ΕΠΑΜ Ξανθης

29/03/2025

Πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση αναφορικά με τις εξελίξεις στην ΕΕ μετά τις πρόσφατες ευρωεκλογές που ως στόχο έχει να αναδείξει το πολύ απλό. Η ψήφος καθορίζει τις ζωές μας και το μέλλον των επόμενων γενιών.

Κριτική στις ακολουθούμενες πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, άσκησε ο Γιάννης Σιαμίδης, συντονιστής του ΕΠΑΜ Ξάνθης, σε παρέμβασή του στην ενημερωτική εκπομπή του...

07/06/2024

Αυτές οι ευρωεκλογές είναι εξαιρετικά κρίσιμες.
Η παράνοια έχει επικρατήσει στην Ευρώπη.
Ζούμε καταστάσεις που οδήγησαν στην ναζιστική Γερμανία και στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.
Πρέπει να υπάρξουν δυνάμεις που θα μπορέσουν να βάλουν φρένο στην παράνοια.
Το ΕΠΑΜ είναι μια από τις δυνάμεις που προειδοποιούσε για την δυστοπία που οδηγούμαστε εδώ και πολλά χρόνια και που αγωνίστηκε για ένα καλύτερο μέλλον.
Δυστυχώς οι συμπολίτες μας επιλέγαμε να πιστέψουν τα όμορφα ψέματα που τους έλεγε το υφιστάμενο πολιτικό σύστημα και ο κάθε τσαρλατάνος που τον φύτευε το ίδιο το πολιτικό σύστημα για να διχάσει την κοινωνία.
Η επιλογή για δυνάμεις που πρεσβεύουν την ειρήνη, την δημοκρατία και τον άνθρωπο είναι πιο επιτακτική από ποτέ.
Γιατί οι επόμενες γενιές πρέπει να έχουν την ευκαιρία να ζήσουν ένα καλύτερο μέλλον από αυτό που ζήσαμε εμείς.

07/06/2024

Η αποχή είναι αυτό που ζητούν. Θέλουν να απέχεις από την ζωή σου και το μέλλον των παιδιών σου.
Το δοκιμάσαμε στις τελευταίες εκλογικές αναμέτρησης και δεν πήγε καλά.
Το 41τακατο δεν θα είχε την αλαζονεία που επιδεικνύει αναίσχυντα αν ήταν 20τακατο, όταν όλοι θα πηγαίνανε να ψηφίσουν. Και θα είχε ακόμα λιγότερη αλαζονεία αν το 50% της αποχής μπορούσε να εκφραστεί μαζικά μέσα από έναν πολιτικό σχηματισμό που θα γινόταν ο κυρίαρχος του πολιτικού σκηνικού.
Αυτός ο πολιτικός σχηματισμός δεν θα μπορούσε να είναι άλλος από το ΕΠΑΜ που από την αρχή της κρίσης με πείσμα και συνέπεια αγωνίζεται για την ανατροπή του υφιστάμενου πολιτικού συστήματος και την ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας, προς όφελος της κοινωνίας.

02/06/2024

Δείτε εδώ αναλυτικά τους υποψηφίους μας:
https://epamhellas.gr/candidates2024

04/09/2023

Δημήτρης Καζάκης
«Στους κλέφτες και τους δανειστές, για πάντα θα χρωστάς!» Παλιά λαϊκή παροιμία.

Το ξέρετε ότι οι σκύλοι είναι ίσως το μοναδικό είδος που ενώ πέρδεται, δεν το γνωρίζει; Κι όταν συμβεί το αναπόφευκτο, ιδίως όταν πρόκειται για ηχηρή του εκδήλωση, ο σκύλος ξαφνιάζεται και αναζητά εντόνως τι ήταν αυτό κι από που προήλθε. Το ίδιο συμβαίνει και με τους σύγχρονους ειδικούς και αναλυτές επί των οικονομικών, ιδίως του χρέους. Επειδή δεν έχουν την παραμικρή ιδέα περί τίνος πρόκειται, συνηθίζουν να το αγνοούν επιδεικτικά.
Υιοθετούν μάλιστα την πλέον καταστροφική και παρασιτική λογική, που θεωρεί πώς όσο βρίσκει κανείς δάνεια για να εξυπηρετεί το χρέος, είναι όλα μέλι-γάλα. Αρκούνται δηλαδή στο κατά συνθήκη ψεύδος ότι το δημόσιο χρέος δεν είναι παρά ένα ακόμη δημοσιονομικό μέγεθος που σχετίζεται άμεσα με κρατικά ελλείμματα ή πλεονάσματα κι επομένως όσο εξυπηρετείται τους αφήνει παγερά αδιάφορους.

Όταν όμως αυτό κάνει αισθητή και ιδιαίτερα ηχηρή την παρουσία του, τότε υιοθετούν την οικεία συμπεριφορά του σκύλου που ξαφνιασμένος από τη δική του πορδή αδυνατεί να καταλάβει το από πού, το πώς και το γιατί. Πάρτε για παράδειγμα τη γνωστή μας Ναυτεμπορική της Κυριακής 20 Αυγούστου, η οποία, ως σκύλος που μόλις την αμόλησε, αναρωτιέται ξαφνιασμένη: «Δημόσιο χρέος: Πώς εκτινάχθηκε στο ύψος-ρεκόρ των 404,68 δισ. ευρώ.» Πρόκειται για τα στοιχεία του 2ου τριμήνου του 2022, που ξάφνιασαν την καλή μας φυλλάδα, αλλά το δημοσίευμα αδυνατεί - όπως κι ο σκύλος - να αντιληφθεί το πώς συνέβη!

Το χρέος και κυρίως το λεγόμενο δημόσιο, είναι ο κατεξοχήν καθοριστικός παράγοντας της κατάστασης της Ελλάδας σήμερα. Όχι μόνο οικονομικά, αλλά κοινωνικά και πολιτικά. Ολόκληρη η χώρα τελεί υπό καθεστώς επίσημης πεονίας και οι κυρίαρχες πολιτικές της περιστρέφονται γύρω από την εξυπηρέτηση του χρέους. Όχι μόνο δημοσιονομικά, αλλά ακόμη και εθνικά. Η Ελλάδα έχει καταρρεύσει οικονομικά και απειλείται με εθνικό ακρωτηριασμό, ως αναπόσπαστο, οργανικό μέρος του καθεστώτος εκποίησης, το οποίο επιβλήθηκε με τα μνημόνια.

