Inn-wa (အင္းဝ)

Inn-wa (အင္းဝ) အင်းဝ (ရတနာပူရ) Prior to the British occupation, Burma was referred to as AVA (Inn-wa). The capital was named Yadanarpura.



အင်းဝမြို့ဟောင်းသည် အေဒီ ၁၃၆၄ မှ ၁၈၄၀ ထိနှစ်ပေါင်း (၄၀၀) ခန့် (၄) ကြိမ်တိုင်တိုင် မင်းနေပြည်တော် ဖြစ်ခဲ့သော မြို့တော်ဟောင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဗြိတိသျှတို့ တိုက်ခိုက်သိမ်းယူခြင်း မပြုမီက မြန်မာနိုင်ငံကို ပြည်ပက AVA (အင်းဝ) ဟုသာ ခေါ်ဝေါ်သုံးစွဲ ခဲ့ကြသည်။

၁၃၆၄ ခုနှစ် ရှမ်းတို့ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် စစ်ကိုင်းနေပြည်တော် ပျက်စီးသွားသောအခါ သတိုးမင်းဖျား (၁၃၆၄-၆၈) က အင်းဝတွင် မင်းနေပြည်တော် တည်ထောင်

၍ စနေခဲ့သည်။ မြို့တော်ကို "ရတနာပူရ" ဟု အမည် သမုတ်ခဲ့သည်။ ၁၅၂၇ ခုနှစ် ရွှေနန်းကြော့ရှင် (၁၅၀၂-၂၇) အား သိုဟန်ဘွားက လုပ်ကြံခဲ့သည်မှစ၍ အင်းဝကို ရှမ်းမင်းတို့ အုပ်စိုးခဲ့ကြသည်။ ၁၅၅၅ တွင် ဟံသာဝတီ ဆင်ဖြူများရှင် (၁၅၅၁-၈၁)က အင်းဝကို တိုက်ခိုက်အောင်မြင်ပြီး အင်းဝတွင် ဘုရင်ခံခန့်ထား အုပ်ချုပ်စေခဲ့သည်။ ၁၅၉၃ ခုနှစ် အင်းဝဘုရင်ခံ မင်းရဲကျော်စွာစုန် ဟံသာဝတီသို့ စုန်ရာတွင် မြို့အဖြစ်မှ ရပ်စဲခဲ့သည်။ ၁၅၉၉ ခုနှစ်တွင် ဟံသာဝတီ ဆင်ဖြူများရှင်၏ သားတော်တစ်ပါး ဖြစ်သော ညောင်ရမ်းမင်း (၁၅၉၉-၁၆၀၅) က အင်းဝ နေပြည်တော်ကို ပြန်လည်တည်ထောင်ခဲ့သည်။ မြို့တော်ဟောင်းကို အရှေ့၊ အနောက်နှင့် တောင်သို့ တိုးချဲ့ခဲ့သည်။ ရတနာပူရ အမည်ကို ဖျက်၍ ရွှေဝမြို့ကြီးဟု သမုတ်ခဲ့သည်။ ၁၅၇၂ တွင် မွန်တို့က အင်းဝကို တိုက်ခိုက်ချေမှုန်းခဲ့ပြန်သည်။ ကုန်းဘောင်မင်းဆက်မှ တတိယမင်းဖြစ်သော ဆင်ဖြူရှင် မြေဒူးမင်း (၁၇၆၃-၁၇၇၆) က ၁၇၆၅ တွင် ရတနာပူရ (အင်းဝ) မင်းနေပြည်တော် အသစ်ကို တတိယအကြိမ် တည်ခဲ့ပြန်သည်။ ဘိုးတော်ဘုရား (၁၇၈၂-၁၈၁၉) နန်းတက်ပြီး ၁၇၈၃ ခုနှစ်တွင် အမရပူရ နေပြည်တော်သစ်ကို တည်ထောင်ခဲ့ရာ အင်းဝ နေပြည်တော် ပျက်သုံးခဲ့ရပြန်သည်။ ဘိုးတော်ဘုရားကို ဆက်ခံသူ ဘကြီးတော် (၁၈၁၉-၁၈၃၇) က ၁၈၂၁ ခုနှစ်ခန့်တွင် အင်းဝသို့ မင်းနေပြည်တော် ပြန်လည် ရွှေ့ပြောင်းခဲ့သည်။

သာယာဝတီမင်း (၁၈၃၇-၁၈၄၆) က ၁၈၄၀ တွင် မင်းနေပြည်တော်ကို အမရပူရသို့ ရွှေ့ပြောင်းသည်မှစ၍ အင်းဝသည် မင်းနေပြည်တော် အဖြစ်မှ အပြီးတိုင် ရပ်စဲခဲ့သည်။

-----------------------------------------------------------------------------
The ancient city of Inn-wa was the capital of the Burma from 1364 to 1840, four times for 400 years. When Sagaing Nay Pyi Taw was destroyed by the Shan invasion in 1364, Thatoe Min Phya (1364-68) established his capital at Inn-wa. Inn-wa has been ruled by Shan kings since the assassination of the Shwe Nan Kyaw Shin (1502-27) in 1527 by Tho Hanbwa. In 1555, the Hanthawaddy Sin Phyu Myar Shin King (1551-81) conquered Inn-wa and appointed a governor of Inn-wa. In 1593, Min Ye Kyaw Swa, the governor of Inn-wa, moved to Hanthawaddy and then Inn-wa ceased to be a capital. In 1599, Nyaungyan King (1599-1605), a son of the Hanthawaddy Sin Phyu Myar Shin King, re-established Inn-wa Nay Pyi Taw. The old city was expanded to the east, west and south. Yadanarpura was abolished and renamed Shwewa Myo Gyi. In 1572, the Mons attacked and defeated Inn-wa again. The third king of the Konbaung dynasty, Sin Phyu Shin Mye Du (1763-1776), established the new capital of Yadanarpura (Inn-wa) for the third time in 1765. Bo Daw Phayar (1782-1819) ascended the throne and in 1783 the new capital Amarapura was established and Inn-wa Nay Pyi Taw was destroyed. Ba Gyidaw (1819-1837), the successor of Bo Daw Phayar, moved his capital back to Inn-wa around 1821. When King Thayawaddy (1837-1846) moved his capital to Amarapura in 1840, Inn-wa ceased to be the capital forever.

10/02/2020



အမြင့် ၉၀ ပေ (၃၀ မီတာ) ခန့်ရှိသော နန်းမြင့်မျှော်စင်သည် ၁၈၂၂ ခုနှစ်တွင် တည်ဆောက်ခဲ့သော ဘကြီးတော်မင်း၏ နန်းတော်မှ ကြွင်းကျန်ခဲ့သည့် တစ်ခုတည်းသော အင်္ဂ‌တေ လက်ရာ ဖြစ်သည်။ ၁၈၃၈ ခုနှစ်က လှုပ်ခတ်ခဲ့သော ငလျှင်ဒဏ်ကြောင့် အပေါ်ပိုင်း အဆောက်အအုံ ပြိုကျခဲ့ရပြီး၊ ယခုအခါ မူလလက်ရာအတိုင်း ပြန်ပြင်ထားပြီး ဖြစ်ပါသည်။ နန်းမြင့်မျှော်စင်သည် ၁၉ ရာစုအစောပိုင်း မြန်မာ့ ဗိသုကာ အနုပညာ၏နမူနာပုံစံ တစ်ခုအဖြစ် တည်ရှိပါသည်။

