Tanod at Gabay ng Lahi at Watawat

Tanod at Gabay ng Lahi at Watawat "DULCE et DECORUM est PRO PATRIA MORI"

27/04/2026
Oo nga, masakit isipin para sa isang magulang na mawalan ng anak, masakit din isipin ng isang kapatid na mawalan ng kapa...
27/04/2026

Oo nga, masakit isipin para sa isang magulang na mawalan ng anak, masakit din isipin ng isang kapatid na mawalan ng kapatid o sa madaling salita masakit isipin na mawalan ng mahal sa buhay.

Ang ganitong sitwasyon at pangyayari ay maaring mangyari sa parehong panig, sa Makakaliwang grupo at maari ring mangyari sa panig ng mga Sundalo. Kumbaga, pareho lang ang sakit ang nararamadaman ng isang magulang ng sundalo at magulang ng rebelde kapag nasawi ito.

Tama po, madaling magsalita na mali sila at tama kami lalo na kung hindi naman ikaw o tayo mismo ang nakakaranas ng nawalan ng mahal sa buhay. Pangkaraniwan lang yan na kung sino ang nadehado ay siya namang mag-ingay ng todo at sumisigaw na biktima sila.

Nais ko lang na maging malinaw ito para sa lahat . . . Ang ating mga KASUNDALUHAN ay HINDI NAGBUBUNYI sa tuwing may nasasawi sa bawat enkwentro o bakbakan kahit saan mang panig. We never celebrate for the loss both of our comrades and the enemy of the state. We only doing our job as SOLDIERS.

Kamakailan lang at hanggang sa kasulukuyan, ay umaalingawngaw na naman ang sigaw ng mga KABATAAN o mga ESTUDYANTE na nalinlang at napapaniwala ng mga makaliwang grupo, hindi lang sa bakuran ng kanilang paaralan kundi pati sa lansangan. Sumisigaw sila ng KATARUNGAN para sa kapwa nila estadyante na nasawi sa nasabing bakbakan.

Malalim ang pagkakaunawa ko sa ganitong mga pangyayari, matagal kong naging buhay ang makihalubilo at nakikipag-usap sa mga taong naging BIKTIMA ng mga PANLILINLANG na mga kasapi ng CPP/NPA. Kaya lubos kong naiintindihan kung bakit may mga kabataan ang patuloy na nahikayat na sumama o sumapi sa mga mapaglinlang na mga teroristang NPA, ito ay dahil hindi lubos na naintindihan ng mga Kabataan ang kanilang ipinaglalaban at ang maaring kahinatnan sa nagawa nilang desisyon.

Nais kong iparating ito sa ating mga KABATAAN at ganung din sa ating mga KABABAYAN lalo’t higit yong mga taong naging TARGET ng mga Makakaliwang Grupo na hikayatin para sumapi sa kanilang walang kwentang samahan. At alam naman natin na halos lahat ng sektor ng ating Lipunan ay kanila ng na-infiltrate, na kahit ang ating Kongreso at Senado ay hindi ligtas dito.

Opo, hindi maikakaila na may mga lehitimong hinaing ang halos lahat na ating mga mamamayan: Mula sa KAHIRAPAN, KAWALAN ng OPORTUNIDAD, KATIWALIAN sa GOBYERNO, KAWALANG HUSTISYA, KAKULANGAN NG MGA BASIC SERVICES at marami pang iba. Ngunit ang tanong: “Ang pagsali ba sa armadong pakikibaka ang tamang sagot sa lahat ng ito? ”Syempre, ang sagot ay malaking ”HINDI”. At dito magaling dumiskarte itong mga ULOPONG na mga kasapi ng teroristang CPP/NPA. Ang kanilang estratehiya ay hindi sila magrerecruit direkta para sumanib sa kanilang “Armadong Pakikibaka”, bagkus alamin muna nila ang sentimento o hinaing ng isang indibidwal o isang sektor ng Lipunan at dito na mag-umpisang MAG-UDYOK o sulsulan, gatungan at lasunin ang isip ng kanilang target na indibidwal o grupo. Kapag nakita na nilang, nag aalab na ang damdamin ng kanilang subject, dito na papasok ang pagbou ng isang Organisasyon o Samahan na sa umpisa akala ng mga naudyukan ay para lang sa kanilang partikular na ipinaglalaban. At kapag bou na at hinog na ang nasabing indibidwal o grupo, madali na nila itong PAKILUSIN na kahit pasamahin pa nila sa pag-akyat sa bundok at sumama sa kanilang armadong pakikibaka ay hindi na tatanggi ito dahil kung baga iyon na ang katapuran ng hinahangad nilang pagbabago. Ganun ka-simply ang paraan ng recruitment ng mga teroristang CPP/NPA, (Ignite – Organize – Mobilize).

