28/08/2026
Why does North Karnataka still lack basic amenities despite producing top political leaders for decades?
Even after Independence, influential politicians from North Karnataka have occupied high positions at both the State and national levels. Yet, districts in this region continue to lag behind in drinking water, sanitation, education, healthcare, and employment. What is the fundamental reason behind this backwardness? How much priority have these leaders actually given to their own regions?
Take Kalaburagi district, for example. Despite decades of political influence, several rural areas struggle with basic infrastructure. Instead of ensuring essential facilities for his own constituency, Priyank Kharge appears more interested in speaking about national and global issues. Does he not see the basic problems in his own backyard?
The same question applies to Raichur. Across the country, the Central Government’s Swachh Bharat Abhiyan has enabled crores of families to build and use toilets. Yet, in parts of rural North Karnataka, people are still forced into open defecation.
The tragic death of Ashwini, who was subjected to a brutal gang assault when she went out for open defecation in Hokrani village (Sirwar taluk), is a deeply disturbing reminder of these infrastructural failures. When women lack access to a safe toilet, serious questions arise regarding sanitation, women’s safety, and administrative failure.
While a proper investigation is needed before holding anyone directly responsible for Ashwini’s death, the government and local administration have a clear duty: ensure every village has safe toilets, proper sanitation, and adequate security for women.
Leaders who have represented this region for decades have made endless promises. But if people still struggle for toilets, clean water, and roads, their political priorities must be questioned. The people of North Karnataka need more than slogans, they need visible development. When Central Government schemes are available but fail to reach the grassroots level due to a lack of political will, it is the common people who pay the price.
ದಶಕಗಳಿಂದ ಘಟಾನುಘಟಿ ನಾಯಕರು ಆಳಿದರೂ ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕ ಇನ್ನು ಹಿಂದುಳಿದಿರುವುದೇಕೆ?
ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ನಂತರ ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ಹಲವು ಪ್ರಭಾವಿ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ರಾಜ್ಯ ಹಾಗೂ ರಾಷ್ಟ್ರಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಉನ್ನತ ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೂ, ಈ ಭಾಗದ ಹಲವು ಜಿಲ್ಲೆಗಳು ಇಂದಿಗೂ ಕುಡಿಯುವ ನೀರು, ನೈರ್ಮಲ್ಯ, ಶಿಕ್ಷಣ ಮತ್ತು ಆರೋಗ್ಯದಂತಹ ಮೂಲಭೂತ ಸೌಲಭ್ಯಗಳ ಕೊರತೆಯಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿರುವುದು ವಿಪರ್ಯಾಸ. ಹಾಗಾದರೆ ಇದಕ್ಕೆ ಮೂಲ ಕಾರಣವೇನು? ದಶಕಗಳ ಕಾಲ ಅಧಿಕಾರ ಅನುಭವಿಸಿದ ನಾಯಕರು, ತಮ್ಮದೇ ಪ್ರದೇಶದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಆದ್ಯತೆ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ?
ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಕಲಬುರಗಿ ಜಿಲ್ಲೆ. ಖರ್ಗೆ ಕುಟುಂಬದ ದಶಕಗಳ ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರಭಾವವಿದ್ದರೂ, ಇಂದಿಗೂ ಹಲವು ಗ್ರಾಮೀಣ ಪ್ರದೇಶಗಳು ಮೂಲಭೂತ ಸೌಲಭ್ಯಗಳಿಗಾಗಿ ಪರದಾಡುತ್ತಿವೆ. ಪ್ರಿಯಾಂಕ್ ಖರ್ಗೆ ಅವರು ತಮ್ಮದೇ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಜನರಿಗೆ ಅಗತ್ಯವಿರುವ ಸೌಕರ್ಯಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸುವ ಬದಲು, ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಹಾಗೂ ಜಾಗತಿಕ ವಿಚಾರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುವುದಕ್ಕೇ ಹೆಚ್ಚಿನ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ತಮ್ಮ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಜನರ ದೈನಂದಿನ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಅವರಿಗೆ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲವೇ?
ಇದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ ರಾಯಚೂರಿಗೂ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ. ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರದ 'ಸ್ವಚ್ಛ ಭಾರತ್ ಅಭಿಯಾನ'ದಡಿ ಕೋಟ್ಯಂತರ ಕುಟುಂಬಗಳು ಶೌಚಾಲಯ ನಿರ್ಮಿಸಿಕೊಂಡಿವೆ. ಆದರೆ, ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ಗ್ರಾಮೀಣ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಜನರು ಇಂದಿಗೂ ಬಯಲು ಶೌಚವನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಇರುವುದು ಖೇದಕರ.
ರಾಯಚೂರಿನ ಹೊಕ್ರಾಣಿ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ, ಬಯಲು ಶೌಚಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದ್ದಾಗ ಸಾಮೂಹಿಕ ದೌರ್ಜನ್ಯಕ್ಕೊಳಗಾಗಿ ಪ್ರಾಣ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಅಶ್ವಿನಿಯವರ ದುರ್ಮರಣವು ಆಡಳಿತದ ವೈಫಲ್ಯದ ಭೀಕರ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ನೆನಪಿಸುತ್ತದೆ. ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಸುರಕ್ಷಿತ ಶೌಚಾಲಯದ ಕನಿಷ್ಠ ಸೌಲಭ್ಯವೂ ಇಲ್ಲದಿರುವಾಗ, ಮಹಿಳಾ ಸುರಕ್ಷತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಗಂಭೀರ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಏಳುತ್ತವೆ.
ಸೂಕ್ತ ತನಿಖೆಗೂ ಮುನ್ನ ಅಶ್ವಿನಿಯವರ ಸಾವಿಗೆ ಯಾರನ್ನೂ ನೇರವಾಗಿ ಹೊಣೆ ಮಾಡುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಇಂತಹ ದುರ್ಘಟನೆಗಳು ಮರುಕಳಿಸದಂತೆ ಸುರಕ್ಷಿತ ಶೌಚಾಲಯ ಮತ್ತು ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಭದ್ರತೆ ಕಲ್ಪಿಸುವ ಸ್ಪಷ್ಟ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಸರ್ಕಾರದ ಮೇಲಿದೆ.
ದಶಕಗಳಿಂದ ಈ ಭಾಗವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತಿರುವ ನಾಯಕರು ಭರವಸೆಗಳನ್ನಷ್ಟೇ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ. ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರದ ಯೋಜನೆಗಳಿದ್ದರೂ, ರಾಜಕೀಯ ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿಯ ಕೊರತೆಯಿಂದಾಗಿ ಅವುಗಳು ತಳಮಟ್ಟದ ಜನರನ್ನು ತಲುಪಲು ವಿಫಲವಾದರೆ, ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಅದರ ಬೆಲೆ ತೆರಬೇಕಾದವರು ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರೇ.
ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ಜನರಿಗೆ ಕೇವಲ ಘೋಷಣೆಗಳ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ, ನೈಜ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಬೇಕಿದೆ!
