12/06/2026
Ada satu perkongsian daripada follower PHM yang merupakan seorang guru.
Bacanya perlahan-lahan. Ini bukan kisah mengungkit. Ini kisah realiti yang ramai guru lalui dalam diam.
Sebelum cuti panjang baru-baru ini, beliau membawa murid menyertai program luar sekolah. Jumlah murid 20 orang, bergerak dengan 4 buah kereta guru. Disebabkan beliau mempunyai MPV, beliau membawa 5 orang murid dalam kenderaan sendiri.
Jarak perjalanan sekitar 220 km pergi balik. Bukan sekali pergi balik sahaja, tetapi dua hari berturut-turut.
Mereka bergerak seawal jam 6 pagi. Murid solat Subuh di sekolah. Selesai program, mereka tiba semula di sekolah hampir jam 11 malam.
Bayangkan.
Seorang guru yang sepatutnya fokus kepada pengurusan murid dan program, akhirnya turut menjadi pemandu jarak jauh. Membawa anak-anak orang lain, dalam kenderaan sendiri, beratus-ratus kilometer, sehingga lewat malam.
Lebih berat, semua ini berlaku selepas seharian menguruskan murid dan program. Letih badan. Letih mental. Jalan gelap. Lampu lori menyilau. Kenderaan berat banyak di laluan. Ada guru perempuan yang turut memandu jauh pada waktu malam.
Ini bukan sekadar soal minyak kereta. Walaupun minyak perlu diisi berkali-kali.
Bukan sekadar soal makan murid. Walaupun akhirnya guru juga yang mengeluarkan duit sendiri apabila anak-anak murid kehabisan wang.
Bukan sekadar soal kereta perlu dicuci selepas digunakan.
Isu paling besar ialah keselamatan.
Guru masih terpaksa menggunakan kenderaan peribadi untuk membawa pelajar ke lokasi yang jauh. Kadang-kadang beratus-ratus kilometer. Kadang-kadang pulang lewat malam. Kadang-kadang tanpa penginapan. Kadang-kadang tanpa tuntutan yang jelas.
Kita selalu memuji guru sebagai insan yang berkorban.
Tetapi sampai bila pengorbanan itu mahu dijadikan sistem?
Guru memang ikhlas. Guru memang sayang anak murid. Guru memang akan cuba pastikan murid tidak tercicir daripada peluang menyertai aktiviti luar.
Tetapi keikhlasan guru tidak sepatutnya menjadi alasan untuk mereka menanggung risiko yang terlalu besar sendirian.
Aktiviti murid itu penting. Pendedahan luar bilik darjah itu penting. Tetapi keselamatan perjalanan, kebajikan murid, kebajikan guru, kos makanan, kos minyak, penginapan dan pengangkutan yang sesuai juga mesti dianggap penting.
Kita perlu lebih empati kepada guru.
Ini bukan rungutan.
Ini suara kecil daripada realiti kerja seorang guru yang jarang kita nampak.