Ito lang ang dapat nating isipin, sa panahon ngayon, kung saan bukas na ang iba’t ibang demokratikong espasyo at marami ng paraan para ibulalas ang ating mga hinaing, mula sa halalan, iba’t ibang social media platforms, hanggang sa mga legal na organisasyon, hindi na praktikal para sa isang Pilipino para mamundok pa.

Kung tutuusin, wala sa kanayunan at wala sa kabundukan ang dahilan kung bakit sila nasadlak sa walang kwentang teroristang kilusan. Sapagkat, ang nagpapahirap sa ating mga mamamayan ay nandito lang sa syudad at nasa KONGRESO at SENADO pa nga at sa iba't ibang sangay ng gobyerno.

Kung talagang gusto nyo ng PAGBABAGO mga Kabataang naghahangad nito, una nyong batikusin ang mga namumuno sa hanay ng CPP/NPA na nakapasok na ngayon sa Kongreso at nakipagsabwatan na sa mga Kurap na mga Opisyal ng Gobyerno at mga ganid at gahaman na Politiko. Hwag nyong pahirapan ang sarili nyo sa bundok at kanayunan dahil ang napeperwisyo nyo ay ang mga inosenteng mga taga baryo na biktima din ng katiwalian.

Sa huli, hindi ang armadong pakikibaka at lakas ng sigaw o ingay ng protesta ang tunay na sukatan ng tama at makatarungang pakikipaglaban, kundi ang linaw ng layunin, katotohanan ng prinsipyo, at kapakanan ng buhay ng kapwa.

Kung ang ipinaglalaban nyo ay tunay na para sa mamamayan, hindi ito dapat humantong sa pagdanak ng dugo ng mga kabataang dapat sana’y kinabukasan ng bayan. Ang tunay na pagbabago ay hindi itinatanim sa dahas at panlilinlang, kundi itinataguyod sa wastong kamalayan, pananagutan, at tapang na harapin ang tunay na ugat ng problema, wala sa kabundukan at kanayunan, kundi sa mismong sentro ng kapangyarihan.

Kaya sa inyo mga kabataan: “Huwag hayaang maging kasangkapan ang inyong sigla at ideyalismo sa isang laban na kayo rin ang nagiging biktima. Ang tunay na laban ay hindi ang mawalan ng buhay, kundi ang ipaglaban ang katotohanan nang may dangal, talino, at paninindigan.”


/NPA/NDF

📖 SA ATING TAKIPSILIMKabanata 4: Ang Munting SimulaHindi kailangang malaki agad ang hakbang para makapagsimula. Minsan, ...
15/04/2026

📖 SA ATING TAKIPSILIM

Kabanata 4: Ang Munting Simula

Hindi kailangang malaki agad ang hakbang para makapagsimula. Minsan, sapat na ang isang simpleng desisyon.

Kinabukasan matapos ang pag-uusap ni Mang Isko at ni Aleng Nena, lumakad si Mang Isko papunta sa isang maliit na lugar sa kanilang barangay kung saan may mga batang hindi pa marunong magbasa.

Tahimik siyang naupo sa isang gilid. Pinagmamasdan ang mga bata, may ilan na naglalaro, may ilan na tila walang ginagawa.

“Pwede ba kitang turuan?” tanong niya sa isang batang lalaki.
Nagulat ang bata, ngunit tumango.

At doon nagsimula ang lahat. Nag-umpisang nagturo si Mang Isko sa mga bata na walang kakayahang mag-aral, Tinuruan niya ito kung paano magbasa. Sa bawat titik na kanyang itinuturo, tila may bahagi ng kanyang sarili ang unti-unting nabubuo muli.

Hindi ito tulad ng dati niyang tagumpay. . . . walang pera, walang papuri, walang titulo dito sa ginagawa niya ngayon.

Ngunit may kakaibang saya.

Yung saya na hindi kailangang ipakita sa iba, dahil ramdam mo mismo sa puso mo.

Sa simpleng pagtuturo, natutunan ni Mang Isko na hindi pa huli ang lahat para maging kapaki-pakinabang. Dahil minsan, ang pinakamahalagang simula ay yung hindi mo inaakala.