Ολόκληρη η χώρα λειτουργεί με όρους ενός πρωτοφανούς και εξόχως παρασιτικού μεταπρατισμού χρέους και χρήματος. Όλοι μας ζούμε με δανεικά, ακόμη κι όσοι από εμάς δεν έχουμε δανειστεί ποτέ στη ζωή μας. Οι ίδιες οι δουλειές μας είναι προϊόν δανεισμού της χώρας, ο οποίος ανατροφοδοτείται διαρκώς, γιατί διαφορετικά δεν μπορούν να πληρωθούν ούτε καν μισθοί και συντάξεις. Κι αυτό είναι μια αναμφισβήτητη κατάκτηση του καθεστώτος των μνημονίων και της υποτέλειας στην ευρωζώνη.

Τι είναι το χρέος;

Συνεπώς αυτό που πρέπει να ξέρουμε είναι πρώτα και κύρια, τι είναι το χρέος. Το χρέος δεν είναι ένα απλό οικονομικό και δημοσιονομικό μέγεθος, όπως είπαμε. Το χρέος εμφανίστηκε ιστορικά πολύ πριν δημιουργηθεί το νόμισμα και η χρηματική κυκλοφορία. Πολύ πριν εμφανιστεί ιστορικά η τραπεζική πίστη. Από τον κώδικα του Χαμουραμπί, τον παλαιότερο κώδικα που γνωρίζουμε, ξέρουμε ότι η καταγωγή του χρέους και οι σχέσεις υποτέλειας των οφειλετών στους δανειστές χάνονται στα βάθη της ιστορίας, αρκετά πριν το 2000 π.Χ.

Το χρέος είναι σύμφυτο ιστορικά με τον περιουσιακό διαχωρισμό της κοινωνίας, με όρους ιδιωτικής ιδιοκτησίας, αμέσως μετά την κατάρρευση της πολύ πρώιμης «ανακτορικής οικονομίας», η οποία θεμελιωνόταν στην αλληλεγγύη των γενών. Όταν οι άνακτες, οι βασιλείς, οι ευγενείς και το ιερατείο καταχράστηκαν και ιδιοποιήθηκαν την περιουσία που ανήκε συλλογικά στο γένος, η οφειλή μετατράπηκε σε χρέος, το οποίο δήλωνε και εξέφραζε υποτέλεια, καταναγκασμό, εκμετάλλευση, καταπίεση των οφειλετών, οι οποίοι από αλληλέγγυα μέλη του γένους, μετατρέπονταν σε ιδιώτες, σε υπεξούσιους υπερκόσμιων και απόκοσμων εξουσιών.

Τι είναι λοιπόν το χρέος; Είναι ένα σύστημα απαιτήσεων και αξιώσεων σε βάρος του οφειλέτη, όπου, ανεξάρτητα από την οικονομική, κοινωνική και πολιτική του κατάσταση, δεσμεύονται από τον δανειστή όχι μόνο οι υφιστάμενοι πόροι και εισοδήματα, αλλά και τα μελλοντικά. Πρόκειται για την εκμετάλλευση όχι μόνο της τρέχουσας εργασίας του οφειλέτη και των αποτελεσμάτων της, αλλά προκαταβολικά και της μελλοντικής. Η τιτλοποίηση δε αυτών των απαιτήσεων, αποτέλεσε τη λίκνο του κεφαλαιοκρατισμού, δηλαδή της κυριαρχίας του κεφαλαίου ήδη από την εποχή των πόλεων του ύστερου μεσαίωνα. Ενώ το κοινοβούλιο αποτέλεσε τον πιο πρόσφορο θεσμό για την δημιουργία χρέους προκειμένου να μετακυλήσουν οι υποχρεώσεις από τους κυβερνώντες που αποφασίζουν, στους πολίτες, την κοινωνία και το έθνος συνολικά.

Έτσι θεμελιώθηκε η στενή διαπλοκή των κυβερνώντων με τους δανειστές-τοκογλύφους, η εξαγορά της κυρίαρχης πολιτικής και του κράτους από μια χούφτα αγύρτες του χρηματιστηρίου, την αριστοκρατία του χρήματος. Οι κυβερνώντες μπορούσαν πλέον να δανείζονται ανεξέλεγκτα με πρόσχημα τη συναίνεση του κοινοβουλίου, χωρίς να φέρουν καμία προσωπική ευθύνη, ή υποχρέωση, μιας και υπόχρεο ήταν πια το έθνος, το δημόσιο, ο λαός. Έτσι γεννήθηκε το εθνικό και δημόσιο χρέος. Και μαζί του η σύγχρονη τραπεζική και δημοσιονομική.

Από την προσωπική ευθύνη του μονάρχη και της διακυβέρνησής του, την εποχή του «αρχαίου καθεστώτος», περάσαμε στον κοινοβουλευτισμό όπου η κρατούσα τάξη, όσο διεφθαρμένη, όσο παρασιτική, όσο εγκληματική κι αν είναι, δημιούργησε και επέβαλε τη συλλογική ευθύνη του πολίτη, του λαού, του δημοσίου, του έθνους για τις δικές της ιδιοτελείς πράξεις και διαστροφές. «Έχουμε το στρατό του βασιλιά, το ναυτικό του βασιλιά, τα ταχυδρομεία του βασιλιά, την εθνική οδό του βασιλιά, τα καταστήματα του βασιλιά, τα δικαστήρια του βασιλιά, τα έσοδα του βασιλιά. Όλα είναι του βασιλιά εκτός από το ΧΡΕΟΣ. Αυτό είναι του Έθνους, και κατά συνέπεια ονομάζεται Εθνικό Χρέος.» - Έλεγε ο W. Cobbett σε μια ομιλία του στο Μάντσεστερ το 1830 (1).

