Revalidatie Nederland

29/05/2026

Een geweldige prestatie van de revalidanten van De Hoogstraat Revalidatie! 45 revalidanten beklommen deze week de Domtoren in Utrecht. Er werden grenzen verlegd. Sommigen haalden boven verwachting de kapel en sommigen zelfs de top!

Kijk verder: 👇, of lees dit blog dat fysiotherapeut Eugénie Brinkhof er vorig jaar over schreef: https://www.revalidatie.nl/blog/pieken-op-de-dom/

28/05/2026

Het vernieuwde zwembad van Vogellanden werd eerder deze maand officieel geopend. Het is nu nog beter afgestemd op hun patiënten en uitermate duurzaam. Een belangrijke stap voor de toekomst, waar Vogellanden terecht enorm trots op is.

Lees verder: ⬇️

26/05/2026

In haar nieuwste blog voor Revalidatie Magazine, beschrijft ergotherapeut Aafke (Maasstad Ziekenhuis) de moeilijke uitdaging om aan een 11-jarige zoon van een patiënt uit te leggen wat de beroerte betekent, die zijn moeder trof.

𝐀𝐥𝐬 𝐞𝐫𝐠𝐨𝐭𝐡𝐞𝐫𝐚𝐩𝐞𝐮𝐭 𝐬𝐭𝐢𝐦𝐮𝐥𝐞𝐞𝐫 𝐢𝐤 𝐫𝐞𝐯𝐚𝐥𝐢𝐝𝐚𝐧𝐭𝐞𝐧 𝐚𝐥𝐭𝐢𝐣𝐝 𝐨𝐦 𝐦𝐞𝐧𝐬𝐞𝐧 𝐮𝐢𝐭 𝐡𝐮𝐧 𝐨𝐦𝐠𝐞𝐯𝐢𝐧𝐠 𝐦𝐞𝐞 𝐭𝐞 𝐧𝐞𝐦𝐞𝐧 𝐧𝐚𝐚𝐫 𝐝𝐞 𝐫𝐞𝐯𝐚𝐥𝐢𝐝𝐚𝐭𝐢𝐞. 𝐓𝐨𝐜𝐡 𝐦𝐨𝐞𝐭 𝐢𝐤 𝐞𝐯𝐞𝐧 𝐬𝐥𝐢𝐤𝐤𝐞𝐧 𝐚𝐥𝐬 𝐢𝐤 𝐳𝐢𝐞 𝐝𝐚𝐭 𝐊𝐚𝐫𝐢𝐧 𝐯𝐚𝐧𝐝𝐚𝐚𝐠 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐚𝐥𝐥𝐞𝐞𝐧 𝐡𝐚𝐚𝐫 𝐦𝐚𝐧, 𝐦𝐚𝐚𝐫 𝐨𝐨𝐤 𝐡𝐚𝐚𝐫 𝟏𝟏-𝐣𝐚𝐫𝐢𝐠𝐞 𝐳𝐨𝐨𝐧 𝐡𝐞𝐞𝐟𝐭 𝐦𝐞𝐞𝐠𝐞𝐧𝐨𝐦𝐞𝐧.

𝐋𝐞𝐯𝐞𝐧 𝐨𝐩 𝐳𝐢𝐣𝐧 𝐤𝐨𝐩
Karin heeft twee kinderen van 17 en 11 jaar en een stabiele, nuchtere partner. Ze werkt 3,5 dag bij de kinderopvang en houdt thuis het overzicht: ze zorgt iedere dag dat er eten op tafel staat en dat de kinderen op tijd bij sport en hobby’s komen. Ze is de spil van het gezin. Totdat ze op eerste kerstdag een beroerte krijgt. Dan begint haar zoektocht naar wat ze nog wel en niet kan. De eerste keer dat ze bij mij kwam, zei ze meteen: ‘Ik heb echt zitten wachten op deze afspraak, zo fijn dat de ergotherapie nu start.’