👉 ABANGAN ! ! ! Itutuloy . . .

📖 SA ATING TAKIPSILIM Kabanata 3: Ang PagkikitaMinsan, may mga taong dumarating sa ating buhay sa tamang panahon, hindi ...
12/04/2026

📖 SA ATING TAKIPSILIM

Kabanata 3: Ang Pagkikita

Minsan, may mga taong dumarating sa ating buhay sa tamang panahon, hindi para baguhin ang lahat, kundi para ipaalala kung ano ang mahalaga.

Isang hapon, habang naglalakad si Mang Isko sa kanilang barangay, nakasalubong niya si Aling Nena, isang dating g**o na kilala sa pagiging mahinahon at puno ng karunungan.

“Isko, matagal na kitang hindi nakikita,” bati nito. Ngumiti si Mang Isko, ngunit halata ang pagod sa kanyang mga mata. “Medyo abala lang sa mga bagay na di naman dapat isipin at pagkaabalahan,” sagot niya. “Tila may bahid ng pagsisisi at panghihinayang ang mga salita mo Isko?” banayad na tanong ni Aling Nena. Natahimik at hindi agad nakasagot si Mang Isko.

Sa simpleng tanong na iyon, tila nabuksan ang lahat ng kanyang kinikimkim. “Parang ang dami kong hindi nagawa,” amin ni Mang Isko. Tumango si Aling Nena. “Ahh, lahat naman tayo may mga ganoon na sitwasyon. Pero ang tanong, ano na ang gagawin mo ngayon lalo na’t napag-isip isip mo na tila may mga bagay na kulang sa buhay mo?” Hindi na naman agad nakasagot si Mang Isko. Ngunit sa mga salitang iyon, may kung anong nagising sa kanyang puso.

Hindi na niya kayang baguhin ang nakaraan, pero may magagawa pa siya sa kasalukuyan. Bago sila naghiwalay, sinabi ni Aling Nena, “Ang buhay, Isko ay hindi nasusukat sa kung kailan ka nagsimula, kundi kung paano ka magpapatuloy.”

Sa araw na iyon, hindi lang isang tao ang kanyang nakasalubong, kundi isang paalala. Paalala na ang bawat tao ay may pagkakataong baguhin ang takbo ng buhay niya. Hindi mahalaga kung may pagkukulang ka, ang importante ay kailangan mong magpatuloy at gawin ang mga bagay ng hindi mo pa nagawa, upang mapunuan ang sa palagay mo ay puwang sa iyong buhay.

👉 ABANGAN ! ! ! Itutuloy . . .

SIGAW NG MGA MAKABAGONG MAGIGITING . . .Tuwing sumasapit ang Araw ng Kagitingan, muli nating binubuksan ang aklat ng kas...
09/04/2026

SIGAW NG MGA MAKABAGONG MAGIGITING . . .

Tuwing sumasapit ang Araw ng Kagitingan, muli nating binubuksan ang aklat ng kasaysayan upang alalahanin ang sakripisyo ng ating mga bayani, ang kanilang lakas ng loob sa gitna ng digmaan, ang kanilang paninindigan sa harap ng kamatayan, at ang kanilang walang kapantay na pagmamahal sa bayan.

Ngunit sa paglipas ng panahon, mahalagang itanong natin sa ating sarili: “Sapat na ba ang paggunita sa ating mga MAGIGITING, o kailangan din natin ngayon na magbata’ at magsakripisyo katulad sa ginawa nila noon lalo pa’t ang mga nangyayari sa ating bansa ngayon ay taliwas sa kanilang mga minimithi at ipinaglalaban.

Dapat nating mapagtanto na ang kagitingan ay hindi lamang nakatali sa nakaraan. Ito ay isang buhay na prinsipyo, isa itong hamon sa bawat henerasyon. Kung noon ang kalaban ay ang mga dayuhang mananakop, ngayon ay ang kapwa na natin Pilipino na pumapatay hindi lamang sa pangarap ng pangkaraniwang mamamayan kundi sa mismo nating pisikal na buhay sa pamamagitan ng paglimas sa pondo ng ating bayan na sanhi ng pagkasira at pagguho sa pundasyon ng ating lipunan.

Ang kurapsyon sa Pilipinas ay hindi na isang simpleng isyu ng pangungupit sa pondo ng bayan. Ito ay naging kultura, isang tahimik ngunit malalim na sakit na unti-unting sumisira sa tiwala ng mamamayan at sa kakayahan ng estado na magsilbi nang patas. Sa bawat pondong naililihis, may serbisyong hindi naibibigay. Sa bawat proyektong pinabayaan, may pangarap na hindi natutupad. At sa bawat kasinungalingang pinapalusot, may katotohanang pinapatahimik.

