Αναρχική Συλλογικότητα Manifesto

21/04/2021

Κανένα «έθνος» δεν μας ενώνει, κανένα σύνορο δεν μας χωρίζει, κανένα κράτος δεν είναι δικό μας.

200 ΧΡΟΝΙΑ Η ΙΔΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ... Οι «εθνάρχες» πλουτίζουν σε βάρος μας. (αυτοκόλλητο που κολλιέται σε εκατοντάδες αντίτυπα στις γειτονιές του Βόλου)

Μια ιστορία πλασμένη κατά παραγγελία των μεγάλων πολιτικών δυνάμεων της εποχής που τα συμφέροντα τους εξυπηρετούνταν από την δημιουργία ενός κράτους στον σημερινό ελλαδικό χώρο. Έτσι λοιπόν χρειαζόταν να δημιουργηθεί μια φαντασιακή κοινότητα, ένα «έθνος» που συνεκτικό της στοιχείο ήταν μόνο η θρησκεία.

Έτσι λοιπόν προέκυψε:

Ένα «έθνος» κατά φαντασία, ή διαφορετικά μια φαντασιακή κοινότητα «έθνους», καθώς στην επικράτεια του γεωγραφικού χώρου που προσδιοριζόταν να αποτελέσει το ελληνικό κράτος, συνυπήρχαν Αρβανίτες, Βλάχοι και άλλοι γλωσσικοί και πολιτισμικοί πληθυσμοί. Το μόνο συνεκτικό τους στοιχείο ήταν η θρησκεία, το ορθόδοξο δόγμα του χριστιανισμού, πάνω στην οποία και βασίστηκε ο πολιτικός σχεδιασμός της φιλικής εταιρείας, για να δημιουργήσει ένα αφήγημα που θα μπορούσε να συνεκτικοποιήσει την γλωσσική και πολιτισμική πολυμορφία όλων αυτών των πληθυσμών που κατοικούσαν στο νοτιότερο άκρο της βαλκανικής χερσονήσου. Το αποτέλεσμα αυτής της φαντασιακής κρατικής αφήγησης που κυριάρχησε, είναι σήμερα να διδάσκεται από 0 χρονών στα παιδιά, πως όσοι άνθρωποι ονομάζονται έλληνες πολίτες, είχαν από πάντα μία κοινή γλώσσα, μία κοινή ιστορία, μία κοινή θρησκεία και τα συμφέροντα όλου αυτού του πληθυσμού, τα υπερασπίζεται μόνο το ελληνικό κράτος και ο στρατός του.

Ένα κράτος κατά παραγγελία, που ιδρύθηκε το 1830 με το Πρωτόκολο του Λονδίνου από τις μεγάλες δυνάμεις της εποχής (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία) μετά από την συντριπτική ήττα των επαναστατημένων από τον οθωμανικό στρατό. Ένα κράτος που δημιουργήθηκε για να εξυπηρετηθούν τα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων της εποχής, στο αιγαίο και στην ανατολική μεσόγειο. Η οθωμανική αυτοκρατορία πλησίαζε στο τέλος της, αλλά το Κεφάλαιο της εποχής έπρεπε να συνεχίσει απρόσκοπτα την λειτουργία του, κατακτώντας τον χώρο που έχανε σταδιακά η οθωμανική επικυριαρχία. Σε αυτό εξυπηρετούσε όσο τίποτε άλλο, ένα νεοσύστατο κράτος που θα δημιουργούνταν υπό την «ασπίδα» των μεγάλων δυνάμεων, αλλά και που θα λειτουργούσε πάντα προς όφελος των συμφερόντων τους. Έτσι το ελληνικό κράτος στην γεωστρατηγική θέση στην οποία βρίσκεται ήταν άμεσα ωφέλιμο στις εμπορικές συναλλαγές, στη ναυσιπλοΐα, στις ιμπεριαλιστικές κινήσεις των διακρατικών σχηματισμών και ταυτόχρονα για πάντα υπόχρεο, άρα και εξαρτημένο, μέσω των υπέρογκων δανείων που έλαβε για την δημιουργία του και για τα έξοδα του «απελευθερωτικού» αγώνα.

Ένας λαός ραγιάδων που εξουσιάζονταν από διάφορους άρχοντες, πρόκριτους, προεστούς, κοτζαμπάσηδες και φυσικά την εκκλησία, με τις ευλογίες της υψηλής πύλης, απ’ την οποία όλα αυτά τα κοινωνικά παράσιτα αντλούσαν την νομιμοποίηση της εξουσίας τους πάνω στους υπόδουλους πληθυσμούς. Όλοι αυτοί οι εξουσιαστές της εποχής ήταν εξαρχής αντίθετοι και εχθρικοί απέναντι σε όποια κοινωνική εξέγερση, γιατί θα κινδύνευαν τα προνόμιά τους και η εκκλησία για τους ίδιους λόγους έστεκε εχθρικά απέναντι στα εξαθλιωμένα πλήθη. Όταν αυτός ο λαός απελευθερώθηκε από την οθωμανική επικυριαρχία, βρέθηκε να εξουσιάζεται απ’ τους ίδιους ακριβώς ανθρώπους που όριζαν και πριν τη ζωή του. Τώρα όμως είχαν μετονομαστεί σε κυβερνήτες και περήφανους «εθνάρχες». Η εκκλησία που αρχικά αφόριζε την εξέγερση, κατασκεύασε εκ των υστέρων τον μύθο της ευλογίας των όπλων της επανάστασης.

Αυτά τα 200 χρόνια προπαγάνδας γεμάτης με ψέματα και κατασκευασμένους μύθους (κρυφά σχολειά, το δήθεν πατριωτικό φρόνημα των οπλαρχηγών, η ευλογία της εξέγερσης από την εκκλησία κ.α.) που προάγουν το «εθνικό» ιδεώδες και αποκρύπτουν διάφορες ενοχλητικές «λεπτομέρειες» μαζικών σφαγών και βιασμών αμάχων (με χαρακτηριστικότερη τη σφαγή της Τριπολιτσάς), συνεχείς εμφυλίους ανάμεσα στους διεκδικητές της κυβερνητικής εξουσίας, περιουσιών που πολλαπλασιάστηκαν από πλιάτσικα και καταχρήσεις των δανείων, γιορτάζει φέτος το ελληνικό κράτος. Έτσι βρεθήκαμε στο σήμερα, μέσα σε μια καραντίνα περιορισμών κάθε κοινωνικής έκφρασης και ελευθερίας με πρόσχημα την ασθένεια covid-19, να παρακολουθούμε κακόγουστες φιέστες κρατικής προπαγάνδας «εθνικής ανάτασης και υπερηφάνειας». Την ίδια ανάταση ένιωσαν και οι τσέπες των σύγχρονων «εθναρχών», αφού όλες αυτές οι επετειακές εκδηλώσεις ήταν μια τεράστια ευκαιρία για αναθέσεις πολλών δεκάδων εκατομμυρίων, ένα σπορ στο οποίο ήταν πρωταθλητές από πάντα. Οι «υψηλοί προσκεκλημένοι» των προστάτιδων και εγγυητριών δυνάμεων του ελληνικού κράτους, παρακολούθησαν τη στρατιωτική παρέλαση, χορτασμένοι από το υψηλών προδιαγραφών μενού, αυτοί από κοντά κι ο «περήφανος και απελευθερωμένος από τον τουρκικό ζυγό» λαός, κλεισμένος στο σπίτι του. Μια παρέλαση στην οποία οι μόνοι συμμετέχοντες που απέδωσαν τις αρμόζουσες τιμές για την περίσταση, ήταν τα άλογα.