Κι αυτό το ανάθεμα ισχύει ακόμη και σήμερα. Πολύ περισσότερα σήμερα. «Όλοι μαζί τα φάγαμε!». Κι επομένως υπόχρεοι δεν είναι οι κυβερνώντες, αλλά οι υποτελείς τους, έστω κι αν δεν ρωτήθηκαν ποτέ, έστω κι αν δεν συμμετείχαν ποτέ στη διαδικασία λήψης των αποφάσεων. Έστω κι αν οι κυβερνώντες έχουν μετατρέψει το κράτος σε φέουδο για τους ίδιους, τους «δικούς τους» και τα ειδικά συμφέροντα που εκπροσωπούν. Έστω κι αν έχουν παραβιάσει κατ’ επανάληψη τους νόμους, που απαιτούν κατ’ ελάχιστο την κύρωση από το κοινοβούλιο κάθε υπέρβασης σε δαπάνες και έσοδα, ιδίως πιστωτικά. Κάτι που δεν έγινε ποτέ, ούτε πριν, ούτε μετά τα μνημόνια.

Να γιατί φαντάζει τόσο δύσκολο να διαγραφεί το χρέος. Διότι η διαγραφή του, θίγει τα ιερά και όσια της κρατούσας τάξης. Γι’ αυτό και στην ακαδημαϊκή οικονομική, αλλά και στην επίσημη πολιτική η διαγραφή του χρέους αντιμετωπίζεται ως έγκλημα καθοσιώσεως, ανήκουστο και αδιανόητο. Και πώς να μην είναι αφού θίγει επί της ουσίας την εσωτερική διαπλοκή της εξουσίας, αλλά και την εξαγορά της πολιτικής και του κράτους από τους ηγεμόνες των χρηματαγορών.

Ο Luiz Carlos Bresser Pereira, καθηγητής και υπουργός οικονομικών της Βραζιλίας για εννιά μήνες το 1987 κατέθεσε ενώπιον της Επιτροπής Τραπεζικών, Οικονομικών και Αστικών Υποθέσεων της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ, στις 5 Ιανουαρίου 1989, στην ακρόαση για την κρίση χρέους στις λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες, τα εξής: «Όμως, παρά τις αυξανόμενες ενδείξεις για την αδυναμία πληρωμής ολόκληρου του χρέους, μια σημαντική μερίδα των ελίτ στις οφειλέτριες χώρες παραμένει πρόθυμη να προσπαθήσει να το πληρώσει. Μπορούμε να σκεφτούμε μια σειρά από εξηγήσεις γι’ αυτή τη στάση, φόβο ή αντίποινα από τις τράπεζες, πολιτιστική υποταγή στον Πρώτο Κόσμο, προθυμία να είμαστε μέρος του, ταύτιση των συμφερόντων των πιστωτριών χωρών με τα συμφέροντα των τραπεζών, έλλειψη πληροφόρησης σχετικά με τις συζητήσεις μεταξύ των ελίτ των πιστωτριών χωρών για το χρέος, την ανικανότητα να αναλογιστούν την εσωτερική οικονομική κρίση στις χώρες τους, τον απόδοση των σταθερών θέσεων για μείωση του χρέους σε ριζοσπαστικές ή εθνικιστικές πολιτικές συμπεριφορές - αλλά σε αυτή τη κατάθεσή μου θέλω να υπογραμμίσω μόνο μία εξήγηση: οι ελίτ γενικά στις οφειλέτριες χώρες σίγουρα δεν είναι αυτές που υποφέρουν περισσότερο από την κρίση χρέους. Αντίθετα, μέρος τους εκμεταλλεύεται το χρέος.»(2)

Όσο οι λαοί στέκουν αδύναμοι απέναντι στις ελίτ, όσο η εξουσία είναι απρόσιτη για τις ανάγκες και τα συμφέροντα των λαών, τόσο η διαγραφή του χρέους φαντάζει παντελώς αδύνατη, σαν κάτι από το υπερπέραν. Τόσο το δημοκρατικό πολίτευμα μετατρέπεται σε άλλοθι ολοκληρωτισμού και απολυταρχίας σε βάρος των λαών. Τόσο η κρίση χρέους θα αναπαράγεται και θα συνθλίβει τη βιωσιμότητα των νοικοκυριών και της χώρας.

Να γιατί η διαγραφή του χρέους υπήρξε από την εποχή της αρχαίας δημοκρατίας, έως τις μέρες μας θεμέλιο της δημοκρατικής αρχής. Ναι, στο πέρασμα της ιστορίας διαγραφή χρεών έχει γίνει και από μη δημοκρατικά καθεστώτα, αλλά η αλήθεια είναι ότι χωρίς διαγραφή χρεών δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατία για το δήμο, τους πληβείους, το λαό. Γι’ αυτό και από την εποχή της Σεισάχθειας του Σόλωνα, των αδελφών Γράκχων στην res publica της αρχαίας Ρώμης, έως τη μεγάλη Γαλλική επανάσταση και τις επόμενες που ενέπνευσε, η οριζόντια διαγραφή των χρεών υπέρ του λαού, υπήρξε θεμελιώδες αίτημα της δημοκρατίας. Θεμελιώδης διαχωριστική γραμμή των δυνάμεων που αγωνίζονται για τη δημοκρατία και εκείνων που την αντιστρατεύονται.

Σημειώσεις

(1) The Chartist Circular. Glasgow, Saturday, July 10, 1841. No. 94.

(2) Luiz Carlos Bresser Pereira: Solving the Debt Crisis: Debt Relief and Adjustment. Hearings before the Committee on Banking, Finance and Urban Affairs House of Representatives. One Hundred First Congress. First Session, January 4 and 5, 1989. Washington DC: U.S. Government Printing Office, 1989, 339

23/08/2023

📌 Αν και αυτές οι εικόνες των ασθενών από την Αλεξανδρούπολη δεν μας κάνουν να θέλουμε να αλλάξουμε τον τόπο από την κορυφή έως τα νύχια, τότε υπάρχει σοβαρό πρόβλημα ανοσίας στη θηριωδία.