=============================


နန္းျမင့္ေမွ်ာ္စင္

အျမင့္ ၉၀ ေပ (၃၀ မီတာ) ခန္႔ရွိေသာ နန္းျမင့္ေမွ်ာ္စင္သည္ ၁၈၂၂ ခုႏွစ္တြင္ တည္ေဆာက္ခဲ့ေသာ ဘႀကီးေတာ္မင္း၏ နန္းေတာ္မွ ႂကြင္းက်န္ခဲ့သည့္ တစ္ခုတည္းေသာ အဂၤေတ လက္ရာ ျဖစ္သည္။ ၁၈၃၈ ခုႏွစ္က လႈပ္ခတ္ခဲ့ေသာ ငလွ်င္ဒဏ္ေၾကာင့္ အေပၚပိုင္း အေဆာက္အအံု ၿပိဳက်ခဲ့ရၿပီး၊ ယခုအခါ မူလလက္ရာအတိုင္း ျပန္ျပင္ထားၿပီး ျဖစ္ပါသည္။ နန္းျမင့္ေမွ်ာ္စင္သည္ ၁၉ ရာစု အေစာပိုင္း ျမန္မာ့ ဗိသုကာ အႏုပညာ၏ နမူနာပံုစံ တစ္ခုအျဖစ္ တည္ရွိပါသည္။

==============================

WATCHTOWER

THE WATCHTOWER WHICH AS ABOUT 90 FEET (30m) HIGH IS A SOLITARY MASONRY BUILDING THAT REMAINS OF BAGYIDAW'S PALACE BUILT IN 1822. OWING TO THE EARTHQUAKE OF 1838, ONLY THE LOWER PART WAS LEFT BUT IT WAS RESTORED AS ITS ORIGINAL STRUCTURE. THE WATCHTOWER IS ONE OF THE EXAMPLES OF MYANMAR ARCHITECTURAL STYLE OF EARLY 19TH CENTURY.

20/07/2018

Model : Zenn Kyi | Christina Kyi
Art Director : Monica
MUH Artist : Lin Linn
Stylist : Lwin Khant Maung
Designer : Kyaw Htet Aung
Photographer : Naing Lin
Location : အင္းဝ

ပံုေတြအမ်ားၾကီးထဲကမွ နည္းနည္းေရြးျပီးတင္ေပးလိုက္ပါတယ္ ... ပံုအစံုၾကည့္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ My Journey Travel & Lifestyle Magazine ကိုအေျပးဝယ္ျပီးသာ ဖတ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ေနာ္ ... ^_^
အၾကိဳက္ဆံုးပံုေလးေတြေျပာသြားၾကအုန္း

09/08/2016

ရတနာပူရ ၿမိဳ႕အင္းဝ
▄▄▄▄▄▄▄▄▄▄▄▄
▲▲▲▲▲▲▲▲▲

ေမာင္သာ(ေရွးေဟာင္းသုေတသန)၊ ဓာတ္ပံု-ေဇယ်ာထြန္း

ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ထင္ရွားေသာ ေရွးေဟာင္းၿမိဳ႕ေတာ္မ်ားအနက္ အင္းဝၿမိဳ႕ေဟာင္းသည္ ႏွစ္ေလးရာနီးပါး သက္တမ္းရွည္ၾကာခဲ့သည့္ မင္းေနျပည္ေတာ္ျဖစ္ေပသည္။ ဧရာ ဝတီျမစ္ႏွင့္ ဒု႒ဝတီျမစ္တို႔ ဆုံရာေနရာတြင္တည္ရွိေသာ အင္းဝသည္ အင္းကိုးအင္း ကိုဖို႔ၿပီး တည္ထားသျဖင့္ အင္းနဝမွ ေရြ႕ေလ်ာကာ အင္းဝဟု ေခၚဆိုေၾကာင္း ျမန္မာ့ စြယ္စုံက်မ္းတြင္ ေရးသားထားသည္။

အင္းကိုးအင္းမွာ ေရၾကာအင္း၊ စနီးအင္း၊ ေညာင္ေစာက္အင္း၊ ဝက္ေခ်းအင္း၊ ဥႏွဲအင္း၊ လင္စံအင္း၊ အင္းမအင္း၊ ေဘးမဲ့အင္းႏွင့္ ဝမ္းဘဲအင္း တို႔ ျဖစ္ၾက သည္။ ငက်ဥ္းအင္း၊ ေက်ာက္ေမာ္အင္း၊ အင္းပူးအင္းႏွင့္ ဥႏၷဲအင္းဟူေသာ အင္းေလးအင္းကို ေျမဖို႔၍ အင္းဝကို တည္ခဲ့သည္ဟုလည္းဆိုၾကသည္။ အင္းဝကို ရတနာပူရ၊ သန္လ်က္ ကြၽန္း၊ သန္လ်က္ခုံစသည္ျဖင့္ လည္း ေခၚေဝၚခဲ့ၾကသည္။ ဒု႒ဝတီ(ျမစ္ငယ္)ျမစ္၏အဝတြင္ တည္ထားသျဖင့္ ေရွးက အင္းဝကို အဝဟု အေရးမ်ားခဲ့ေသာ္လည္း တစ္စီး ရွင္သီဟသူမင္း လက္ထက္မွစ၍ အင္းဝဟု ေခၚတြင္ခဲ့သည္။ ဧရာဝတီ၊ ဒု႒ဝတီႏွင့္ ယင္းျမစ္ႏွစ္စင္းကို ဆက္သြယ္ထားသည့္ ျမစ္သာေခ်ာင္းအၾကား သုံးေျမႇာင့္ကြၽန္း ေပၚတြင္ တည္ထားသည့္ အင္းဝသည္ သန္လ်က္ပုံစံျဖစ္ေနၿပီး ေျမပုံအညႊန္းအရ ေျမာက္လတီၱတြဒ္ ၂၁ ဒီဂရီ ၅၂ မိနစ္ႏွင့္ အေရွ႕ေလာင္ဂ်ီတြဒ္ ၉၆ ဒီဂရီ ၁ မိနစ္တြင္ တည္ရွိသည္။ အင္းဝၿမိဳ႕ေဟာင္းအား တံတားဦးၿမိဳ႕မွ ေျမာက္ဘက္ ႏွစ္မိုင္ေလးဖာလုံ ႏွင့္ မႏၲလးၿမိဳ႕မွ အေနာက္ေတာင္ဘက္ မိုင္၂ဝ အကြာ၊ ပင္လယ္ေရမ်က္ႏွာျပင္ အထက္ ၂၈၅ ေပတြင္ တည္ထားခဲ့သည္။

အင္းဝသည္ ျမန္မာမင္းေနျပည္ေတာ္မ်ားအနက္ ၿမိဳ႕သက္တမ္း အရွည္ဆုံးျဖစ္ၿပီး မင္းဆက္ေလးဆက္ နန္းစိုက္ခဲ့သည့္ ၿမိဳ႕ေတာ္ျဖစ္သည္။ အင္းဝေနျပည္ေတာ္အား စစ္ကိုင္းၿမိဳ႕ကိုတည္ေထာင္ခဲ့သူ အသခၤယာေစာယြန္း၏သမီး စိုးစံကိုယ္ေတာ္ႀကီးႏွင့္ တေကာင္းမင္း႐ိုး သတိုးတို႔မွ ဆင္းသက္လာသည့္ သတိုးမင္းဖ်ားက ျမန္မာသကၠရာဇ္ ၇၂၆ ခုႏွစ္(ခရစ္ႏွစ္ ၁၃၆၄ ခုႏွစ္)တြင္ တည္ေထာင္ခဲ့ကာ ၿမိဳ႕တည္ျမန္မာ သကၠရာဇ္ကို 'ထုတ္ခြန္သာ အင္းဝတည္'ဟု မွတ္သားခဲ့ၾကသည္။