Κανένα «έθνος» δεν μας ενώνει, κανένα σύνορο δεν μας χωρίζει, κανένα κράτος δεν είναι δικό μας.

Βόλος, 21 Απρίλη 2021
Ελευθεριακή Λέσχη Βόλου
https://libatheneonvolos.home.blog/2021/04/21/200xronia/

24/02/2021

Η σιωπή όταν σπάει κάνει θόρυβο…

Τον τελευταίο μήνα έχουν δημοσιευτεί αμέτρητες καταγγελίες σεξουαλικής, σωματικής και ψυχολογικής κακοποίησης στις οποίες οι θύτες προέρχονται από καλλιτεχνικούς, αθλητικούς, εργασιακούς και πολιτικούς χώρους. Πρόκειται για άτομα σε θέσεις εξουσίας που επέλεξαν να κακοποιήσουν. Η μία καταγγελία έδωσε φωνή στην επόμενη κι έτσι άνοιξε το καπάκι ενός βόθρου, που η πλειοψηφία του κοινωνικού σώματος αγνοεί επιδεικτικά ή τον αναπαράγει και τον συγκαλύπτει επίσης συστηματικά επί χρόνια. Στο πρώτο δίμηνο του 2021 άνοιξε ο φάκελος έμφυλη βία στο δημόσιο λόγο. Και αυτό συνέβη γιατί κατήγγειλαν τις τραυματικές τους εμπειρίες γυναίκες και άντρες που αποτελούν δημόσια πρόσωπα. Οι αντιδράσεις πολύ κόσμου απέναντι σε αυτές τις καταγγελίες κινήθηκαν στα ίδια στερεοτυπικά μοτίβα που συναντάμε σε κάθε καταγγελία έμφυλης βίας. Απαξίωση, χλευασμός των επιζώντων, προσπάθεια απόδοσης κρυμμένων συμφερόντων πίσω από την στοχοποίηση των καταγγελλόμενων, είναι λίγα από τα κλασσικά στοιχεία των απολογητών και απολογητριών της πατριαρχίας.

Γιατί τώρα; Γιατί άνοιξαν τώρα αυτές οι καταγγελίες; Οι λόγοι για τους οποίους ένα επιζών άτομο επιλέγει να μιλήσει για το τραύμα που φέρει, είναι πολλοί και για κάθε άτομο είναι διαφορετική η εσωτερική διεργασία που το ωθεί στην απόφαση να εκτεθεί, να μιλήσει, να διεκδικήσει το δίκιο του. Πόσο μάλλον το να αποφασίσει να μιλήσει δημόσια, γνωρίζοντας εκ των προτέρων πως θα δεχτεί κατά κύριο λόγο απαξίωση, μείωση του βιώματός του, χλευασμό, καχυποψία και ισαποστακισμό από τους «δεν γνώριζα», «δεν ξέρω αν λέει αλήθεια», «θα αποφανθεί η δικαιοσύνη». Το «γιατί μιλάει τώρα;» είναι κάτι που ουσιαστικά δεν μας αφορά ώστε να το ρωτάμε. Δεν δικαιούμαστε να αναρωτιόμαστε γιατί μιλάει τώρα κάποιος άνθρωπος που επέζησε από μια τέτοια τραυματική εμπειρία, όπως δεν δικαιούμαστε να κατηγορούμε όσα άτομα επιλέγουν να μην μιλήσουν. Δεν είναι υποχρέωση του επιζόντος ατόμου να μιλήσει. Είναι υποχρέωση πολλών άλλων να αναλογιστούν το πώς συμβάλλουν με την στάση τους, ώστε να υπάρχουν κακοποιητές γύρω μας που δρουν ανενόχλητοι. Συννεφόπτωση στην πατριαρχία δεν υπάρχει. Υπάρχει συγκάλυψη και πλυντήριο.

Τον δρόμο για να γίνουν αυτές οι καταγγελίες δημόσια, τον άνοιξαν χιλιάδες άλλες καταγγελίες μη διάσημων που έχουν προηγηθεί. Καταγγελίες που απαξιώθηκαν, που παραγράφηκαν – η υπόθεση βιασμού της Μπεκατώρου παραγράφηκε ήδη -, όπου αθωώθηκαν, συγκαλύφθηκαν και ξεπλύθηκαν οι θύτες σε αστικά και μη δικαστήρια, όπου διαπομπεύτηκαν και κυνηγήθηκαν τα θύματα τους. Τον άνοιξαν αυτόν το δρόμο μέσα στο ζόφο οι επί χρόνια επίμονοι και επίπονοι φεμινιστικοί αγώνες και ο φεμινιστικός λόγος που σπάει με κάθε κόστος την συγκάλυψη και το πλυντήριο της έμφυλης βίας. Ο φεμινισμός είναι εδώ χρόνια και υφαίνει δίχτυ προστασίας για τα άτομα που μιλάνε και για τους υποστηρικτικούς τους κύκλους, απέναντι στα σύγχρονα κυνήγια μαγισσών που στήνουν με κάθε ευκαιρία οι κακοποιητές μαζί με τις αγέλες που τους συγκαλύπτουν και τους ξεπλένουν.

Ταυτόχρονα το τελευταίο διάστημα παρατηρούμε την βιασύνη των πολιτικών χώρων, κοινοβουλευτικών και μη, να δηλώσουν καταδίκη της έμφυλης βίας (γενικά) προκειμένου να ξεπλύνουν την συστηματική και επι χρόνια συγκάλυψη που παρέχουν σε θύτες μέσα στους κύκλους τους. Την ίδια στιγμή που η δικαιοσύνη του κράτους παραγράφει βιασμούς και κακοποιήσεις, δίνει το δικαίωμα στους κακοποιητές να καταθέσουν μήνυση για συκοφαντική δυσφήμιση εναντίον των θυμάτων τους. Την ίδια στιγμή που πολιτικοί χώροι έχουν κάνει κάθε προσπάθεια να θαφτούν αμέτρητα περιστατικά έμφυλης βίας και κακοποίησης στο εσωτερικό τους, σπεύδουν να τοποθετηθούν «εχθρικά» απέναντι στους διάσημους καταγγελόμενους κακοποιητές, ακολουθώντας την πιστή συνταγή του πλυντηρίου. Αν κάποιοι μέσα σε όλο αυτό το κλίμα δημοσιοποίησης περιστατικών επιχειρούν να κερδίσουν επικοινωνιακά αυτοπροβολή και να ξεπλυθούν ως μάχιμοι/ες αντισεξιστές/ριες, είναι αυτοί που επί χρόνια στήνουν κυνήγι μαγισσών εναντίον οποιουδήποτε ατόμου «τολμά» να καταγγείλει τους βιαστές και τις αγέλες τους. Ένα από τα πιο τρανταχτά παραδείγματα τέτοιου ξεπλύματος είναι και η υπουργός «πολιτισμού» που απέσυρε βιαστικά τις δηλώσεις της περί τηλεδικαστηρίων και «μεμονωμένων περιστατικών» αλλά και τα περί στοχοποίησης του Λιγνάδη, για να δηλώσει εκ νέου πως έπεσε από τα σύννεφα κι εξαπατήθηκε. Η ίδια που τον πρότεινε για τη θέση του διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου με τα καλύτερα λόγια, η ίδια σήμερα δηλώνει πως δεν τον γνώριζε. Συνεπώς είτε μιλάμε για το κυβερνών κόμμα που ξέπλυνε και συγκάλυψε την υπόθεση του παιδοβιαστή Γεωργιάδη, είτε για οποιοδήποτε άλλο πολιτικό χώρο, είτε «αντιεξουσιαστικό» είτε θεσμικό, που ακολουθεί την στρατηγική της πατριαρχίας απαρέγκλιτα, είναι ένα και το αυτό. Κάθε κυριαρχικό σίχαμα που επιλέγει να κακοποιήσει, δεν θα το επιχειρούσε αν σε πρώτη φάση δεν είχε εξασφαλισμένη την στήριξη, την συγκάλυψη και τη παραδοσιακή διαχείριση πλυντηρίου της αγέλης του. Δεν μας σοκάρει το ότι θύτες, για τους οποίους δημοσιοποιούνται μία ή δέκα ή εκατό καταγγελίες, έχουν το θράσος να κυκλοφορούν και να απειλούν με αντεκδίκηση. Μας εξοργίζει.