𝐒𝐭𝐚𝐫𝐭 𝐯𝐚𝐧 𝐡𝐞𝐭 𝐭𝐫𝐚𝐣𝐞𝐜𝐭
We doorlopen de diagnostische fase met kennismaken, assessments en uitleg. Bijna iedere week geeft ze aan dat ze fysiek echt vooruitgang merkt, maar ieder weekend tegen haar mentale grenzen aanloopt. Ze is vooral heel moe en heeft last van prikkels.

𝐁𝐞𝐠𝐫𝐢𝐣𝐩𝐞𝐥𝐢𝐣𝐤 𝐮𝐢𝐭𝐥𝐞𝐠𝐠𝐞𝐧
Nu zit ze voor me, met haar man en zoon. De jongen vindt het zichtbaar spannend en wil liever bij zijn vader zitten dan op een eigen stoel. We gaan in gesprek en Karin vertelt dat hij zelf mee wilde. Als ik vraag of hij een beetje begrijpt wat er met zijn moeder is gebeurd, knikt hij twijfelachtig en komen er direct tranen omhoog. Zijn moeder vraagt hem of ik hem wat mag uitleggen, maar hij schudt zijn hoofd. Hij wil geen uitleg, dat vindt hij veel te spannend. Karin vertelt hem dat ik het wel heel begrijpelijk kan uitleggen. Ze vraagt of we het toch kunnen proberen. Hij stemt in. Mijn hersenen maken overuren: hoe ga ik dit aanpakken? Hoe ga ik eerlijk zijn? Hoe ga ik dit helder uitleggen voor een 11-jarige? En hoe ga ik, in haar moeilijke zoektocht waar het hele gezin mee te maken heeft, hoop geven?

𝐕𝐞𝐫𝐝𝐫𝐢𝐞𝐭𝐢𝐠𝐞 𝐭𝐫𝐚𝐧𝐞𝐧
Ik besluit ons hersenmodel erbij te pakken (en mezelf even tijd te geven). Ook zoek ik wat papieren bij elkaar die we vanuit de ergotherapie gebruiken om uitleg te geven. Dan bedenk ik dat een kind van 11 een ander kennisniveau heeft dan de gemiddelde volwassene die ik tegenover me heb. Ik zoek een afbeelding op internet waar het hart, de hersenen en alle bloedvaten in het lichaam te zien zijn. Ik leg hem uit hoe ons hart bloed rondpompt in ons lijf en ons brein en hoe de hersenen álles voor ons regelen. Hij knikt begrijpend.

Ik vertel verder en gebruik een metafoor van het wegennetwerk om uit te leggen dat zijn moeder gelukkig alles nog wel kan (en ze dus op alle wegen kan komen), maar dat alles iets moeilijker is geworden. Zo kan ze bijvoorbeeld niet meer over de snelweg naar een uitwedstrijd rijden, maar moet ze over alle kleine wegen rijden. De slimme jongen merkt op dat ze er dus langer over doet. Precies! En ze wordt daardoor ook sneller moe, vul ik aan. Ze zal dus eerder moeten tanken.

Gedurende de uitleg, waar ik gelukkig een uur de tijd voor kan nemen, zie ik verdrietige tranen. Als ze bij hem ontstaan, komen ook de tranen bij Karin. En als Karin huilt, huilt haar zoon ook. Ondertussen troost vader beide: hij heeft zijn ene arm stevig om zijn zoon geslagen en zijn andere hand ligt rustig op haar been.