အင္းဝတြင္ ေခတ္ငါးေခတ္အတြင္း မင္း ၃၁ မင္း အုပ္စိုးခဲ့သည္။ ပထမအင္းဝေခတ္ (ခရစ္ႏွစ္ ၁၃၆၄-၁၅၅၄)တြင္ မင္း ၁၇ ပါး၊ ဒုတိယ အင္းဝေခတ္ဟု ဆိုၾကသည့္ ေညာင္ရမ္းေခတ္(ခရစ္ႏွစ္ ၁၅၉၇-၁၇၅၁)တြင္ မင္း ၁ဝ ပါး၊ တတိယအင္းဝေခတ္ (ခရစ္ႏွစ္ ၁၇၆၃-၁၇၈၂)တြင္ မင္းသုံးပါးႏွင့္ စတုတၴအင္းဝေခတ္(ခရစ္ႏွစ္ ၁၈၁၉-၁၈၄၇)တြင္ မင္းတစ္ပါးတို႔ျဖစ္ေၾကာင္း အင္းဝေရွးေဟာင္းသုေတသနျပတိုက္ တြင္ ေရးသားျပသထားသည္။ ထို႔အတူပင္ အင္းဝေခတ္တြင္ ထင္ရွားေသာ စာဆိုေတာ္မ်ား အမ်ားအျပားေပၚထြန္းခဲ့ရာ ပထမအင္းဝေခတ္တြင္ စာဆို ၂၃ ဦး၊ ဒုတိယအင္းဝ ေခတ္တြင္ ၁၂ ဦး၊ တတိယအင္းဝေခတ္တြင္ ကိုးဦးႏွင့္ စတုတၴအင္းဝေခတ္တြင္ ဆရာေတာ္ဦးဗုဒ္ အပါအဝင္ ငါးဦး စုစုေပါင္းစာဆိုေတာ္ ၄၉ ဦး ျဖစ္သည္။

သတိုးမင္းဖ်ားသည္ အင္းဝကိုမတည္ေထာင္မီ ဘေထြးေတာ္ မင္းေပ်ာက္ႏွင့္ ေနာင္ေတာ္ ဥဇနာေျပာင္တို႔ကို လုပ္ၾကံခဲ့ၿပီး ပင္းယတြင္ မင္းျပဳခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ လည္း သတိုးမင္းဖ်ားသည္ မင္းျဖစ္ၿပီးမၾကာမီ ပင္းယသည္ ၿမိဳ႕အေနအထား မေကာင္းသျဖင့္ ရန္သူကိုမလုပ္ၾကံသာဟု ယူဆကာ ၿမိဳ႕ေတာ္ကို အင္းဝသို႔ေျပာင္းေရႊ႕ ရန္ ဆုံးျဖတ္ခဲ့ၿပီး အင္းႀကီးေလးအင္းကို ေျမဖို႔ခဲ့သည္။ ျမန္မာသကၠရာဇ္ ၇၂၆ ခုႏွစ္ တေပါင္းလဆန္း ၆ ရက္ အဂၤါေန႔ (ခရစ္ႏွစ္ ၁၃၆၅ ခုႏွစ္ ဇန္နဝါရီလ ၂၆ ရက္)တြင္ ရတနာပူရ ၿမိဳ႕အင္းဝႏွင့္ နန္းေတာ္ကို စတင္တည္ေဆာက္ခဲ့သည္။

သတိုးမင္းဖ်ားသည္ အင္းဝတြင္ သုံးႏွစ္နန္းစံကာ နတ္ရြာစံခဲ့ၿပီးေနာက္ မင္းႀကီးစြာ ေစာ္ကဲ၊ တရဖ်ား၊ ပထမမင္းေခါင္္၊ သီဟသူ၊ မင္းလွငယ္၊ ကေလးေက်းေတာင္ညိဳ၊ မိုးညႇင္း၊ မင္းရဲေက်ာ္စြာ၊ နရပတိႀကီး၊ မဟာသီဟသူရ၊ ဒုတိယမင္းေခါင္၊ ေရႊနန္း ေက်ာ့ရွင္၊ သိုဟန္ဘြား၊ အုန္းေဘာင္ခုံမိႈင္း၊ မိုးၿဗဲနရပတိ၊ စည္သူေက်ာ္ထင္တို႔သည္ အင္းဝတြင္ ထီးနန္းစိုက္ခဲ့ၾကသည္။ ပထမအင္းဝေခတ္၏ ၁၃ ပါးေျမာက္မင္းျဖစ္သူ နရပတိသည္ ခရစ္ႏွစ္ ၁၅၁ဝ ျပည့္ႏွစ္တြင္ အင္းဝနန္းေတာ္ကို အလြန္လွပစြာ ျပန္လည္တည္ေဆာက္ခဲ့သျဖင့္ ေရႊနန္းေၾကာ့ရွင္ဟု ထင္ရွားခဲ့သည္။ စည္သူေက်ာ္ ထင္နန္းတက္ၿပီး သုံးႏွစ္အၾကာ ၁၅၅၄ ခုႏွစ္တြင္ ဘုရင့္ေနာင္သည္ အင္းဝကို ေအာင္ႏိုင္ခဲ့ကာ စည္သူေက်ာ္ထင္ကို ဖမ္းဆီးေခၚေဆာင္သြားခဲ့ၿပီးေနာက္ ျမန္မာ မင္းေနျပည္ေတာ္သည္ အင္းဝမွ ဟံသာဝတီသို႔ ေျပာင္းေရႊ႕သြားခဲ့သည္။ ေနာင္ ၄၃ ႏွစ္အၾကာ ၁၅၉၇ ခုႏွစ္တြင္ ေညာင္ရမ္းေခတ္ဟုေခၚသည့္ ဒုတိယအင္းဝေခတ္ ျပန္လည္ေပၚ ထြန္းခဲ့ကာ အင္းဝသည္ မင္းေနျပည္ေတာ္ျဖစ္လာခဲ့ေသာ္လည္း ၁၇၅၁ ခုႏွစ္တြင္ အင္းဝဘုရင္ မဟာဓမၼရာဇာဓိပတိသည္ ဟံသာဝတီ သို႔ ေခၚေဆာင္ျခင္းခံခဲ့ ရၿပီးေနာက္ အင္းဝမင္းဆက္ ျပတ္ခဲ့ရျပန္သည္။ ကုန္းေဘာင္မင္းဆက္ တတိယ ေျမာက္ဘုရင္ျဖစ္သူ ဆင္ျဖဴရွင္ေျမဒူး မင္းသည္ ၁၇၆၅ ခုႏွစ္တြင္ အင္းဝသို႔ ေျပာင္း ေရႊ႕နန္းစံခဲ့ရာ ၁၇၆၅ ခုႏွစ္မွ ၁၇၈၃ ခုႏွစ္အထိ ကာလကို တတိယအင္းဝေခတ္ဟု ဆိုၾကသည္။ ဗဒံုမင္းလက္ထက္ ၁၇၈၃ ခုႏွစ္မွ ၁၈၂၃ ခုႏွစ္အတြင္း ေနျပည္ေတာ္ သည္ အမရပူရျဖစ္ခဲ့ၿပီး ဘႀကီးေတာ္လက္ထက္တြင္ အင္းဝသို႔ ျပန္လည္နန္းစိုက္ ခဲ့သျဖင့္ ၁၈၂၃ ခုႏွစ္မွ ၁၈၃၇ ခုႏွစ္အထိ မင္းေနျပည္ေတာ္ ျပန္ျဖစ္ လာခဲ့သည္။

