Fuerza femenina - Ελευθεριακή φεμινιστική συλλογικότητα στο Βόλο

30/10/2021

Με αφορμή την κρατική δολοφονία του Νίκου Σαμπάνη και τον αντιτσιγγανισμό που αναζωπυρώθηκε σε επίπεδο δημόσιου λόγου τις τελευταίες μέρες, δημοσιεύουμε την συνέντευξη με την Α., Ρομνί 20 χρονών, παντρεμένη και μητέρα, μετανάστρια στη Γερμανία.

(Η συνέντευξη πάρθηκε τις πρώτες μέρες του Νοέμβρη του 2020 και δημοσιεύτηκε στο τεύχος μας που κυκλοφόρησε το καλοκαίρι του 2021)
https://fuerzafemeninavolos.home.blog/2021/07/15/magazine/

- Πήγες σχολείο εδώ στο Βόλο;

- Ναι πήγα. Δημοτικό, γυμνάσιο, λύκειο. Πρώτη τάξη του λυκείου τελείωσα.

- Οκ. Θα ήθελες να μου πεις πώς σου συμπεριφέρονταν μέσα στο σχολείο οι συμμαθήτριες σου, οι συμμαθητές σου και οι καθηγητές;

- Κοίταξε να σου πω τώρα. Θα γελάσεις. Εγώ δεν ήμουν από τα κορίτσια που, και δεν είμαι, χαμηλών τόνων έτσι ώστε άμα αισθανθώ πίεση, είτε bullying, είτε κάποια αδιαφορία δεν είμαι από τα κορίτσια που δεν θα μιλήσει, που δεν θα αντιδράσει. Θα το πάρω πάνω μου όχι μόνο για μένα ή για τον κολλητό μου ή για την κολλητή μου, ή για έναν άγνωστο που εκείνη τη στιγμή νιώθω ότι χρειάζεται προστασία. Οπότε εγώ στο σχολείο τι έκανα; Είχα μια παρέα κοριτσιών, από το δημοτικό θα ξεκινήσω τώρα, γιατί από κει όλα ξεκινάνε, οι κοροϊδίες και τα πειράγματα των παιδιών, από τα μικρά τα παιδιά ξεκινάνε. Δεν είχα εγώ φίλες Ρομά. Δεν είχα. Αν και ήθελα πολύ να κάνω. Δεν με έπαιζαν αυτοί, οι Ρομά. Κοίτα τώρα. Αντιμετώπισα ρατσισμό να το πω έτσι – είναι πολύ μεγάλη λέξη ο ρατσισμός. Αντιμετώπισα μια αδιαφορία απ’ τα κορίτσια τα δικά μας. Της δικής μου φυλής. Επειδή είχα τρεις τέσσερις φίλες μη Ρομά.

- Κατάλαβα.

- Γιατί λέγανε ότι αυτή δεν θέλει να παίξει μαζί μας. Θέλει να παίξει με τους μπαλαμέ. Ότι είμαι και καλά ανώτερη από αυτούς. Αλλά εγώ αισθανόμουν άσχημα, δεν ήθελα δηλαδή να με κάνουν έτσι. Δεν έβαζα κάποιο τίτλο «αυτοί είναι καλοί», «αυτοί είναι κακοί» και θέλω να παίζω μόνο με τους καλούς. Εγώ ήθελα να παίζω με όλους. Οπότε τι έκανα; Είχα τις σταθερές μου φίλες εκεί πέρα, τρεις τέσσερις φίλες που είχα από το δημοτικό, μη Ρομά κι έφτασα με αυτές μέχρι το γυμνάσιο. Εκεί στο γυμνάσιο και να ήθελα να κάνω μια Ρομά φίλη δεν υπήρχε καμία. Ήμουν μόνη μου. Οπότε από πού αντιμετώπισα πάλι ρατσισμό; Όχι από τους μη Ρομά. Πάλι από τους Ρομά που ερχόμουν από το σχολείο και πήγαινα μαζί με τα αγόρια. Ήταν όλο αγόρια. Δεκαπέντε αγόρια στο γυμνάσιο κι ήμουν η μοναδική που πήγαινα σχολείο. Οπότε μου λέγαν διάφορα λόγια, άσχημες κουβέντες, πήγαιναν στον πατέρα μου και του λέγαν «πρόσεχε η κόρη σου περπατάει μ’ αυτούς.» «Πρόσεχε την το βράδυ.» Έλεγαν κακές κουβέντες, μέχρι το πονηρό έφτασαν. Καταλαβαίνεις τώρα τι θέλω να σου πω.

- Ναι.

- Έφτασα σε ένα σημείο να καταλαβαίνω, μετά που ήρθε ο αδερφός μου στο σχολείο, ο μικρός στο γυμνάσιο, να αντιμετωπίζει ο ίδιος ρατσισμός από τους καθηγητές. Κάτι που εγώ δεν το είχα. Απλά ήξερα δηλαδή να προστατεύσω τον εαυτό μου, ήξερα να μιλήσω. Αυτός δεν ήξερε τόσο καλά, πώς να το πώ, να ταπώσει τον άλλο. Να σταματήσει δηλαδή να τον κοροϊδεύουν ή να πει ο διευθυντής ότι «ξέρεις κάτι δεν φταίει ο αδερφός της Α., φταίει αυτός». Δηλαδή ήταν πάντα τα βλέμματα πάνω του. Δηλαδή ότι κι αν συνέβαινε στο σχολείο, και να μην το έκανε αυτός, αυτός θα λέγαν ότι το έκανε. Κι εγώ πήγαινα στα γραφεία των καθηγητών κι έπαιρνα εγώ το μέρος του αδερφού μου. Μέχρι που κατάλαβα ότι ο διευθυντής είχε πρόβλημα με τον αδερφό μου. Είχε πρόβλημα. Δεν τον ήθελε καν στο σχολείο. Μέχρι που είπε να αλλάξει σχολείο. Ε, εκεί λίγο τα ‘παιξα. Πήγα μετά στα κορίτσια πάνω στο κεκπα-διεκ και είπα όλη αυτή την ιστορία και μου είπαν «θα αναλάβουμε εμείς». Πήγα μια φορά και είπα στον διευθυντή «είσαι μεγάλος ρατσιστής». Το μετάνιωσα που του το είπα αυτό