📌 Η στραβή που «έτυχε» και ξανατυχαίνει και ξανατυχαίνει, μόνο θύμα ο λαός, οι δυνάστες του ποτέ.

📌 Πανηγυρίζουν τα ΜΜΕ για την εκκένωση του νοσοκομείου Αλεξανδρούπολης... Με τα νεογνά πεταμένα πέρα δώθε, εξαθλίωση.

📌 Πολεμήστε για τον τόπο, αν θέλετε να υπάρχει και για την επόμενη γενιά.

📌 «(...) Να θυμάσαι ότι έρχουνται χαλεποί καιροί για τις νέες γενεές (...) Η τελευταία μου πράξη έχει το νόημα της διαμαρτύρησης για το κακό που ετοιμάζουμε εμείς οι ενήλικοι στις αθώες νέες γενεές που έρχουνται. Ζούμε τη ζωή μας τρώγοντας τις σάρκες τους. Ένα κακό αβυσσαλέο στη φρίκη του. Η λύπη μου γι’ αυτό το έγκλημα με σκοτώνει.»

📌 Εκ του τελευταίου γράμματος του Δημήτρη Λιαντίνη.

#φωτια #Αλεξανδρούπολη #Παρνηθα #Δαδια #Ευβοια #Πυρκαγια #ΝΔ #Μητσοτακης #ΕΠΑΜ #Καζάκης

17/07/2023

Σε κείμενο του ΕΛΙΑΜΕΠ που υπογράφουν οι Ανδρέας Στεργίου, Θεόδωρος Τσίκας, Κωνσταντίνος Τσιστελίκης και Αλέξης Ηρακλειδής ,αναφέρονται μεταξύ άλλων τα εξής:

«Ο συνεχιζόμενος ανταγωνισμός και η έλλειψη προσέγγισης στις ελληνοτουρκικές σχέσεις φαντάζει ως η φυσική κατάσταση των πραγμάτων μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.

• Η Τουρκία έχει εγείρει μια σειρά από προκλήσεις σε διάφορες πτυχές της ελληνικής κυριαρχίας, μερικές φορές υποστηριζόμενες από λεκτικές απειλές, ενώ η Ελλάδα επιμένει να προβάλλει μαξιμαλιστικούς ισχυρισμούς αμφίβολης νομιμότητας σε ζώνες κυριαρχίας. Όσον αφορά το κυπριακό αίνιγμα, πολύτιμο διπλωματικό κεφάλαιο έχει σπαταληθεί από την ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2004.

• Ταυτόχρονα, οι δύο χώρες αντιμετωπίζουν κοινές απειλές για τη βιοποικιλότητα και τις αλιευτικές δραστηριότητες, καθώς και προκλήσεις για την ασφάλεια του κλίματος και την υποβάθμιση του περιβάλλοντος, που μπορούν να αντιμετωπιστούν μόνο με κοινή διασυνοριακή δράση. Ενόψει των τρομακτικών προκλήσεων που σχετίζονται με το κλίμα και αναμένεται να πλήξουν ιδιαίτερα έντονα την Ανατολική Μεσόγειο, η συνεργασία δεν είναι θέμα επιλογής αλλά αναγκαιότητας και επιβίωσης.

Στην Ελλάδα αυτό που χρειάζεται είναι μια πολύ καθυστερημένη και γόνιμη συζήτηση για διάφορα θέματα που έχουν τραυματίσει τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Απαραίτητη προϋπόθεση για κάθε ουσιαστικό διάλογο είναι να παραμεριστούν όλα όσα δηλητηρίασαν τις διμερείς τους σχέσεις, όλα όσα απείλησαν την ειρήνη και την ασφάλεια, καθιστώντας τη χρήση των φυσικών πόρων αναποτελεσματική και θέτοντας σε κίνδυνο την ευημερία των πολιτών τους».

Το ΕΛΙΑΜΕΠ επιμένει να κρατά το "ελληνικό" στον τίτλο, όπως και το "ΑΜ", αν και το ΑΜυντική το έχει πετάξει εδώ και χρόνια στον κάλαθο των αχρήστων για να βάλει το Ευρωπαϊκή στη θέση του.

Όταν Έλληνες Πανεπιστημιακοί υπογράφουν τέτοιες ανθελληνικές θέσεις, χρειάζονται κάποια σχόλια ή κάποιες προβλέψεις για το τι έρχεται στα ελληνοτουρκικά;

Το κείμενό τους:
https://www.eliamep.gr/wp-content/uploads/2023/06/Policy-paper-139-final-1.pdf

16/07/2023

16/7/2011-16/7/2023
ΕΠΙΚΑΙΡΗ-ΑΝΑΓΚΑΙΑ-ΣΥΓΧΡΟΝΗ
💢Ιδρυτική διακήρυξη του Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου💢
Αξίζει να διαβαστεί καθώς μετά από δώδεκα χρόνια, τα θέματα που έβαζε το ΕΠΑΜ στην ιδρυτική του διακήρυξη παραμένουν επίκαιρα και τα προτάγματα που τέθηκαν τότε γίνονται μέρα με την μέρα όλο και πιο επιτακτικά!

Η χώρα οδηγήθηκε εδώ και πάνω από ένα χρόνο σε ένα ασφυκτικό καθεστώς νέας κατοχής. Πρώτη πράξη αυτού του καθεστώτος ήταν η κατάλυση κάθε έννοιας δικαίου για να επιβληθεί ένα άγριο πρόγραμμα καταλήστευσης του εργαζόμενου λαού.

Ο λαός με κομμένη την ανάσα ακούει καθημερινά να ανακοινώνονται όλο και πιο σκληρά, αντικοινωνικά μέτρα που ανατρέπουν τον οικογενειακό και προσωπικό προγραμματισμό, ισοπεδώνουν δικαιώματα και κατακτήσεις δεκαετιών και σπρώχνουν με βίαιο τρόπο τον λαό στη φτώχια, την ανεργία, την εξαθλίωση.

