14/02/2026
ဖဒိုမန်းရှာလားဖန်း သို့မဟုတ် ချစ်ရွှေ မိန်းမ မခိုးခဲ့ပါ
************************************************
ဆရာဦးလော်ကယ်က မနက်ဘုရားရှိခိုးပြီး
ကလေးတွေ အိပ်ယာက ထတာမတွေ့သေး၍
ကလေးတွေကို သွားနိူးသောအခါ
ချစ်ရွှေနှင့် သန်းမြင့်ကပျောက်နေသည်။
ဒီကလေးတွေ ဘယ်သွားကြပါလိမ့်
လမ်းထွက်လျှောက်နေကြသည်လား
မနက်ဝေလီဝေလင်း ထွက်ရှာတော့
ဆရာတော်နှင့်တွေ့သည်
"ဆရာဦးလော်ကယ်ပါလား စောစောစီးစီး
ဘယ်သွားမလို့တုန်း"
"တင်ပါဘုရား စောစီးဆို ကလေးနှစ်ယောက်
တပည့်တော်အိမ်ကပျောက်သွားလို့ဘုရား "
"ဟေ ဟုတ်လား ယောကျ်ားလေးတစ်ယောက်နဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်မလား ဆရာတော်တောင် မျက်နှာသစ်ရင်း လှမ်းတွေ့လိုက်သေး အထုတ်တွေနဲ့ကွဲ့"
"ဘယ်ဘက်ကို ထွက်သွားတာ တွေ့လဲဘုရား "
" ဒေါင့်ကြီးဘက်ကို ထွက်သွားတာတွေ့တာပဲကွဲ့
တောကျောင်းပဲ ပြန်ကြမလား ဘယ်ကိုဆက်မလဲ
မသိရဘူး"
"တင်ပါဘုရား ဦးတင်ပါတယ်ဘုရား"
ဆရာဦးလော်ကယ် လမ်းစရသွားသည်
မနေသာတော့ အကိုဖြစ်သူ ဦးနန်းခေါ့လည်း ရောက်နေ၍ တောကျောင်းကိုပြန်ပြီးချစ်ရွှေနှင့် သန်းမြင့်ကို ရွာရောက်နေလား ပြန်စုံစမ်းခိုင်းရတော့သည်။
" ဟဲ့သန်းမြင့် နင်ဘာလို့ငိုတာလဲ "
ညဆယ့်တစ်နာရီလောက် ရှိမည်ထင်သည်
ရှိုက်သံသဲ့သဲ့ကြားရ၍ ချစ်ရွှေထကြည့်ရာမှ
သန်းမြင့်ငိုတာတွေ့၍ မေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်
"ဆရာရိုက်လို့"
"ဘာ ဘာဖြစ်လို့ရိုက်တာလဲ"
"အင်္ကျီပြဲလို့"
"အင်္ကျီပြဲတာနဲ့ နင့်ကိုရိုက်ရလား ငါ့ကို အပြည့်အစုံပြောစမ်း"
" ဘိုဒီ မင်းဂရုက ပို့ပေးလိုက်တဲ့အင်္ကျီ
မနေ့တစ်နေ့ကမှရောက်တာ ငါ့မှာမဝတ်ရက် မထိရက်လို့ မဝတ်သေးပဲထားတာ အဲဒါ ခင်ယုံက ပြဇတ်ကတာမှာ အင်္ကျီမရှိလို့ ငါ့ဆီလာငှါးတာ ငါမပေးတာကို ဆရာကပေးလ်ိုက်ဆ်ိုတာနဲ့ ငါပေးလိုက်ရော သူက ငါ့အင်္ကျီနဲ့ပြဇတ်ကရင်း ဝါးဆစ်ချွန်နဲ့ခြစ်မိပြီး ပြဲသွားလို့ငိုတာကို
ဆရာက ပြဲတာကိုချုပ်လိုက်ရင်ပြီးတာကို ငိုရလားဆိုပြီး ငါ့ကို ရိုက်တာ"
သန်းမြင့်က ငိုရင်း ချစ်ရွှေကိုပြောသည်
