21/08/2026
முன்னொரு காலத்தில், ஒரு நாட்டின் மன்னருக்கு மனதில் ஒரு பெரிய ஐயம் எழுந்தது. "உலக சுகங்களை எல்லாம் துறந்து, இறைவனைத் தேடிச் செல்லும் துறவி உயர்ந்தவரா? அல்லது உலகியல் கடமைகளையும், குடும்பப் பொறுப்புகளையும் ஒழுங்காகச் செய்யும் இல்லறத்தான் உயர்ந்தவரா?" என்ற கேள்வி அவரை நீண்ட நாட்களாகக் குடைந்துகொண்டிருந்தது. இதற்குச் சரியான விடையைத் தேடி, தன் நாட்டில் இருந்த ஒரு ஞானமிக்க பெரிய துறவியிடம் சென்றார் மன்னர்.
முன்னொரு காலத்தில், ஒரு நாட்டின் மன்னருக்கு மனதில் ஒரு பெரிய ஐயம் எழுந்தது. "உலக சுகங்களை எல்லாம் துறந்து, இறைவனைத் தேடிச் செல்லும் துறவி உயர்ந்தவரா? அல்லது உலகியல் கடமைகளையும், குடும்பப் பொறுப்புகளையும் ஒழுங்காகச் செய்யும் இல்லறத்தான் உயர்ந்தவரா?" என்ற கேள்வி அவரை நீண்ட நாட்களாகக் குடைந்துகொண்டிருந்தது. இதற்குச் சரியான விடையைத் தேடி, தன் நாட்டில் இருந்த ஒரு ஞானமிக்க பெரிய துறவியிடம் சென்றார் மன்னர்.
மன்னர் தன் ஐயத்தைக் கூற, அந்தத் துறவி புன்னகையுடன், "மன்னா, அவரவர் நிலையில் இருவரும் உயர்ந்தவரே! துறவறமும் உயர்ந்தது, இல்லறமும் உயர்ந்தது" என்றார். ஆனால், மன்னருக்கு அந்தப் பதில் திருப்தி அளிக்கவில்லை. "சுவாமி, இதை நான் எப்படி நம்புவது? எனக்கு இதை நிரூபித்துக் காட்டுங்கள்" என்று வேண்டினார் வேந்தன். துறவியும், "நிச்சயமாக! என்னோடு வாருங்கள், உங்களுக்கான விடை தானாகக் கிடைக்கும்" என்று கூறி மன்னரைத் தன்னுடன் அழைத்துச் சென்றார்.
அவர்கள் இருவரும் பயணப்பட்டு வேறொரு நாட்டிற்குள் நுழைந்தனர். அங்கே அந்த நாட்டு இளவரசிக்குச் சுயம்வரம் நடந்து கொண்டிருப்பது அவர்களுக்குத் தெரியவந்தது. சுயம்வர மண்டபத்தை இருவரும் அடைந்தனர். அழகே உருவாய் நின்ற இளவரசி, கையில் மணமாலையுடன் மண்டபத்தில் வீற்றிருந்த பல நாட்டு மன்னர்களையும், இளவரசர்களையும் பார்த்துக் கொண்டே வந்தாள். ஆனால், யாருடைய தோற்றமும் அவளது மனதைக் கவரவில்லை.
அப்போது, வேடிக்கை பார்ப்பதற்காக அந்த மண்டபத்தின் ஒரு ஓரத்தில் நின்றுகொண்டிருந்த ஓர் இளம் துறவியின் பேரழகு அவளைச் சுண்டியிழுத்தது. அவளது மனம் அந்தத் துறவியிடம் மயங்கியது. சட்டென்று ஓடிச்சென்று, எல்லாரும் வியக்கும்படி அந்த இளம் துறவியின் கழுத்தில் மாலையிட்டாள் இளவரசி. ஆனால், அந்த இளம் துறவியோ திகைத்துப் போனான். தனக்கு இந்த உலக வாழ்க்கையோ, அரச போகமோ தேவையில்லை என்பதில் அவன் உறுதியாக இருந்தான். எனவே, இளவரசி போட்ட மாலையை அப்படியே கழற்றி வீசியெறிந்து விட்டு, அங்கிருந்து விறுவிறுவென்று வெளியேறினான்.
அவமானம் ஒருபுறம் இருந்தாலும், மனம் நிறைந்த அவனையே மணாளனாக அடைவது என்ற உறுதியோடு இளவரசியும் அவனுக்குப் பின்னால் ஓடினாள். அவனிடம் கெஞ்சினாள். ஆனால், அந்த இளம் துறவி திரும்பிக்கூடப் பார்க்காமல், "எந்த நிலையிலும் என்னால் உன்னை ஏற்க இயலாது. நான் இறைவழியில் நடப்பவன்" என்று கூறிவிட்டுத் தன் பாதையில் நடந்து மறைந்தார். இளவரசி அழுதுகொண்டே, உடைந்த இதயத்துடன் தன் அரண்மனைக்குத் திரும்பினாள். இதையெல்லாம் தூரத்திலிருந்து கவனித்துக் கொண்டிருந்த மன்னனும் பெரிய துறவியும் தங்கள் பயணத்தைத் தொடர்ந்தனர்.
