23/08/2026
SA LIKOD NG UNIPORME
"May Pusong Nagtatanggol, May Pamilyang Naghihintay"
Sa bawat pagsuot ng kanyang uniporme,
May pangakong tahimik niyang binibigkas:
“Uuwi ako.”
Pangakong nais paniwalaan ng kanyang pamilya,
Ngunit walang katiyakang matutupad
Sa mundong kanyang haharapin sa labas.
Sapagkat ang pulis ay tao rin—
May magulang na nag-aalala,
May asawang naghihintay,
May anak na sabik sa kanyang pag-uwi,
May tahanang nais niyang balikan
Pagkatapos ng mahabang maghapon.
Ngunit kapag may sigaw na humihingi ng saklolo,
Kapag may buhay na nasa panganib,
Hindi niya muna tinatanong,
“Ligtas ba ako?”
Ang una niyang iniisip—
“May kailangan ng tulong.”
At kung minsan,
Sa pagitan ng tungkulin at sariling kaligtasan,
Isang saglit lamang ang pagkakataong pumili.
May kamay na hahawak sa patalim
Upang hindi na ito makapanakit ng iba.
May katawang haharang sa panganib
Upang may ibang makaligtas.
May sugat na titiisin,
May dugong dadanak,
At may sakit na hindi makikita
Sa ilalim ng uniporme.
Hindi dahil wala silang takot.
Kundi dahil sa kabila ng takot,
may pinili silang protektahan.
Sa bawat balitang may pulis na nasugatan,
Sa bawat kuwentong may buhay na nailigtas,
May isang katotohanang madalas nating malimutan:
Habang tayo'y ligtas na umuuwi,
May mga taong nananatili sa lansangan.
Habang yakap natin ang ating pamilya,
May pamilyang naghihintay rin
Sa tunog ng susi sa kanilang pintuan.
At sa bawat tawag na hindi nasasagot,
Sa bawat minutong lumilipas,
May pusong tahimik na nananalangin—
“Panginoon, ibalik Mo siya sa amin.”
Ngunit ang tungkulin ay walang pangakong
Laging magiging magaan ang pagtatapos.
May mga pulis na uuwi nang sugatan.
May mga uuwi dala ang bigat
Ng mga pangyayaring habambuhay nilang maaalala.
At mayroon ding ilan
Na minsang nagpaalam lamang para pumasok sa serbisyo…
Ngunit hindi na nakabalik upang muling yumakap.
Kaya sa susunod na makakita ka
Ng isang pulis na nakatayo sa init,
Nagbabantay habang umuulan,
Tumatakbo patungo sa panganib
Habang ang iba ay tumatakbo palayo—
Alalahanin mong
Sa likod ng tsapa ay may pangalan.
Sa likod ng uniporme ay may pamilya.
At sa likod ng katapangang nakikita natin
Ay isang taong marunong ding matakot,
Masaktan,
At mangarap na makauwi.
Sapagkat ang tunay na kabayanihan
Ay hindi kawalan ng takot.
Ito'y ang pagpiling humakbang
Kahit nanginginig ang puso;
Ang pagpiling tumulong
Kahit sariling katawan ang malagay sa panganib;
At ang pagpiling magsilbi
Kahit hindi mo alam
Kung makakauwi ka pa.
Ito ang sakripisyo ng pulis.
Hindi lamang ang dugong maaaring ialay,
Hindi lamang ang buhay na maaaring mawala—
Kundi ang araw-araw na paglabas ng tahanan,
Paghalik sa pamilya,
Pagsuot ng uniporme,
At tahimik na pag-asang—
“Sana, pagkatapos ng tungkulin…
makauwi pa rin ako.”
Police Regional Office 5
Philippine National Police
