15/04/2026
Minsan, ang pinagmumulan ng sigalot ay hindi malalaking problema—kundi simpleng paraan lamang ng pagsandok ng kanin.
Sa isang tahimik na tagpo sa barangay, nagkaroon ng hindi pagkakaunawaan ang dalawang magkapitbahay habang may salu-salo. Ang isa ay nais na ang kanin ay kunin nang pantay mula sa ibabaw, upang may matira pa para sa susunod na kainan. Samantalang ang isa naman ay kumukuha mula sa isang gilid (na para bang humihiwa ng cake), tila ba siguradong mauubos din naman ang lahat.
Nang mahinahong tanungin, ngumiti ang isa at ibinahagi ang kanyang pinagmulan—lumaki siya sa isang pamilyang higit sa sampu ang kasapi, kung saan ang kanin ay laging nauubos at walang natitira. Samantala, ang isa naman ay napaisip—lumaki siya kasama lamang ang kanyang ama, na nagturo sa kanya ng pag-iingat dahil madalas ay may natitirang pagkain para sa susunod.
Sa sandaling iyon, hindi lamang simpleng alitan ang naresolba ng Lupon. Nasaksihan nila ang isang mas malalim na katotohanan: sa likod ng bawat reklamo ay may kwento, at sa likod ng bawat kilos ay may pinagmulan.
Sa proseso ng Katarungang Pambarangay, dito nagsisimula ang tunay na pagkakasundo—hindi sa pag-alam kung sino ang tama o mali, kundi sa pag-unawa kung saan nanggagaling ang bawat isa.
Sapagkat kapag nauunawaan natin ang pinagmulan ng ating pagkakaiba, mas nagiging mahinahon tayo, mas nagiging mapagbigay, at mas handang magbigayan. At ito ang tunay na diwa ng hustisya sa barangay—hindi lamang pagresolba ng alitan, kundi pagpapanumbalik ng pagkakaunawaan at pagkakaisa.
Ccto