ျမန္မာ့သမိုင္းတြင္ မင္းေနျပည္ေတာ္ ေလးႀကိမ္ျဖစ္ခဲ့သည့္ အင္းဝသည္ ေျမနိမ့္ ပိုင္းတြင္တည္ထားသျဖင့္ ျမစ္ေရလွ်ံတက္ခ်ိန္မ်ားတြင္ ၿမိဳ႕တြင္းသို႔ ေရမ်ားဝင္ေရာက္ ေလ့ရွိခဲ့သည္။ ေရမ်ားလွ်ံတက္ေလ့ရွိသည့္တိုင္ အင္းဝကို မင္းေနျပည္ေတာ္အျဖစ္ ေလးႀကိမ္တိုင္ တည္ေထာင္ ခဲ့ျခင္းသည္ ျမစ္သုံးတန္ ဝိုင္းပတ္ေနသျဖင့္ ရန္သူ အႏၲရာယ္မွ ကင္းေဝးႏိုင္သည္ဟု ျမန္မာမင္းမ်ားက ယူဆခဲ့ၾကဟန္ရွိေပသည္။ ထို႔ အျပင္ အင္းဝသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံအထက္ပိုင္းႏွင့္ ေအာက္ပိုင္းကို ဧရာဝတီျမစ္ေၾကာင္း ျဖင့္ ဆက္သြယ္ႏိုင္သည့္ အခ်က္အခ်ာေနရာ တစ္ခု ျဖစ္ခဲ့သကဲ့သို႔ အေရွ႕ဘက္ တ႐ုတ္ျပည္၊ ယူနန္ႏွင့္ အေနာက္ဘက္ အိႏၵိယတို႔မွလာသည့္ လမ္းေၾကာင္းမ်ား ဆုံရာအရပ္လည္း ျဖစ္ခဲ့သည္။

အင္းဝၿမိဳ႕ေဟာင္းကို ထုထည္ႀကီးမားသည့္ ၿမိဳ႕ရိုးႏွစ္ထပ္ တည္ေဆာက္ထားရာ အတြင္းၿမိဳ႕ရိုးသည္ အျပင္ၿမိဳ႕႐ိုးထက္ ပိုမိုခိုင္ခန္႔ႀကီးမားသည္။ အျပင္ၿမိဳ႕ရိုးသည္ ေလးမိုင္အဝန္းရွိ၍ အတြင္းၿမိဳ႕ရိုးသည္ အဝန္းတစ္မိုင္ရွိသည္။ အင္းဝကို မူလတည္ ေထာင္စဥ္က ၿမိဳ႕ရိုးတစ္ခုသာရွိခဲ့ေသာ္လည္း ဆင္ျဖဴရွင္ေျမဒူးမင္းသည္ အင္းဝကို ၁၇၆၅ ခုႏွစ္တြင္ တည္ေထာင္ခဲ့ခ်ိန္တြင္ ၿမိဳ႕ေဟာင္းကိုတိုးခ်ဲ႕၍ ၿမိဳ႕႐ိုးတစ္ခု ထပ္မံ တည္ေဆာက္ခဲ့သျဖင့္ ၿမိဳ႕႐ိုးႏွစ္ထပ္ ျဖစ္လာခဲ့သည္။ ဆင္ျဖဴရွင္ေျမဒူး မင္းတည္ခဲ့သည့္ အင္းဝသည္ တာဝန္း ၂၇၅ဝ ရွိခဲ့သည္။

အင္းဝကို စတင္တည္ေထာင္ခဲ့စဥ္က ၿမိဳ႕တံခါးကိုးခုရွိခဲ့ၿပီး တံခါးအသစ္ ၁၄ ခုကို အေရွ႕ဘက္တြင္ ဇင္းမယ္၊ မုတၱမ၊ မိုးေကာင္း၊ စိတၱကုဋ္ဟူ၍ တံခါးေလးေပါက္၊ အေနာက္ဘက္တြင္ ဂႏၶလရာဇ္၊ က်ဳိင္းရဲ၊ စႏၵပူရီ၊ က်ဳိင္းရုန္းဟူ၍ တံခါးေလးေပါက္၊ ၿမိဳ႕ေတာင္ဘက္တြင္ ကိုင္းမား၊ ဟံသာဝတီ၊ မ်ဥ္းတဲ၊ ကုန္းေဘာင္ဟူ၍ တံခါးေလး ေပါက္ႏွင့္ ေျမာက္ဘက္ ဧရာဝတီျမစ္ကမ္းတြင္ တနသၤာရီႏွင့္ ယိုးဒယား တံခါးႏွစ္ ေပါက္ ေဖာက္ လုပ္ခဲ့သည္။ မူလ အင္းဝၿမိဳ႕ေဟာင္းတြင္ ကေလး၊ စံရာ၊ ဝင္းမနား၊ ေက်ာ္ဘုံ၊ သာစည္၊ ဦးတည္၊ ေအာင္ထြန္း၊ မာန္ေအာင္၊ ေခါင္းေဆးဟူ၍ တံခါးကိုး ေပါက္ႏွင့္ေပါင္းလွ်င္ စုစုေပါင္း တံခါး ၂၃ ေပါက္ ရွိလာခဲ့သည္။ ဧရာဝတီျမစ္ဘက္ရွိ ေခါင္းေဆးတံခါးေပါက္သည္ ျမန္မာဘုရင္မ်ား ဧရာဝတီျမစ္တြင္ ေခါင္းေဆးမဂၤလာ ျပဳလွ်င္ ၿမိဳ႕တြင္းမွထြက္သည့္ တံခါးေပါက္ဟု ဆိုၾကသည္။