- Γιατί;

- Γιατί με εμένα δεν έκανε έτσι ο άνθρωπος αυτός. Μόνο με τον αδερφό μου. Ήρθε μετά αυτός. Μου ζήτησε συγνώμη. «Όχι, Α. εγώ δεν είμαι ρατσιστής» κλπ Εγώ δεν είχα δεχτεί ποτέ έτσι τέτοιο ρατσισμό. Μια φορά δέχτηκα ρατσισμό πού; Παίρνω τηλέφωνο, είχα το Γιώργο (το πρώτο της παιδί). Εγώ είχα γεννήσει και πήγαινα και σχολείο. Δεν είχαμε ρεύμα στο σπίτι. Κοίτα τώρα σου είπα τα του σχολείου, τώρα θα σου πω λίγο του κοινωνικού πλαισίου. Παίρνω τηλέφωνο στη ΔΕΗ, δεν είχαμε ρεύμα. Και λέω «Σας παρακαλώ στείλτε κάποιον από την υπηρεσία της ΔΕΗ, κάποιον μάστορα, κάτι να μας φτιάξει το φως, να κάνει κάτι, γιατί ο πάτερας μου πληρώνει το ρεύμα του.» Αυτοί όχι μόνο αδιαφόρησαν. Ο Γιώργος ήταν ενάμιση μηνών. Και δεν μπορούσα να ζεστάνω το γάλα του παιδιού. Δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Και μου λέει «Τσιγγάνα από το Αλιβέρι είσαι;» «Ναι» λέω «τσιγγάνα είμαι.» «κλέψε κι εσύ, όπως και οι άλλοι» μου λέει.

μου λέει «Τσιγγάνα από το Αλιβέρι είσαι;» «Ναι» λέω «τσιγγάνα είμαι.» «κλέψε κι εσύ, όπως και οι άλλοι»

- Α, ωραία.

- «Εγώ», λέω, «δεν ξέρω να κλέψω ρεύμα. Να ήξερα να το κανα. Ναι είναι ανάγκη του παιδιού μου, να το κανα. Είναι η δουλειά σας. Ο πατέρας μου πληρώνει το ρεύμα του κι αυτή τη στιγμή εγώ είμαι στην οικία του πατέρα μου. Δεν μπορώ.» Και ούτε καν έστειλαν κάποιον. Είπαν να πάρω από τηλέφωνο σε τηλέφωνο. Μου παν να πάω από αρμόδιο σε αρμόδιο. Δεν ήρθαν να φτιάξουν το ρεύμα. Η κυρία Χ. μου έφερε ένα λαμπάκι για να διαβάζω. Μόνο εκείνο το γεγονός ήταν που κατάλαβα ότι μας έχουνε ντιπ, στην τελευταία μοίρα, ντιπ. Κατά τ’ άλλα ρατσισμό στο σχολείο όχι δεν βρήκα. Μην σου πω ότι ήμουν και αυτή που κορόιδευε κάποια παιδιά. Δεν αντιμετώπισα ρατσισμό στο σχολείο καθόλου. Ίσα ίσα και οι καθηγητές με βοηθούσανε, και τα κορίτσια (οι υπάλληλοι της κεκπα-διεκ) , και τα παιδιά μέσα στο σχολείο, και οι συμμαθήτριες, όλοι. Δεν είχα κανένα θέμα τέτοιο. Κι ακόμη εδώ στη Γερμανία που είμαι δεν αντιμετώπισα τέτοιο πράγμα. Προσπαθώ να συνεννοηθώ, να πάω σε κανένα μαγαζί, να δουλέψω, δούλευα κι εδώ. Δούλευα στο εστιατόριο. Δούλευα σε έλληνες, δεν αντιμετώπισα ρατσισμό για την φυλή μου. Δούλεψα και σε ένα άλλο εστιατόριο, μόνο που είχε πει αυτή – δεν ήξερε ότι είμαι τσιγγάνα – όταν μας απέλυσε στο τέλος με τον Στέλιο (ο άντρας της), λέει «εμείς πληρώνουμε τους υπαλλήλους μας, δεν είμαστε τσιγγάνοι». Και σηκώνομαι πάνω και της λέω «εγώ είμαι όμως τσιγγάνα και δεν έχω καθόλου θέμα μεχρι τώρα. Στα 20 μου χρόνια δεν έχω θέμα με την καταγωγή μου» και λέει «α ναι; Είσαι τσιγγάνα;» Δεν ήξερε ότι είμαι τσιγγάνα αλλιώς δεν θα το λεγε. Οπότε υπάρχει ρατσισμός ακόμη και σε ξένες χώρες που και οι ίδιοι οι έλληνες είναι μετανάστες εδώ πέρα ή και κάποιοι μπορεί να έχουν βιώσει το ρατσισμό, ακόμη υπάρχει ρατσισμός για τις άλλες φυλές.