Ο εργαζόμενος χάνει μέρα με τη μέρα όλες τις εγγυήσεις για μια στοιχειωδώς αξιοπρεπή ζωή, ενώ ο μικρός και μεσαίος επιχειρηματίας καταστρέφονται. Χωρίς καμμιά άλλη προοπτική εκτός από την διαρκή επιδείνωση της κατάστασής του.

Όλα αυτά συμβαίνουν εν μέσω μιας μοναδικής ως προς το εύρος, το βάθος και τις καταστροφικές προεκτάσεις παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Μιας κρίσης, η οποία όταν μετατράπηκε σε κρίση χρέους έπληξε ως ασθενείς κρίκους του συστήματος την Ελλάδα και μια σειρά ακόμη χωρών της περιφέρειας της ΕΕ. Τα δεινά που υφίσταται ο λαός, η απώλεια της κυριαρχίας, η διάλυση και η καταστροφή, πηγάζουν από έναν διεθνή μηχανισμό εκμετάλλευσης με αιχμή του δόρατος ένα ολωσδιόλου παρασιτικό χρηματοπιστωτικό σύστημα σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο.
Οι Έλληνες εργαζόμενοι, συνταξιούχοι, επαγγελματίες, αγρότες και μικρομεσαίοι επιχειρηματίες δεν καλούνται απλώς να πληρώσουν τον λογαριασμό ενός χρέους, που έχει σχεδιαστεί έτσι ώστε όσο περισσότερο το πληρώνεις, τόσο περισσότερο να αυξάνει, αλλά να αποδεχθούν την επίσημη υποθήκευση και εκποίηση της χώρας τους από την ΕΕ και το ΔΝΤ. Αυτό υπόσχεται η κυβέρνηση και το επίσημο πολιτικό σύστημα στον ελληνικό λαό. Επιχειρούν να κρύψουν ότι το κυρίως ζητούμενο με τα «πακέτα στήριξης» δεν είναι απλώς οι επιπλέον «θυσίες» που θα κληθούν να υποστούν τα λαϊκά στρώματα. Το επίδικο ζήτημα είναι η εθνική κυριαρχία της χώρας. Με την κηδεμονία του ΔΝΤ και της ΕΕ ο Έλληνας εργαζόμενος δεν κινδυνεύει να χάσει μόνο τη δουλειά του, τη σύνταξή του, τα δικαιώματά του αλλά και την ίδια την χώρα του.

Η ίδια η δυνατότητα επιβίωσης της χώρας αμφισβητείται πλέον ανοιχτά από τους ιθύνοντες της ευρωζώνης και τις αγορές. Η χώρα θα πρέπει τουλάχιστον οικονομικά να τεμαχιστεί σε περιοχές και περιφέρειες, να εκχωρήσει την εκμετάλλευση των νησιών και τα κυριαρχικά της δικαιώματα στο Αιγαίο. Ολόκληρη η χώρα έχει μετατραπεί σε οικόπεδο που πουλιέται με το στρέμμα. Η Ελλάδα άρχισε ήδη να μεταβάλλεται σε κράτος υπό αίρεση, διαρθρωμένο σε ημιαυτόνομες περιφέρειες εύκολα ιδιωτικοποιήσιμες και προσαρτήσιμες σε γειτονικά κράτη, κρατίδια και προτεκτοράτα ανάλογα με τα συμφέροντα των μεγάλων της ευρωζώνης και των ΗΠΑ.

Το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο συγκροτείται για να οργανώσει τις αντιστάσεις και να ενισχύσει τον αγώνα του λαού ενάντια στο καθεστώς κατοχής. Καμπή για την ίδρυσή του υπήρξε η μεγαλειώδης αντίσταση του λαού με τις συγκεντρώσεις επί έναν και πλέον μήνα στις πλατείες σχεδόν όλων των πόλεων της Ελλάδας, με πρώτη την πλατεία Συντάγματος στο κέντρο της Αθήνας. Οι αυθόρμητες αυτές διαδηλώσεις διαρκείας ενός πολύ μεγάλου μέρους του ελληνικού λαού, μετέτρεψαν τον επίμονο αγώνα διαμαρτυρίας που διεξήγαγαν κατά κύριο λόγο οι εργαζόμενοι με κινητοποιήσεις και απεργίες όλο τον προηγούμενο χρόνο, σε αγώνα για την ανατροπή της εξουσίας και του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος ως τέτοιου. Από την στιγμή που ένα μεγάλο τμήμα του ελληνικού λαού βγήκε στους δρόμους με πρωτοφανή συνέπεια και συνέχεια ενάντια όχι σε επιμέρους πολιτικές και μέτρα, αλλά στο επίσημο καθεστώς, όπως κι αν το καταλαβαίνει κανείς, τότε το ζήτημα που τέθηκε στην πράξη εξαρχής ήταν ποιο θα πρέπει να είναι το επόμενο βήμα. Πώς θα μπορέσει να κερδίσει ο λαός την αναμέτρηση που έχει ανοίξει με την εξουσία;

Το ΕΠΑΜ ήρθε να απαντήσει σ’ αυτό ακριβώς το ερώτημα. Ο αγώνας του είναι κατεξοχήν απελευθερωτικός. Είναι αγώνας εθνικός και ταυτόχρονα κοινωνικός, μιας και διεκδικεί την χώρα από τα δεσμά της τυραννίας και του δήμιου προς το συμφέρον της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού, του εργάτη, του αγρότη, του μικρού και μεσαίου επιχειρηματία, του επαγγελματία και κυρίως της νέας γενιάς για να έχει μέλλον σ’ αυτόν τον τόπο.

Φιλοδοξία του ΕΠΑΜ είναι να συμβάλει καθοριστικά στην ενότητα του λαού πέρα και πάνω από κομματικές, ιδεολογικές και άλλες διαχωριστικές γραμμές. Ο λαός και η χώρα βρίσκεται σε υπέρτατο κίνδυνο. Μόνο με τη δημιουργία ενός μεγάλου κοινωνικοπολιτικού μετώπου ολόκληρου του λαού για τη διάσωση της χώρας μπορούμε να ξεφύγουμε από τον καταθλιπτικό μονόδρομο της καταστροφής, της λεηλασίας και της υπερχρέωσης.