ချစ်ရွှေက ဘာမှပြန်မပြော နားထောင်ရင်းနဲ့မှ
" အိပ်တော့ " ဟုဆိုကာ ပြန်သွားသည်
( ဘိုဒီမှာ သန်းမြင့်၏အဒေါ်ဖြစ်ပြီး ထိုချိန်က မင်းဂရုတွင် ဆရာမလုပ်နေရာမှာ တူမဖြစ်သူ သန်းမြင့်အတွက် အင်္ကျီချုပ်ပြီး ပို့လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်)
ချစ်ရွှေ၏ "အိပ်တော့" အသံသည် ဆရာထက်ပင်
ပိုကြောက်စရာကောင်းနေ၍ သန်းမြင့်မှာ
အသံမထွက်ရဲတော့ပဲ တရှုံ့ရှုံ့ဝမ်းနည်းရင်းသာ
အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။
မနက်လေးနာရီကျော်အချိန် ဆရာဘုရားရှိခိုးနေစဥ်
ချစ်ရွှေက အသံတိုးတိုးဖြင့်
" သန်းမြင့် ထ နင့်အဝတ်အစားတွေထည့်
မြန်မြန်လုပ်" ဟုပြောပြီး သန်းမြင့်ကို ခေါ်နိုးသည်
" နင်ဘာလုပ်မလို့လဲ "
"စကားမများနဲ့ မြန်မြန်ထ အဝတ်အစားတွေထည့် " ဟု လေသံမာမာနှင့် ချစ်ရွှေထပ်ပြောသောအခါ သန်းမြင့်မှာ အတွန့်အတက်ရဲတော့ပဲ ကဗျာကယာ အဝတ်တွေကို
အိပ်ထဲထည့်ကာ မျက်နှာပင် မသစ်အားတော့ပဲ
ဆရာ မသိအောင် အိမ်ပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့ကြသည်။
ဒေါင့်ကြီးရောက်သောအခါ မိုးပင်မလင်းသေး ဦးလေးအိမ်တံခါးကို ခေါက်ပြီး တံခါးလာဖွင့်ပေးသည်နှင့်
ချစ်ရွှေက
" ဦးလေးရေ သန်းမြင့်ကို ဒီမှာထားခဲ့မယ်
ဘယ်သူလာခေါ်ခေါ် ကျတော်မပါပဲ မထည့်ပေးနဲ့ဗျာ
ကျတော်နံဂတ်သွားအုံးမယ်" ဟုဆိုကာ သန်းမြင့်ကို
ဦးလေးအိမ်မှာ ထားခဲ့ပြီး နံဂတ်ရွာသို့ ထွက်လာခဲ့တော့သည်
ကလေးပျောက်သည်ဆို၍ ဦးနန့်ခေါ့က
တောကျောင်းရွာသို့ ပြန်ရောက်ပီး ချစ်ရွှေနှင့်သန်းမြင့် ပြန်ရောက်လာလား တွေ့ကြသေးလား လိုက်မေးသော်လည်း ဘယ်သူမှမတွေ့မိပါ အိမ်သို့ပြန်မလာကြပါ သိရသဖြင့် ဘယ်သူမှမနေသာတော့ပဲ ထွက်ရှာကြသောအခါ သန်းမြင့်က ဒေါင့်ကြီး ဦးလေးအိမ်တွင် ရောက်နေကြောင်း သိရသဖြင့်
ဦးနန့်ခေါ့နှင့် ဦးစမစ်လည်း ဒေါင့်ကြီးသို့
လိုက်သွားရလေသည်။
ဒေါင့်ကြီးတွင် သန်းမြင့်ကို တွေ့သဖြင့် ပြန်ခေါ်သွားလိုသော်လည်း ချစ်ရွှေက သူမပါ ဘယ်သူမှခေါ်မသွားခိုင်းဟု ပြောထားသဖြင့် သန်းမြင့်လည်း ပြန်မလိုက်ရဲ ဦးလေးလည်း ပြန်မထည့်လိုက်ရဲဖြစ်နေတော့သည်