- Ναι…

- Καταλαβαίνεις που βρισκόμαστε τώρα. Είναι τόσο άδεια τα μυαλά που ακόμη ασχολούνται με την κάθε καταγωγή του ανθρώπου. Δεν βλέπουν ότι εδώ κοντεύουμε να πεθάνουμε. Ιούς, σεισμοί, πόλεμοι. Κι αυτοί ακόμα με τις ράτσες ασχολούνται.

- Έχεις εκπροσωπήσει την Ελλάδα στην Ισπανία. Θες να μου πεις σχετικά με αυτό;

- Ναι. Πήγα. Πήγα μαζί με άλλα 10 κορίτσια. Ήμασταν διάφορες φυλές τσιγγάνων απ’ όλη την Ευρώπη και πήγαμε για διήμερο στην Ισπανία, για τα δικαιώματα των κοριτσιών Ρομά. Επειδή είναι λίγο πιο κατώτερες από τα αγόρια. Δεν τους δίνουν πολύ σημασία. Πήγαμε εκεί πέρα, μιλήσαμε. Επειδή τα κορίτσια δεν ξέραν αγγλικά, με έβαλε εμένα η Χ. να μιλήσω. Κι εκεί λέγαμε διάφορα πράγματα για τον οικισμό μας. Ότι εμας μας βοηθάει η κεκπα- διεκ, ότι πήγα σχολείο κι ότι προσπαθώ αυτό να το μεταδώσω σε άλλα κορίτσια. Εκεί ήμασταν περίπου 350 γυναίκες. Ήταν από την Ανδαλουσία, από την Ισπανία, εμείς από την Ελλάδα, από την Γαλλία, Ιταλία, Αγγλία. Ήταν γυναίκες Ρομά. Και αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν ότι δεν ξέραμε τη γλώσσα να συνεννοηθούμε μαζί τους. Πολύ λίγες λέξεις ταίριαζαν με τις δικές μας. Αλλά ήταν ωραία εμπειρία. Θα το ξανάκανα.

- Θες να μου πεις λίγο για αυτό που ανέφερες σχετικά με την θέση των κοριτσιών έναντι των αγοριών Ρομά;

- Ναι να σου πω. Γιατί όχι; Κοίτα τώρα. Ένα κορίτσι Ρομά όταν μεγαλώνει, μεγαλώνει τώρα εντάξει, έρχεται δηλαδή στην ηλικία 10 χρονών, 11 χρονών, ο άλλος βλέπει ότι πρέπει την κόρη του να την παντρέψει, προτού την κλέψουν απ’ αυτόν. Τι εννοώ να την κλέψουν; Να την πάρουν από τον πατέρα της, να την πάνε να κοιμηθεί με το γιο τους. Κατάλαβες; Και οι Ρομά, δεν είναι δηλαδή να πας, έχει να κάνει με τις φάρες.

- Ναι.

- Άμα ο άλλος έχει μεγάλη φάρα και σου κλέψει το κορίτσι, εσύ τώρα πού οφείλει να πας στην αστυνομία να πεις μου πήρανε το ανήλικο κορίτσι μου; Δεν οφείλει πουθενά. Μόνο φασαρίες θα γίνουν. Γι’ αυτό ο άλλος λέει εντάξει, κάτσε να την παντρέψω από τώρα, να την δώσω σε μια οικογένεια που θέλω εγώ, ο πατέρας, που ξέρω ότι είναι ικανή, που ξέρω ότι θα ζήσει καλά τη ζωή της, παρά να την πάρει κάποιο ρεμάλι. Τα κορίτσια όμως, υπάρχουν πολλά κορίτσια, που δεν έχουν αυτό το δυναμικό χαρακτήρα να πουν «εγώ, δεν θέλω να παντρευτώ. Δεν θέλω να παντρευτώ από τόσο μικρή ηλικία.» Δεν τους ρωτάνε καν. Έρχεται ο άλλος, ζητάει την κόρη σου, συμφωνεί ο πατέρας, η μάνα, η γιαγιά, ο παππούς, καλώς, την δίνεις. Δεν συμφωνείς, δεν την δίνεις. Το κορίτσι δεν έχει καμιά επιλογή. Άμα θα θέλει ή όχι. Μόλις δίνουμε το κορίτσι δεν ξέρουμε καν τον γαμπρό. Δεν τον βλέπουμε καν. Είδαμε την οικογένεια. Ο γαμπρός μπορεί να έχει άλλες τρεις, τέσσερις, ή μπορεί να μην έχει μυαλό καθόλου. Να είναι τύπου «ότι λέει η μαμά» ή ο μπαμπάς. Μπορεί κι ο ίδιος να είναι 12 χρονών ή 14, ή μπορεί να είναι 25 ο γαμπρός 12 η νύφη. Καταλαβαίνεις τώρα… Φαίνεται ότι τους ενδιαφέρει αυτό το πράγμα. Η νύφη να είναι πιο μικρή. Όχι πιο μεγάλη. Τώρα όμως με τον καιρό που κάναν αυτές τις βλακείες, που παντρέψαν τα κορίτσια τους, επειδή αλλάζει κι η δική μας η γενιά, τα κορίτσια τι κάνουν; Βλέπουν ότι από τα 11 12 χρονών δεν έχουν νιώσει το συναίσθημα του έρωτα. Πώς είναι να ερωτευτείς κάποιον. Οπότε μεγαλώνουνε – τι μεγαλώνουνε, γίνονται 17 18 χρονών, έχουν ήδη δυο παιδιά, παρατάνε τα παιδιά στις πεθερές τους, στις μανάδες τους, και παίρνουν αυτόν που θέλουν ύστερα μετά από χρόνια αυτές. Καταλαβαίνεις τι γίνεται; Δηλαδή είναι κρίμα για τα παιδιά.

