01/05/2020
Денес не е обичен 1 мај.
Овој 1 мај стоиме исправено со раката на срце, во чест на нашите лекари, педијатри. Додека ние седиме дома, тие се борат да ги спасат животите на нашите најмили од корона-вирусот.
Еден од нив, доктор Бесим Вејсели, вработен на Клиниката за детски болести на одделот за интензивно лекување, е јунак во очите на својте колеги. Во најголемата криза во Дебар, кога корона-вирусот беснееше, тој сам се втурна и 24 часа беше најголемиот пријател на децата и нивните родители.
- Не се уплашив од корона-вирусот, туку само се прашав која ќе биде мојата улога во оваа борба, каде ќе бидам јас ? Татко ми го изгубив кога имав 20 години, а тој толку многу посакуваше да сум добар човек и добар лекар. Тешко ми беше како млад студент без него. Сега кога и јас сум родител, знам што значи родителска поддршка. Во Дебар, тоа беше мојата најголема мисија. Уште ги паметам очите на родителите кои со страв гледаа што ќе биде со нивните деца заболени од корона-висусот. Но, имав среќа што на работа, имав уште еден родител кој ме научи како се спасуваат деца. Моја професионална инспирација е мојата професорка Аспазија Софијанова, ја сакам нејзината храброст, таа е лидер, силна жена која ги сака децата и поради тоа не се плаши да превземе ризик. И благодарам за довербата. Состојбата со короната не направи да ги гледаме работите од вистинска страна. Кризата не направи подобри. Најважно е што ја исполнив желбата на татко ми. Што да правам, ги сакам луѓето, уште повеќе децата, вели д-р Вејсели.
Sot nuk është thjesht 1 Maj.
Në 1 Majin e sotëm qëndrojmë kryelartë me dorë në zemër,në nder të mjekëve tanë,pediatërve.
Përderisa ne qëndrojmë në shtëpitë tona,ata japin gjithçka nga vetja e tyre për jetët e më të dashurve tanë në mbrojtje nga virusi korona.
Një nga ta është Dr Besim Vejseli i punësuar në Klinikën e sëmundjeve të fëmijëve në repartin e kujdesit intenziv që cilësohet si hero në sytë
e kolegëve të tij.
Në momentet e kulminacionit të krizës në Dibër,kur virusi-korona po përhapej me tërbim,ai vullnetarisht u
ofrua për ndihmë dhe 24 orë ishte miku më i afërt i fëmijëve dhe prindërve të tyre.
-Nuk ishte frika ajo që më shqetësonte mua por përgjegjësia ime që duhej të jepja në këtë situatë.
Babanë tim e humba kur isha 20 vjeç,por jo dhe dëshirën e tij që unë të isha para së gjithash njeri i mirë dhe mjek i dobishëm.
Ishte e vështirë për mua atë kohë si student i ri të humbisja përkrahjen e tij dhe tani që dhe vetë jam prind kuptoj më mirë ç'do të thotë përkrahja e babait.
Në Dibër ky ishte misioni im fisnik.
Akoma më shfaqen para meje prindërit e fëmijëve të sëmurë që më shikonin me trishtim dhe shpresë se ç'do bëhet me fëmijët e tyre të prekur nga virusi korona.Pata
fatin që në punë kam edhe një prind të dytë që më dha përvojën si ndihmohen fëmijët.Respekt për Prof.Aspazija Sofijanova e cila është inspirim për mua,e pëlqej guximin e saj,ajo është lider i lindur,që i do fëmijët dhe nuk ka frikë të merr përsipër ç'do rrezik.
Situata e tanishme me virusin korona na bëri të gjthëve t'i shohim gjërat ashtu si janë.Vetë gjendja e krizës na bëri më të mirë.
Ajo që më shumë vlerësoj, shpresoj është që e plotësova dëshirën e babait tim.
Ç'të bëj,ky jam unë,i dua njerëzit në përgjithësi dhe fëmijët akoma më shumë-tha Dr Vejseli