𝐁𝐥𝐢𝐣𝐞 𝐭𝐫𝐚𝐧𝐞𝐧
Als de sessie bijna voorbij is, vraagt Karin hoe het ergotherapeutisch traject er verder uitziet. Ze is namelijk al zes weken in behandeling, en we hebben “alleen nog maar” de diagnostische fase doorlopen. Daarnaast heeft ze begrepen dat een gemiddeld traject 12 weken duurt. Ik vertel haar dat ik dat nog niet weet. We gaan binnenkort de ergotherapeutische diagnose en de doelen opstellen, daarna kan ik een inschatting maken van de duur van het traject. De diagnostische fase duurt soms lang. Maar ik neem hier bewust de tijd voor. Het is zo belangrijk om iemand goed te horen en goed te leren kennen. Om uit te zoeken waar de kern van het probleem ligt en dat zij én haar omgeving begrijpen wat er precies aan de hand is.

Daarna gaan we echt aan de slag, leg ik haar uit, dan gaan we stappen maken. Natuurlijk heb ik haar al wat kleine tips gegeven, maar het echte werk komt nog. Karin schiet vol. Haar zoontje schrikt en schiet ook vol. Maar nu zegt zijn moeder: ‘Lieverd, dit zijn blije tranen. Ik ben blij dat ik hier mag blijven en aan mijn herstel mag werken!’

Ik moest even slikken toen de 11-jarige jongen binnenkwam. Nu denk ik: fijn dat hij erbij was en wat mooi om te zien hoe dit gezin elkaar steunt in verdrietige én blije tranen.

20/05/2026

Ruud (inmiddels ademtherapeut bij Rijndam Revalidatie) zag dat het anders kon. Al veertig jaar werkt hij met kinderen en jongeren met een beperking. Eerst in het zwembad, later met muziek en technologie. Altijd met dezelfde vraag: hoe help je iemand vooruit, op zijn of haar manier?

Lees verder: 👇

𝗩𝗮𝗻 𝘇𝘄𝗲𝗺𝗹𝗲𝘀 𝗻𝗮𝗮𝗿 𝗺𝘂𝘇𝗶𝗲𝗸 𝗺𝗮𝗸𝗲𝗻
Ruud zag dat het anders kon. Al veertig jaar werkt hij met kinderen en jongeren met een beperking. Eerst in het zwembad, later met muziek en technologie. Altijd met dezelfde vraag: hoe help je iemand vooruit, op zijn of haar manier?

Wat begon met zwemles groeide uit tot een aanpak waarmee kinderen muziek maken tijdens hun therapie. Oefenen werd spelen. Ademen werd muziek. En meedoen kreeg een nieuwe betekenis.

Met zijn stichting My Breath My Music helpt Ruud kinderen en jongeren om zichzelf te uiten, contact te maken en plezier te beleven. Sommigen werden zelfs muzikant.

“Mijn kracht is dat ik van nul ben gestart. Ik ben het gaan doen, voor de ander.”

Lees het bijzondere verhaal van Ruud op onze website: https://www.rijndam.nl/van-zwemles-naar-muziek-maken/

19/05/2026

Een dwarslaesie verandert je leven in één klap. Zonder waarschuwing. Zonder voorbereiding. Wat volgt is een intensief klinisch traject, waarin alles draait om herstel: leren omgaan met je lichaam, opnieuw functioneren, en stap voor stap bouwen aan een nieuw dagelijks leven. Maar wat er daarna komt – het leven buiten de kliniek – blijkt voor veel mensen minstens zo uitdagend. En dat verdient aandacht, vindt Paul Boeren, voorzitter externe zaken bij Dwarslaesie Organisatie Nederland.

𝗗𝗲 𝗶𝗷𝘀𝗯𝗲𝗿𝗴 𝗼𝗻𝗱𝗲𝗿 𝗱𝗲 𝗿𝗼𝗹𝘀𝘁𝗼𝗲𝗹
Het beeld van iemand in een rolstoel is herkenbaar en zichtbaar. Maar dat is slechts het topje van de ijsberg. “Het grootste probleem is niet dat je niet meer kunt lopen,” vertelt Paul Boeren. “Wat mensen het meest belemmert, zit onder de oppervlakte. Denk aan pijn, blaas- en darmproblemen, vermoeidheid, seksualiteit. Dat zie je niet, maar het bepaalt wel je hele dagelijks functioneren.”

