26/09/2025
ജാസ്മിൻ്റെയും കായൽവെള്ളത്തിൻ്റെയും ഗന്ധം നിറഞ്ഞ, ഇളം ചൂടുള്ള കാറ്റ് അമലിനെ എന്നും ആ വെളിച്ചത്തിൻ്റെ ഓർമ്മയിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവന്നു.
ആലപ്പുഴയിലെ വേമ്പനാട് കായൽ തീരത്തുള്ള ദേവികയുടെ തറവാടിനടുത്തുള്ള കൽക്കെട്ടിനരികിൽ കളിക്കുമ്പോഴാണ് അമലിനും ദേവികയ്ക്കും എട്ട് വയസ്സുള്ളപ്പോൾ ആ അപകടം സംഭവിച്ചത്. അതുവഴി കടന്നുപോയ ഒരു കെട്ടുവള്ളത്തിൽ നിന്നുണ്ടായ വലിയ ഓളത്തിൽ അമലിന് ബാലൻസ് തെറ്റി, അവൻ്റെ തല കൽക്കെട്ടിൻ്റെ അരികിൽ ശക്തിയായി ഇടിച്ചു.
അടിയുടെ ആഘാതം വളരെ വലുതായിരുന്നു. അമലിനെ ഉടൻതന്നെ കൊച്ചിയിലെ ഒരു സ്പെഷ്യലിസ്റ്റ് ആശുപത്രിയിലേക്ക് മാറ്റി. സങ്കടം സഹിക്കാനാവാതെ, നനഞ്ഞ തൂവാല മുറുകെപ്പിടിച്ച് ദേവിക കുടുംബാംഗങ്ങളോടൊപ്പം കാത്തിരുന്നു. ഡോക്ടർമാർ സൗമ്യരായിരുന്നുവെങ്കിലും ഗൗരവത്തോടെയാണ് സംസാരിച്ചത്. അമലിൻ്റെ ഇടതു കണ്ണിനേറ്റ പരിക്ക് മാറ്റാനാവാത്തതായിരുന്നു.
അന്ന് എട്ട് വയസ്സായിരുന്നെങ്കിലും ദേവിക പെട്ടെന്ന് ഒരു തീരുമാനമെടുത്തു. അവളെ പിന്തിരിപ്പിക്കാൻ മാതാപിതാക്കൾ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ദേവിക വഴങ്ങിയില്ല. "പൗർണ്ണമി വരുമ്പോൾ കായൽ കാണാൻ അമലിന് കഴിയണം," വർഷങ്ങൾക്കപ്പുറമുള്ള ഒരു ദൃഢവിശ്വാസത്തോടെ അവൾ പറഞ്ഞു.
അങ്ങനെ, എട്ടാം വയസ്സിൽ ദേവിക തൻ്റെ ഇടത് കണ്ണിൻ്റെ കോർണിയ അമലിന് ദാനം ചെയ്തു. ശസ്ത്രക്രിയ വിജയകരമായി പൂർത്തിയായി. ഒരു മാറ്റിവെച്ച കണ്ണിൻ്റെ ഇളം നീല-പച്ച ലെൻസിലൂടെയാണെങ്കിലും അമലിൻ്റെ ലോകം വീണ്ടും പൂർണ്ണമായി. അവൻ്റെ മാതാപിതാക്കൾ ദേവികയോട് എന്നെന്നേക്കുമായി കടപ്പെട്ടിരുന്നു. എന്നാൽ ദേവിക അതിനെ നിസ്സാരമായി കണ്ടു. "നമ്മൾ പങ്കാളികളാണ്, അമൽ," അവൻ്റെ കണ്ണിലെ കെട്ടിൽ തലോടിക്കൊണ്ട് അവൾ പറഞ്ഞു. "നമ്മൾ എല്ലാം പങ്കുവെക്കും."
