08/07/2025
In oktober heb ik 10 jaar een minibieb..eerst vlakbij het Hoekse badje, waar ik toen woonde en nu alweer een aantal jaren aan de Krimsloot.
De bieb wordt enorm goed bezocht. Iedere dag meerdere keren.
Momenteel ben ik ziek thuis, een burnout. Ik vind rust in tuinieren en besteed vele uurtjes in mijn tuin, waar de minibieb aan de schutting hangt. Ik krijg er altijd een blij gevoel van, regelmatig mijn minibiebje open en dicht te horen gaan.
Doordat ik veel thuis ben, spreek ik ook vaker bezoekers van de minibieb.
Iemand die speciaal uit sgravenzande komt fietsen voor deze bieb, iemand die iedere week haar moeder bezoekt in Hoek van Holland en dan altijd via mijn minibieb naar huis gaat.
Een man, die vertelde dat dit de enige bieb is, waar ook wel eens boeken voor mannen in staan. Een buurtvrouw die snel in haar badjas nog naar de minibieb rent, voor ze naar bed gaat..
Ook iemand die vertelde dat ze met 3 vriendinnen regelmatig wandelt en ze dan afspreken bij de minibieb.
Zo ontzettend leuk!
Maar ook hoorde ik minder leuke dingen.
Zo waren er 2 dames, waarvan de 1 tegen de ander zei, dat het niet uitmaakt wat je terug legt, ze legt er zelf wel eens een oud woordenboek in..
Dat klopt, dat komt ik wel eens tegen en die gaan linea recta de prullenbak in.
Niemand die een woordenboek uit de minibieb meeneemt. Net als boeken die zo gedateerd zijn dat de s nog als sch geschreven wordt, verdwijnen in de prullenbak. Minder oude boeken trouwens ook, de mensen lenen en lezen veelal de boeken van deze tijd.
Ook vieze boeken gaan de prullenbak in, zoals laatst 2 drijfnatte, naar urine ruikende boeken..ik wil niet weten wat er gebeurd is..De minibieb moest daarna ook een opfrisbeurt.
Iemand die boeken van een populaire schrijfster spaart..jammer, want deze boeken komen niet meer terug in de bieb..en dat is toch wel de opzet; dat zoveel mogelijk mensen gratis mooie boeken kunnen lezen.
Het raampje wordt er regelmatig uit getikt, tijdens de donkerste dagen van mijn burnout, had ik even geen andere oplossing dan een nieuw raampje met tape vast te maken..regelmatig lag het op de grond ..of op het pad en ook een keertje op de parkeerplaats..
Net als boeken trouwens..ik kreeg een keer een boze opmerking dat mijn boeken over de hele parkeerplaats lagen..of ik die wilde opruimen..
De gelukspoppetjes werden steeds meegenomen, van de boekenleggers afgerukt, dus die zijn vervangen door een minder prijzig kleinigheidje..
Het haakje was verdwenen en ook de knop om het deurtje open te maken.
Iemand fabriceerde een sluiting met wat touwtjes voor me, omdat door de wind, het deurtje helemaal begon te verzakken .
Ik liet het even gaan, die minibieb, geen prioriteit in mijn herstel, de neg*tieve dingen wogen ook zwaarder. Ik had er geen zin meer in.
Maar inmiddels kan ik zeggen dat ik met hele kleine stapjes vooruit ga en de interesse in de minibieb weer terugkwam.
Inmiddels heb ik ook een hele lieve èn handige vriendin, die het deurtje opknapte en een nieuw deurknop op maakte.
Ook kwam er een mevrouw aan de deur met een tas vol prachtige boeken.
Vandaag heb ik de minibieb leeg gemaakt, boeken gesorteerd op minibieb en prullenbak. Die eersten voorzien van een stempel en boekenlegger.
Het ziet er weer fris en netjes uit, gevuld met echt prachtige veelal vrijwel nieuwe boeken.