Ακόμη και τώρα που όλες αυτές οι υποθέσεις έχουν έρθει στο φως της δημοσιότητας, τα πλυντήρια δεν έχουν πάψει να λειτουργούν. Ήταν άλλωστε αναμενόμενο. Οι απολογητές και απολογήτριες της πατριαρχίας δουλεύουν ασταμάτητα όταν προκύπτει κάποια καταγγελία προκειμένου να επαναφέρουν την βολική, για αυτούς και τους ομοίους τους, πατριαρχική κανονικότητα, που δεν θα διαταράσσεται από καμία τρελή, υπερβολική, μυθομανή, συκοφάντρια. Οι δηλώσεις των ίσων αποστάσεων, οι «δεν ξέρω τι πραγματικά έγινε», «δεν μου έχει συμβεί» το μόνο που κάνουν είναι να λειτουργούν υπερασπιστικά προς τους κακοποιητές, διαμορφώνοντας και ενισχύοντας ένα κλίμα αμφισβήτησης. Οι δηλώσεις «αν μου συνέβαινε εμένα θα έκανα χαμό» υπονοούν πως το θύμα δεν αμύνθηκε όσο «πρέπει» ή πως έχει ευθύνη για την κακοποίησή του. Αλήθεια πόσο πρέπει να αμυνθεί ένα θύμα έμφυλης βίας; Τόσο όσο να φυλακιστεί λόγω αυτοάμυνας ως ανθρωποκτονία από πρόθεση; (Βλέπε υποθέσεις γυναικείας αυτοάμυνας απέναντι σε βιαστές και κακοποιητές στις οποίες οι γυναίκες που αμύνθηκαν βρίσκονται φυλακή και οι θύτες νεκροί. Περισσότερα σχετικά με τις υποθέσεις στο κείμενο «Υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα στην αυτοάμυνα» της Αναρχικής Συλλογικότητας mⒶnifesto). Οι ισαποστάκιδες βγάζουν τον εαυτό τους από την πιθανή θέση να βιώσουν κακοποίηση καθώς θεωρούν πως βρίσκονται σε ευνοϊκή θέση εντός του πατριαρχικού στρατοπέδου. Δηλαδή λειτουργούν σύμφωνα με τα πρότυπα και δεν παίρνουν θέση σε τίποτα. Αυτά τα άτομα που επιλέγουν να μην τοποθετούνται προκειμένου να μην χαλάσουν τις παρέες τους, τις πολιτικές συνεργασίες τους, τις κοινωνικές τους σχέσεις, έχουν εξαρχής πάρει θέση στο πλευρό των καταπιεστών, στο πλευρό των βιαστών. Και γι αυτό το λόγο είναι εξαρχής εχθροί μας. Στους απολογητικούς κύκλους βλέπουμε και τους «στηρίζω αν έγινε κάτι τέτοιο το θύμα. Θα αποφασίσει η δικαιοσύνη αν όντως έγινε». Άμεσα ή έμμεσα επιστρατεύεται το νομικίστικο πατριαρχικό «τεκμήριο αθωότητας» που το συναντάμε σε κάθε περίπτωση έμφυλης βίας. Είναι το παραδοσιακό αστικό δόγμα «είναι αθώος μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου». Πώς λοιπόν θα αποδείξει ένα επιζών άτομο την κακοποίησή του όταν δεν υπάρχουν μάρτυρες; Την απάντηση μας την έχουν δώσει ήδη όλες οι αποφάσεις, αστικών και μη δικαστηρίων, που αθωώνουν συστηματικά εδώ και χρόνια βιαστές, γυναικοκτόνους, παιδοβιαστές, κακοποιητές και που βάζουν στο σκαμνί θύματα σαν να είναι οι θύτες. Η πατριαρχία ως προκαπιταλιστική εξουσιαστική κοινωνική δόμηση έχει προβλέψει για την διαχείριση τέτοιων «κρίσεων». Ο στόχος είναι πάντα ένας: «κάψτε τη μάγισσα». Μόνο δικαιοσύνη δεν περιμένουμε να βρούμε εντός της πατριαρχίας. Δεν έχουμε τέτοιες ψευδαισθήσεις.

Συνεχίζοντας στην διαδικασία πλυντηρίου που έχει στηθεί αυτή την περίοδο, ακούγεται συχνά η γνωστή πατριαρχική καραμέλα περι «ποινικοποίησης του φλερτ» ως αποτέλεσμα του φεμινισμού. Αν και γελοίο επιχείρημα αξίζει να αναφερθεί πως το φλερτ κι ο έρωτας γενικότερα, κάθε άλλο παρά κακοποιητικά μπορούν να είναι. Κι αν κάτι κακοποιητικό βαφτίζεται φλερτ, έρωτας, αγάπη ή ακόμα και κακιά στιγμή τότε δεν έχουμε παρά να κάνουμε με κανονικοποίηση έμφυλης βίας και πατριαρχικών στερεοτύπων. Αν στα μυαλά κάποιων, αντρών ή γυναικών, αδιάφορο μας είναι, είναι κανονικότητα το σφύριγμα στο δρόμο, το χούφτωμα, οι βρισιές, το να σε ακολουθούν, το να σε παίρνουν τηλέφωνο και να βαράνε μαλακία, το να σου στέλνουν dick pics, να σε στριμώχνουν, να σου επιτίθενται και να παραβιάζουν γενικότερα τα όρια σου, είναι ακριβώς ο λόγος που γενιά τη γενιά, τα παιδιά μεγαλώνουν με όλα αυτά τα πατριαρχικά, παραβιαστικά στερεότυπα. Στερεότυπα που μπορεί και να καταλήγουν σε νέους βιασμούς και νέες γυναικοκτονίες. Η σεξουαλική παρενόχληση και το φλερτ δεν ταυτίζονται ποτέ. Και ναι ο φεμινισμός αναδεικνύει όλες τις κακοποιητικές εκφάνσεις της πατριαρχίας.