Άμα κάποιος τώρα θέλει να πάει για δουλειά, πες τώρα ο Στέλιος, ο δικός μου ο άντρας, βρίσκει δουλειά σε καφετέρια. Ξέρει αγγλικά ο Στέλιος, ξέρει λίγα γερμανικά, μπορεί να βρει δουλειά. Εκεί, αν έρθω εγώ και βρω δουλειά ίδια σαν του Στέλιου, κι εγώ ξέρω γράμματα και τέτοια, ξέρεις τι θα μου πουν εμένα;

- Τι;

- Αυτή θα πουν πάει με όλους. Αυτή στην καφετέρια την πιάνει ο ένας, την πιάνει ο άλλος, την κάνουν ότι θέλουν. Ενώ άμα πάει ο Στέλιος δεν θα του πουν το ίδιο. Ή και αυτό να είναι μια εργατική δουλειά, μια δουλειά που μπορεί να την κάνει μια οποιαδήποτε τσιγγάνα. Να πει ο άλλος έλα στο μαγαζί μου να πλένεις πιάτα. Δεν θα την αφήσει ο άντρας της, εκεί στο Βόλο, δεν θα την αφήσει να πάει μόνη της για δουλειά. Θα πει βάλε με κι εμένα κάπου να έρχομαι μαζί με την γυναίκα μου. Για να μην πει ο κόσμος. Ενώ που έρχονται στη Γερμανία ζευγάρια, δεν τους ενδιαφέρει σου λέει, ζευγάρι είναι πήγαν να δουλέψουν. Καταλαβαίνεις τώρα πόσο μειονοτική είναι η κατάσταση της γυναίκας. Κατευθείαν μειώνεται. Πρέπει να έχει τον άντρα της για να πάρει λίγη αξία. Υπάρχουν πολλές γυναίκες που δώσαν σημασία και πήγαν μόνες τους να δουλέψουν. Αυτές οι γυναίκες χαρακτηρίζονται πουτάνες στον οικισμό. Πώς θα αλλάξει δηλαδή αυτό στον οικισμό; Πώς θα γίνει η κατάσταση της γυναίκας να είναι ίση με τον άντρα; Για μένα δεν θα γίνει ποτέ.

Καταλαβαίνεις τώρα πόσο μειονοτική είναι η κατάσταση της γυναίκας. Κατευθείαν μειώνεται. Πρέπει να έχει τον άντρα της για να πάρει λίγη αξία. Υπάρχουν πολλές γυναίκες που δεν δώσαν σημασία και πήγαν μόνες τους να δουλέψουν. Αυτές οι γυναίκες χαρακτηρίζονται πουτάνες στον οικισμό. Πώς θα αλλάξει δηλαδή αυτό στον οικισμό; Πώς θα γίνει η κατάσταση της γυναίκας να είναι ίση με τον άντρα; Για μένα δεν θα γίνει ποτέ.

- Είναι μια μεγάλη συζήτηση αυτή. Πιάνει τις γυναίκες όλου του κόσμου και ειδικά στις μειονότητες είναι ακόμη πιο δύσκολο.

- Ναι, αυτό που λες. Στις μειονότητες είναι ακόμη πιο δύσκολο. Όχι μόνο στη δική μας φυλή. Στο Ιράν, ξέρεις τι γίνεται; Στο Ιράκ; στο Πακιστάν; Εκεί είναι πολύ χειρότερα κι από μας. Όταν τα ακούω από άλλες, λέω σοβαρά έτσι είναι; Δεν είναι ωραία πράγματα αυτά, αλλά ποτέ δεν θα αλλάξει πιστεύω.

- Εσύ πώς παντρεύτηκες; Με προξενιό;

- Εγώ στο σχολείο γνώρισα τον Στέλιο… Δεν ήθελαν οι γονείς μου, είναι η αλήθεια να με παντρέψουνε. Ήθελαν να με παντρέψουν πιο μικρή. Γνωριστήκαμε εκεί πέρα, αγαπηθήκαμε, είπε ο Στέλιος στους γονείς μου να έρθουν να με ζητήσουνε, με ζητήσανε, κάναμε εκεί πέρα ένα τραπέζι, κι από τότε είμαστε μαζί. Από το σχολείο δηλαδή έγινε όλο αυτό. Απλά να ήταν άλλο κορίτσι στην θέση μου, δεν θα είχε τον χαρακτήρα να πει εγώ αγαπάω αυτόν, και θα πάρω αυτόν και να μη θέλετε εσείς. Δεν θα γινόταν. Ίσα ίσα θα γινόταν αυτό που σου είπα πριν. Θα έπαιρναν τον άντρα και μετά από κάποια χρόνια που θα ένιωθαν ότι μεγάλωσαν πια, ότι μπορούν να πάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους, θα άφηναν τα παιδιά τους, τον άντρα τους και θα πήγαιναν αλλού.

