay ng titulo o pamagat nito na angkop sa kwento ng buhay ko ay mananalo ng P1,500.00 thru GCASH)😊

Address

Puerto Princesa
5300

Telephone

+639177734426

Website

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when Tanod at Gabay ng Lahi at Watawat posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Contact The Organization

Send a message to Tanod at Gabay ng Lahi at Watawat:

Shortcuts

Share

Category