မူလတည္ခဲ့သည့္ အတြင္းၿမိဳ႕ရိုးသည္ ေျဖာင့္တန္းေသာ္လည္း ေနာက္မွ တည္သည့္ အျပင္ၿမိဳ႕ရိုးတြင္ အခ်ဳိးအေကြ႕မ်ား ရွိခဲ့သည္။ ဆင္ျဖဴရွင္ ေျမဒူးမင္းတည္ခဲ့သည့္ အင္းဝအျပင္ၿမိဳ႕ရိုးသည္ အေရွ႕ဘက္တြင္ ေမာ္ယြန္းဟုေခၚသည့္ အခ်ဳိးအေကြ႕ငါးခု၊ အေနာက္ဘက္တြင္ ၁၁ ခု၊ ေတာင္ဘက္တြင္ ကိုးခု၊ ေျမာက္ဘက္တြင္ ငါးခု၊ စုစုေပါင္း ေမာ္ယြန္းခ်ဳိး ၃ဝ ရွိခဲ့သည္။ ေျမဒူးမင္း၏သားေတာ္ စဥ့္ကူးမင္းလက္ထက္တြင္ ေျမာက္ဘက္ၿမိဳ႕႐ိုး ေမာ္ယြန္းႏွစ္ခ်ဳိး ေလွ်ာ့ခဲ့သျဖင့္ ယခုအခ်ိန္အထိ ၂၈ ခ်ဳိးကိုသာ ျမင္ႏိုင္ေပသည္။ အင္းဝၿမိဳ႕ေဟာင္း၏ အလယ္တြင္ နန္းေတာ္ရာရွိခဲ့ေသာ္လည္း နန္း ေတာ္အေဆာက္အအုံအၾကြင္း အက်န္မ်ား မက်န္ရွိေတာ့ပါေခ်။ သို႔ေသာ္ ျမန္မာ ဘုရင္မ်ား၏ နန္းေတာ္ရာမ်ားတြင္ ေတြ႕ရေလ့ရွိသည့္ နန္းျမင့္ေမွ်ာ္စင္ေဟာင္းႀကီးကို ယေန႔တိုင္ ေတြ႕ျမင္ႏိုင္ၾကေပသည္။ ေပ ၉ဝ ျမင့္သည့္ အင္းဝနန္းျမင့္ေမွ်ာ္စင္ ကို ဘႀကီးေတာ္မင္းက ၁၈၂၂ ခုႏွစ္တြင္ ေဆာက္လုပ္ခဲ့ၿပီး ၁၈၃၈ ခုႏွစ္တြင္ လႈပ္ခတ္ခဲ့ ေသာငလ်င္ေၾကာင့္ အေပၚပိုင္းအေဆာက္အအုံ ၿပိဳက်ခဲ့ကာ ေျမာက္ဘက္သို႔ အနည္းငယ္ေစာင္းသြားခဲ့သည္။ ယခုအခါတြင္ ေမွ်ာ္စင္ကို မူလလက္ရာအတိုင္း ျပန္လည္ျပဳျပင္ထားသျဖင့္ အင္းဝနန္းျမင့္ေမွ်ာ္စင္သည္ ၁၉ ရာစုအေစာပိုင္း ျမန္မာ့ဗိသုကာလက္ရာ ပုံစံတစ္ခုအျဖစ္ တည္ရွိေနသည္။ ေမွ်ာ္စင္ေပၚသို႕တက္ သည့္ ေလးေထာင့္ ပတ္လမ္းကို ျပန္လည္တည္ေဆာက္ထားေသာ္လည္း ေမွ်ာ္စင္ၾကံ့ခိုင္မႈ အတြက္ ေမွ်ာ္စင္ေပၚသို႔တက္ေရာက္ခြင့္ကို တားျမစ္ထားသည္။ နန္းျမင့္ေမွ်ာ္စင္ အနီးတြင္ ေမွ်ာ္စင္တည္ေဆာက္ခဲ့သည့္ မူလအုတ္တိုင္ႀကီး မ်ားကို ျမင္ေတြ႕ၾကရ သည္။ ေမွ်ာ္စင္၏အေနာက္ဘက္တြင္ ေရကန္ေဟာင္း တစ္ခုရွိၿပီး ေဒသခံမ်ားက ယင္းကန္ကို စၾကာမင္းကေလး ေရကစားခဲ့သည့္ ကန္ဟု အစဥ္အဆက္ယူဆထားၾက သည္။

အင္းဝၿမိဳ႕ေဟာင္းကို တည္ခဲ့စဥ္က အတြင္းအျပင္ က်ဳံးႏွစ္ထပ္ရွိခဲ့ရာ ေျမာက္ ဘက္တြင္ ဧရာဝတီျမစ္ႀကီးကို သဘာဝက်ဳံးအျဖစ္ ထားရွိခဲ့သည္။ ၂ဝ၁၂-၂ဝ၁၃ ခုႏွစ္တြင္ ယဥ္ေက်းမႈဝန္ႀကီးဌာန ေရွးေဟာင္းသုေတသနႏွင့္ အမ်ဳိးသားျပတိုက္ ဦးစီးဌာနက တိုင္းထြာမွတ္တမ္းတင္ခဲ့ေသာစာရင္းမ်ားအရ အင္းဝၿမိဳ႕ေဟာင္းတြင္ ေရွးေဟာင္းအေဆာက္အအံု ဘုရား၊ ေစတီ၊ ပုထိုး ၃ဝဝ ရွိသည္။ ယင္းတို႔အနက္ သစ္တပ္္ၿမိဳ႕႐ိုး၊ ေက်ာ္ဘုံတံခါး၊ မဟာေဇယ်ပထ တံတား၊ နန္းျမင့္ေမွ်ာ္စင္၊ ဆင္က်ဳံး ခံတပ္၊ မယ္ႏု အုတ္ေက်ာင္းဟုထင္ရွား သည့္ ေအာင္ေျမဘုံစံအုတ္ေက်ာင္း၊ ဗားကရာ သစ္သားေက်ာင္း တိုက္ႏွင့္ ေလးထပ္ႀကီးဘုရား၊ ေလာကသရဖူေစတီေတာ္တို႔သည္ အထူး ထင္ရွားၿပီး ျပည္တြင္းျပည္ပခရီးသည္မ်ား၊ သုေတသီမ်ား အလြန္စိတ္ဝင္စား သည့္ သမိုင္းဝင္ေနရာမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။

အင္းဝသည္ ခရစ္ႏွစ္ ၁၃၆၄ ခုႏွစ္မွ ၁၇၅၁ ခုႏွစ္အထိ ႏွစ္ ၄ဝဝ နီးပါး သက္တမ္း ရွည္ၾကာခဲ့သျဖင့္ အင္းဝၿမိဳ႕ေဟာင္းတြင္ ေခတ္အဆက္ဆက္ တည္ေဆာက္ခဲ့သည့္ သာသနိကအေဆာက္အအုံမ်ားကို ျမင္ေတြ႕ႏိုင္သည္။ အင္းဝၿမိဳ႕ေဟာင္းအတြင္း နံရံေဆးေရးပန္းခ်ီမ်ားရွိေသာ ဘုရားငါးဆူ ၊ ေရွးေဟာင္းေက်ာက္စာမ်ားရွိေသာ ဘုရားခုနစ္ဆူႏွင့္ ေၾကးေခါင္းေလာင္း စာမ်ားရွိေသာ ဘုရားသုံးဆူရွိခဲ့ေၾကာင္း သိရွိရသည္။

အင္းဝၿမိ္ဳ႕ေဟာင္းတြင္ ေရွးေဟာင္းသမိုင္းဝင္ အေဆာက္အအုံမ်ားႏွင့္ သာသနိ က အေဆာက္အအံုမ်ားကို ေနရာအႏွံ႔ ေတြ႕ရွိႏိုင္ၾကသည့္အနက္ မယ္ႏုအုတ္ေက်ာင္း သည္ လြန္စြာခမ္းနားႀကီးက်ယ္ေသာ ဘုန္းေတာ္ ႀကီးေက်ာင္းႀကီးတစ္ခု ျဖစ္သည္။ စတုတၴအင္းဝၿမိဳ႕ေတာ္ကို ထူေထာင္ခဲ့ေသာ ဘႀကီးေတာ္ႏွင့္ မိဖုရားေခါင္ႀကီး နန္းမေတာ္မယ္ႏုတို႔ ေဆာက္လုပ္ခဲ့ သည့္ ေအာင္ေျမဘုံစံအုတ္ေက်ာင္းသည္ အင္းဝၿမိဳ႕ေဟာင္း စည္တိုပုံၿမိဳ႕ရိုး၏ အေရွ႕ေျမာက္၊ ထီးလိႈင္ဘုရား၏ေျမာက္ဘက္တြင္ တည္ရွိသည္။