Γενικά αν έχεις στήριξη, έστω από έναν άνθρωπο ακόμη κι από άγνωστο μπορείς να κάνεις αυτό που θέλει η καρδιά σου. Τώρα αν είναι όλοι εναντίον σου θα πεις πού να πάω μόνη μου; Κανείς δεν με στηρίζει. Πολλές γυναίκες ξέρω κι εγώ από τον οικισμό που δεν θέλουν να είναι με τους άντρες τους και μένουν αναγκαστικά. Δηλαδή τρώνε ξύλο, τα παιδιά βλέπουνε. Άλλη ιστορία αυτή. Βλέπουν τα παιδιά πως δέρνει ο πατέρας τη μάνα και οι άλλοι θεατές να μην κάνουν τίποτα. Κι άμα κάνεις εσύ ο ίδιος κάτι θα σου ρθουν τα προβλήματα εσένα. Θα πει εσύ γιατί μαρτύρησες; Έλα εδώ. Θα πάρουν μετά εσένα στο χέρι. Φοβούνται να μαρτυρήσουν. Αυτό πρέπει να ρθει ένας κοινωνικός λειτουργός, κάτι, να δει τα παιδιά, να δει πώς ζούνε, άμα έχουνε δωμάτια.

Εδώ στη Γερμανία εμείς που παίρνουμε σπίτι, κι ενώ είμαστε οκ να κοιμηθούμε μαζί με τα παιδιά ή και στρωματσάδα όλοι κάτω, ή εμείς στο σαλόνι και τα παιδιά στο δωμάτιο, δεν έχουμε πρόβλημα, κι εδώ δεν μας δίνουνε σπίτι δυάρι ή τριάρι, θέλουν ακριβώς τον αριθμό των παιδιών. Τόσα παιδιά, τόσα δωμάτια, μια κρεβατοκάμαρα για τους γονείς, ένα σαλόνι. Αυτό δεν το έχουνε στην ελλάδα. Κατ’ αρχάς πρέπει να δοθούν βοηθήματα για αυτά τα παιδιά που δεν μπορούνε να πάνε σχολείο. Ίσα ίσα για τα σχολικά. Αδιαφορούν όλοι, το υπουργείο παιδείας, όλοι. Ξέρεις πόσα παιδιά τσιγγανάκια έχουν απίστευτες γνώσεις; Απίστευτες γνώσεις. Και καλλιτεχνικές, και μαθηματικές γνώσεις μη σου πω και φιλοσοφικές. Και χάνονται τα παιδιά. Τι να πω…

Υπάρχουν γενικά πολλά κορίτσια και αγόρια που θέλουν να ασχοληθούν. Με τις μειονότητες γενικά, όχι μόνο με τους Ρομά. Η δουλειά είναι ότι από την μεριά των δικών μας δεν δίνουν σημασία, θα πουν αυτή μπαλαμή είναι τι θέλει εδώ; Τι θέλει να κάνει; Θα αλλάξουμε εμείς να πούμε; Μια ζωή ίδιοι είμαστε. Τα παιδιά να παντρευτούν μικρά, να πάνε για δουλειά. Τώρα με τις άδειες γίνεται αυτό το θέμα. Και τώα που έκλεισαν όλα λόγω κορονοϊού… Διάβασες που σκοτώσανε τον 18χρονο, τον Χρήστο.

- Ναι ναι.

- Το διάβασες. Πήγε ο άνθρωπος να κλέψει, να πάρει φρούτα, ότι ήτανε, δεν ξέρουμε. Αυτοί λένε έτσι. Τώρα που κλείνουνε, για αυτό το μήνα, που εγώ πιστεύω θα πάει πάλι μέχρι Μάιο όπως πέρυσι.

- Κι εγώ αυτό πιστεύω…

- Οι τσιγγάνοι δεν έχουν ένσημα ώστε να μπορούν να πληρωθούν από το κράτος. Ούτε έχουν άδειες πλανοδίου. Που δεν τους δίνονται οι άδειες πλανοδίου να πάνε να πουλήσουν. Φεύγουμε κι από αυτό το θέμα. Δεν παίρνουν λεφτά ούτε από αυτό. Παίρνουνε μια κάρτα ΚΕΑ, όσοι δικαιούνται, 200 ευρώ το μήνα. Πες μου εσυ τώρα πώς θα ζήσεις με 200 ευρώ το μήνα;

- Δεν ζεις.

- Και να ξέρεις ότι η γειτόνισσα σου έχει χρυσά, έχει λίρες, έχει λεφτά απέναντι. Και τα παιδιά σου να τα βλέπεις να πεινάνε. Δεν θα πας να κλέψεις;

- Ε ναι.

- Ε σε αναγκάζουν να πας να κλέψεις.

- Ναι

- Κι εγώ η ίδια θα πω την αμαρτία μου θα πάω να κλέψω.

- Ε δεν είναι αμαρτία να πεινάς. Είναι ανάγκη.

