20/02/2026
ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਜੱਟ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਦਿਲ ਦਾ ਬਹੁਤ ਸਾਫ਼ ਸੀ ਪਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਭੋਲਾ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਬਹੁਤ ਚਲਾਕ ਅਤੇ ਤੇਜ਼-ਤਰਾਰ ਸੀ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਜੱਟ ਨੂੰ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਹਲ਼ ਵਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਘੜਾ ਮਿਲਿਆ।
ਜੱਟ ਨੇ ਘਰ ਆ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, "ਭਾਗਵਾਨੇ, ਅੱਜ ਤਾਂ ਰੱਬ ਨੇ ਸਾਡੀ ਸੁਣ ਲਈ! ਮੈਨੂੰ ਖੇਤੋਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮੋਹਰਾਂ ਮਿਲੀਆਂ ਨੇ।"
ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਭੋਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਢੰਡੋਰਾ ਪਿੱਟ ਦੇਵੇਗਾ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀ ਸੋਨਾ ਖੋਹ ਕੇ ਲੈ ਜਾਣਗੇ। ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਤਰਕੀਬ ਸੋਚੀ।
ਪਤਨੀ ਦੀ ਚਲਾਕੀ
ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਜੱਟ ਸੌਂ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਬਾਜ਼ਾਰੋਂ ਲਿਆਂਦੀਆਂ ਗੁਲਗੁਲੇ (ਮਿੱਠੇ ਪਕੌੜੇ) ਚੁੱਕੇ ਅਤੇ ਰਾਤੋ-ਰਾਤ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਟਾਹਣਿਆਂ 'ਤੇ ਟੰਗ ਦਿੱਤੇ।
ਸਵੇਰੇ ਉਸਨੇ ਜੱਟ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਉੱਠੋ ਜੀ! ਅੱਜ ਤਾਂ ਕਮਾਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਰਾਤ ਅਸਮਾਨੋਂ ਗੁਲਗੁਲਿਆਂ ਦਾ ਮੀਂਹ ਪਿਆ ਹੈ। ਚਲੋ ਖੇਤੋਂ ਗੁਲਗੁਲੇ ਚੁਗ ਕੇ ਲਿਆਈਏ।"
ਜੱਟ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ! ਜਦੋਂ ਉਹ ਖੇਤ ਗਿਆ ਤਾਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਦਰੱਖਤਾਂ 'ਤੇ ਗੁਲਗੁਲੇ ਲਟਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰੱਜ ਕੇ ਗੁਲਗੁਲੇ ਖਾਧੇ ਅਤੇ ਘਰ ਆ ਗਏ।
ਜਦੋਂ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀ ਆਏ
ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਜੱਟ ਨੇ ਗੱਲਾਂ-ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁਆਂਢੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਸੋਨਾ ਮਿਲਿਆ ਹੈ। ਖ਼ਬਰ ਰਾਜੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈ। ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀ ਜੱਟ ਨੂੰ ਫੜਨ ਆ ਗਏ।
ਸਿਪਾਹੀ: "ਓਏ ਜੱਟਾ! ਸਾਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਤੈਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦਾ ਘੜਾ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ।"
ਜੱਟ: "ਹਾਂ ਜੀ ਸਰਕਾਰ, ਮਿਲਿਆ ਤਾਂ ਸੀ।"
ਪਤਨੀ (ਵਿਚਾਲੇ ਬੋਲਦੀ ਹੋਈ): "ਸਰਕਾਰ, ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਦਿਮਾਗ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹਿੱਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਹ ਕੁਝ ਵੀ ਬੋਲਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਨੇ।"
ਸਿਪਾਹੀ: "ਜੱਟਾ, ਸੱਚ ਦੱਸ ਤੈਨੂੰ ਸੋਨਾ ਕਦੋਂ ਮਿਲਿਆ ਸੀ?"
ਜੱਟ: "ਸਰਕਾਰ, ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਾਦ ਹੈ... ਜਿਸ ਦਿਨ ਅਸਮਾਨੋਂ ਗੁਲਗੁਲਿਆਂ ਦਾ ਮੀਂਹ ਪਿਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਉਸੇ ਦਿਨ ਸੋਨਾ ਲਿਆਂਦਾ ਸੀ!"
ਸਿਪਾਹੀ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦਾ ਮੂੰਹ ਦੇਖਣ ਲੱਗੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਜਿਹੜਾ ਬੰਦਾ ਗੁਲਗੁਲਿਆਂ ਦੇ ਮੀਂਹ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਪਾਗਲ ਹੈ। ਉਹ ਜੱਟ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸਿੱਖਿਆ
"ਮੁਸੀਬਤ ਵੇਲੇ ਅਕਲ ਦਾ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕਰਨਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਹੈ।"