அன்றைய நாள் பொழுது சாய்ந்தது. அவர்கள் ஒரு அடர்ந்த காட்டுப் பகுதிக்குள் நடந்து கொண்டிருந்தனர். இருவருக்கும் கடுமையாகப் பசித்தது; உடலும் சோர்வடைந்தது. இரவு நேரத்தில் கடுமையான குளிர் வாட்டியதால், அவர்கள் காட்டில் இருந்த ஒரு பெரிய மரத்தின் அடியில் தங்கி ஓய்வெடுத்தனர்.
அந்த மரக் கிளையில் ஒரு ஆண் குருவி, தன் பெண் குருவி மற்றும் மூன்று குஞ்சுகளுடன் ஒரு கூட்டில் மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்து வந்தது. கீழே பசியோடும் குளிரோடும் இரண்டு மனிதர்கள் அமர்ந்திருப்பதை அந்தக் குருவிக் குடும்பம் பார்த்தது. உடனே ஆண் குருவி, "நம் இருப்பிடத்திற்கு வந்த விருந்தினர்களைக் கவனிப்பது நம் கடமை" என்று எண்ணி, பறந்து சென்று காய்ந்த சுள்ளிகளை ஒவ்வொன்றாகத் தன் அலகால் சுமந்து வந்து அவர்கள் முன்னால் போட்டது. எப்படியோ தீயை மூட்டி, அவர்களின் குளிரைப் போக்கியது.
அடுத்ததாக, விருந்தினர்களின் பசியை ஆற்ற நினைத்தது அந்தப் பறவை. ஆனால், அதனிடம் கொடுப்பதற்கு உணவு ஏதும் இல்லை. இதனால் வருந்திய ஆண் குருவி தன் பெண் குருவியிடம், 'என் உடலையே அவர்களுக்கு உணவாக்குகிறேன்' என்று உணர்ச்சிப் பெருக்குடன் சொல்லிவிட்டு, எரியும் நெருப்பில் பாய்ந்து தன் உயிரைத் தியாகம் செய்தது.
அதைப் பார்த்த பெண் குருவி கதறியது. "ஒரு சிறிய குருவியான என் கணவனின் உடலால் எப்படி இவர்களின் பசி தீரும்? நானும் அவருடன் இணைகிறேன்" என்று சிந்தித்து, தன் கணவன் காட்டிய தியாக வழியைப் பின்பற்றி தானும் தீயில் விழுந்தது. இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த மூன்று சின்னஞ்சிறு குருவிக் குஞ்சுகளும், "நம் பெற்றோருடன் நாமும் சேர்ந்து வந்த விருந்தினர்களுக்கு உணவாவோம்" என்று கீச்சிட்டுக் கொண்டே நெருப்பில் விழுந்து கரிந்தன.
அன்பிலும் தியாகத்திலும் சிறந்த அந்தப் பறவைக் குடும்பத்தின் உன்னதமான பண்பைக் கண்டு மன்னன் அதிர்ச்சியிலும் வியப்பிலும் உறைந்து நின்றான். கண்களில் நீர் முட்ட அந்தப் பெரிய துறவியைப் பார்த்தான்.
அப்போது பெரிய துறவி மன்னனை நோக்கி, "மன்னா! அவரவர் நிலையில் அவரவர் உயர்ந்து நிற்க முடியும் என்பதை இப்போது உணர்ந்திருப்பாய். அழகிய இளவரசியையும், அரச போகத்தையும், பேராசையையும் ஒரு துரும்பென மதித்து உதறித் தள்ளிய அந்த இளம் துறவி, தன் துறவற நெறியில் எப்படி உயர்ந்து நின்றானோ... அதேபோலத்தான், தன் வீட்டிற்கு வந்த விருந்தினருக்காகத் தங்களையே தியாகம் செய்த இந்தப் பறவைகளின் இல்லறமும் உயர்ந்தது. துறவறமா இல்லறமா என்பது முக்கியமல்ல, தான் ஏற்றுக்கொண்ட நெறியில் (தர்மத்தில்) இருந்து எள்ளளவும் பிறழாமல், உண்மையாக வாழ்வதுதான் முக்கியம்" என்று விளக்கினார். மன்னருக்குத் தன் கேள்விக்கான விடை மிகத் தெளிவாகக் கிடைத்தது.
கதை நீதி:
துறவறமோ அல்லது இல்லறமோ, நாம் எந்த வாழ்க்கையைத் தேர்ந்தெடுக்கிறோம் என்பது முக்கியமல்ல. நாம் தேர்ந்தெடுத்த பாதையில், நமக்கான கடமைகளை நேர்மையோடும், தியாக மனப்பான்மையோடும், ஒழுக்கத்தோடும் செய்து வாழ்வதே மிக உயர்ந்த வாழ்வாகும்.
என்றும் நட்புடன்