- Μα ύστερα σου λένε πως οι τσιγγάνοι είναι κλέφτες, είναι βρωμιάρηδες, είναι το ένα, είναι το άλλο. Πες μου το άλλο. Πώς δεν θα σαι βρωμιάρα; Μια τσιγγάνα πώς δεν θα ναι βρωμιάρα άμα στον οικισμό της κόβουνε το νερό, της κόβουνε το ρεύμα και δεν έρχονται να κάνουνε κάτι, ένα πρόγραμμα, ώστε για την μειονότητα να υπάχει κάτι, το κατιτίς περισσότερο ώστε να μπορούμε να ζήσουμε όλοι; Ύστερα σου λένε να η βρωμιάρα περνάει. Να η κλέφτρα περνάει. Αφού δεν βοηθάς. Δεν βοηθάει το κράτος. Το υπουργείο παιδείας, δεν βοηθούν. Μας βάζουν ταμπέλες. Αυτές οι προκαταλήψεις δεν θα φύγουν ποτέ. Δεν θέλουν οι ίδιοι να φύγουν. Οι μεγαλύτεροι από μας. Γιατί αμα ήθελαν αυτοί εμείς δεν θα μασταν σε αυτή την κατάσταση τώρα.

λένε πως οι τσιγγάνοι είναι κλέφτες, είναι βρωμιάρηδες, είναι το ένα, είναι το άλλο. Μια τσιγγάνα πώς δεν θα ναι βρωμιάρα άμα στον οικισμό της κόβουνε το νερό, της κόβουνε το ρεύμα; Δεν βοηθάει το κράτος.

- Ναι

- Κι εδώ στη Γερμανία έρχονται άνθρωποι μετανάστες και τους συμπεριφέρονται καλύτερα κι από τους Γερμανούς. Γιατί να μη γίνει έτσι και στην Ελλάδα; Δεν θέλουνε οι ίδιοι.

- Όταν είχε γίνει η λεγόμενη μικρασιατική καταστροφή και ήρθαν στην ελλάδα όσοι γλύτωσαν, οι ντόπιοι τους φερόταν με τον ίδιο ρατσισμό. Τους λέγανε τουρκόσπορους και παστρικιές, δηλαδή πουτάνες επειδή πλένονταν, τους καίγαν τους καταυλισμούς, οργανώναν πογκρομ εναντίον τους. Και οι ρατσιστές, για παράδειγμα ένας εργάτης που είναι ρατσιστής, δεν θα τα βάλει με αυτόν που τον εκμεταλλεύεται αλλά θα ψάξει να βρει τον αμέσως πιο αδύναμο για να ξεσπάσει πάνω του. Είναι ένα διαχρονικό στοιχείο του ρατσισμού.

- Ναι. Δυστυχώς έτσι είναι. Τέτοιοι άνθρωποι υπάρχουν και θα υπάρχουν πάντα. Και δεν θα αλλάξει αυτό.

- Το ζητούμενο είναι να τους σπάμε τα στερεότυπα και τις αφηγήσεις τους. Να μην ακούγεται μόνο ο δικός τους λόγος. Πριν 10 20 χρόνια μπορούσες να φανταστείς οι γυναίκες να μιλάνε, να οργανώνονται; Δεν υπήρχε αυτό.

- Ναι ναι μπράβο. Πράγματι δεν υπήρχε. Ε εντάξει σιγά σιγά θα αλλάξουν τα πράγματα. Αλλά δεν θα εξαφανιστεί τελείως. Κάτι θα υπάρχει πάντα… ξέρεις κάτι; Πρέπει να υπάρχει κάτι να ασχολούμαστε, αλλιώς τι θα κάνουμε;

- Τώρα είσαι έγκυος στο δεύτερο παιδί;

- Ναι και μάλιστα είμαι στο μήνα μου. Όπου να ναι θα γεννήσω. Μπορεί και τώρα που μιλάμε.

- Όλα καλά να πάνε.

- Μακάρι να πάνε όλα καλά Να γεννηθεί το παιδί, να μου φύγει κι εμένα αυτό το βάρος που κουβαλάω. Θα γίνουν όλα.

- Εγώ σε ευχαριστώ πάρα πολύ για το χρόνο που αφιέρωσες για τη συζήτηση.

- Τίποτα. Εγώ χάρηκα για τη γνωριμία. Ελπίζω να τα πούμε κι από κοντά άμα έρθω.

- Ναι κι εγώ.

- Καλή συνέχεια.

- Καλή συνέχεια.

25/10/2021

Παρατηρητήριο έμφυλης βίας: 10 Σεπτέμβρη- 22 Οκτωβρίου

10 Σεπτεμβρίου στο Βόλο 29χρονος προσπάθησε να τρομοκρατήσει την πρώην σύζυγο του πυροβολώντας έξω από το σπίτι της με σκοπό να την αναγκάσει να αλλάξει απόφαση για ....

19/10/2021

Στις 20 Οκτωβρίου 2021, στη συμπλήρωση τριών χρόνων και ενός μήνα ακριβώς από τη βάρβαρη δολοφονία του Ζακ, ορίστηκε εκ νέου η έναρξη της δίκης των δολοφόνων του στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο της Αθήνας.
Θα είμαστε εκεί για να ακουστεί η φωνή του, για να ακουστεί η φωνή της, για να συνεχίσει να υπάρχει η ακαταμάχητη λαχτάρα για τη ζωή που κατάφερνε να εμφυσήσει σε όποιον/α/ο όδευε δίπλα του.
Θα είμαστε εκεί γιατί η τεράστια καθυστέρηση, ο εμπαιγμός από το δικαστικό σύστημα που ανθίσταται, αρνούμενο να αποδώσει ουσιαστική δικαιοσύνη, ακόμα και με στρεβλή κατηγορία (όχι ανθρωποκτονία ως όφειλε, αλλά θανατηφόρο σωματική βλάβη) δεν έχει σταματήσει από τις πρώτες στιγμές μετά την στυγερή δολοφονία του.
Θα είμαστε εκεί για να φτιάξουμε έναν κόσμο που θα μας χωράει όλες, όλους και όλα ελεύθερους και ελεύθερες.
Έναν κόσμο που δεν θα χωράει ο φόβος, τα στερεότυπα και τα "κουτάκια" της τοξικής κανονικότητας.
"Εάν με ρωτούσες τι θα ήθελες να αλλάξεις στην κοινωνία, επειδή οι φασίστες δε θα πάψουν να είναι φασίστες, θα ήταν όταν βλέπεις να επιτίθενται σε κάποιον να μην κοιτάς από την άλλη. Δε λέω να παίξεις ξύλο, γιατί ούτε εγώ το έχω με το ξύλο, αλλά μπορείς να βάλεις μια φωνή. Να κάνεις κάτι, να αντιδράσεις με κάποιον τρόπο" – Zackie Oh.
Ραντεβού στις 20 Οκτωβρίου 2021 στο Μεικτό Ορκωτό Δικαστήριο, Πρωτοδικείο Αθηνών, Δέγλερη 4, στις 9πμ.