အလ်ား ၁၉၂ ေပ၊ အနံ ၁၁၂ ေပ၊ အျမင့္ ၉၄ ေပရွိသည့္ မယ္ႏုအုတ္ေက်ာင္းႀကီးကို ေျခာက္ႏွစ္ၾကာ အခ်ိန္ယူတည္ေဆာက္ခဲ့ရၿပီး ကုန္းေဘာင္ေခတ္ျမန္မာ့ဗိသုကာလက္ရာႏွင့္ ပန္းပုအေျပာက္အမြမ္း မ်ားကို ျမင္ေတြ႕ႏိုင္သည္။ အုတ္အဂၤေတလက္ရာ မ်ားျဖင့္ အႏုစိတ္ျခယ္မႈန္း ထားသည့္ အုတ္ေက်ာင္းေတာ္ႀကီး တည္ေဆာက္မႈ အတြက္ ထိုေခတ္ကာလေငြ က်ပ္ သုံးသိန္းေက်ာ္ ကုန္က်ခဲ့သည္။ အုတ္ေက်ာင္းႀကီး၏ ေက်ာင္းဦးျပာသာဒ္ေဆာင္ႏွင့္ အေဆာင္မႀကီးကို ကိုးေပခြာ၍ တည္ေဆာက္ထားကာ ျပာသာဒ္ေဆာင္ကိုမ်က္ႏွာေလးဖက္ ဖြင့္ထားသည္။ အေဆာင္မႀကီးကို ရဟန္းေတာ္ မ်ား သီတင္းသုံးႏိုင္ရန္ စႀကၤ ံပတ္လမ္းမ်ားပတ္လ်က္ အခန္းမ်ားဖြဲ႕စည္းထားသည္။ အုတ္ေပါင္းကူးဝင္ေပါက္မ်ားတြင္ သစ္သားတံခါးမ်ားကို ပတၱာမ်ားမသုံးဘဲ သံေခ်ာင္းအူတိုင္ကို တံခါးရြက္တြင္တြဲထားသည့္ သံကြင္းမ်ားတြင္စြပ္၍ သပ္ရပ္ခိုင္ခံ့ စြာ တပ္ဆင္ထားသည္။

အုတ္ေက်ာင္းႀကီးကို ျမန္မာသကၠရာဇ္ ၁၁၈၄ ခုႏွစ္ နတ္ေတာ္လျပည့္ေက်ာ္ ၅ ရက္ (ခရစ္ႏွစ္ ၁၈၂၂ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလ ၃ ရက္)အဂၤါေန႔တြင္ စတင္တည္ေဆာက္ခဲ့ၿပီး ျမန္မာသကၠရာဇ္ ၁၁၈၉ ခုႏွစ္ တပို႔တြဲလဆန္း ၁၃ ရက္(ခရစ္ႏွစ္ ၁၈၂၈ ခုႏွစ္ ဇန္နဝါရီလ ၂၉ ရက္)အဂၤါေန႔ တြင္ ေက်ာင္းဦးျပာသာဒ္ ပါ အုတ္ေက်ာင္းႀကီးကို ေအာင္ေျမဘုံစံဟု ကမၺည္းတင္၍ ဦးပိုဟု ထင္ရွားသည့္ ပုညာဘိသီရိသဒၶမၼဓဇ မဟာ ဓမၼရာဇာဓိရာဇာဂု႐ု ဘြဲ႕တံဆိပ္ေတာ္ရ ေညာင္ကန္ဆရာေတာ္ အား ေရစက္သြန္းခ် လွဴဒါန္းခဲ့သည္။ ထိုေန႔မွာပင္ ပရိကၡရာရွစ္ပါးႏွင့္ အဝတ္အစား၊ အသုံးအေဆာင္ မ်ားစြာ လွဴဒါန္းစြန္႔ႀကဲၿပီး ပြဲသဘင္ႀကီးစြာ က်င္းပကာ အက်ဥ္းသား ၆၈ ေယာက္ကို အက်ဥ္းမွ လႊတ္ေပးခဲ့သည္။

ဆရာေတာ္ဦးပိုသည္ ၁၈၃ဝ ျပည့္ႏွစ္ ဧၿပီလတြင္ ပ်ံလြန္ေတာ္မူၿပီးေနာက္ မင္းႏွင့္ မိဖုရားသည္ ေအာင္ေျမဘုံစံေက်ာင္းႀကီးကို ေညာင္ကန္ဦးဗုဓ္အား လွဴဒါန္းခဲ့သည္။ ဒုတိယအုတ္ေက်ာင္းဆရာေတာ္ဟု ထင္ရွားလာခဲ့သည့္ ဦးဗုဓ္၏ ဘြဲ႕အမည္သည္ အရွင္ဇမၺဴ႕ဓဇ ျဖစ္သည္။ ဆရာေတာ္ဦးဗုဓ္သည္ စကား၌လည္းေကာင္း၊ တရား၌ လည္းေကာင္း အေျပာအေဟာနည္းပါးၿပီး စာေပပရိယတၱိကို မျပတ္မလပ္ ၾကည့္႐ႈ ျခင္း၊ ပို႔ခ်ျခင္း၊ က်မ္းျပဳျခင္းျဖင့္သာ အခ်ိန္ကုန္လြန္ေလ့ရွိခဲ့ကာ သက္ေတာ္ ၅၅ ႏွစ္ အရြယ္ ခရစ္ႏွစ္ ၁၈၄၂ ခုႏွစ္ ေမလတြင္ ပ်ံလြန္ေတာ္မူခဲ့သည္။ ဆရာေတာ္ဦးဗုဓ္သည္ ရဟန္းဝါ ၃၅ ဝါအတြင္း ပါဠိျမန္မာက်မ္းေပါင္း ၅၄ က်မ္း ေရးသားစီရင္ခဲ့သျဖင့္ သာသနာေတာ္ႏွင့္ ေလာကအား အလြန္ေက်းဇူးမ်ားေသာ ပုဂၢိဳလ္ထူးျဖစ္သည္ဟု ျမန္မာ့စြယ္စုံက်မ္းတြင္ ေဖာ္ျပထားသည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံ ဗုဒၶသာသနာဝင္၌ ဗုဓ္အစ(ဗုဒၶဘုရားရွင္)၊ ဗုဓ္အလယ္ (ရွင္မဟာ ဗုဒၶေဃာသ)ႏွင့္ ဗုဓ္အဆုံး(ဦးဗုဓ္)ဟု ဆိုခဲ့ၾကသည္။ ဆရာေတာ္ဦးဗုဓ္သည္ မယ္ႏု အုတ္ေက်ာင္းတြင္ သီတင္းသုံးခဲ့စဥ္ က်မ္းေပါင္း ၄ဝ ျပဳစုခဲ့သည္။ ဆရာေတာ္ဦးဗုဓ္က နန္းမေတာ္မယ္ႏုအား သူမ၏ေနာက္ဆုံးအခ်ိန္တြင္ သူမလွဴဒါန္းခဲ့သည့္ ေက်ာင္း ႀကီးေပၚ၌ ေျပာၾကားဆုံးမခဲ့သည့္ စကားတစ္ခြန္းသည္ ျမန္မာ့သမိုင္းတြင္ အလြန္ ထင္ရွားခဲ့သည္။

ဘႀကီးေတာ္၏ မိဖုရားေခါင္ႀကီး နန္းမေတာ္မယ္ႏုအား ဘုရင့္နန္းကို ပုန္ကန္ရန္ ၾကံစည္မႈျဖင့္ သာယာဝတီမင္းက ေရခ်စီရင္ရန္ အမိန္႔ခ်ခဲ့သည္။ မယ္ႏုအားစီရင္မည့္ ျမန္မာသကၠရာဇ္ ၁၂ဝ၂ ခုႏွစ္ ကဆုန္လဆန္း ၁၂ ရက္ (ခရစ္ႏွစ္ ၁၈၄ဝ ျပည့္ႏွစ္ ေမလ ၁၂ ရက္) အဂၤါေန႔တြင္ နန္းမေတာ္ မယ္ႏုသည္ ၿမိဳ႕ဝန္ႏွင့္ပါးကြက္သားမ်ားထံ သူမေသမီ ဆရာေတာ္ဦးဗုဓ္ အား ေနာက္ဆုံးဖူးေျမာ္ခြင့္ေပးရန္ ေတာင္းခံခဲ့သည္။ အုတ္ေက်ာင္းသို႔ နန္းမေတာ္မယ္ႏု ေရာက္ရွိလာခ်ိန္တြင္ ဆရာေတာ္ဦးဗုဓ္သည္ စာၾကည့္ေန ခိုက္ျဖစ္သည္။ မယ္ႏုက ဆရာေတာ္ကိုဦးခ်ကာ 'သူ၏ အာဏာစက္ျဖင့္ အဆုံးစီရင္ျခင္းခံရပါေတာ့မည္၊ ဤေန႔ကား ဆရာေတာ္ဘုရားကို ေနာက္ဆုံး ဖူးေျမာ္ ကန္ေတာ့ျခင္းျဖစ္ ပါေၾကာင္း' ေလွ်ာက္တင္ခဲ့သည္။