Περνώντας στο επίπεδο της επικοινωνιακής διαχείρισης και προβολής των καταγγελιών δεν θα μπορούσαμε να μην αναφερθούμε στον ρόλο που παίζουν τα μμε αυτή την περίοδο. Ας δούμε όμως το πώς ως τώρα, πριν δηλαδή καταγγείλουν την κακοποίησή τους δημόσια πρόσωπα, προβάλλονταν περιστατικά έμφυλης βίας και κακοποίησης από τα μμε. Σε υποθέσεις γυναικοκτονιών τονίζονταν με κάθε τρόπο πως πρόκειται για «κακιά στιγμή», ζήλια, «θόλωμα» και ταυτόχρονα σε αρκετές περιπτώσεις δινόταν μεγάλη έμφαση στο πόσο «καλό παιδί» είναι ο θύτης. Στα τηλεπαράθυρα στηνόταν αγώνας να ξεπλυθεί η υπόθεση και να παρεκτραπεί η προσοχή του κοινού από την πραγματικότητα του γεγονότος. Δηλαδή από το ότι είχαμε μια ακόμη υπόθεση γυναικοκτονίας όπου ο γυναικοκτόνος θεώρησε κτήμα του το θύμα και δικαίωμά του να αφαιρέσει τη ζωή της. Οι τηλεπερσόνες παίζουν το ρόλο του δικηγόρου του θύτη μέσα από μια επιμελώς συγκαλυμμένη προσπάθεια μείωσης της σοβαρότητας του φαινομένου της γυναικοκτονίας αλλά και των λόγων που οδηγούν σε αυτή. Δηλαδή τη χρόνια αναπαραγωγή των πατριαρχικών στερεοτύπων. Τα μμε σε αυτές τις περιπτώσεις ξεπλένουν κάθε γυναικοκτονία πριν τα αστικά δικαστήρια. Αντίστοιχα σε περιπτώσεις βιασμών τα μμε δεν θα παραλείψουν να αναφέρουν το τι φορούσε η επιζώσα, αν ήπιε, αν διασκέδαζε, τι σεξουαλική ζωή είχε. Θα εργαλειοποιήσουν όλα τα στοιχεία που συνθέτουν την κουλτούρα του βιασμού και θα την αναπαράγουν αφήνοντας έμμεσα την υπόνοια πως «τα θελε και τα παθε», πως «προκάλεσε». Αυτά βέβαια ισχύουν όταν οι βιαστές είναι ντόπιοι άντρες καθημερινοί. Αν οι βιαστές είναι μετανάστες τότε βλέπουμε την αναμφίβολη καταδίκη του βιασμού και του θύτη και την υποστήριξη της επιζώσας. Προφανώς και τα μμε δεν διακατέχονται από αντισεξιστικές τάσεις και δεν έχουμε καμιά ψευδαίσθηση ως προς αυτό. Θυμόμαστε πριν ένα περίπου χρόνο το πόσο αστείο είχε φανεί στο πάνελ του Λιάγκα η σεξουαλική παρενόχληση φοιτήτριας στο ΑΠΘ και το πώς μετά την κατακραυγή που δέχτηκαν στα social media προσπαθούσαν να το μαζέψουν με συγνώμες. Αντίστοιχα περιστατικά έχουμε δει και πιο πρόσφατα όπως για παράδειγμα σε εκπομπή που ήταν ξεκαρδιστικό για τις τηλεπερσόνες να ακούνε για το βιασμό γυναίκας από δίδυμους άντρες.

Πηγαίνοντας ακόμη πιο πίσω το 2012 τα μμε συμμετείχαν στο κυνήγι μαγισσών που έστησε ο Λοβέρδος διαπομπεύοντας οροθετικές γυναίκες. Τα πρόσωπα και τα στοιχεία αυτών των γυναικών παίζανε σε κάθε κανάλι, σε κάθε δελτίο, σε κάθε εκπομπή, χωρίς φυσικά να υπάρχει ίχνος ευαισθησίας καθώς συνειδητά κατέστρεφαν τόσο την ψυχολογία των ίδιων των γυναικών αλλά και των οικογενειών τους. Εκείνη την περίοδο η υπόθεση των οροθετικών αποτέλεσε την λεία που επιζητούσαν τα αρπακτικά των μμε προκειμένου να παράξουν θέαμα στα πλαίσια της «υγειονομικής προστασίας» πορνοπελατών. Δεν στιγματίστηκαν ποτέ οι πορνοπελάτες. Κι ακόμη πιο παλιά το 1998 όταν η Ζούγκλα δημοσίευε την γνωστή βιντεοκασέτα του παιδοβιαστή Κορκολή, ένας από το πάνελ είχε αναφέρει πως «ε καλά ποιος από εμάς δεν έχει πάει με 14χρονο;» βρίσκοντας τα συγκαταβατικά νεύματα των υπολοίπων γύρω του. Για την ιστορία ο Κορκολής αποσύρθηκε για αρκετά χρόνια στην αφάνεια και πρόσφατα επανήλθε ως μουσικός σαν να μην τρέχει τίποτα. Για την ανώδυνη επαναφορά του φυσικά φρόντισαν τα ίδια μμε που το 1998 καταδικάζανε το γεγονός ως κάτι το ηθικά απαράδεκτο για τα δεδομένα της ελληνικής κοινωνίας.