ജീവൻ്റെ കടം
കേരളത്തിൻ്റെ പതിഞ്ഞ താളത്തിലും ഈർപ്പത്തിലും അവരുടെ ജീവിതം മുന്നോട്ട് പോയി. അവർ അടുത്തടുത്ത് വളർന്നു, സ്കൂളിൽ നോട്ടുപുസ്തകങ്ങൾ പങ്കുവെച്ചു, ഒരേ ഗ്ലാസ്സിൽ മധുരമുള്ള ചായ കുടിച്ചു, ഓരോ മഴക്കാലത്തും ദേവികയുടെ ചെറിയ വള്ളത്തിൽ കായലിലൂടെ തുഴഞ്ഞു. അമൽ തൃശ്ശൂരിൽ എഞ്ചിനീയറിംഗ് കോളേജിൽ പോയി; ദേവിക തിരുവനന്തപുരത്ത് സാഹിത്യം പഠിച്ചു. ദൂരം അവരെ വേർതിരിച്ചുവെങ്കിലും, അവരുടെ ബന്ധം കായൽവെള്ളത്തിനടിയിലെ നിശബ്ദമായ അടിയൊഴുക്ക് പോലെ ആഴമുള്ളതായിരുന്നു.
അങ്ങനെ, ദേവികയുടെ അവസാന വർഷത്തിൽ, രാത്രി വൈകിയുള്ള കോളുകൾ വന്നുതുടങ്ങി. അവൾക്ക് എപ്പോഴും ക്ഷീണമായിരുന്നു. അവൾ ഉടുക്കുന്ന സാരിയുടെ തിളക്കമുള്ള നിറങ്ങൾക്കിടയിൽ അവളുടെ ചർമ്മം മഞ്ഞളിച്ചിരുന്നു. ഒടുവിൽ രോഗം സ്ഥിരീകരിച്ചപ്പോൾ അത് ക്രൂരമായിരുന്നു: അതിവേഗത്തിലുള്ള, ജീവൻ അപകടത്തിലാക്കുന്ന വൃക്കരോഗം. അവൾക്ക് വൃക്ക മാറ്റിവയ്ക്കൽ ശസ്ത്രക്രിയ ആവശ്യമായിരുന്നു, അത് എത്രയും പെട്ടെന്ന്.
അമൽ ആദ്യമേ വൃക്ക ദാനം ചെയ്യാൻ തയ്യാറായി. അവൻ്റെ മാതാപിതാക്കൾ അവനെ തടഞ്ഞു; ഇതൊരു വലിയ ശസ്ത്രക്രിയയാണ്, അവൻ്റെ ഭാവിക്കുള്ള ഒരു റിസ്ക് ആണ്. എന്നാൽ അവന് കാഴ്ച ലഭിക്കാൻ വേണ്ടി സ്വന്തം കണ്ണിലെ ദർശനം തന്നെ നൽകാൻ തയ്യാറായ ആ എട്ടുവയസ്സുകാരിയുടെ ഓർമ്മ അവൻ്റെ മനസ്സിൽ ഒരു തിളക്കമായിരുന്നു. അവൻ ഉടൻതന്നെ പരിശോധനകൾക്ക് വിധേയനായി. അമലിൻ്റെ വൃക്ക ദേവികയ്ക്ക് പൂർണ്ണമായും യോജിക്കുന്നതായിരുന്നു.
"ഇത് എൻ്റെ ഊഴമാണ്, ദേവിക," ആശുപത്രിയിലെ ശുദ്ധമായ മുറിയിൽ അവളുടെ മെലിഞ്ഞ കൈകൾ പിടിച്ച് അവൻ പറഞ്ഞു. അവൻ്റെ ശബ്ദം ഉറച്ചതായിരുന്നു, എന്നാൽ അവൻ്റെ ഹൃദയം വാരിയെല്ലുകൾക്കുള്ളിൽ ഒരു ഡ്രം പോലെ ശബ്ദമുണ്ടാക്കി.
