14/09/2026
Het herstelverhaal van Monique - YES! HET IS ASS!!
Mijn herstel kent een lange, intensieve zoektocht naar antwoorden en verlichting.
Meedoen, vallen, opstaan en weer door bikkelen!
Inmiddels heb ik sinds 4 jaar die antwoorden en verlichting gevonden, maar het was me het tripje wél zeg!
Als kind was ik altijd al een beetje 'anders': Dromerig, onopvallend en zeer gevoelig.
Ik leefde in een gestructureerd gezin, weliswaar met 2 liefdevolle, maar ietwat emotioneel onbeschikbare ouders (waarbij uiteindelijk ook psychiatrische problematiek is vastgesteld in de vorm van bipolariteit en ASS) In mijn pubertijd begon ik pas écht problemen te ervaren: Depressieve gedachten en gevoelens overspoelden mij regelmatig. Ik was chronisch vermoeid, op de middelbare school moest ik mij aanpassen aan een nieuw systeem en ondanks mijn hoge cijfers en intelligentie door depressie afhaken in HAVO4. Apathisch en opgebrand. Praktijkgestuurd onderwijs (MBO) volgde en dit ging mij redelijk goed af met 2 diploma's in pedagogische richting tot gevolg.
Hierna ging het uiteindelijk alsnog weer mis: Ik belandde op het HBO en raakte zó overvraagd dat ik heftige paniekaanvallen kreeg en weer moest opgebrand weer afhaken. In de tussentijd kreeg ik een relatie, alwaar ik obsessief de touwtjes in handen probeerde te houden bij een instabiele en onvoorspelbare partner met ADHD. Ik begon na een tijdje rust aan een BBL studie tot verpleegkundige in de gehandicaptenzorg, maar de paniekaanvallen bleven mij overspoelen, met een flinke burn-out tot gevolg. Ik kwam thuis te zitten, kwam bij het GGZ terecht, kreeg cognitieve gedragstherapie en EMDR omdat er gedacht werd dat het onder andere te maken had met een traumatische ziekteperiode op mijn 5e waarbij ik veel heb moeten overgeven en daar in mijn paniekaanvallen steeds bang voor was. Toch verzandde ik steeds verder in paniekaanvallen en oververmoeidheid, tot de enige optie nog was om medicatie te gaan slikken. Een anti-depressivum.
Ik knapte op, de wereld werd weer licht en ik leerde een klein stukje opener te durven zijn mbt mijn zwaktes door veel te reflecteren in de therapiegesprekken. Met behulp van onder anderen 5 G-schema’s leerde ik mijn oa mijn gedachten en de gevolgen hiervan in mijn gedrag steeds beter kennen en dus beïnvloeden.
Uiteindelijk behaalde ik met verve mijn diploma tot verpleegkundige in de gehandicaptenzorg en sleepte een mooie baan als coördinerend begeleider in de wacht. Op deze werkplek voelde ik mij erg gewaardeerd en kreeg ik veel vrijheid in mijn werkzaamheden, waardoor ik een soort van floreerde tot een zelfverzekerde kracht! Iets wat ik maar wat graag wilde zijn; een sterke, mondige, stoere, zelfredzame werknemer, want tegen dat soort mensen keek ik vaak erg op en eigenlijk vond ik dat ik ook zo moest zijn.
In mijn relatie ging het ondertussen helemaal mis en na verkoop van ons huis ben ik voor het eerst alleen komen te wonen. Het was voor mij een bevrijding, maar tegelijkertijd een compleet nieuwe en vreemde situatie. Vanaf dit punt ben ik langzaam aan de afgrond in gaan glijden: Ik kon niet omgaan met alles wat op mij afkwam: Breuk verwerken, hierin obsessief blijven hangen, zwaar werk, huishouden, alleen zijn, en ik begon mijzelf te verdoven met alcohol om mijn gevoel van worsteling en ongemak maar niet te hoeven voelen en ook om sociale situaties aan te kunnen en te durven.
Een verslaving was geboren en ik dronk mezelf regelmatig bijna in coma, belandde regelmatig in zeer gevaarlijke situaties en kon er zelf geen grip meer op krijgen. Door mijn hoge gevoel van verantwoordelijkheid kon ik mijn verslaving lang verborgen houden. Ik bleef functioneren, al moest het op mijn tandvlees, ik moest en zou doorgaan!
Diverse probeersels van therapieën volgden (hypnotherapie, haptotherapie etc) maar niets leek ook maar enigszins iets te veranderen. Intussen kreeg ik ook nog eens een nieuwe toxische relatie en verhuisde ik weer. De relatie strandde wederom, met heftige, traumatische stalking vanuit hem tot gevolg. Een giftige dynamiek ontstond.