Ο ρόλος των μμε εκτός από το να αναπαράγουν, να προωθούν, να ενισχύουν και να εμπεδώνουν την κρατική προπαγάνδα, όπως αντίστοιχα και το ρατσισμό, την πατριαρχία, τον εθνοπατριωτισμό και την τρομοκρατία, είναι και να πουλάνε θέαμα. Και ως θέαμα αντιμετωπίζουν τις καταγγελίες του τελευταίου διαστήματος. Από την στιγμή που η πρώτη καταγγελία κέρδισε το ενδιαφέρον του κοινού, και με κάθε επόμενη καταγγελία το ενδιαφέρον μεγάλωνε, είτε θετικά είτε αρνητικά, τα μμε δεν θα αφήναν αυτή την ευκαιρία να πάει χαμένη. Ξαφνικά είδαμε μια μεταστροφή «ευαισθησίας» στα μμε καθώς δίνουν βήμα στα επιζώντα άτομα των καταγγελιών να μιλήσουν και να καταθέσουν το βίωμα τους. Όπως αντίστοιχα και αρκετά δώσανε βήμα και στους καταγγελλόμενους έτσι ώστε «να ακουστεί και η άλλη πλευρά» γιατί αλίμονο, δημοκρατία έχουμε. Πόση δημοσιότητα θα δίνανε σε αντίστοιχες καταγγελίες αν τα θύματα δεν ήταν διάσημα; Σε πόσες εκπομπές θα καλούσαν καθημερινούς ανθρώπους που κατήγγειλαν την κακοποίησή τους; Σε καμία. Όσο οι καταγγελίες αυξάνονται και το θέμα παραμένει στην επικαιρότητα, βλέπουμε όλα αυτά τα αρπακτικά που έχουν στο παρελθόν χλευάσει, απαξιώσει, διαπομπεύσει αντίστοιχα περιστατικά να χύνουν τώρα κροκοδείλια δάκρυα και να πουλάνε δήθεν ευαισθητοποίηση ως προς την έμφυλη βία. Εμπορεύονται την κατάθεση κακοποιητικών βιωμάτων για να κερδίσουν ποσοστά τηλεθέασης. Επιπλέον αυτή την περίοδο είναι η ευκαιρία τους να ξεπλυθούν και να παρουσιάσουν πως παίρνουν θέση ενάντια στην έμφυλη βία. Πόσο όμως θα δίνουν δημοσιότητα όταν αυτές οι υποθέσεις θα περάσουν στα χέρια της αστικής δικαιοσύνης και θα εξετάζονται από τα πατριαρχικά δικαστήρια; Όταν οι δίκες θα παίρνουν αναβολές κι όταν οι υποθέσεις θα παραγράφονται; Με την ίδια συνταγή που ακολουθούν χρόνια, ποντάροντας στη λήθη, τα ονόματα των κακοποιητών όταν δεν θα είναι στο επίκεντρο της τηλεθέασης θα σβηστούν και ίσως μετά από χρόνια θα επανέλθουν ως μετανοημένοι ή και ως αδικημένοι που θα συνεχίσουν την καριέρα τους. Σε αυτή τη λήθη ποντάρουν οι θύτες. Και σε αυτή τη λήθη συνένοχα είναι και τα μμε.

Ένα από τα πιο σημαντικά που αναδείχτηκαν μέσα από όλες αυτές τις υποθέσεις κακοποίησης που δημοσιεύτηκαν, είναι το γεγονός πως μίλησαν δημόσια και άντρες. Αξίζει να σημειωθεί πως κι άλλοι άντρες ως τώρα έχουν μιλήσει για εμπειρίες κακοποίησης τους μέσα σε υποστηρικτικούς κύκλους. Γνωρίζοντας τα καταστροφικά στερεότυπα της τοξικής αρρενωπότητας που βομβαρδίζουν τα αγόρια από 0 χρονών, το να μιλήσει ένας άντρας και να καταθέσει βίωμα σεξουαλικής κακοποίησης και παρενόχλησης αποτελούσε μέχρι σήμερα ένα μεγάλο κοινωνικό ταμπού. Αυτό το απόστημα τώρα έσπασε. Όσο το «αδερφή» είναι βρισιά και "κατάρα", οι άντρες που υποφέρουν από την πατριαρχία, υποφέρουν σιωπηλά και μοναχικά. Οι επιζώντες που μίλησαν χλευάστηκαν διπλά από τους απολογητές και τις απολογήτριες της πατριαρχίας με σχόλια «και καλά γιατί δεν τον πλάκωσε στο ξύλο;», «εμένα αν μου τύχαινε δεν θα το άφηνα έτσι» κ.α. Είναι πολύ συνηθισμένο για τα δεδομένα της ματσίλας να λύνονται όλα με το ξύλο. Κι αν ένας άντρας δεν καταφύγει σε μάτσο συμπεριφορά για να αντιμετωπίσει μια σεξουαλική παρενόχληση τότε βγαίνει το σεξιστικό συμπέρασμα της κουλτούρας του βιασμού ότι «τα θελε και τα παθε». Ακόμη χειρότερα στην πατριαρχική αντίληψη ο βιασμός ενός άντρα μπορεί να είναι μόνο ομαδικός διαφορετικά «μπορεί να αμυνθεί» κι αν δεν αμύνθηκε τότε και πάλι «τα θελε». Σε αυτές τις στερεοτυπικές και επικίνδυνα απλουστευτικές αντιλήψεις ο επιζών «στιγματίζεται» ως γκέι που «επιθυμούσε ή επιδίωκε» να του συμβεί ότι του συνέβη και άρα παύει να βρίσκεται εντός του πατριαρχικού στρατοπέδου. Αντίστοιχα σε περιπτώσεις έμφυλης κακοποίησης αντρών από γυναίκες, όπως στην πρόσφατη περίπτωση κακοποίησης μαθητή από την καθηγήτριά του, αναπαράγεται η αντίληψη πως ο άντρας είναι «τυχερός» και πως «θα πρεπε να το ευχαριστηθεί» μέσα από ένα φετιχιστικό πρίσμα που καταγράφει αυτού του είδους την έμφυλη κακοποίηση ως ικανοποίηση κάποιας φαντασίωσης. Για όλα τα παραπάνω είναι τόσο δύσκολο να μιλήσει ένας άντρας για την έμφυλη βία που αντιμετώπισε. Για όλα τα παραπάνω οι άντρες που μίλησαν σήμερα σε δημόσιο επίπεδο, άνοιξαν ένα ολοκαίνουριο δρόμο για τα δεδομένα της ελληνικής κοινωνίας. Ακόμη είναι σημαντικό το ότι στο πλευρό όλων των καταγγελιών βρέθηκαν από ειλικρινή και αλληλέγγυα θέση και άντρες που δεν αντιμετώπισαν περιστατικά σεξουαλικής παρενόχλησης. Δημιουργήθηκε δηλαδή εκείνος ο ζωτικής σημασίας υποστηρικτικός κύκλος γύρω από τα επιζώντα άτομα που σπάει τα στερεότυπα και τους φραγμούς που θέτει η πατριαρχία.

Δεν περιμένουμε δικαίωση από καμιά πατριαρχική δικαιοσύνη και από κανένα κράτος. Έχουμε ήδη δικαιώσει κάθε επιζών άτομο μέσα στον καθημερινό πόλεμο της πατριαρχίας. Το δικό μας στοίχημα είναι να μην αφήσουμε να συμπαρασύρει η λήθη και να ξεπλύνει κανένα περιστατικό έμφυλης βίας και κακοποίησης διάσημων και μη διάσημων επιζώντων. Γνωρίζουμε πως σε αυτό τον πόλεμο οι μάχες δίνονται καθημερινά. Το χρέος μας είναι να στεκόμαστε αλληλέγγυα και υποστηρικτικά στις καταγγελίες δίνοντας χώρο και δύναμη σε κάθε επόμενη φωνή που αποφασίζει να σπάσει τη σιωπή. Γιατί για εμάς κανένας βιασμός, καμιά γυναικοκτονία, καμία κακοποίηση δεν παραγράφεται. Στην κοινωνία που οραματιζόμαστε δεν χωράνε κανενός τύπου κυριαρχικά σιχάματα, ούτε μας αφορά η επιμόρφωσή τους. Καμιά ανοχή στους εξουσιαστές και τους αγελαίους απολογητικούς τους κύκλους συγκάλυψης και πλυντηρίου.