ദേവികയുടെ കണ്ണുകൾ, അവന് നന്നായി അറിയാവുന്ന ആ ഭംഗിയുള്ള, ബദാം ആകൃതിയിലുള്ള കണ്ണുകൾ, കണ്ണീർ നിറഞ്ഞു. "നീ നിൻ്റെ ജീവിതമാണ് എനിക്ക് തരുന്നത്, അമൽ," അവൾ പതിയെ പറഞ്ഞു.
"ഇല്ല," അവൻ പറഞ്ഞു, അവൾ തനിക്ക് നൽകിയതിൻ്റെ ഓർമ്മയിൽ ഇടത് കണ്ണിന് മുകളിൽ തലോടിക്കൊണ്ട്. "ഞാൻ കണക്ക് തീർക്കുകയാണ്. നമ്മൾ പങ്കാളികളാണ്, ഓർമ്മയില്ലേ? നമ്മൾ എല്ലാം പങ്കുവെക്കും."
ശസ്ത്രക്രിയ ഇരു കുടുംബങ്ങൾക്കും ഒരു നീണ്ട, ആശങ്ക നിറഞ്ഞ സമയമായിരുന്നു. എന്നാൽ അമൽ, ചെറുപ്പവും കരുത്തുള്ളവനുമായതിനാൽ വേഗത്തിൽ സുഖം പ്രാപിച്ചു. അവൻ്റെ വൃക്ക ഉള്ളിൽ സ്വീകരിച്ച ദേവിക വീണ്ടും ഉണർവോടെയായി.
വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം, അറബിക്കടലിൻ്റെ തിളക്കമുള്ള വെള്ളത്തിന്റേയും തെങ്ങുകളുടേയും കാഴ്ചയുള്ള അവരുടെ ബാൽക്കണിയിൽ ഇരുവരും ഒരു കഥകളി കലാകാരൻ്റെ ചലനങ്ങൾ ദൂരെ നിന്ന് കണ്ടു. അമൽ റെയിലിംഗിൽ ചാരി, ദേവികയെ കൈകളിൽ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
"നിനക്കറിയാമോ," ദേവിക അവൻ്റെ വശം ചേർന്നുള്ള നേരിയ പാടിൽ തൊട്ട് ചിന്തിച്ചു, "ഞാൻ നിനക്ക് ഒരു കണ്ണ് മാത്രമാണ് നൽകിയത്."
അമൽ ചിരിച്ചു, ആ ശബ്ദം ആഴമുള്ളതും പരിചിതവുമായിരുന്നു. അവളുടെ കാഴ്ചയിലൂടെ ലോകം കണ്ട തൻ്റെ ഇടത് കണ്ണിൽ അവൻ മൃദുവായി തലോടി.
"നീ എനിക്ക് ഒരു പുതിയ ലോകം മുഴുവൻ തിരിച്ചുനൽകി, എൻ്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളേ," അവൻ പറഞ്ഞു. "ഇപ്പോൾ ഇതെല്ലാം ബന്ധിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. ഞാൻ സൂര്യാസ്തമയം കാണുമ്പോൾ, അത് നിൻ്റെ വെളിച്ചത്തിലാണ്. ഞാൻ മഴയറിയുമ്പോൾ, അത് നിൻ്റെ ജീവൻ്റെ കരുത്തിലാണ്. വെളിച്ചത്തിൻ്റെ കടവും ജീവൻ്റെ കടവും കൂടിച്ചേർന്ന് നമ്മൾ ഒരു കഥയായി, ദേവിക, ഒരുമിച്ച്."
ദേവിക പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കടലിലേക്കു നോക്കി, കേരളത്തിൻ്റെ പച്ചപ്പ് വിശാലമായ നീലക്കടലുമായി ചേരുന്നിടത്തേക്ക്. ത്യാഗത്താൽ തുന്നിച്ചേർത്ത അവരുടെ രണ്ട് ജീവിതങ്ങൾ ഒരൊറ്റ, തടസ്സമില്ലാത്ത രേഖയായി മാറിയിരുന്നു.
