याला जीवन ऐसे नाव

01/06/2026

प्रोटीन पावडर केव्हा घेतली तर उपयुक्त ठरते.?

A nutritionist-backed guide to drinking protein without overthinking it

21/05/2026

१९०२ साली म्हणे बायकोसाठी लायसन्स लागायचं. बघा, पहावे ऐकावे ते नवलच. खरं असेल का हे? की पुन्हा AI generated?

20/05/2026

It's true.

17/05/2026

You can win, only if your Mind is stronger than your Emotions.

29/04/2026

https://www.facebook.com/share/v/1JJXd1qc1z/

29/04/2026

मुंबईमध्ये बिर्याणी खाल्ल्यावर ४ जणांचा मृत्यू. माझी सविस्तर मुलाखत पहा.
https://www.instagram.com/reel/DXo8ZNNku7K/?igsh=MWdiMzBycjI4MzZrcg==

22/04/2026

Babban Khan, the world record holder for the maximum number of shows of the one-act play 'Adrak ke Panje', has passed away.

Performed across India and even internationally, Adrak-ke-Panje turned Babban Khan into a household name, especially among Urdu and Dakhni theatre audiences.

19/04/2026

17/04/2026

वाहतुकीचे नियम मोडणाऱ्यांवर होणार मोठी कारवाई, केंद्र शासनाचा निर्णय

Rules मोडणाऱ्यांवर होणार मोठी कारवाई, केंद्र शासनाचा निर्णय

10/04/2026

आईची शेवटची शिकवण

​सकाळचे चार वाजले होते. अचानक फोनच्या रिंगने माझी झोप उडाली. पहाटे चार वाजता फोन येणे म्हणजे काहीतरी अघटित घडल्याची चाहूल असते. स्क्रीनवर 'बाबा' असं नाव दिसताच माझे हात पाय थरथरू लागले.

​गेल्या अनेक दिवसांपासून आईची तब्येत ठीक नव्हती.
"फोन उचल ना," माझे पती राहुल म्हणाले.
मी फोन उचलला. "बेटा, जितक्या लवकर येईल तितक्या लवकर घरी ये," बाबांचा आवाज ऐकू आला.
"काय झालं बाबा? आई ठीक आहे ना?" मी डोळ्यांत पाणी आणून विचारलं.
"लवकर ये..." एवढंच बोलून बाबांनी फोन ठेवला.
मी ढसाढसा रडू लागले. राहुल मला सावरत म्हणाले, "वेडी होऊ नकोस, स्वतःला सांभाळ. चल लवकर, आपल्याला घरी जायचं आहे."

तीन तासांच्या प्रवासानंतर मी घरी पोहोचले.
"आई, मी आले ग!" मी ओरडले.
आईने कष्टाने डोळे उघडले आणि माझ्याकडे पाहिले.
"बेटा, तू ठीक आहेस ना?"
फक्त एक आईच असं विचारू शकते. स्वतः मृत्यूशी झुंज देत होती, पण तरीही तिला आपल्या लेकराचीच काळजी होती. "आई, मी ठीक आहे. तू काळजी नको करू, लवकर बरी हो, मग आपण बाहेर फिरायला जाऊ," मी तिला धीर दिला.
​"बेटा, मला माहिती आहे माझ्याकडे आता जास्त वेळ नाहीये,"
असं म्हणत आईने माझ्या हातात एक पत्र दिलं.
"हे काय आहे आई?" मी रडत विचारलं.
"बेटा, ही माझी शेवटची शिकवण आहे आणि तुझ्यासाठी खूप महत्त्वाची सुद्धा."

​'शेवटची शिकवण' हे शब्द ऐकून माझा स्वतःवरचा ताबा सुटला. मी आईला बिलगून जोरात रडू लागले.
त्यावर बाबांनी माझ्या खांद्यावर हात ठेवला आणि म्हणाले, "बेटा, आवर आता... ती आपल्याला सोडून गेली आहे."
मला मनोमन वाटले, आज माझी मैत्रीण, माझी गुरू आणि माझी आई मला सोडून गेली होती. माझ्या शरीराचा एक नाजूक हिस्सा माझ्यापासून वेगळा झाला होता.
​
​आईचे अंत्यसंस्कार झाल्यावर मी ते पत्र उघडले. त्यात लिहिले होते,
​"माझ्या लाडक्या मुली, जेव्हा तू हे पत्र वाचत असशील, तेव्हा मी शारीरिकदृष्ट्या तुझ्यासोबत नसेन. पण माझी शिकवण आणि माझे संस्कार तुला नेहमी माझ्या असण्याची जाणीव करून देतील.
तुझ्यासाठी माझ्या तीन गोष्टी नेहमी लक्षात ठेव:"
​माहेरचं नातं सांभाळ. आई-वडिलांनंतर माहेर हे भाऊ आणि वहिनीमुळे असतं. त्यामुळे काही 'देण्या-घेण्यावरून' कधीही आपल्या प्रेमात दुरावा येऊ देऊ नकोस.

​स्वतःला आदर्श बनव. तू स्वतः तशी बन, जसं तुला तुझ्या मुलीला घडवायचं आहे. कारण तू येणाऱ्या काळाची 'आई' आहेस आणि मी सरलेल्या काळाची 'मुलगी'.

एका स्त्रीची खरी ओळख तिची माया, प्रेम आणि त्यागातून होते. हे गुण नेहमी जपून ठेव.
​पत्राच्या शेवटी लिहिलं होतं...
"पुढच्या जन्मी मला तुझी मुलगी होऊन जन्माला यायचं आहे, मला तुझ्यातली 'आई' पाहायची आहे."

​तुझी आई.