03/06/2026
मानव मनोविज्ञान भन्छ — जति जति तिमी बुद्धिमान बन्छौ, त्यति त्यति तिमी एक्लो बन्छौ…
मानव मनोविज्ञान अनुसार, जति जति कुनै व्यक्ति ज्ञान, विवेक र बौद्धिकतामा उकालो लाग्दै जान्छ, त्यति नै उसको वरिपरिका मान्छेको जमघट घट्दै जान्छ।
किनकि ऊ सामान्य कुरा होइन, गहिरो कुरा सोच्न थाल्छ।
ऊ हाँसोभन्दा मौनतालाई रुचाउँछ।
ऊ भिडभन्दा शान्त कोठामा आफैंसँग संवाद गर्न रुचाउँछ।
बुद्धिमानी मानिस सधैं आफूलाई प्रश्न गर्छ —
"किन?", "कसरी?", "के यत्रो भिडको अर्थ केही छ?"
तर संसार भने जवाफ खोज्नेहरू होइन, मौन रहनेहरूलाई सजिलो ठान्छ।
बुद्धिमान मानिस सबैको कुरा बुझ्छ,
तर सबैलाई बुझाउन चाहँदैन।
उसलाई थाहा हुन्छ — सबै कान सुन्नका लागि होइनन्, केही केवल विरोध गर्नकै लागि खुलेका हुन्छन्।
जसरी रूख जति अग्लो हुन्छ, उ यति नै धेरै एक्लो हुन्छ,
किनकि उसको छाँया तलको संसारसम्म पुग्दैन।
शान्ति खोज्नेहरूलाई भिड मन पर्दैन।
गहिरो सोच्नेहरूलाई सतही सम्बन्ध थकाउ लाग्छ।
र साँचो आत्मज्ञानले मान्छेलाई जमातबाट टाढा पुर्याउँछ, आत्मासँग नजिक बनाउँछ।
त्यसैले जब तिमी बुझ्दै गयौ, सिक्दै गयौ,
तिमी एक्लो भएर पनि भरिएको महसुस गर्छौ।
किनकि त्यो एक्लोपन कायरताको होइन, चेतनाको उपज हो।
👉 भीडमा हराउने होइन, एक्लै चम्किने हिम्मत राख।
👉 सबैसँग बोल्ने होइन, सहीसँग गहिरो संवाद गर्न सिक।
किनकि जति तिमी बुद्धिमान बन्छौ,
त्यति नै तिमी शान्त हुन्छौ,
र त्यही शान्तिमा तिमी आफैंलाई भेट्न थाल्छौ…