Higit sa lahat, ang pinakamatinding epekto ng kurapsyon ay nararamdaman ng mga ordinaryong mamamayan lalo na ang mga kapos sa buhay. Sila ang unang naaapektuhan ng kakulangan sa serbisyong pangkalusugan, edukasyon, at kabuhayan. Habang ang iilan ay bundat at patuloy na nagpapasasa at yumayaman, ang nakararami ay lalo pang nalugmok sa matinding kahirapan. Ito’y isang malinaw na indikasyon na ang tunay na laban ng bayan ay hindi pa tapos.

Sa ganitong kalakaran, ang Araw ng Kagitingan ay dapat magsilbing higit pa sa pag-alaala. Ito ay isang babala at isang panawagan, na ang tunay na diwa ng kagitingan ay ang kakayahang tumindig laban sa mali, kahit ito ay mahirap, kahit ito ay mapanganib, at kahit ito ay laban sa agos ng nakasanayan.

Ang makabagong kagitingan ay hindi kinakailangang hahamtong sa madugong digmaan. Ito ay makikita kahit sa simpleng pagtanggi sa katiwalian, sa matapang na pagsasalita laban sa mga ganid at gahaman na mga opisyal ng gobyerno at mga politiko, at sa aktibong pakikilahok sa mga prosesong nagpapalakas sa tunay na malayang bansa. Ang bawat Pilipino ay may papel na ginagampanan, bilang mamamayan, bilang botante, bilang tagapagbantay ng katotohanan.

Ang kurapsyon ay lumalakas dahil sa katahimikan ng nakararami. Sa bawat pagkakataong pinipili nating manahimik, nagiging bahagi tayo ng problemang ating kinamumuhian. Kaya’t ang tunay na pagbabago ay nagsisimula sa kolektibong kamalayan, sa pag-amin na ang laban na ito ay responsibilidad ng lahat. Isantabi muna ang personal na gusto at isalang alang muna natin ang kapakanan ng nakararami.

Sa huli, ang tanong ay hindi lamang kung paano natin ginugunita ang kagitingan ng ating mga bayani, kundi kung paano natin ito isinasabuhay sa ating panahon. Ang kanilang dugo ay hindi dapat manatiling alaala lamang, ito ay dapat maging inspirasyon ng bawat isa at magpaalaala sa atin na merong tayong obligasyon para sa ating bayan.

Ang Pilipinas ay hindi nangangailangan ng mga sobrang galing at sobrang talinong mamamayan ngunit walang pakialam. Bagkus, higit na kailangan ng bansa natin ay mga taong may lakas ng loob na tumindig, magsalita, at kumilos. Sapagkat sa bawat hakbang tungo sa katotohanan at katarungan, muling nabubuhay ang diwa ng kagitingan.

MABUHAY ANG MAGIGITING!!!


08/04/2026

📖 SA ATING TAKIPSILIM
Kabanata 2: Mga Alaala ng Kahapon

May mga alaala na kahit gaano katagal ang lumipas, nananatiling sariwa at parang kahapon lang ito nangyari.

Habang nakaupo si Mang Isko sa kanyang lumang silya, unti-unting bumalik sa kanyang alaala ang mga eksena ng kanyang kabataan. Mga panahong ang mundo ay tila napakalawak, at ang pangarap ay walang hanggan.

Naalala niya ang kanyang unang trabaho kung saan nag umpisa siya sa pinakamababa na posisyon, ngunit hindi nito natitinag ang mataas niyang pangarap. Tandang tanda pa niya ang mga gabing walang tulog, mga oras na walang pahinga at mga pagkakataon na nalipasan ng gutom, ngunit hindi niya ito inalintana dahil alam niyang may patutunguhan ang lahat ng kanyang pagod at sakripisyo para sa kanyang mga pangarap.

At hindi nga siya nagkamali sapagkat nagbunga lahat ang kanyang pagpapakahirap at mga sakripisyo dahil di naglaon nakamit din niya ang kanyang minimithing tagumpay. Ngunit kasabay ng mga tagumpay, ay di niya namalayan na may mga bagay sa buhay niya ang naiwan at at tila nakaligtaan. . . . .