Ένας ενωμένος και αποφασισμένος λαός δεν έχει να φοβηθεί τίποτε και κανέναν, δεν μπορεί να τον σταματήσει καμμιά απειλή, κανένα αντίποινο των αγορών ή των ισχυρών. Όποτε ο λαός αποφάσισε να ενωθεί και να διεκδικήσει τα δίκαιά του δεν υπήρξε καμμιά αντιξοότητα, καμμιά δύναμη που να στάθηκε εμπόδιο στο δρόμο του.

Αυτή η λαϊκή ενότητα πρέπει και μπορεί να οικοδομηθεί γύρω από εκείνα τα κεντρικά αιτήματα που επιτρέπουν να ανατραπεί συνολικά το καθεστώς κατοχής, εκποίησης και δουλοπαροικίας, καθώς και λειτουργήσουν ως αφετηρία δημοκρατικής αναγέννησης της χώρας στη βάση των λαϊκών συμφερόντων.

Αυτά τα κεντρικά αιτήματα συνοψίζονται ως εξής:

1. – Μη αναγνώριση του δημόσιου χρέους με βάση το διεθνές δίκαιο, που επιτρέπει σε ένα κυρίαρχο κράτος να αρνηθεί να πληρώσει όλα τα παράνομα, τοκογλυφικά και καταχρηστικά χρέη, που οδηγούν τον λαό και την χώρα στην χρεοκοπία. Αυτό σημαίνει άμεση παύση πληρωμών προς τους δανειστές εδώ και τώρα, ώστε να σταματήσει ο φόρος αίματος τον οποίο καταβάλλουν η χώρα και ο λαός στους διεθνείς τοκογλύφους και κερδοσκόπους.
Αυτή είναι η μόνη λύση για να σωθεί η χώρα από την καταστροφή και να διασώσουν οι εργαζόμενοι τα εισοδήματά τους, τη δουλειά τους, τις συντάξεις και τα δικαιώματά τους. Είναι ο μόνος τρόπος για να υπάρξει προοπτική για τους νέους, τους αγρότες, τους επαγγελματίες, τους μικρομεσαίους. Είναι ο μόνος τρόπος για να γλυτώσει η χώρα από την πτώχευση και την καταστροφή που οργανώνουν ήδη η κυβέρνηση, η ΕΕ και το ΔΝΤ.

Μη αναγνώριση του χρέους σημαίνει ότι δεν αναγνωρίζουμε κανενός είδους απαίτηση που θα επιτρέψει στους δανειστές της χώρας να τη δημεύσουν, να την κατασχέσουν, να τη λεηλατήσουν. Σημαίνει ότι σταματάμε να πληρώνουμε δάνεια που έχουμε πληρώσει διπλά και τρίδιπλα. Σημαίνει ότι διαγράφουμε μονομερώς όλες τις οφειλές που υπήρξαν προϊόν ρεμούλας και κερδοσκοπίας εις βάρος της χώρας και του λαού της. Σημαίνει ότι αρνούμαστε επιτέλους να ματώνουμε για δάνεια που έρχονται από τον 19ο αιώνα, αλλά οι αγορές και οι μεγάλοι «εταίροι» μας έχουν επιβάλει να τα πληρώνουμε έως σήμερα. Σημαίνει πολύ απλά ότι σταματάμε να πληρώνουμε τα κερατιάτικα στους διεθνείς και ντόπιους τοκογλύφους.

Ο ελληνικός λαός οφείλει να προχωρήσει σε μη αναγνώριση του χρέους όχι γιατί θέλει να βλάψει κανέναν ή να «φάει» τα λεφτά των δανειστών του. Οφείλει να το κάνει γιατί έτσι θα ανατρέψει την σχέση οφειλέτη-δανειστή υπέρ της χώρας του και θα αποφύγει οριστικά την επίσημη χρεοκοπία. Οφείλει να το κάνει γιατί δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να σταθεί στα πόδια του, για να διεκδικήσει τη χώρα του από τις αγορές και τα αρπακτικά τους, για να εξασφαλίσει την επιβίωσή του, για να λυτρωθεί επιτέλους από το διεφθαρμένο σύστημα που τον κυβερνά. Γι’ αυτό και αιτήματα που αφορούν δάνεια τα οποία συνήφθησαν καλή τη πίστει και συνέβαλαν αποδεδειγμένα στην ανάπτυξη της χώρας, ο λαός δεν θα αρνηθεί να συζητήσει την ικανοποίησή τους. Στη βάση του αμοιβαίου οφέλους. Ιδίως αν συνδέονται με χρήματα μικροκαταθετών και ασφαλιστικών ταμείων, που έτσι κι αλλιώς δεν υπερβαίνουν το 15% του σημερινού δημόσιου χρέους. Πάντα με βασική προϋπόθεση ότι καμιά τέτοια απαίτηση δεν θα υπονομεύσει την πορεία της χώρας, δεν θα υποθηκεύσει το μέλλον της και ούτε θα θέσει τη χώρα υπό καθεστώς ομηρίας. Αν χρειαστεί να χάσει κάποιος, αυτός σίγουρα δεν θα είναι ο λαός και η χώρα.

2.- Πρέπει να ανατραπεί εδώ και τώρα ολόκληρο το οικοδόμημα των συμφωνιών, δεσμεύσεων, παρεμβάσεων και μέτρων που πάρθηκαν από την εποχή του πρώτου μνημονίου, έτσι ώστε η χώρα να αποκαταστήσει την εσωτερική έννομη τάξη της και να διεκδικήσει την κυριαρχία της από το ΔΝΤ, την ΕΕ και την ΕΚΤ, που έχει εκχωρηθεί με τόσο άθλιο και προδοτικό τρόπο από το σύνολο του κυρίαρχου οικονομικού και πολιτικού κατεστημένου με επικεφαλής την κυβέρνηση. Οφείλουμε με κάθε πράξη και δράση του λαϊκού κινήματος, να προειδοποιούμε του ντόπιους και ξένους επικυρίαρχους, του επενδυτές και του κερδοσκόπους των αγορών: ό,τι αρπάξατε και θα αρπάξετε στο εγγύς μέλλον, ο λαός με την πάλη του θα τα πάρει πίσω. Η επένδυση στην διάλυση και στην εκποίηση αυτής της χώρας θα σας στοιχίσει πολύ ακριβά.