Ik belandde hierdoor uiteindelijk weer in een burn-out en meldde mij bij een verslavingskliniek voor alcohol- en procesverslaving (relatie). Hier leerde ik mijn patronen herkennen, dat verslaving geen vorm van zwakte is, dat het in alle lagen van de mensheid voorkomt, dat het zich op heel veel manieren kan manifesteren, maar vooral dat herkenning en erkenning helend kunnen werken. Ook merkte ik daar wat rust, reinheid en regelmaat voor goeds met mij deed en met een gevoel van euforie rondde ik een maand opname af.
Hierna volgde ik trouw de nazorg-therapie en het 12-stappenprogramma en meetings. Dit heeft mij een tijdje verlichting geboden: Het contact met lotgenoten, mijn triggers leren herkennen, deze zoveel mogelijk vermijden en tijdig aan de bel trekken wanneer ik voelde dat ik in de gevarenzone terechtkwam. Achteraf besef ik nu dat het groepsgerichte en het grote sociale aspect mij alleen maar méér stress opleverde en ik mij, hoe langer ik in het programma bleef, helemaal niet beter ging voelen.
Na een jaar van intensief zelfwerk door meetings te volgen, stappenwerk te doen met behulp van een sponsor en mij aan te sluiten bij groepjes herstellende verslaafden, nam de hang naar verdoving gek genoeg weer hevig toe en na 2 jaar clean zijn viel ik terug.
Ik kwam terecht bij een centrum voor traumatherapie, kreeg o.a. EMDR gericht op het trauma van de stalking en kreeg ook weer reflecterende gedragstherapie hierbij, maar ook dit kon mij op dat moment niet 'redden' want ergens wist ik het voor mijn gevoel allemaal wel. Met een onbevredigd gevoel rondde ik deze hulpbron af.
Ik veranderde van baan binnen de gehandicaptenzorg (na 7 jaar) en verhuisde naar een rustig dorp waardoor het een tijdje beter met mij ging. Uiteindelijk raakte ik door mijn hoge gevoel voor verantwoordelijkheid binnen mijn werk, door me keihard te bewijzen, maar mij óók vaak onbegrepen te voelen (en ook mezelf soms te verdoven), weer in een burn-out en in een depressie.
Ik meldde bij wederom bij het GGZ en heb toen een jaar lang de COMET training gevolgd om mijn zelfbeeld te versterken en mijn sterke en minder sterke kanten beter te leren kennen en hiermee om te gaan. Dit heeft mij wederom weer een beetje meer inzicht gegeven in wie ik ben, waar mijn grenzen liggen en dat het oké is om ook minder goed te zijn in dingen en hierin open en eerlijk te zijn naar de mensen om mij heen. Ik krabbelde met 50% ziektewet na een aantal maanden weer op.
Het cruciale kantelpunt kwam in deze zelfde periode, zo’n 6 jaar geleden:
Een collega merkte mijn worstelingen op en zag in mij duidelijke overeenkomst met haar dochter, die gediagnosticeerd is met een vorm van ASS.
Ik verdiepte mij erin en 'PO*******IE!' dit was als thuiskomen! Ineens klopte alles! De oververmoeidheid, het gevoel altijd anders te zijn dan de rest, de controledrang en het verlies van controle, mijn extreem intense belevingswereld, de angst voor sociale situaties en de afwezigheid van behoeften daarin, maar ook de worstelingen die ik als kind (zowel geestelijk als lichamelijk) heb gehad.
Ik liet mij onderzoeken en testen bij een gespecialiseerd bureau en kreeg de diagnose ASS.
Ruim 3 jaar geleden kreeg ik een autismecoach en sindsdien ben ik enorm gegroeid en vooruitgegaan. Ik heb door veel te sparren, mijn behoefte aan rust te leren respecteren ipv te veroordelen én door mijn grenzen meer aan te geven, mijn leven weer op kunnen pakken en heb zelfs de stap durven nemen om over te stappen naar een nieuwe werkplek die fysiek minder zwaar is. Samen proberen we dmv gesprekken de balans te behouden en pakken we obstakels aan die deze dreigen te verstoren. Ik heb bijvoorbeeld op mijn werk in functie een stap terug gedaan waardoor ik net iets minder verantwoordelijkheden heb en dat werkt voor mij al verlichtend.
Momenteel ben ik al een tijdje uit deze laatste depressie en voel ik meer zelfacceptatie en bewustzijn dan ooit. Rust, duidelijkheid, openheid en kennis zijn hierin de kernwoorden geweest. Nog steeds ben ik mijn leven aan het aanpassen en inrichten naar wie ik 'ben', kan ik liefdevoller naar mezelf kijken en hoef ik niet meer te zijn wie ik 'denk te moeten zijn'.
Mijn wens is om een stukje van mijn reis door te kunnen gaan geven, mij te omgeven met gelijkgestemden en te laten zien wat doorzetten, erkenning en een stukje optimisme kan betekenen voor je herstel.
