02/04/2026
Sa tahimik na gabi sa probinsya noong dekada nobenta, kakaiba ang lamig ng hangin—yung tipong hindi mo lang nararamdaman sa balat, kundi tumatagos hanggang sa alaala.
Wala pang cellphone noon, at ang ilaw sa kalsada ay iilan lang. Kadalasan, buwan at bituin ang nagsisilbing tanglaw. Sa isang maliit na baryo, may batang si Anyong na nakaupo sa may bintana ng kanilang bahay na gawa sa kahoy. Tanaw niya ang malawak na bukirin na parang kumikislap sa ilalim ng liwanag ng buwan.
Tahimik ang paligid, pero hindi kailanman walang buhay.
May huni ng mga kuliglig, sabay sa mahinang ugong ng hangin na dumadaan sa mga puno ng niyog. Paminsan-minsan, may maririnig kang tahol ng a*o sa malayo, na parang may kinakausap sa dilim. Sa loob ng bahay, naroon ang kanyang lola, nakaupo sa tumba-tumba, dahan-dahang umiindayog habang nagkukwento.
“Alam mo, apo,” sabi ng lola niya, “noong kabataan ko, mas maliwanag pa ang mga bituin. Para bang bawat isa may kwento.”
Tahimik lang si Anyong, nakikinig. Hindi siya sanay sa ganitong katahimikan tuwing gabi—pero may kakaibang saya sa puso niya. Walang ingay ng sasakyan, walang tunog ng TV—kundi purong presensya lang ng gabi.
Maya-maya, pinatay na ang ilaw ng gasera. Ang tanging liwanag ay mula na lang sa buwan na sumisilip sa bintana. Humiga si Anyong sa banig, katabi ang kanyang lola.
“Lola, bakit parang mas payapa noon?” tanong niya.
Ngumiti ang matanda kahit hindi na siya nakikita sa dilim. “Kasi, apo, mas marunong makinig ang mga tao… sa isa’t isa, at sa katahimikan.”
At sa gitna ng malamig na gabi, habang ang hangin ay patuloy na sumasayaw sa mga dahon, unti-unting pumikit si Anyong—yakap ang simpleng ligaya ng isang panahong wala nang babalikan, kundi sa alaala na lang.
Sa probinsya noong 90s, ang gabi ay hindi lang pagtatapos ng araw—ito ay isang kwento na tahimik na binubuo ng puso.
EmilAniban 👑
Team Emil Aniban 💚💛❤️
Emil Aniban Place 🌴🛖🌳🐖🐄🐂🐓🦆🌾