Ang gitara na dati niyang pinapangarap tugtugin, ang paglalakbay na lagi niyang ipinagpapaliban, ang simpleng pakikipagkwentuhan sa mga taong mahalaga sa kanya.

“Kapag maging matagumpay na ako, magawa ko na lahat ang gusto ko,” yan ang madalas niyang sabihin noon. Ngunit ang “kapag” ay naging “sana.” Napangiti siya, ngunit may halong lungkot.

Sa dami ng kanyang hinabol, hindi niya napansin na ang oras ang siyang lumalayo sa kanya.

Doon niya naalala ang kasabihan na nagsasabing: “Hindi mo kailanman mababawi ang oras, pero maaari mong baguhin ang kahulugan ng mga natitira.”

At doon din niya napagtanto, hindi pa huli ang lahat.
Ang kanyang pagbalik tanaw ay hindi para pagsisihan ang mga nakalipas, kundi para maging paalala. . . Paalala na minsan, mas mahalaga ang mga bagay na hindi natin nabibili. . . Paalala na ang buhay ay hindi lang tungkol sa pag-abot ng pangarap, kundi sa pagdama ng bawat sandali habang tayo’y papunta roon.

Sa gitna ng kanyang paggunita, napabuntong-hininga si Mang Isko. Ngunit sa pagkakataong iyon, hindi na ito dahil siya ay malungkot at sa pagkawalang katiyakin.

Kundi dahil may nababanaag siyang bagong saya at pag-asa.

👉 ABANGAN!!! Ipagpapatuloy bukas . . .

Please LIKE, SHARE & FOLLOW for more inspiring stories😊

07/04/2026

📖 SA ATING TAKIPSILIM

Kabanata 1: Ang Huling Umaga

May mga umaga na hindi lang basta pagsikat ng araw ang dala, kundi isang tahimik na paalala na may mga bagay na hindi na maibabalik.

Ganito ang umagang sinalubong ni Mang Isko.

Sa kanyang lumang balkonahe, hawak ang isang tasa ng kape na matagal nang lumamig, pinagmamasdan niya ang unti-unting pagliwanag ng kalangitan. Dati, ang umagang ito ay simula ng panibagong laban . . . negosyo, trabaho, kita, tagumpay. Ngayon, ito’y tila paalala ng mga panahong lumipas na hindi na niya mahahabol at maibabalik.

“Ganito na lang ba?” bulong niya sa kanyang sarili.

Sa buong buhay niya, hinabol niya ang tagumpay. Naging kilala siya sa kanilang lugar, isang taong “umangat sa hirap” dahil sa pagsisikap. Ngunit sa likod ng mga tagumpay na iyon, may mga bagay na hindi niya napansin na unti-unting nawala . . . yon ay ang oras sa pamilya, samahan at tawanan kasama ang mga kaibigan, at higit sa lahat . . . oras para sa kanyang sarili.

Minsan, sa kanyang kabataan at kasagsagan ng kanyang lakas, may lumapit sa kanya na matandang Pari at nagsabi, “Anak, darating ang panahon na hindi mo na matatanong kung gaano karami ang naipon mo, kundi kung gaano karami ang naibigay mo.”

Noon, ngumiti lang siya. . . . Ngayon, napagtanto na niya kung ano ang ibig sabihin ng tanong na yon at tumimo na sa kanyang sarili kung gaano kabigat ang ibig sabihin nung Pari.

Habang pinagmamasdan niya ang araw na sumisikat, may kakaibang lungkot na hindi niya maipaliwanag. Hindi ito takot sa pagtanda, kundi panghihinayang sa mga pagkakataong dumaan at hindi niya pinansin.

Ngunit sa kabila ng lahat, may isang maliit na tinig sa kanyang puso ang bumubulong:

“Hangga’t may umaga, may pagkakataon.”

At sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, hindi siya nagmadali. Hindi siya tumayo agad. Hindi niya hinabol ang oras.

Sa halip, nanatili siya roon, at piniling damhin ang katahimikan.

Dahil minsan, ang tunay na simula ay hindi nagsisimula sa ingay ng mundo, kundi sa katahimikan ng ating sariling puso.

👉 ABANGAN!!! Itutuloy bukas . . .

Please LIKE, SHARE & FOLLOW for more inspiring stories😊

04/04/2026

Just for FUN🤣🤣🤣

Address

Puerto Princesa
5300

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when Tanod at Gabay ng Lahi at Watawat posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Contact The Organization

Send a message to Tanod at Gabay ng Lahi at Watawat:

Share

Category