ဆရာေတာ္က စာၾကည့္ေနရာမွ နန္းမေတာ္မယ္ႏုရွိရာသို႔ မ်က္ႏွာမူလိုက္ၿပီး 'မိႏု၊ သူ႔ေၾကြးရွိလွ်င္ ဆပ္ရလိမ့္မည္'ဟု အမိန္႔ရွိၿပီးသည္ႏွင့္ ေက်ာင္းအမ မယ္ႏု သည္ ဆရာေတာ္ဦးဗုဓ္ကို ရွိခိုးဦးခ်ကာ ေက်ာင္းေပၚမွဆင္းခဲ့ၿပီး ပါးကြက္သားမ်ားေခၚေဆာင္ရာေနာက္သို႔ ရဲရဲႀကီး လိုက္ပါသြားခဲ့ေတာ့ သည္ဟု စာေရးဆရာညိဳျမက ကုန္းေဘာင္ရွာပုံေတာ္ဝယ္ သံေဝဂရ ဖြယ္ ေရးသားခဲ့သည္။

မယ္ႏုအုတ္ေက်ာင္းသည္ ၁၈၃၈ ခုႏွစ္တြင္ ငလ်င္ဒဏ္ေၾကာင့္ ပ်က္စီးခဲ့ေသာ္ လည္း နန္းမေတာ္မယ္ႏု၏ သမီးျဖစ္သူ ဆင္ျဖဴမရွင္က ျပဳျပင္ခဲ့သည္။ ဆင္ျဖဴမရွင္ သည္ မင္းတုန္းမင္း၏ မိဖုရားတစ္ပါးျဖစ္သကဲ့သို႔ စုဖုရားလတ္၏ မိခင္လည္း ျဖစ္ သည္။မယ္ႏုအုတ္ေက်ာင္း သည္ ေဇတဝန္ႏွင့္ျပာ သာဒ္ေဆာင္ပါဝင္သည့္ ဘုန္းေတာ္ ႀကီးေက်ာင္းအသြင္ တည္ေဆာက္ထားၿပီး လက္ရာေျမာက္ေသာ ကုန္းေဘာင္ ေခတ္ေႏွာင္း ျမန္မာ့ဗိသုကာလက္ရာ၊ ပန္းရံႏွင့္ပန္းတေမာ့လက္ရာမ်ားေၾကာင့္ အင္းဝ၏ အထင္ရွား ဆုံး ေရွးေဟာင္း အေမြအႏွစ္တစ္ရပ္ ျဖစ္လာခဲ့ေပသည္။

အင္းဝသည္ ျပည္တြင္းျပည္ပခရီးသြားမ်ားအၾကား အလြန္ထင္ရွား သည့္ ေရွး ေဟာင္းၿမိဳ႕ျဖစ္သည္ႏွင့္အညီ ျမန္မာလူမ်ဳိးမ်ား၏ ဂုဏ္ယူဖြယ္အေမြအႏွစ္တစ္ရပ္ အျဖစ္ ကာလရွည္ၾကာစြာ ရပ္တည္ေနႏိုင္ရန္ ယဥ္ေက်းမႈအေမြအႏွစ္မ်ားကို ခ်စ္ ျမတ္ႏိုးတန္ဖိုးထားေသာစိတ္ မ်ားျဖင့္ ျပည္သူ အားလုံးက ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ၾက ရမည္သာ ျဖစ္ ပါေပသည္။

ကိုးကား

ျမန္မာ့စြယ္စုံက်မ္း အတြဲ (၁၅)
Historical Sites in Myanmar(U Aung Thaw)

အင္းဝၿမိဳ႕ေဟာင္းသည္ ေအဒီ ၁၃၆၄ မွ ၁၈၄၀ ထိႏွစ္ေပါင္း (၄၀၀) ခန္႔ (၄) ႀကိမ္တိုင္တိုင္ မင္းေနျပည္ေတာ္ ျဖစ္ခဲ့ေသာ ၿမိဳ႕ေတာ္ေဟာ...
16/06/2015

အင္းဝၿမိဳ႕ေဟာင္းသည္ ေအဒီ ၁၃၆၄ မွ ၁၈၄၀ ထိႏွစ္ေပါင္း (၄၀၀) ခန္႔ (၄) ႀကိမ္တိုင္တိုင္ မင္းေနျပည္ေတာ္ ျဖစ္ခဲ့ေသာ ၿမိဳ႕ေတာ္ေဟာင္းတစ္ခု ျဖစ္သည္။ ၿဗိတိသွ်တို႔ တုိက္ခိုက္သိမ္းယူျခင္း မျပဳမီက ျမန္မာႏိုင္ငံကို ျပည္ပက AVA (အင္းဝ) ဟုသာ ေခၚေဝၚသံုးစြဲ ခဲ့ၾကသည္။

၁၃၆၄ ခုႏွစ္ ရွမ္းတို႔ တိုက္ခိုက္မႈေၾကာင့္ စစ္ကိုင္းေနျပည္ေတာ္ ပ်က္စီးသြားေသာအခါ သတိုးမင္းဖ်ား (၁၃၆၄-၆၈) က အင္းဝတြင္ မင္းေနျပည္ေတာ္ တည္ေထာင္၍ စေနခဲ့သည္။ ၿမိဳ႕ေတာ္ကို "ရတနာပူရ" ဟု အမည္ သမုတ္ခဲ့သည္။ ၁၅၂၇ ခုႏွစ္ ေရႊနန္းေၾကာ့ရွင္ (၁၅၀၂-၂၇) အား သိုဟန္ဘြားက လုပ္ၾကံခဲ့သည္မွစ၍ အင္းဝကို ရွမ္းမင္းတို႔ အုပ္စိုးခဲ့ၾကသည္။ ၁၅၅၅ တြင္ ဟံသာဝတီ ဆင္ျဖဴမ်ားရွင္ (၁၅၅၁-၈၁)က အင္းဝကို တုိက္ခိုက္ေအာင္ျမင္ၿပီး အင္းဝတြင္ ဘုရင္ခံခန္႔ထား အုပ္ခ်ဳပ္ေစခဲ့သည္။ ၁၅၉၃ ခုႏွစ္ အင္းဝဘုရင္ခံ မင္းရဲေက်ာ္စြာစုန္ ဟံသာဝတီသို႔ စုန္ရာတြင္ ၿမိဳ႕အျဖစ္မွ ရပ္စဲခဲ့သည္။ ၁၅၉၉ ခုႏွစ္တြင္ ဟံသာဝတီ ဆင္ျဖဴမ်ားရွင္၏ သားေတာ္တစ္ပါး ျဖစ္ေသာ ေညာင္ရမ္းမင္း (၁၅၉၉-၁၆၀၅) က အင္းဝ ေနျပည္ေတာ္ကို ျပန္လည္တည္ေထာင္ခဲ့သည္။ ၿမိဳ႕ေတာ္ေဟာင္းကို အေရွ႕၊ အေနာက္ႏွင့္ ေတာင္သုိ႔ တိုးခ်ဲ႕ခဲ့သည္။ ရတနာပူရ အမည္ကို ဖ်က္၍ ေရႊဝၿမိဳ႕ႀကီးဟု သမုတ္ခဲ့သည္။ ၁၅၇၂ တြင္ မြန္တို႔က အင္းဝကို တိုက္ခိုက္ေခ်မႈန္းခဲ့ျပန္သည္။ ကုန္းေဘာင္မင္းဆက္မွ တတိယမင္းျဖစ္ေသာ ဆင္ျဖဴရွင္ ေျမဒူးမင္း (၁၇၆၃-၁၇၇၆) က ၁၇၆၅ တြင္ ရတနာပူရ (အင္းဝ) မင္းေနျပည္ေတာ္ အသစ္ကို တတိယအႀကိမ္ တည္ခဲ့ျပန္သည္။ ဘုိးေတာ္ဘုရား (၁၇၈၂-၁၈၁၉) နန္းတက္ၿပီး ၁၇၈၃ ခုႏွစ္တြင္ အမရပူရ ေနျပည္ေတာ္သစ္ကို တည္ေထာင္ခဲ့ရာ အင္းဝ ေနျပည္ေတာ္ ပ်က္သံုးခဲ့ရျပန္သည္။ ဘိုးေတာ္ဘုရားကို ဆက္ခံသူ ဘႀကီးေတာ္ (၁၈၁၉-၁၈၃၇) က ၁၈၂၁ ခုႏွစ္ခန္႔တြင္ အင္းဝသို႔ မင္းေနျပည္ေတာ္ ျပန္လည္ ေရႊ႕ေျပာင္းခဲ့သည္။

