Hellegatsplaten en Ventjagersplaten vormden een uitgestrekt inter-getijdengebied met behoorlijk grote verschillen tussen eb en vloed. Deze geulen waren vroeger zeer verraderlijk voor schippers en daarom kreeg het gebied de naam 'Hellegat'. De strijd tussen mens en zee heeft verschillende sporen achter gelaten in Nederland. Op sommige plaatsen verdwenen de getijden en veranderden zoutwatergebieden
in zoetwatergebieden. Na de bouw van de Philipsdam is het Krammer-Volkerrak binnen een korte tijd veranderd in een zoet binnenmeer. Dit betekent dat de getijden voor Hellegatsplaten en Ventjagersplaten waren verdwenen. Na het uitspoelen van de zoutlaag begon de natuur dankbaar gebruik te maken van het zout, zoet, de natte en droge klei en van droog zand om het gebied vorm te geven. Het zoutvrije gedeelte vormde een struweel van wilgen, elzen, berken en duindoorns. Omdat klei zout vasthoudt, zijn er op sommige plekken zoutminnende planten blijven groeien zoals zeeaster en zeekraal. Vanwege de grote variatie van bijzondere planten en dieren is Hellegatsplaten een beschermd gebied. De beheerder, Staatsbosbeheer, heeft zich enorm ingezet om dit gebied zo natuurlijk mogelijk van de grond te krijgen. Op sommige plekken is de natuur geholpen om het voedselrijk te houden voor de vele vogels zoals flamingo's, lepelaars, visarenden en kiekendieven.Er zijn paarden en hekrunderen ingezet om de verscheidenheid in de platengroei verder te helpen ontwikkelen.
