14/08/2025
"WALANG NAGPA-ARAL PERO NAKA-GRADUATE AKO NG MARINE ENGINEERING"
Ako si Mark β isang ganap na Marine Engineer.
Walang nagpaaral sa akin. Walang tumulong. Wala akong pamilya na naghatid sa enrollment, walang magulang na nagsabi ng
βAnak, kaya mo βyan.β
Ang meron lang ako ay pangarap β at pananampalatayang balang araw, makakabangon ako.
Limang taon na ang nakalilipas, akala ko hanggang tanaw na lang ang dagat. Hanggang panaginip na lang ang barkong pinapangarap sakyan ng bawat batang katulad ko. Lumaki ako sa sirang pamilya β walang gabay, walang direksyon, walang naniniwala.
Sabi nga ng iba:
"Kung wala kang kakilala o perang pang-eskwela, wala kang mararating sa shipping industry."
Pero may isang bagay akong ginawa: Hindi ako naniwala sa kanila.
Kasagsagan ng pandemya nang mag-apply ako sa isang kilalang maritime school. Sa awa ng Diyos β natanggap ako sa kursong Bachelor of Science in Marine Engineering.
Libre ang tuition, pero hindi libre ang buhay. Hindi libre ang pagkain, ang uniporme, ang projects, ang libro, ang panggastos araw-araw.
Kaya habang online pa ang klase, pumasok ako bilang service crew. Sa araw nag-aaral. Sa gabi nagtatrabaho. Noong second year, naging angkas rider ako. Kahit umulan, umaraw, kahit 18 oras mag-deliver β go lang.
Isang beses, sinabayan ako ng bagyo habang nasa kalsada. Basang-basa, gutom, pagod. Pero sa isip ko,
βHindi ako pwedeng sumuko. May barkong naghihintay saβkin.β
Kada taon sa Marine Engineering, mas lalo akong sinusubok. Kailangan ng gamit sa laboratory. Kailangan ng sea service fee para sa OJT. Kailangan ng pambayad sa mga dokumento para sa seafarer requirements.
Kaya sinabay ko ang freelance virtual assistant, online sales, at kung anu-anong raket. Wala akong araw na walang ginagawa. Pero bawat sentimo, inilaan ko para maabot ang barko.
"Kasi alam ko, bawat kayod ko sa lupa β paghahanda βyon para lumipad sa dagat."
Hindi naging madali ang makahanap ng sakay β pero sa tulong ng tiyaga, dasal, at sipag, nakasampa ako sa wakas bilang Engine Cadet.
Sa unang beses kong makakita ng makina ng barko, naluha ako.
Hindi dahil sa pagod.
Kundi dahil ito na βyung pinangarap kong mundo.
Mula sa batang walang pamasahe, ngayon ay nasa engine room na ng isang cargo vessel. Bitbit ko hindi lang tools, kundi kwento ng bawat Pilipinong nangangarap.
Pasasalamat ko sa mga naging inspirasyon ko:
Una, sa aking lola. Salamat sa pagpapalaki mo sa akin kahit kapos tayo. Hindi mo man ako napag-aral, pinalaki mo akong marunong lumaban at matatag.
Pangalawa, sa babaeng minahal ko. Kung mababasa mo βto, gusto kong malaman mo na ikaw ang dahilan kung bakit ako nagpursige. Pasensya na kung nasaktan kita noon. Hindi kita nakalimutan β dala pa rin kita sa bawat byahe ko.
Pangatlo, sa mga tunay na kaibigan. Sila βyung mga kasama ko sa kahirapan, sa tawa, sa stress, sa exam, at sa bawat tagumpay. Iba kayo!
Pang-apat, sa mga mentor ko, mga propesor sa Marine Engineering Department ng aking unibersidad. Hindi ko mararating ito kung hindi dahil sa inyo. Saludo ako sa dedikasyon niyo.
Panglima, sa mga taong naniwala sa kakayahan ko kahit wala akong napatunayan noon. Salamat sa mga payo, sa tiwala, at sa mga salitang,
βKaya mo βyan.β
Ngayon, ako na si Mark β
β Graduate ng Marine Engineering
β Licensed and onboard
β May hawak nang tools, makina, at respeto sa sarili
Hindi ako content creator. Hindi ako sikat.
Isang kwento ng isang Marinong Pilipino na galing sa wala β pero piniling lumaban.
Hindi tadhana ang nagsulat ng kinabukasan ko.
Ako mismo.
Ako si Mark.
Marine Engineer.
Seaman.
Proud na anak ng hirap at pagsusumikap.
At kung kaya ko β kaya mo rin.