သာယာဝတီမင္း (၁၈၃၇-၁၈၄၆) က ၁၈၄၀ တြင္ မင္းေနျပည္ေတာ္ကို အမရပူရသို႔ ေရႊ႕ေျပာင္းသည္မွစ၍ အင္းဝသည္ မင္းေနျပည္ေတာ္ အျဖစ္မွ အၿပီးတိုင္ ရပ္စဲခဲ့သည္။

>>>>>>>>>>>>>>>>

19/07/2013

မဟာေအာင္ေျမဘံုစံ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီး (မယ္ႏုအုတ္ေက်ာင္း)

မယ္ႏုအုတ္ေက်ာင္းဟု ထင္ရွားေသာ မဟာေအာင္ေျမဘံုစံ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးကို ၁၈၂၂ ခုႏွစ္တြင္ ဘႀကီးေတာ္မင္း၏ မိဖုရားေခါင္ႀကီးျဖစ္ေသာ နန္းမေတာ္ မယ္ႏုက တည္ေဆာက္ခဲ့ကာ ေညာင္ကန္ဆရာေတာ္ ဦးပိုအား တင္လွဴပူေဇာ္ခဲ့ပါသည္။ ဆရာေတာ္ ဦးပို ပ်ံလြန္ေတာ္မူၿပီးေနာက္ ဆရာေတာ္ ဦးဗုဓ္အား ဆက္လက္လွဴဒါန္းခဲ့ပါသည္။ ၁၈၃၈ ခုႏွစ္တြင္ ျပင္းထန္ေသာ ငလ်င္ဒဏ္ေၾကာင့္ ပ်က္စီးခဲ့ေသာ္လည္း နန္းမေတာ္ မယ္ႏု၏ သမီးျဖစ္ၿပီး မင္းတုန္းမင္း၏ မိဖုရားတစ္ပါး ျဖစ္ေသာ ဆင္ျဖဴမရွင္ မိဖုရားက ျပန္လည္ ျပင္ဆင္ခဲ့ပါသည္။ မဟာေအာင္ေျမဘံုစံ ေက်ာင္း (မယ္ႏုအုတ္ေက်ာင္း) သည္ ေဇတဝန္ေဆာင္ ႏွင့္ ျပသာဒ္ေဆာင္ ပါဝင္ေသာ သစ္သား ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းႏွင့္ သ႑ာန္တူ ေဆာက္ထားၿပီး လက္ရာေျမာက္ေသာ ကုန္းေဘာင္ေခတ္ေႏွာင္း ျမန္မာ့ဗိသုကာ ၊ ပန္းရံႏွင့္ ပန္းတေမာ့ အႏုလက္ရာမ်ားေၾကာင့္ ထင္ရွားပါသည္။

=================================================

MAHAR AUNG MYE BON SAN MONASTERY

The Maha Aung Mye Bonzan, well known as Me Nu Oak-Kyaung (Brick Monastery), was built in 1822 by Nanmadaw Me Nu, Chief Queen of King Bagyidaw, for the royal abbot Nyaunggan Sayadaw U Po, then offered to the 2nd Nyaunggan Sayadaw U Bok. It was also damaged by the earthquake of 1838 but was repaired in 1873 by Sinphyumashin, the daughter of Me Nu and a queen of king Mindon. This monastery is one of the finest specimens of Myanmar architecture during the Konboung Period (19th century). Its architecture is in simulation of wooden monasteries with multiple roofs and a prayer hall of seven-tiered superstructure.

30/06/2013
18/11/2012

အင္း၀မင္းဆက္
(မင္းဆက္ ၃၀။ ။၇၂၆-၁၁၁၃။ ။ျမိဳ႕သက္ ၃၀၇)
၁။ မင္းဖ်ား
၂။ ေယာက္ဖေတာ္အျမင့္မင္း
_တရဖ်ား
_ မင္းၾကီးစြာေစာ္ကဲ
၃။ သားဆင္ျဖဴရွင္တရဖ်ား
၄။ ညီ မင္းေဆြ(ပထမမင္းေခါင္)
၅။ သား သီဟသူ
၆။ မင္းလွငယ္
၇။ ကေလးေက်းေတာ္ညိဳ
ဂ။ မိုးညွင္း
၉။ သား မင္းရဲေက်ာ္စြာ
၁၀။ ညီ နရပေတ့
၁၁။ သား ျပည့္စံုသီဟသူ
၁၂။ ဒုတိယမင္းေခါင္
၁၃။ ေရႊနန္းေၾကာ့ရွင္
၁၄။ သိုဟန္ဘြား
၁၅။ အုန္းေဘာင္ခံုမိွုင္း
၁၆။ သား မိုးျဗဲနရပတိ
၁၇။ စစ္ကိုင္းစည္သူေက်ာ္ထင္(နရပတိ)
၁၈။ ဆင္ျဖဴရွင္၏ညီ
သမက္ေတာ္သတိုးမင္းေစာ
၁၉။ ငါးဆူဒါယကာ တပင္ေရႊထီးသားေတာ္
မင္းလက်္ာ
၂၀။ ငါးဆူဒါယကာသား
မင္းရဲေက်ာ္စြာ
၂၁။ ဆင္ျဖဴရွင္သား ေညာင္ရမ္း
၂၂။ သား အေနာက္ဖက္လြန္
၂၃။ ညီ သာလြန္
၂၄။ သားမင္းရဲရ ႏၱမိတ္
၂၅။ ျပည္မင္းရဲေက်ာ္ေခါင္
၂၆။ သား နရ၀
၂၇။ ညီမင္းရဲေက်ာ္ထင္
၂၈။ သားစေနမင္း
၂၉။ တနဂၤေႏြမင္း
၃၀။ ဟံသာ၀တီမင္း

Address

Tada-U

Website

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when Inn-wa (အင္းဝ) posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Share