ΚΑΝΕΝΑ ΑΤΟΜΟ ΜΟΝΟ ΣΤΟ ΖΟΦΟ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑΣ
ΘΑΝΑΤΟ ΣΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΑΠΟ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ

Βόλος, 23 Φλεβάρη 2021
Fuerza Femenina, Ελευθεριακή Φεμινιστική Συλλογικότητα
Αναρχική Συλλογικότητα mⒶnifesto

https://manifesto-volos.espivblogs.net/2021/02/24/siopi/

20/12/2020

ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ ΜΑΣ, ΕΙΝΑΙ Ο ΔΥΝΑΣΤΗΣ ΜΑΣ
(Αφισάκια και αυτοκόλλητο που κολλιούνται σε Βόλο και Λάρισα)

Η «λογική» των «ανεκτών» απωλειών ανθρώπινων ζωών, είναι δομικό συστατικό του κόσμου της κυριαρχίας και του καπιταλιστικού κέρδους. Εξαρχής της πανδημίας, η «εξίσωση» που κλήθηκε να επιλύσει το ελληνικό κράτος, περιείχε δύο στρατηγικής σημασίας στόχους. Ο ένας στόχος είναι να μην διαταραχτεί (ή να διαταραχτεί στον ελάχιστο δυνατό βαθμό) η ομαλή αναπαραγωγή του κεφαλαίου και ο δεύτερος στόχος είναι να μην κλονιστεί η εμπιστοσύνη των υπηκόων του στον κρατικό μηχανισμό. Γι’ αυτό και επέλεξε να ακολουθήσει «ασθμαίνοντας», με σημαντική δηλαδή χρονική καθυστέρηση, τα βασικά υγειονομικά μέτρα που ήδη είχαν πάρει αρκετά κράτη παγκόσμια, προτρέχοντας όμως από την άλλη, να λάβει από νωρίς όλα τα αστυνομικά μέτρα γενικευμένου κοινωνικού ελέγχου και πολιτειακής του μετάλλαξης. Αντί να λειτουργήσει προς όφελος της ανθρώπινης ζωής, επέλεξε να μειώνει όσο και όπου μπορούσε τις διακοπές στην κερδοφορία του κεφαλαίου. Αντί να προστατεύσει την υγεία των υπηκόων του αποφάσισε να προστατέψει την λειτουργία του παρακρατικού μηχανισμού της ΕΚΚΛΗΣΙΑ Α.Ε.
Το κράτος ξεσκαρτάρει για λογαριασμό του κεφαλαίου ποιες ζωές περισσεύουν και τις έχει ήδη καταδικάσει σε θάνατο, με την ταξική θανατοπολιτική που εφαρμόζει. Το καθεστώς εξαίρεσης βαθαίνει και καταπίνει σταδιακά επιμέρους κοινωνικές ομάδες, δηλαδή όσα άτομα δεν παράγουν κέρδος αλλά και δεν αποτελούν κομμάτι των πειθήνιων υπηκόων του κράτους. Όσο το κράτος προσπαθεί να δείξει ότι τηρεί τα προσχήματα στην προσπάθεια ελέγχου της εξάπλωσης του ιού, η πραγματικότητα δεν άργησε να αποδείξει την ουσιαστική πολιτική που σχεδιάστηκε και ακολουθείται, συνοδευόμενη από ισχυρή επικοινωνιακή προπαγάνδα «εθνικής αναγκαιότητας».
Το ελληνικό κράτος αποφάσισε να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία και ουσιαστικά να μεταλλαχτεί πολιτειακά σε ένα σύγχρονο φασιστικό καθεστώς, σαλπίζοντας εθνικιστικές κορώνες. Το τρίπτυχο σύνθημα της επτάχρονης (1967-1973) δικτατορίας «πατρίς - θρησκεία - οικογένεια», προπαγανδίζεται σε μοντέρνα πλέον συσκευασία και με ισχυρές δόσεις σε κάθε ευκαιρία, τόσο από τους επιτελάρχες του καθεστώτος όσο και από τα συστρατευμένα ΜΜΕ. Ένα σύγχρονο φασιστικό καθεστώς δεν εγκαθιδρύεται ακαριαία, με το κατέβασμα δηλαδή στρατού στους δρόμους, αλλά θεμελιώνεται σταδιακά μέρα με την μέρα, με την συστηματική εμπέδωση της ανοχής στο κοινωνικό σώμα όλο και περισσότερων απαγορεύσεων, με την βαθμιδωτή αύξηση των οικονομικών ποινών ακόμα και συλλήψεων σε όσους/ες παραβαίνουν τις κρατικές διαταγές, με τα καθημερινά τηλεοπτικά διαγγέλματα επιβολής μαζικού φόβου. Ένα σύγχρονο φασιστικό καθεστώς δεν καταλύει ανοιχτά τον αστικό κοινοβουλευτισμό, αλλά μέσω της ουσιαστικής κατάργησης βασικών άρθρων του αστικού συντάγματος και με την συναίνεση του συνόλου των κομμάτων, διατηρεί το κοινοβουλευτικό του καμουφλάζ.
(Αποσπάσματα από την μπροσούρα της συλλογικότητας : Ιχνηλατώντας την νέα «κανονικότητα» του σύγχρονου φασισμού – Απρίλης 2020 / https://manifesto-volos.espivblogs.net/files/2020/04/covid19-brochure_final.pdf)

https://manifesto-volos.espivblogs.net/2020/12/20/covid-19-kratos-dynastis

24/11/2020

Κρατική διαχείριση της Covid-19 : η φασιστικοποίηση του καθεστώτος βαθαίνει.

Απο τον φετινό Μάρτη μέχρι και σήμερα, ζούμε μέσα σε μια συνθήκη που δομείται πάνω σε δύο βασικούς άξονες. Απο την μια αντιμετωπίζουμε μια γενικευμένη διάχυση του φόβου σε ότι έχει να κάνει με τα επιδημιολογικά δεδομένα και τις υγειονομικές επιπτώσεις της ασθένειας Covid-19 και απο την άλλη βιώνουμε έναν ολοένα και αυξανόμενο κοινωνικό έλεγχο και την εφαρμογή μιας πολυεπίπεδης κρατικής καταστολής, απέναντι σε όσους/ες τολμούν να αμφισβητήσουν έμπρακτα αυτή την μεθόδευση. Τόσο οι μισθοφόροι επιδημιολόγοι του κράτους και των πολυεθνικών φαρμακευτικών εταιρειών, όσο και τα καλοταϊσμένα με εκατοντάδες εκατομμύρια απο τον κρατικό προϋπολογισμό ΜΜΕ, φροντίζουν καθημερινά να σπέρνουν στο κοινωνικό σώμα τρόμο, σύγχυση, πανικό και κυρίως να επιβάλλουν στον πληθυσμό την «νέα κανονικότητα» του εγκλεισμού του στα σπίτια, για όσους/ες έχουν φυσικά κάποιο σπίτι.