De klinische revalidatie is in Nederland goed georganiseerd en van hoge kwaliteit, vindt Boeren. Deze richt zich vooral op de medische en functionele aspecten van de revalidatie. “In de kliniek leer je hoe je functioneert in een aangepaste omgeving,” legt hij uit. “Maar je leert niet hoe je weer gaat werken, reizen, uitgaat of op vakantie gaat. Dat moet je zelf uitvinden. En daar gaat het vaak mis.”

𝗛𝗲𝘁 ‘𝘇𝘄𝗮𝗿𝘁𝗲 𝗴𝗮𝘁’ 𝗻𝗮 𝗿𝗲𝘃𝗮𝗹𝗶𝗱𝗮𝘁𝗶𝗲
Veel mensen komen na hun klinische revalidatie terecht in wat vaak het ‘zwarte gat’ wordt genoemd. De veilige omgeving, de structuur en de begeleiding vallen weg. Mensen moeten het zelf gaan doen en dat blijkt voor velen een hele grote uitdaging. Volgens Boeren is de groep van mensen die een dwarslaesie oplopen grofweg te verdelen in drie groepen:
• 20% redt zich relatief zelfstandig
• 60% wil wel, maar weet niet hoe
• 20% blijft langdurig vastlopen

Voor die grote middengroep ontbreekt vaak de juiste ondersteuning. “Die mensen zijn gemotiveerd, maar lopen vast in praktische vragen. Hoe ga je met het openbaar vervoer? Hoe regel je werk? Hoe ga je weer naar een café of theater? Dat leer je nergens.” Het gevolg: mensen blijven thuis, raken geïsoleerd en doen soms jarenlang nauwelijks mee in de maatschappij. Gemiddeld duurt het vijf tot zeven jaar voordat iemand weer enigszins ‘op de rit’ is.

𝗟𝗲𝗿𝗲𝗻 𝗱𝗼𝗼𝗿 𝘁𝗲 𝗱𝗼𝗲𝗻 – 𝗺𝗮𝗮𝗿 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝗮𝗹𝗹𝗲𝗲𝗻
Wat volgens Boeren cruciaal is, is leren door ervaring. Niet uit boeken, maar in de praktijk – met begeleiding. “Je leert zwemmen ook niet door erover te lezen. Je moet het water in. En je hebt iemand nodig die je helpt, die het voordoet en die vertrouwen geeft.” In de directe omgeving zijn meestal geen mensen met een dwarslaesie en dezelfde ervaring. Daardoor blijft de drempel om dingen te proberen hoog. Sociaal maatschappelijke revalidatieprogramma’s kunnen hier het verschil maken. In zulke trajecten oefenen deelnemers in realistische situaties: reizen, uitgaan, zelfstandig functioneren. Ze leren van elkaar én van ervaringsdeskundigen.

𝗜𝗻𝗰𝗹𝘂𝘀𝗶𝗲𝗽𝗮𝗰𝘁 𝗦𝗼𝗰𝗶𝗮𝗮𝗹 𝗥𝗲𝘃𝗮𝗹𝗶𝗱𝗲𝗿𝗲𝗻
Dwarslaesie Organisatie Nederland is één van de partners van het Inclusiepact Sociaal Revalideren. Binnen dit Inclusiepact wordt het sociaal maatschappelijk revalidatieprogramma Sneller Onbeperkt Meedoen aangeboden. Boeren heeft enkele dagen met het programma meegelopen, dat deze keer speciaal gericht was op jonge mensen met een dwarslaesie. “Wat we zien is dat mensen enorme stappen maken. Sommigen gaan er voor het eerst in jaren weer op uit. Of zelfs voor het eerst sinds hun dwarslaesie naar een kroeg.”

