24/06/2026
Lang voordat mensen tempels van steen bouwden, stonden ze blootsvoets op de aarde en begrepen ze iets ouds.
De grond onder hen was niet leeg.
Het voedde hen.
Hield ze vast.
Begraven hun doden.
Groeide hun medicijnen.
Dragen hun bloedlijnen, hun botten, hun oogsten, hun huizen, hun verdriet, hun gebeden.
Door oude tradities heen was Moeder Aarde niet alleen een symbool van schoonheid. Zij was het eerste lichaam. De grote baarmoeder. De donkere grond waar alle dingen beginnen en alle dingen terugkeren.
Ze was Gaia voor de Grieken, de levende aarde die lucht, zee, bergen, goden en monsters gebaard heeft. Ze was Terra Mater voor de Romeinen, de grote moeder van vruchtbaarheid, overvloed en aards leven. In veel inheemse tradities werd de aarde nooit gezien als iets om te bezitten, alleen iets om te eren, te beschermen en in relatie mee te leven.
Moeder Aarde is zacht, maar ze is niet zwak.
Ze kweekt bloemen boven graven.
Ze splitst steen met wortels.
Ze verandert verval in voeding.
Ze leert dat eindes niet altijd leegte is. Soms zijn ze compost. Soms zijn ze transformatie. Soms bereidt wat kapot is, zich voor om weer iets levend te worden.
Daarom doet het archetype van Moeder Aarde er nog steeds toe.
Ze herinnert ons eraan dat we niet gescheiden zijn van de natuur. We zijn niet boven de seizoenen. Wij zijn geen machines die het hele jaar zonder rust bloeien.
We hebben duisternis nodig.
We hebben winter nodig.
We hebben vrijlating nodig.
We hebben tijd nodig onder de oppervlakte waar niemand de genezing kan zien gebeuren.
Moeder Aarde haast niet wat er aan het worden is.
Ze weet dat zaden opengaan in stilte.
Ze weet dat wortels groeien voor bloemen.
Ze weet dat hergeboorte lang voordat iemand het merkt.
Dus als het leven zwaar aanvoelt, keer terug naar haar.
Ga bij de bomen zitten.
Raak de grond aan.
Luister naar water.
Laat de wind bewegen door wat je hebt vastgehouden.
De aarde heeft altijd weten te dragen wat mensen niet kunnen.
En misschien werd ze daarom moeder genoemd.
Niet omdat ze eindeloos geeft zonder pijn, maar omdat ze weet hoe ze leven, dood, verdriet, groei en wedergeboorte in hetzelfde heilige lichaam vast te houden.
( bron onbekend)
