12/03/2026
មូលហេតុដែលបុគ្គលិកសុខចិត្ត "ស្ងៀមស្ងាត់" ហើយ "ដើរចេញ" ជំនួសឱ្យការនិយាយការពិត គឺដោយសារ "បរិយាកាសអសន្តិសុខផ្នែកផ្លូវចិត្ត" ។
១. ការភ័យខ្លាចចំពោះ "ប្រតិកម្មអវិជ្ជមាន"៖
នៅពេលបុគ្គលិកមានអារម្មណ៍ថា ការនិយាយការពិតនឹងនាំមកនូវការស្តីបន្ទោស ការចំអក ឬ ដាក់ពិន័យ ពួកគេនឹងជ្រើសរើសការនៅស្ងៀម។ បើអ្នកដឹកនាំធ្លាប់បង្ហាញចរិត "ឆេវឆាវ" ឬ "ប្រកាន់" នៅពេលឮពាក្យរិះគន់ បុគ្គលិកនឹងបិទមាត់ជិតភ្លាម។
២. វប្បធម៌ "វិនិច្ឆ័យមុននឹងសួរ"៖
ប្រសិនបើមេដឹកនាំចូលចិត្តសន្និដ្ឋានភ្លាមៗថា "បុគ្គលិកខ្ជិល" ឬ "បុគ្គលិកគ្មានសមត្ថភាព" ដោយមិនសួរនាំពីឫសគល់នៃបញ្ហា (ដូចជាបញ្ហាគ្រួសារ សុខភាព ឬបច្ចេកទេស) នោះបុគ្គលិកនឹងមានអារម្មណ៍ថា "និយាយទៅក៏គ្មានប្រយោជន៍" ព្រោះមេមិនព្រមបើកចិត្តស្តាប់ឡើយ។
៣. ការបន្ថែមសម្ពាធលើបញ្ហាដែលមានស្រាប់៖ នៅពេលបុគ្គលិកកំពុងជួបបញ្ហា ពួកគេត្រូវការ "ជំនួយ" ឬ "ការយល់ចិត្ត"។ ប៉ុន្តែបើអ្នកដឹកនាំបែរជាបន្ថែមសម្ពាធ បង្ខំយកលទ្ធផល និងស្តីបន្ទោសបន្ថែម វានឹងធ្វើឱ្យបុគ្គលិកមានអារម្មណ៍ថាពួកគេកំពុង "លង់ទឹក" ហើយមេដឹកនាំជាអ្នក "សង្កត់ក" ពួកគេថែម។
៤. អស់សង្ឃឹមនឹងការផ្លាស់ប្តូរ៖ បុគ្គលិកខ្លះធ្លាប់និយាយ ធ្លាប់សុំជំនួយ ប៉ុន្តែគ្មានអ្វីប្រែប្រួល។ នៅពេលការត្អូញត្អែរ ឬសំណូមពរត្រូវបានមើលរំលងជាច្រើនដង ពួកគេនឹងឈប់និយាយ ហើយចាប់ផ្តើមរៀបចំ CV ដើម្បីចាកចេញស្ងាត់ៗ។
៥. គម្លាតនៃ "ភាពមេត្តា"៖ អ្នកដឹកនាំខ្លះផ្តោតលើតែ "តួលេខ" និង "KPI" រហូតភ្លេចថាបុគ្គលិកគឺជា "មនុស្ស"។ នៅពេលបុគ្គលិកមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនគ្រាន់តែជា "ម៉ាស៊ីនផលិតលុយ" ឱ្យក្រុមហ៊ុន ហើយមេមិនខ្វល់ពីសុខទុក្ខរបស់ខ្លួន ពួកគេនឹងគ្មានចំណងចិត្ត (Trust) ក្នុងការចែករំលែកបញ្ហាពិតប្រាកដនោះទេ។
💡 សរុបមក៖ មនុស្សមិនចាកចេញពីការងារដែលហត់នឿយទេ ប៉ុន្តែពួកគេចាកចេញពីមេដឹកនាំដែលធ្វើឱ្យពួកគេមានអារម្មណ៍ថា ខ្លួនគ្មានតម្លៃ និងគ្មានសុវត្ថិភាព។