ဤသို့နှင့်ပင် ဆရာဦးလော်ကယ်ကို ကလေးများကိုတွေ့ပြီး ကိုယ်တိုင်လာခေါ်ပါဟု ဆရာဦးလော်ကယ်ကို
တစ်ယောက်က အခေါ်လွတ်သလို နံဂတ်ရွာတွင်
ရောက်နေသော ချစ်ရွှေကိုလည်း တစ်ယောက်က
အခေါ်လွတ်လေသည်
အားလုံးစုံသောအခါ ဆရာက ချစ်ရွှေကို
မေးမြန်းတော့သည်
" ဘာလို့ဒီလိုထွက်ရတာလဲ ချစ်ရွှေ "
" ဆရာက မတရားလို့ထွက်လာလိုက်တာ"
" ဟေ ဆရာက ဘာမတရားလို့လဲကွဲ့ "
" သန်းမြင့်ကို ညက ရိုက်တဲ့ကိစ္စ မတရားဘူးမြင်လို့ပါ ဆရာစဥ်းစားကြည့်လေ သန်းမြင့်အင်္ကျီက
အသစ်ကလေး သူလည်းတစ်ခါမှ မဝတ်ရသေး ဒါကို ဆရာက သူများကို ငှါးခိုင်းလ်ိုက်တယ် ငှါးလိုက်တော့ အင်္ကျီကပြဲ အင်္ကျီပြဲလို့ ဝမ်းနည်းပြီး ငိုတာကို ဆရာက သန်းမြင့်ကို ဆူပြီး ရိုက်တာ တရားသလား ဆရာ "ဟု
ပြောချလိုက်သောအခါ ဆရာဦးလော်ကယ်အပါအဝင် လူကြီးများမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကုန်ကြတော့သည်။
ထိုအခါတွင်မှ ဆရာဦးလော်ကယ်နှင့် လူကြီးများမှာ ကလေးတွေ ခိုးပြေးကြတာ မဟုတ်ပဲ မတရားဘူးဟု
ထင်သောကြောင့် ထွက်လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိရပြီး သက်ပြင်းချနိုင်ကာ ဆရာဦးလော်ကယ်က
နောက်တွင် မတရားဘူးထင်လျှင် ပြောပါ
ရိုက်လည်းမရိုက်တော့ပါ ခု ပြန်လိုက်လာခဲ့ပါဟု
ကတိပေးပြောဆိုမှသာ ချစ်ရွှေနှင့် သန်းမြင့်လည်း
ဆရာနောက်ပြန်လိုက်သွားကြတော့သည်။
ဆရာဦးလော်ကယ်သည် တကယ်ပင် ကတိပေးသည့်အချိန်ကစပြီး ကလေးများကို ဒုတ်ဖြင့် ဆိုဆုံးမခြင်းမရှိတော့သည်မှာ ဆရာဘဝက ပင်စင်ယူပြီး ဆုံးသွားသည့်အထိပင် ဖြစ်လေသည်။
ထိုအချိန်က ချစ်ရွှေမှာ ၆ တန်းကျောင်းသားဘဝ
၁၆.၁၇ အရွယ်
သန်းမြင့်မှာ ငါးတန်းကျောင်းသူဘဝ
၁၄.၁၅ အရွယ်ပင် ရှိနေပါသေးသည်
ကိုတီးက စည်းကမ်းတအားရှိတာ သူ့ကို
နဲနဲမှကြည့်မရဘူး
အိမ်ဘေးနားမှာ ကြံခင်းရှိတယ်
ကြံပိုင်ရှင်က မိန်းမမရှိတော့ဘူး ကြံပိုင်ရှင် ဦးလေးက
ကြံစားချင်ရင် ခုတ်စားပါပြောလို့ ကြံခုတ်စားရင်လည်း ကိုတီးက ရိုက်တယ် သူများ ဘယ်လိုပြောထား ပြောထား
စားချင်ရင် ခွင့်တောင်းရတယ်ဆိုပြီး ရိုက်တာ