3. – Αποχώρηση* της χώρας μας από την Ε.Ε. με πρώτο βήμα την έξοδο από τη ζώνη του ευρώ και την υιοθέτηση εθνικού νομίσματος που να εκφράζει τη δυναμική μιας νέας οικονομικής πορείας της χώρας προς όφελος του λαού. Η καταστροφή δεν μας περιμένει αν φύγουμε από το ευρώ και από την Ε.Ε.*, αλλά όσο παραμένουμε υποτελείς τόσο στην Ε.Ε. όσο και στην ευροζώνη*. Η χώρα θα πάψει να είναι έρμαιο κάθε είδους πίεσης, εκβιασμού και επιδρομής της διεθνούς κερδοσκοπίας, θα πάψει να είναι αναλώσιμο είδος των αγορών, μόνο αν ανακτήσει τον έλεγχο του νομίσματος και της οικονομίας της.

Η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα δεν είναι πανάκεια, αλλά αναγκαία αφετηρία για να αλλάξουμε πορεία. Για να πετύχουμε την αναγκαία αναδιανομή πλούτου υπέρ των ασθενέστερων, αλλά και την άμεση γενναία ενίσχυση των λαϊκών εισοδημάτων, που είναι ο μόνος τρόπος για να επανεκκινήσει η οικονομία και να αρχίσει να βγαίνει από την ύφεση.

Για να προχωρήσουμε στην εθνικοποίηση των μεγάλων τραπεζών, με πρώτη την Τράπεζα της Ελλάδας, με σκοπό τον έλεγχο της οικονομίας, τον επαναπροσανατολισμό της πιστωτικής πολιτικής, το χτύπημα της χρηματιστικής αγυρτείας και τον έλεγχο της κίνησης των κεφαλαίων. Μόνο έτσι μπορούμε να εγγυηθούμε τις λαϊκές αποταμιεύσεις που διασπαθίζονται από το υπάρχον σαράφικο και τοκογλυφικό τραπεζικό σύστημα.

Για να αναδειχθεί το κράτος σε βασικό μοχλό της οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης της χώρας με πρώτη την εθνικοποίηση των παλιών ΔΕΚΟ, των υποδομών και των υπηρεσιών που ιδιωτικοποιήθηκαν. Ένα κράτος που πρέπει να πάψει να αποτελεί φέουδο μιας παρασιτικής οικονομικής και πολιτικής ολιγαρχίας η οποία σήμερα κυβερνά τη χώρα. Μόνο έτσι μπορεί να απελευθερωθεί και η ιδιωτική πρωτοβουλία του μικρού και μεσαίου επιχειρηματία από την καταδυνάστευση των τραστ, των καρτέλ, των ντόπιων και ξένων μονοπωλίων της αγοράς.

Για να εξασφαλίσουμε τις απαραίτητες επενδύσεις για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, η οποία δεν θα στηρίζεται σε ξένους και ντόπιους κερδοσκόπους επενδυτές, κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες και μονοπώλια, αλλά στις ανάγκες και στο εισόδημα των εργαζομένων, στη δυναμική και στην πρωτοβουλία των ζωντανών παραγωγικών δυνάμεων του τόπου.

4. – Η πρώτη πράξη εξιλέωσης της ελληνικής κοινωνίας από τα ανομήματα των κυβερνώντων της είναι να καθίσει στο εδώλιο το σύνολο των φυσικών και νομικών προσώπων (κόμματα και επιχειρηματικά κυκλώματα) που συμμετείχαν στην διασπάθιση του δημόσιου χρήματος και της δημόσιας περιουσίας σε ολόκληρη την προηγούμενη περίοδο. Όχι για να στήσει κρεμάλες στο Σύνταγμα, ούτε για να γεμίσει τις φυλακές με ανάξιους και προδότες, αλλά για να κάνει κάτι καλύτερο, να δημεύσει άμεσα και υπέρ του δημοσίου το σύνολο των περιουσιακών στοιχείων όσων φυσικών και νομικών προσώπων έχουν ανάμιξη στη διασπάθιση του δημοσίου, αλλά και στην εσχάτη προδοσία που έχει διαπραχθεί εναντίον του λαού και της χώρας με την επιβολή του καθεστώτος κατοχής και εκποίησης. Όσο για τους ενόχους μπορούμε να απασχοληθούν σε κοινωνικά ωφέλιμη εργασία, στην καθαριότητα και φύλαξη δημόσιων χώρων, στην συντήρηση υποδομών, κοκ. Γι’ αυτό και το πρώτιστο μέλημα του κινήματος δεν είναι να τα μαζέψουν και να φύγουν, αλλά να τους προλάβει πριν δραπετεύσουν για να τους δείξει πώς ο λαός τιμωρεί την εσχάτη προδοσία στην πράξη και πόσο χρήσιμοι μπορούν να γίνουν για το κοινωνικό σύνολο. Ίσως για πρώτη φορά στη ζωή τους.