Παράλληλα, μέσα απο έκτακτα νομοθετήματα ενεργοποιήθηκαν οι σε παλαιότερο χρόνο (2001) προσθήκες «προβλέψεων» του συντάγματος, που οδηγούν στην ουσιαστική αυτοαναίρεσή του σε ότι έχει να κάνει με βασικές ελευθερίες μετακίνησης, συγκεντρώσεων κλπ λόγω «υγεινονομικών κινδύνων». Αυτό το «παραθυράκι» αυτοαναίρεσης βασικών ελευθεριών απο το αστικό σύνταγμα, προστέθηκε σε μια εποχή που δεν υπήρχε καμιά πανδημία, αλλα ήταν ορατό απο τότε στα επιτελεία της κυριαρχίας το βάθεμα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος, με την ολοένα και διογκούμενη χρηματοπιστωτική του φούσκα, όπως επίσης και η δυσοίωνη για τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα, προοπτική διαχείρισής της. Στην τελευταία αναθεώρηση (2018-2019) του αστικού συντάγματος επι κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, αυτό το «παραθυράκι» παρέμεινε ανέγγιχτο. Η «αριστερά των κινημάτων και των δικαιωμάτων» συνηγόρησε και ψήφισε θετικά, στο να κρατηθεί ανέπαφο ένα πολυεργαλείο πολιτειακής εκτροπής, οπου με ένα απλό νομοθέτημα και μια διοικητική πράξη «έκτακτης ανάγκης», αποφεύγεται η χρήση παλαιότερων και μη δημοφιλών πλέον πολιτικών πρακτικών όπως πχ ένα στρατιωτικό πραξικόπημα ή μια φασιστικού τύπου πολιτειακή μεταβολή. Αυτή η πολιτικά «ανώδυνη» πολιτειακή μετάλλαξη του καθεστώτος της αστικής κυριαρχίας, παραμένοντας τυπικά μέσα στα πλαίσια της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, μέχρι σήμερα δεν συνάντησε οποιαδήποτε ουσιαστική και έμπρακτη αμφισβήτηση απο κοινοβουλευτικά και εξωκοινοβουλευτικά κόμματα. Κανονικοποιήθηκε λόγω της νομιμοποίησής της απο το αστικό κοινοβούλιο. Οι γενναίες κρατικές επιχορηγήσεις στα κόμματα μάλλον βοήθησαν αρκετά στο να υπάρξει αυτή η συντονισμένη σιωπή, απέναντι στον μακροχρόνιο αυτό κρατικό σχεδιασμό.

Τώρα πλέον, με πρόσχημα την Covid-19, όλες οι απαγορεύσεις είναι συνταγματικές και νόμιμες στα πλαίσια της αστικής δημοκρατίας, αρκεί πρόθυμοι μισθοφόροι του κράτους και των φαρμακευτικών εταιρειών, λοιμωξιολόγοι και επιδημιολόγοι, να δώσουν κάποια γεμάτη αντιφάσεις «επιστημονική» επίφαση σ’ αυτές τις απαγορεύσεις. Η απαγόρευση και καταστολή πολιτικών, συνδικαλιστικών και κοινωνικών συγκεντρώσεων για λόγους «αποφυγής συνωστισμού», είτε σε ανοιχτούς είτε σε κλειστούς χώρους, είναι δημοκρατική. Συνωστισμός επιτρέπεται μόνο στους εργασιακούς χώρους, στα εργοστάσια και στις μεγάλες εταιρείες. Συνωστισμός επιτρέπεται στις στάσεις λεωφορείων, στους σταθμούς και στα βαγόνια του metro για να πηγαίνει ο κόσμος στη εργασία του, ωστε να συνεχίζεται απρόσκοπτα η αναπαραγωγή του κεφαλαίου. Ο συνωστισμός επιτρέπεται επίσης στις φυλακές και στα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών/στριών. Η περίτεχνη νομοθετικά, ουσιαστική κατάργηση της απεργίας είναι επίσης δημοκρατική. Τα διοικητικά πρόστιμα που για τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα σημαίνουν στέρηση του μισού ή ακόμα και των 2/3 ενός μισθού, είναι επίσης μια νόμιμη και δημοκρατική οικονομική εξόντωση αυτών που περισσεύουν στον κόσμο της κυριαρχίας κράτους και κεφαλαίου. Η επίσημη μέσω πρόσφατου νόμου, θεσμοθέτηση της 10ωρης απασχόλησης είναι επίσης δημοκρατική. Οι εργασιακές ρυθμίσεις των υπουργείων, που αφήνουν ολάνοιχτα παράθυρα και επι της ουσίας επιτρέπουν μικρά και μεγάλα αφεντικά να αφήνουν απλήρωτο το εργατικό δυναμικό των επιχειρήσεών τους, να απασχολούν σε καθεστώς μαύρης εργασίας με ελάχιστα ή και με καθόλου ένσημα και ασφάλιση το σύγχρονο προλεταριάτο και να εκμεταλλεύονται την ανάγκη επιβίωσης των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων, είναι επίσης νόμιμες και δημοκρατικές. Η κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου που τελετουργικά πανηγυρίστηκε απο τα καλοταϊσμένα ΜΜΕ, τις παραμονές της 17ης Νοέμβρη με την εισβολή αστυνομικών δυνάμεων στο ΕΜΠ και την σύλληψη όσων είχαν συμμετάσχει στην πρωτοβουλία για ένα ανοιχτό πολυτεχνείο, είναι επίσης δημοκρατική. Η χούντα της περιόδου 1967-1973 φαντάζει τελείως πρωτόγονη μπροστά σ’ αυτή την συνταγματικά δημοκρατική και επιμελημένη επικοινωνιακά διαχείριση του κοινωνικού σώματος, απο τους μηχανισμούς καταστολής και προπαγάνδας του καθεστώτος.

Η ποινική (και όχι πολιτική) καταδίκη απο τα αστικά δικαστήρια, κάποιων λίγων στελεχών του χρυσαυγίτικου φασιστικού κόμματος, αποτέλεσε ένα σημαντικό πολιτικό άλλοθι του σημερινού καθεστώτος, για να επιβάλλει μια σειρά φασιστικών μέτρων πάνω στο κοινωνικό σώμα. Ο κρατικά χορηγούμενος εθνικισμός και ρατσισμός γράφουν χρυσές σελίδες τα τελευταία χρόνια, χωρίς πλέον να χρειάζονται τα φασιστικά τάγματα εφόδου στο δρόμο. Το κράτος ντύθηκε τον «αντιφασιστικό» του μανδύα με μια μακροχρόνια δίκη που κατέληξε σε ποινές χάδια για μερικά μόνο στελέχη του φασιστικού κόμματος. Πλέον, τα κρατικά τάγματα εφόδου επιτελούν πολύ καλύτερα αυτό το έργο, χωρίς να προκαλούν γενικευμένη ανησυχία ως προς την φύση του πολιτεύματος. Οι πολλές χιλιάδες προσλήψεις αστυνομικών και ειδικών φρουρών και η διόγκωση των ειδικών δυνάμεων καταστολής πλήθους της αστυνομίας, αποτελούν τις κυριότερες αποδείξεις, οτι απο δώ και πέρα η κρατική διαχείριση του πληθυσμού θα είναι κατασταλτικού τύπου και δεν θα είναι διαπραγματεύσιμη. Η παλιά χουντική ρήση «αποφασίζουμε και διατάσσουμε» επανέρχεται δριμύτερη, αλλα πλέον είναι συνταγματικά νόμιμη και δημοκρατική λόγω «υγειονομικού κινδύνου».