Παρακολουθείστε ζωντανά την εξέλιξη της δίκης από το Παρατηρητήριο ZackieOh Justice Watch μέσα των social media και του site https://zackieohjustice.watch.

Ενισχύστε τα οικονομικά του δικαστικού αγώνα στην πλατφόρμα: https://gogetfunding.com/justice-for-zak/

07/10/2021

(από κείμενο που λάβαμε inbox)
ΒΟΛΟΣ : Φεμινιστική παρέμβαση με τρικάκια σε λάιβ σεξιστή ράπερ

Μάθαμε πως την όμορφη πόλη μας θα τιμήσει με την κελαριστή του φωνή και τους γλαφυρούς του στίχους, ο καλλιτέχνης 'ΘΥΤΗΣ'.
Είπαμε να μην αφήσουμε αυτήν την ευκαιρία να πάει χαμένη και να του δείξουμε έμπρακτα την εκτίμηση που τρέφουμε προς το πρόσωπό του.
Άλλωστε, πως θα γινόταν να μην νιώθουμε παρά μόνο ευγνωμοσύνη, για τις καινοτόμες και ριζοσπαστικές ιδέες που μεταδίδει μέσα από την καλοδουλεμένη τέχνη του- ανεπανάληπτη ψυχική ανάταση ομολογούμε πρωτακούγοντας το "Οι γυναίκες θα με κομπλάρουν,οι γυναίκες θα με μουρλάνουνε. Οι γυναίκες αφού σας τεστάρουν,μαζί σας να το κάνουν, μετά σας ξεκάνουνε" και "Οι ωραίες, δεν ειν΄οι βέρες Αθηναίες. Μα όλες έχουν γεύση νοστιμιάς σαν είναι νέες".
Δεν μπορούμε να ξεχάσουμε ακόμη, το "Θες να γαμηθείς με όποιον έχει hype, και για ένα λάικ ξεβρακώνεσαι στο Skype. Σου σκίζουνε τον κώλο με μπουκάλια σαν την Άννα Βίσση, το αιδοίο σου αναδύει δυσωδία από το χύσι. Θέλεις να τρέχει σαν βρύση, τη βρίσκει το κορίτσι με γαμήσι. Παρά φύση μέχρι να λιποθυμήσει. Τρώτε πολλές ψωλές, τα κάνετε όλα με τις φίλες σου τις ξέκωλες. Βγαίνει ντυμένη σαν τσόντα χωρίς κυλόττα και γαμιέται με τον πρώτο τυχόντα χωρίς καπότα."
ΜΕΓΑΛΟ TRIGGER WARNING
"Ομάδα με μαύρα μπουφάν, σε μαύρο βαν για το σπίτι σου οδηγάν, για το μοιραίο συμβάν. Η σιλουέτα σου πίσω απ΄το παραβάν. Τώρα σε μαχαιρώνουμε και νεκρή σε παρατάν".
Τον ευχαριστούμε ιδιαιτέρως για την ειδική μνεία στα πρόσωπά μας : "Φεμινιστικές ομάδες θέλουν να μας φαν', τους τυλίγουμε τις μάπες με σελοφάν. Τώρα είσαι σκλάβα. ... Ανθρώπινα κεμπάπ προμηθέυω τον Σάββα".
ΤΕΛΟΣ ΜΕΓΑΛΟΥ TRIGGER WARNING
Και δεν μπορούμε φυσικά, να παραλείψουμε : "Πάμε ν'απαγάγουμε τις γκόμενες από τα καλλιστεία και να τις βάλουμε στην πορνεία με τη βία", "Γαμάω την κόρη σου, την μάνα σου, η κοπέλα σου, πουτάνα μου'' και "Τη ζωή σου γράφω στ'αρχίδια μου, θα σε κάνω σκύλα μου να κουνιέσαι δίπλα μου".
Αυτός ο συγκεκριμένος Θύτης ήταν προσκεκλημένος νυχτερινού χιπ-χοπ μαγαζιού στο Βόλο, τη Δευτέρα 4 Οκτωβρίου 2021.
Η βία που νιώθουμε γνωρίζοντας πως κάποιος εκτοξεύει όλον αυτόν και περισσότερο σεξιστικό απάνθρωπο οχετό, είναι απερίγραπτη. Έχουμε βαρεθεί να υπερασπιζόμαστε το δικαίωμά μας στη ζωή κι ανθρώπινη μεταχείριση, είναι εξοργιστικό που αναγκαζόμαστε να σπαταλήσουμε ενέργεια από την ήδη βαριά μας καθημερινότητα για να φωνάξουμε τα αυτονόητα, ώστε να ζήσουμε κάποια στιγμή να δούμε μέρες φωτεινές κι ελεύθερες, σχεδόν ουτοπικές μας λένε κάποιοι. Αναρωτιόμαστε με τη δύναμη που διατηρούμε καμιά φορά, είναι όμως το μόνο μας όπλο, ώστε όλες οι γυναίκες και όλα τα υποκείμενα να νιώσουμε πως μπορούμε να περπατάμε στο δρόμο ελεύθερα κι αμέριμνα φορώντας ό,τι θέλουμε, πως μπορούμε να πιούμε χαλαρά το ποτό μας δίχως ανησυχία όπου βρισκόμαστε χορεύοντας όπως θέλουμε, αρνούμενα ό,τι δε θέλουμε, πως θα αντιμετωπιστούμε ανθρώπινα και με σεβασμό στην εργατειά μας, στις παρέες, στις διαπροσωπικές μας σχέσεις, στις συλλογικές συζητήσεις και δράσεις, στις ίδιες μας τις οικογένειες, and so on..
ΓΙΑ ΝΑ ΝΙΩΣΟΥΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ.
ΓΙΑ ΝΑ ΝΙΩΣΟΥΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ.
ΓΙΑ ΝΑ ΝΙΩΣΟΥΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΕΡΑ ΔΙΚΟ ΜΑΣ, ΠΟΥ ΦΥΣΑΕΙ ΚΟΝΤΡΑ.
ΓΙΑΤΙ ΦΥΣΑΕΙ ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΟ ΣΕΞΙΣΜΟ.
Φυσάει κόντρα κι ας έχουμε κουραστεί,
κάποια από'μας δε βρίσκουν ποτέ τους γή,
δεν την παλεύω με της ανοχής τη σιγή.
Και σε μια πόλη που ένοχη είναι κι αυτή,
εγώ και οι φίλες μου έχουμε οργανωθεί,
διαμαρτυρόμαστε και σε καλό θα μας βγει.
Κάπως έτσι, αποφασίσαμε την μικρή αυτή κίνηση εκτίμησης ως προς το πρόσωπο του καλλιτέχνη, μοιράζοντας τρικάκια στους θαμώνες του μαγαζιού, με σημεία των σπουδαιότερών του στίχων και το quote 'ΘΥΤΗΣ ΚΑΙ ΘΥΜΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑΣ'.
ΤΗΝ ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ ΔΕΝ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΜΕ, ΣΕΞΙΣΤΕΣ ΘΑ ΣΑΣ ΤΣΑΚΙΣΟΥΜΕ
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΛΚΟΟΛ, ΟΥΤΕ ΤΑ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ, ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΚΑΙ Η ΜΑΤΣΟ ΛΕΒΕΝΤΙΑ