5. – Η διάσωση της χώρας δεν μπορεί να επιτευχθεί με τον λαό στον «γύψο» ούτε με οικουμενικές και υπερκομματικές κυβερνήσεις εκφασισμού της πολιτικής ζωής. Η διέξοδος από την κρίση απαιτεί περισσότερη, βαθύτερη και όχι λιγότερη δημοκρατία. Απαιτεί τον λαό διαρκώς στο προσκήνιο, όχι θεατή και θύμα των εξελίξεων. Απαιτεί μια νέα εξουσία με τον λαό στα κέντρα των αποφάσεων και όχι ένα διεφθαρμένο σύστημα κυβερνητικής απολυταρχίας. Απαιτεί την κατάκτηση της δημοκρατίας μέσα από την αυθεντική κατοχύρωση της λαϊκής κυριαρχίας και της εθνικής ανεξαρτησίας. Κι αυτό μπορεί να συντελεστεί μέσα από μια συνολική πολιτειακή αλλαγή, μέσα από την εκλογή Συντακτικής Συνέλευσης διευρυμένης αυθεντικής εκπροσώπησης του ίδιου του λαού με μοναδικό αντικείμενο την σύνταξη και ψήφιση ενός νέου δημοκρατικού Συντάγματος. Μόνο έτσι θα μπορέσει ο λαός να γίνει αφεντικό στον τόπο του, να οικοδομήσει ένα σύστημα διακυβέρνησης που θα βασίζεται σε μια λαϊκή αντιπροσώπευση με αιρετότητα από τα ανώτερα ως τα κατώτερα όργανα, δεσμευτική εντολή, διαρκή έλεγχο από τα κάτω, υποχρεωτική λογοδοσία των αιρετών εντεταλμένων προς τους εκλογείς τους, ανακλητότητα με κάθε αθέτηση εντολής, περιορισμένη θητεία, θέσπιση της εκ περιτροπής εναλλαγής σε αξιώματα-λειτουργίες.

Μόνο έτσι θα μπορέσει να απαλλαγεί από τα δεσμά της υποτέλειας, έτσι ώστε η χώρα και ο λαός να ανοιχτούν επιτέλους στη διεθνή ζωή, να αξιοποιήσουν δυνατότητες και ευκαιρίες μέσα από την αναζήτηση νέων διεθνών ερεισμάτων, επαφών και σχέσεων με όλους τους λαούς της Ευρώπης και του κόσμου, δίχως καταναγκασμούς, επιβολές και μονοπωλιακές εξαρτήσεις.

Η μάχη την οποία καλείται να δώσει σήμερα ο εργαζόμενος, ο αγρότης, ο μικρομεσαίος, ο επαγγελματίας, ο νέος δεν είναι απλώς και μόνο για τη δική του προσωπική επιβίωση. Κανείς δεν μπορεί να γλυτώσει από μόνος του, κοιτώντας μόνο την δουλειά του, όσο την έχει. Σήμερα κανένας δεν μπορεί να σωθεί δίχως να παλέψει για τη σωτηρία συνολικά της χώρας. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Δεν υπάρχουν πια άλλα περιθώρια για το «άσε πρώτα να δούμε τι θα γίνει και ύστερα βλέπουμε.» Ή οι εργαζόμενοι και ολόκληρος ο λαός θα πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους και θα αναλάβουν δράση για τη διάσωση της χώρας, ή καταδικάζουμε τους εαυτούς μας και κυρίως τις γενιές που έρχονται στην πιο σκοτεινή ίσως περίοδο της νεοελληνικής ιστορίας.

Στη μάχη αυτή ο ελληνικός λαός δεν βρίσκεται μόνος του. Δίπλα του βρίσκονται και οι άλλοι λαοί των χωρών της νότιας ευρωζώνης, της ΕΕ και διεθνώς που πλήττονται από αντίστοιχες ληστρικές πολιτικές. Το καθήκον να ξεμπερδέψει με το καθεστώς της δουλοπαροικίας του χρέους πρώτα απ’ όλα στην χώρα του, ο ελληνικός λαός δεν το οφείλει μόνο στον εαυτό του, αλλά και σε όλους τους λαούς που βρίσκονται υπό τα δεσμά της ίδιας διεθνούς ληστοσυμμορίας. Κάθε δικό του απελευθερωτικό βήμα στην Ελλάδα, κάθε καίριο πλήγμα στο καθεστώς κατοχής, θα δώσει πνοή, δύναμη και αποφασιστικότητα σ’ όλους τους μαχόμενους λαούς. Η δική του εθνική και κοινωνική απελευθέρωση θα σηματοδοτήσει μια τέτοια γενικευμένη άνοιξη των λαών στην Ευρώπη, που κανενός είδους αντίδραση δεν θα μπορέσει να αναχαιτίσει.

Το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο δεσμεύεται να συμβάλει με όλες του τις δυνάμεις σε κάθε αυθεντικό λαϊκό κίνημα ενάντια στο σημερινό καθεστώς απ’ όπου κι αν προέρχεται, όποιος κι αν ηγείται σ’ αυτό. Δεσμεύεται να συνδράμει ενεργά και αποφασιστικά σε κάθε μέτωπο αντίστασης και να βοηθήσει στην αφύπνιση και στην οργάνωση του λαού σε κάθε συνοικία και χώρο δουλειάς με στόχο την εθνική και κοινωνική απελευθέρωση. Το ΕΠΑΜ είναι ανοιχτό σε κάθε δημοκράτη, πατριώτη, αγωνιστή που θέλει να παλέψει για τους ίδιους σκοπούς, χωρίς να ζητά πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων, ή υποκλίσεις σε αυτόκλητες αυθεντίες, αυτοδιορισμένους ηγέτες, παράγοντες και αφανείς ή εμφανείς κομματικούς μηχανισμούς.

Το ΕΠΑΜ από την ίδια την φύση του είναι μια μεταβατική κοινωνικοπολιτική συμμαχία από ευρύτατες λαϊκές δυνάμεις με κύρια επιδίωξη την επίτευξη των βασικών στόχων και αιτημάτων του. Στις γραμμές του δεν υπάρχουν διαχωρισμοί κομματικής ή ιδεολογικής καταγωγής των μελών του, ούτε αναγνωρίζει εντός του οργανωμένες συνιστώσες και συντεταγμένες. Απηχεί την ενότητα που πρέπει να οικοδομηθεί μέσα στις τάξεις του ίδιου του λαού απέναντι στον κοινό εχθρό. Σαν συμμαχία είναι μεταβατική γιατί με την επίτευξη των κεντρικών στόχων και αιτημάτων του, το ΕΠΑΜ θα περάσει αναπότρεπτα στην ιστορία.

Αργυρούπολη, 16/7/2011

* σύμφωνα με την ομόφωνη απόφαση της ολομέλειας του Β’ Συνεδρίου του Ε.Πα.Μ. τον Ιούνιο του 2013.