01/12/2024
12,5 JAAR BABS: HOE HET OOIT BEGON
Lang Laaaaaaaaaaaaang geleden, 12,5 jaar om precies te zijn, was ik ergens in de 30 en naarstig op zoek naar De Zin Van Mijn (Werkende) Leven.
Ik zat niet zo lekker in mijn vel, ik kon mijn creativiteit niet kwijt in mijn loopbaan als diëtist en dus kwam ik terecht bij een coach die mij in een aantal sessies klaarstoomde voor Een Nieuwe Wending aan mijn leven.
Haar advies: ga maar gewoon eens vacatures lezen. Kijk wat je leuk vindt, filter eruit wat je niet leuk vindt en ga steeds gerichter zoeken.
Zo gezegd, zo gedaan. Maandenlang zat ik uren en uren door de diverse vacaturesites te scrollen op zoek naar die ene perfecte baan voor mij.
Maar hij kwam niet voorbij, die Perfecte Baan.
Ik stond op het punt om het op te geven, toen ik besloot nog één keer een scrollsessie te wijden aan het vinden van Die Ene.
Ik opende de vacaturesite, voerde mijn woonplaats en de gewenste straal in, en daar stond ie dan: ‘Gezocht: buitengewoon ambtenaar der burgerlijke stand, Gemeente Schouwen Duiveland’.
Ik heb geen seconde nagedacht en binnen 10 minuten was de sollicitatiebrief geschreven én opgestuurd.
Ik werd uitgenodigd voor de voorselectie; een eerste kennismaking op het gemeentehuis, waarna een select aantal sollicitanten zou worden uitgenodigd om voor het sollicitatiecommitée te verschijnen.
Diezelfde dag nog werd ik teruggebeld: ik was door naar de volgende ronde. WOOHOO!
Die volgende ronde bestond uit twee commissies: één met een delegatie van afdeling Burgerzaken en één met een delegatie BABS-en.
Op de dag van de sollicitatie was ik óp van de zenuwen. Ondanks dat ik letterlijk op 500 meter van het gemeentehuis woon, leek het wel 20 kilometer.
Ik liep richting de ingang van het gemeentehuis, toen mijn oog viel op een klein opstootje in de buurt van de deur. Ja tuurlijk, een cameraploeg. Nu kom ik op de één of andere manier altijd een cameraploeg tegen op de momenten dat het écht niet kan. Het heeft me al een paar zeer gênante vertoningen opgeleverd. En dat ging mij nu dus mooi niet gebeuren!
De cameraploeg had net een nietsvermoedende bezoeker van het gemeentehuis voor de camera gesleept, dus ik zag mijn kans schoon en glipte door de draaideuren naar binnen. Ik meldde me bij de receptie en verschool me toen snel achter een enorme plant in de wachtruimte. Achteraf gezien moet dat een bijzonder aanblik zijn geweest: een enorme plant met daaronder twee zenuwachtig bengelende benen.
Gelukkig werd ik snel opgehaald voor de eerste commissie, dus opgelucht liep ik weg.
Ik werd voorgesteld aan de afvaardiging Burgerzaken en de eerste - nogal ongeruste- vraag die ik krijg is: ‘Ben jij zojuist ondervraagd door de cameraploeg van Kassa!?’
Wat bleek: precies op het moment dat ik kwam solliciteren voor de functie van BABS, kwam Kassa! langs om de inwoners te vragen naar het destijds hoge tarief om te trouwen in Schouwen.
Ik kon de hemel wel op mijn knietjes danken dat ik die cameraploeg vakkundig heb ontlopen.
Afijn, die middag werd mij het vuur aan de schenen gelegd (klinkt erger dan het in werkelijkheid was, hoor!) en kreeg ik als toetje een speech die ik onvoorbereid mocht voordragen.
Een paar dagen na deze middag vol spanning kwam het verlossende bericht: samen met 2 andere sollicitanten was ik uit meer dan 60 sollicitanten uitgekozen om het team met BABS-en te komen versterken. Ik wist niet meer hoe ik het had; zo trots was ik!
Ik werd opgevangen door een paar lieve ervaren BABS-en die mij de kneepjes van het vak bijbrachten, ik werd binnen enkele maanden beëdigd voor de rechtbank en niet veel later kwamen de eerste ‘aanzoeken’ al binnen.
Op 3 augustus 2012 voltrok ik mijn eerste twee huwelijken, direct achter elkaar. Zó zenuwachtig, dat ik een week niet sliep.
Misschien ook, omdat het tweede huwelijk nagenoeg volledig in het Engels was, met een bruid die precies op dat moment 9 maanden zwanger was en de zaal vol zat met mensen die reden in een auto met CD- nummerbord.
Wat helemaal bijzonder is: de foto behorende bij deze post (Foto gemaakt door Chris van Vliet), is gemaakt op 24 augustus 2012. Mijn 4e huwelijk. En dat was niet zomaar een huwelijk, dat was het huwelijk van één van mijn liefste vriendinnen. Die dus volgend jaar ook een jubileum heeft. (Van harte alvast he, lieverds! ❤️❤️)
Afijn, inmiddels zijn we 12,5 jaar en 255 huwelijken verder. Het was lang niet altijd rozengeur en maneschijn en ik heb echt meerdere keren op het punt gestaan om de toga in de wilgen te hangen. Maar ik ben zo blij dat ik dat niet heb gedaan!
Dit is mijn roeping, dit is waar ik mijn ziel en zaligheid in kwijt kan en dit is wat mij op alle vlakken een rijker mens maakt. Zowel in mijn werkende leven, als in mijn privé leven.
Dus vandaag ben ik extra trots! Proost, op de volgende 12,5 jaar!