𝗦𝘆𝘀𝘁𝗲𝗲𝗺𝘄𝗲𝗿𝗲𝗹𝗱 𝘀𝗹𝘂𝗶𝘁 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝗴𝗼𝗲𝗱 𝗮𝗮𝗻
Wat weer mee kunnen doen betekent, is voor iedereen anders. “Voor de één is dat weer kunnen sporten, voor de ander creatief bezig zijn of weer werken. Het gaat erom wat voor jóu belangrijk is.” Het huidige systeem werk daarin niet mee. Dat is ingericht op voorzieningen en regels, niet op individuele behoeften. “De systeemwereld sluit niet goed aan op de leefwereld van mensen. Alles is versnipperd. Voor een rolstoel ga je naar de ene instantie, voor vervoer naar een andere. Dat maakt het ingewikkeld.”

𝗢𝗻𝗯𝗲𝗸𝗲𝗻𝗱 𝗺𝗮𝗮𝗸𝘁 𝗼𝗻𝗯𝗲𝗺𝗶𝗻𝗱
Hoewel sociaal maatschappelijke revalidatieprogramma’s aantoonbaar werken, zijn ze nog weinig bekend – zowel bij verwijzers, zoals professionals en gemeenten, als bij de mensen zelf. Daardoor krijgen maar weinig mensen de kans om met een sociaal maatschappelijk revalidatieprogramma mee te doen. En dat is een probleem, want juist gemeenten spelen een belangrijke rol in de financiering via de Wmo. “Het is geen onwil,” benadrukt Boeren. “Het is onbekendheid. Met de complexiteit van een dwarslaesie én met het bestaan van dit soort programma’s. Daarnaast is het voor mensen zelf lastig om hulp te vragen voor iets wat ze nog niet kennen.”

𝗪𝗮𝘁 𝗶𝘀 𝗲𝗿 𝗻𝗼𝗱𝗶𝗴?
Om meer mensen een sociaal maatschappelijk revalidatieprogramma te laten volgen moeten er volgens Boeren drie dingen gebeuren:
• Beschikbaarheid van passende programma’s: Er moeten voldoende sociaal maatschappelijke revalidatietrajecten zijn, specifiek gericht op mensen met een dwarslaesie.
• Betere signalering en doorverwijzing: Zorgprofessionals moeten herkennen wanneer iemand vastloopt en actief doorverwijzen.
• Ondersteuning richting gemeenten: Mensen moeten geholpen worden bij het aanvragen van financiering, bijvoorbeeld met aanbevelingsbrieven en begeleiding.

“Je kunt niet verwachten dat iemand dit allemaal zelf regelt. Die heeft net een levensveranderende gebeurtenis meegemaakt”, vindt Boeren.

𝗞𝗹𝗲𝗶𝗻𝗲 𝘀𝘁𝗮𝗽𝗽𝗲𝗻, 𝗴𝗿𝗼𝗼𝘁 𝘃𝗲𝗿𝘀𝗰𝗵𝗶𝗹
De ambitie van Boeren is duidelijk: voorkomen dat mensen jarenlang vastzitten in het ‘zwarte gat’. Hij vindt dat de aanpak realistisch moet blijven. “We moeten groot denken, maar klein beginnen. Niet meteen het hele systeem veranderen, maar starten met een gerichte groep en laten zien dat het werkt.” Door successen zichtbaar te maken, neemt de bekendheid toe en ontstaat draagvlak bij zorginstellingen, gemeenten en beleidsmakers.

𝗘𝗲𝗻 𝗽𝗲𝗿𝘀𝗼𝗼𝗻𝗹𝗶𝗷𝗸𝗲 𝗱𝗿𝗶𝗷𝗳𝘃𝗲𝗲𝗿
Voor Paul Boeren is dit onderwerp meer dan werk. Hij liep zelf in 2009 een dwarslaesie op na een auto-ongeluk en ziet van dichtbij waar het systeem tekortschiet. “Ik hoor verhalen van jongeren die jarenlang niet meedoen. Dat raakt me. Dat moet anders kunnen. Het gaat niet alleen om overleven na een dwarslaesie. Het gaat om weer meedoen. En daar hebben mensen hulp bij nodig – op het juiste moment, op de juiste manier.”

Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport Stichting Handicap NL Revalideren is Leren

𝘍𝘰𝘵𝘰𝘨𝘳𝘢𝘧𝘪𝘦: 𝘐𝘯𝘨𝘦 𝘏𝘰𝘯𝘥𝘦𝘣𝘳𝘪𝘯𝘬

18/05/2026

Op 6 juni organiseren de collega's van De Hoogstraat Revalidatie de Korte Armen Dag. Een dag vol ontmoeting, inspiratie en herkenning. Van een kijkje in de werkplaats tot workshops over zelfbeeld en dagelijks leven. Voor kinderen, jongeren, volwassenen dus voor elke leeftijd én hun omgeving. Lees verder: 👇

13/05/2026

Vind je leren en verbeteren van zorg op basis van data-inzichten ook belangrijk en wil je als patiëntvertegenwoordiger hieraan meewerken? Leden van de Expertgroep Kinderen leveren een belangrijke bijdrage, door de Wetenschappelijk Raad van Stichting Revalidatie Impact te adviseren over het meten van uitkomsten van zorg binnen de kinderrevalidatie. Zo heeft de Expertgroep bijgedragen aan de invoering van de COPM als uitkomstmaat in de kwaliteitsregistratie Revalidatie Impact Scores voor de kinderrevalidatie en is de COPM e-learning ontwikkeld met al bijna 100 geïnteresseerden.

De Expertgroep Kinderen is, vanwege uitbreiding en het verlopen van de zittingstermijn, op zoek naar twee nieuwe patiëntvertegenwoordigers. We zoeken jongvolwassenen die zelf ervaring hebben in de kinderrevalidatie of ouders van kinderen die kinderrevalidatie ontvangen.

Lees verder en deel deze : https://www.revalidatie.nl/vacature/patientvertegenwoordiger-kinderrevalidatie/

Vind je leren en verbeteren van zorg op basis van data-inzichten ook belangrijk en wil je als patiëntvertegenwoordiger hieraan meewerken? Leden van de Expertgroep Kinderen leveren een belangrijke bijdrage, door de Wetenschappelijk Raad van Stichting Revalidatie Impact te adviseren over het meten va...

12/05/2026

Bestuurder Lonneke de Lau (Reade Amsterdam) deelt haar eigen ervaringen met grensoverschrijdend gedrag in haar eerder loopbaan als neuroloog, en hoe we er nu iets aan kunnen doen.
------------------------
In een ver verleden, ik was in opleiding tot neuroloog, werd ik op de spoedeisende hulp in consult gevraagd bij een jonge vrouw. Ze had acute dystonie; een plots ontstane pijnlijke verkramping van hoofd, nek en kaakspieren, naar later bleek als bijwerking van medicatie. Er was veel onrust en paniek, de vrouw was angstig en haar partner geagiteerd. Halverwege het lichamelijk onderzoek pakte hij ineens stevig mijn bovenarm vast. Hij keek me indringend aan en beet me op boze toon toe dat er NU ECHT iets moest gebeuren.

Het duurde maar kort en deed niet eens echt pijn. Maar het effect van deze onverwachte handeling was er niet minder om. Tot lang na het consult voelde ik aan mijn hartslag en trillende handen hoezeer ik geschrokken was, en verontwaardigd. Doordat deze man zo onaangekondigd in mijn persoonlijke ruimte kwam en over mijn grenzen ging.

Grensoverschrijdend gedrag door cliënten richting medewerkers neemt in ons centrum de laatste jaren toe. Soms gaat het om fysiek geweld, vaker om ongepaste uitingen of verbale agressie. Denk aan scheldpartijen aan de balie, bedreigingen over de telefoon of seksueel getinte opmerkingen. Ook vliegt er incidenteel meubilair door de lucht.