ထမင်းစားပြီးရင်လည်း ဆေးပြီးသားပန်းကန်တွေကို
ကိုတီးက လက်နဲ့ပွတ်ကြည့်တယ် ပြီး နမ်းကြည့်တယ် ဆပ်ပြာစော်မနံရင် ပန်းကန်က ကျစ် ကျစ် အသံမမြည်ရင်လည်း ရိုက်တာပဲ ပန်းကန်ကို ဆေးရင် ဆပ်ပြနဲ့ ဆေးရတယ်
မနက်လေးနာရီဆို သူကလာခေါ်နိုးပြီး
ထပြီး ဘုရားရှိခိုး စာကျက်ရတယ် စာကျက်ပြီးရင် ရေချိုးရတယ် ဆောင်းတွင်းဆိုတော့ အေးတာကို
မချိုးရင်လည်းရိုက်တယ်
ယောကျ်ားလေးတွေနဲ့ စကားမပြောရဘူး
စကားပြောရင်လည်း ရိုက်တယ်
အားရပါးရတအားရယ်ရင်လည်း ရိုက်တယ်
မိန်းကလေးဆိုတာ အဲလိုအားရပါးရ မရယ်ရဘူး
ငါးခူပြုံး ပြုံးရတယ် ဆိုပြီး ရိုက်တာ
တပလ္လင်ခွေထိုင်ရင်လည်း ရိုက်တာပဲ
မိန်းကလေးဆိုတာ လူရှေ့သူရှေ့မှာ ပုဆစ်တုတ်
ထိုင်ရတယ် တပလ္လင်ခွေထိုင်တာ
ဒူးထောင်ပြီး ထိုင်တာ မလုပ်ရဘူး ဆိုပြီတော့ရိုက်တာ
သူကဝါတော်၈၀ရ လို ဣန္ဒြေသိက္ခာရှိရှိနေစေချင်တာ
သူကိုယ်တိုင်လည်း အဲလိုနေတယ်
ထမင်းစားရင်လည်း ဘယ်သူမှ ဟင်းကို ပိုမစားရဘူး အကုန်လုံးကို မျှမျှတတ စားရတယ် နဲနဲမှ ပိုစားလို့မရဘူး ပိုစားမိရင်လည်း ရိုက်တာ
ငါကလည်း အရိုက်ခံရတိုင်း ပြန်ပြောတယ်
နင်ရိုက်ထားသိလား နင့်သားသမီးတွေကျမှ
ငါပြန်ရိုက်မယ် ဆိုပြီးတော့ အဲခါကျရင်
သူက ပြုံးစိ ပြုံးစိနဲ့ ဟု ချစ်ရွေနဲ့ပတ်သက်သော အကြောင်းအရာများကို ဖီသန်းမြင့်က အောက်မေ့သတိရရင်း တမ်းတမ်းတတ အိပ်ယာပေါ်ကလဲပြီး ပြောပြနေရှာသည်ကို ကိုယ်တိုင် ခံစားမိရင်း နားထောင်နေမိပါတော့သည်။
ငယ်ဘဝကပင် မတရားဘူးထင်လျှင်
ရဲရဲရင့်ရင့်တုန့်ပြန်တွန်းလှန်တတ်သော
မိမိထက်ငယ်သောအတန်းဖော်များကို
အကိုတစ်ယောက်ပမာ ခေါင်းဆောင်ကောင်းတို့၏
ကြင်အင်နှင့် စောင့်ရှောက်တတ်သော
စိတ်ဆတ်သော်လည်း စိတ်ထားကောင်းကာ အနစ်နာခံတတ်သောချစ်ရွှေခေါ် ကိုတီးသည်ကား
အခြားသူမဟုတ်ပါ
14.2.2026 ခုယနေ့တွင် မသမာသူတို့၏
လုပ်ကြံမှုကြောင့် ကျဆုံးသွားရသည်မှာ
ဆယ့်ရှစ်နှစ်ပြည့်ပြီးဖြစ်သော ကရင်လူမျိုးများအတွက် အတုယူထိုက်သောကရင်ခေါင်းဆောင်
ဖဒိုမန်းရှာလားဖန်း ပင်ဖြစ်ပါတော့သည်။
အမျိုးများအားလုံးကျန်းမာချမ်းသာကြပါစေ
