03/04/2026
Vandaag wordt in Den Haag de noodklok geluid over de jeugdzorg. En eerlijk gezegd is dat hard nodig.
Als zelfstandig begeleider zie ik dit probleem namelijk elke week van dichtbij.
Jongeren met complexe problematiek die nergens echt terecht kunnen. Ze belanden in tijdelijke oplossingen, soms alleen in een appartement of vakantiehuisje met 24/7 begeleiding. Intensief en kostbaar, maar vaak zonder echte vooruitgang.
Niet omdat professionals hun werk niet goed doen, maar omdat het systeem simpelweg niet aansluit.
In de praktijk zie ik dat hulp vaak te laat komt en dat de samenwerking tussen betrokken partijen versnipperd is. Er is wel degelijk behoefte aan begeleiding, maar de toegang is ingewikkeld. Kleinschalige en betrokken hulp, zoals die van zelfstandige begeleiders, wordt nog onvoldoende benut.
En dat wringt.
Want ondertussen zijn er ouders die zoeken naar steun, kinderen die vastlopen en professionals die willen helpen. Toch lukt het ons niet om dit goed bij elkaar te brengen.
Ik merk het zelf ook. Met Koop Zorg en Begeleiding wil ik juist van betekenis zijn in de fase voordat situaties escaleren. In de tussenruimte, waar tijdige ondersteuning het verschil kan maken.
Maar het vinden van opdrachten blijkt in de praktijk lastiger dan je zou verwachten. En dat zegt eigenlijk genoeg.
We hoeven het niet ingewikkelder te maken dan het is. Volgens mij ligt de oplossing in het eerder inzetten van begeleiding, het kleinschalig en dichtbij organiseren van zorg en het beter samenwerken tussen gezin, school en andere betrokkenen. Daarnaast is er meer ruimte nodig voor echt maatwerk, in plaats van noodoplossingen aan het einde van de keten.
Laten we stoppen met brandjes blussen en beginnen waar het verschil gemaakt wordt.
Ik ben benieuwd wie dit herkent vanuit zijn of haar werk of ervaring.
Gemeenten luiden de noodklok over een groep jongeren die als ‘onhandelbaar’ wordt beschouwd en voor wie geen plek is in de jeugdzorg in Nederland. De afgelop...