Onze situatie is niet uniek. Onderzoek uit 2025, uitgevoerd in opdracht van VWS, laat zien dat ruim de helft van de zorg- en hulpverleners in het voorgaande jaar te maken had gehad met verbale agressie. De impact kan enorm zijn, op de medewerker zelf én op de kwaliteit van zorg voor andere cliënten. We zien het in de praktijk: collega’s die er tegenop zien om naar het werk te gaan, de telefoon niet durven opnemen, zich onveilig voelen achter de balie of bepaalde situaties bewust vermijden.

Het belang van een veilige werkomgeving kan niet worden overschat. Er is de laatste tijd veel te doen om de werkcultuur in zorginstellingen, met name ziekenhuizen, waarbij de focus ligt op grensoverschrijdend gedrag binnen teams of afdelingen. Maar agressie of anderszins ongewenst gedrag door patiënten of familie verdient ook aandacht. Het bestrijden hiervan blijkt nog niet zo eenvoudig. Maatregelen als rode en gele kaarten, noodknoppen, agressietrainingen, gedragscodes en omgangsregels lijken niet toereikend. Ondanks deze interventies rapporteren ziekenhuizen dat het aantal agressie-gerelateerde incidenten alleen maar toeneemt.

Dat is herkenbaar; een rode kaart uitreiken is betekenisloos als ontslag geen optie is omdat thuiszorg of woningaanpassingen nog niet geregeld zijn of omdat er überhaupt geen sprake is van een vaste woon- of verblijfsplaats. Gesprekstechnieken zijn maar deels effectief in geval van cognitieve beperkingen. En in hoeverre kun je een cliënt aanspreken op gedrag dat voortkomt uit ernstig hersenletsel?

Dit betekent niet dat we genoemde maatregelen dan maar terzijde moeten schuiven. Met een de-escalatietraining op zak had ik de situatie op de spoedeisende hulp destijds denk ik sneller kunnen ombuigen in plaats van de eerste seconden te bevriezen. Maar minstens zo belangrijk lijkt mij het tijdig zien aankomen van grensoverschrijdend gedrag. Dat betekent op de eerste plaats: weten dat er grenzen zijn én waar die liggen.

We zijn in de zorg geneigd ver te gaan in ons streven het beste te doen voor de patiënt. Het cliëntgerichte karakter van de revalidatiezorg draagt een zeker risico van grenzeloosheid in zich. Daarom is het goed nadrukkelijk stil te staan bij wat we wel en niet willen en kunnen accepteren, als individu en als organisatie.

Cliëntgerichte zorg is prachtig, maar het mag niet ten koste gaan van medewerkers. Daar is uiteindelijk iedereen de dupe van.

17/04/2026

Dankzij de samenwerking tussen Vogellanden en Stichting Erik Scherder Huizen is vandaag het Erik Scherder Huis Zwolle geopend. Een plek waar jongeren met ernstig hersenletsel intensief worden begeleid naar een leven met perspectief. Het huis is gerealiseerd dankzij de steun van de Postcode Loterij en Stichting Handicap NL.

Lees verder: 👇

16/04/2026

Expertisecentrum Verduurzaming Zorg (EVZ) presenteert een nieuwe online interactieve rondleiding door Kijk!Duurzaam! van duurzame maatregelen bij een zorgorganisatie. Nu kun je ook rondlopen en -kijken bij De Hoogstraat Revalidatie in Utrecht. De online tour is vanaf vandaag te vinden op de website van het EVZ: https://www.expertisecentrumverduurzamingzorg.nl/kennisbank/online-rondleiding-bij-de-hoogstraat-revalidatie/

Bekijk verduurzamingsmaatregelen van dichtbij met uitgebreide toelichting bij deze interactieve digitale rondleiding bij zorgorganisatie ASVZ