07/09/2026
Koken in het hospice.
Ruim 20 jaar geleden kwam ik regelmatig in het hospice. Mijn vrouw Joke werkte er toen als vrijwilligster in allerlei diensten. Ook in de nachtdienst. Het werk was geen probleem maar ze was niet graag alleen in de nacht. Daarom ging ik met haar mee. Ik sliep dan op de bank en indien nodig hielp ik met de verzorging.
In die tijd werden de maaltijden nog bezorgd, maar dat was niet erg economisch. Er moest veel weggegooid worden. Toen ik net met pensioen was gegaan, werd er een kookgroep in het leven geroepen. Ik was toen ook begonnen iedere dag thuis te koken. Dus..ik heb me aangemeld en werd lid van de kookgroep; samen met 6 dames.
Vanaf die tijd kook ik iedere woensdag en indien nodig op andere dagen.
En daar kijk ik iedere woensdag weer naar uit. Iedere week komt weer de vraag naar voren: hoeveel mensen liggen er? Eten ze allemaal nog? Wat eten ze wel en wat aboluut niet? Eten ze in de huiskamer aan tafel of op de eigen kamer? Zijn er ook familieleden die meeรซten?
De kookgroep heeft een app, waarop we iedere dag gegevens aan elkaar doorgeven; met name ook hoe er door iedereen gegeten is. Ik ben dus aardig op de hoogte wat me te wachten staat. Toch bel ik vaak 's morgens even voor het laatste nieuws. Vooral als het gaat om een bewoner die daags van te voren gekomen is.
Ik kook nu inmiddels 18 jaar en met ontzettend veel plezier. In het hospice zijn als vrijwilliger alleen al is heel fijn vanwege de gezellige, ontspannen sfeer die er heerst.
Als kookvrijwilliger voeg je er nog iets extra's aan toe: er wordt gekookt. Dat geeft een extra huiselijke sfeer; de etensgeuren, alsof je thuis bent.
Het koken vind ik heel leuk; iedere week weer proberen iets lekkers of aparts op tafel te zetten en zien dat de bewoners ervan genieten, ook al is het maar een klein portie.
Het fijnst vind ik het samen met een of meer bewoners aan tafel te zitten. Ik voel me vaak wel vrij om een gesprek op gang te brengen door vragen te stellen : over afkomst, werk, gezin, ook over de ziekte. Dan komen er vaak gesprekken op gang tussen de bewoners. Dan komt er heel wat naar boven over ziek-zijn, einde van het leven, afscheid nemen, begrafenis. Het komt soms voor dat je langere tijd met steeds dezelfde bewoner aan tafel zit. Dan worden de gesprekken heel privรฉ en bouw je een band met die persoon op en kijk je al weer uit naar de volgende week. Een aantal keren heb ik dat mee mogen maken en die ervaringen zijn voor mij belangrijker dan het koken.
Maar.... we zijn wel in het hospice; daar komen de mensen niet voor niets. En dan moet er, soms na langere of kortere tijd, afscheid genomen worden. En dan is het fijn te horen hoe fantastisch ze het in het hospice gehad hebben: de aandacht, de geweldige zorg en ook gezelligheid.
Will Hemmen