Το ελληνικό κράτος, απο την εμφάνιση της ασθένειας Covid-19, έχει κάνει την στρατηγική του επιλογή να διογκώσει τους μηχανισμούς καταστολής και να χρηματοδοτήσει γενναία τους φορείς διάχυσης της κρατικής προπαγάνδας (ΜΜΕ), αντί να ενισχύσει με επιστημονικό προσωπικό και ΜΕΘ, το κρατικό σύστημα υγειονομικής περίθαλψης. Επέλεξε να διοχετεύσει γενναία οικονομικά πακέτα στους κλινικάρχες και στα ιδιωτικά νοσηλευτήρια. Επέλεξε να χρηματοδοτεί (απο τους δικούς μας φόρους) ένα σύνολο κοινωνικών παράσιτων, που ο μόνος λόγος ύπαρξής τους πάνω στον πλανήτη είναι η ανελέητη ταξική εκμετάλλευση των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων. Είναι πλέον ξεκάθαρο οτι η ασθένεια Covid-19 αποτέλεσε το ιδανικό πρόσχημα για την επιβολή μιας φασιστικού τύπου πολιτικής πάνω στο κοινωνικό σώμα. Η Covid-19 θα «αντιμετωπιστεί» απο το κράτος με περισσότερη καταστολή, με μεγαλύτερο κοινωνικό έλεγχο και με τις υπάρχουσες και παραπαίουσες κρατικές δομές υγειονομικής περίθαλψης. Το ελληνικό κράτος έκανε την στρατηγική του επιλογή για τους ανθρώπους της τάξης μας : θανατοπολιτική.

Βρισκόμαστε στην αυγή μιας νέας δυστοπίας, πιο εφιαλτικής και πιο σκληρής απ’ ότι μπορούσαμε να φανταστούμε μέχρι τον Μάρτη του 2020. Η αυξανόμενη μαζική ανεργία, η τεράστια υποαπασχόληση σε όσους/ες έχουν ακόμα κάποια δουλειά, η μεθοδευμένη συρρίκνωση και προλεταριοποίηση των κατώτερων μεσοστρωμάτων μέσα απο το οικονομικό χτύπημα των πολύ μικρών επιχειρήσεων και των αυτοαπασχολούμενων, η απελευθέρωση των εξώσεων και των κατασχέσεων κατοικιών λόγω κόκκινων δανείων, η προσωρινή επιδοματική πολιτική εξαθλίωσης και φτώχειας, τα δις των κρατικών επιχορηγήσεων στις τράπεζες και στο μεγάλο κεφάλαιο, και τελικά η επιβολή ενός καθεστώτος πλήρους σιωπής και κρατικού μονολόγου, σηματοδοτούν μια πολιτειακή επιστροφή του ελληνικού κράτους σε φασιστικού τύπου διαχείριση των πληθυσμών που περισσεύουν. Γιατί εκτός απο τους/τις μετανάστες/στριες που είναι ήδη φυλακισμένοι/ες σε άθλιες συνθήκες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης – κολαστήρια της δημοκρατίας, εκτός απο τους/τις φυλακισμένους/ες που είναι παστωμένοι/ες μέσα στις φυλακές της δημοκρατίας χωρίς καμιά υγειονομική πρόβλεψη και προστασία, τώρα πλέον περισσεύει και ένα μεγάλο κομμάτι της υπόλοιπης κοινωνίας. Στους σχεδιασμούς του κράτους και στα τεφτέρια του κεφαλαίου για την έξοδο απο την παγκόσμια καπιταλιστική κρίση, περισσεύει ένα μεγάλο ποσοστό των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων, των ανθρώπων της τάξης μας. Η καταστολή των κοινωνικών, ταξικών και πολιτικών αντιστάσεων θα ενταθεί όσο το κράτος θα ξεδιπλώνει βήμα-βήμα την ταξική του θανατοπολιτική.

Ιστορικά οι οργανωμένες ελευθεριακές δυνάμεις δεν έπαψαν ποτέ την πολιτική τους λειτουργία, ακόμη και κατά τη διάρκεια πολύ σκληρότερων πολιτικών καθεστώτων, είτε με δημοκρατία είτε με χούντες, είτε με φασιστικά καθεστώτα, ακόμη κι όταν γνώριζαν πως οι πολιτικές τους επιλογές μπορούσαν να τους κοστίσουν φυλακίσεις, βασανισμούς, βιασμούς, εκτελέσεις. Η ελευθεριακή πολιτική οργάνωση απέναντι στον σύγχρονο ολοκληρωτισμό της κυριαρχίας κράτους και κεφαλαίου, δεν αποτελεί κάποιο «δικαίωμα» που μας παρέχεται σε καιρούς φιλελεύθερου δικαιωματισμού του καθεστώτος, αλλά κοινωνικό, πολιτικό και ταξικό μας καθήκον. Διαχρονικά ο λόγος και η δράση των ελευθεριακών οργανώσεων και δομών, είχαν πάντα ένα σκοπό: την κοινωνική και ταξική χειραφέτηση απο τα δεσμά της κυριαρχίας κράτους, κεφαλαίου και πατριαρχίας. Και γύρω από αυτόν τον σκοπό οργανώνονται και λειτουργούν απαρέγκλιτα όλες οι ελευθεριακές δομές ανα τον κόσμο. Διαφορετικά δεν είναι ελευθεριακές δομές, αλλά ομάδες ελεύθερου χρόνου. Στην παρούσα συγκυρία, για μια ακόμη φορά, το κράτος διατάσσει και επιβάλλει απαγορεύσεις που ουσιαστικά αναιρούν το δηλωμένο πολιτειακό του περίβλημα της αστικής δημοκρατίας. Από πλευράς κράτους και ΜΜΕ επιβάλλεται η τρομοκρατία, η κοινωνική απομόνωση, ο εγκλεισμός, η απόλυτη πειθάρχηση στις εντολές του. Ουσιαστικά καλλιεργείται η σύγχυση στο κοινωνικό σώμα, μέσα από τις μεγαλειώδεις αντιφάσεις στη διαχείριση της εξάπλωσης της Covid-19 και επιβάλλεται η γενικευμένη κοινωνική υπακοή και πειθαρχία, με μια σειρά αντικοινωνικών και καταστροφικών μέτρων για τις τάξεις των καταπιεσμένων.

Τα άτομα και οι συλλογικότητες που αντιστέκονται στον σύγχρονο ολοκληρωτισμό θα συνεχίσουν τις πολιτικές τους διεργασίες και θα οργανώνονται με βάση την κοινή τους θέληση για πολιτική συντροφικότητα αλλά και για την αντιμετώπιση των πρακτικών και του ελέγχου που έχουν επιβληθεί στη ζωή μας. Η ελευθερία δεν χαρίζεται με νόμους και συντάγματα. Κατακτιέται με ακηδεμόνευτους κοινωνικούς, ταξικούς και πολιτικούς αγώνες, σε κάθε επίπεδο.

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΟΥΣ ΒΡΩΜΑΕΙ ΦΑΣΙΣΜΟ

ΤΑΞΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΟΒΟΗΘΕΙΑ

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟ

Βόλος, 24 Νοέμβρη 2020
Ελευθεριακή Λέσχη Βόλου
https://libatheneonvolos.home.blog/2020/11/24/covid-19/