Να πάρουμε την αντιπληροφόρηση στα χέρια μας!

15/09/2021

Με αφορμή το περιστατικό βιασμού στο πάρκο Ρήγα Φεραίου, στο Βόλο.

Ξημερώματα 2/9 μια γυναίκα βιάστηκε από άνδρα σε κεντρικό πάρκο της πόλης. Η επιζώσα με τη βοήθεια άλλων γυναικών βρέθηκε στο Αχιλλοπούλειο νοσοκομείο όπου και ζήτησε τις πρώτες βοήθειες. Εκεί, όταν ξεκαθάρισε ότι δε θα προβεί σε καταγγελία, το προσωπικό της απάντησε πως σε αυτή την περίπτωση δε μπορούν να την εξετάσουν. Της επέτρεψαν μόνο να κοιμηθεί κάποιες ώρες σε ένα σπασμένο κρεβάτι. Δε χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να συναισθανθούμε τι αντίκτυπο είχε αυτή η «υποδοχή» στη γυναίκα που μόλις είχε βιαστεί, αλλά πρέπει να ξέρουμε ότι αυτή είναι η πραγματικότητα. Αυτή είναι η δυσάρεστη αλήθεια για όλες εμάς που ίσως χρειαστούμε την αντίστοιχη φροντίδα κάποια στιγμή.

Μάθετε λοιπόν, ότι στο νοσοκομείο του Βόλου δε θα σας δώσουν τις πρώτες βοήθειες αν δεν έχετε σκοπό να καταγγείλετε στην αστυνομία. Η απόφαση σας να μην κινήσετε νομικές διαδικασίες, για οποιοδήποτε λόγο κι αν το κάνετε , θα γίνει η αιτία που θα σας στερήσει ιατρική περίθαλψη ενώ μόλις βιαστήκατε. Δε μας ενδιαφέρει αν το προσωπικό κατά αυτόν τον τρόπο δρα νομότυπα ή όχι. Δεν έχει καμία σημασία. Σημασία έχει για εμάς η επικινδυνότητα που εκτιθέμεθα όλες ακόμα και στις δομές υγείας.

Να σημειώσουμε όμως και κάτι άλλο. Ακόμα κι αν το θύμα επιθυμεί να καταγγείλει, η διαδικασία η ίδια είναι ψυχοφθόρα και χρονοβόρα σε βασανιστικό βαθμό. Πρέπει να περιμένουμε ιατροδικαστή με τις ώρες και την ίδια στιγμή που έχουμε βιαστεί να ανεχτούμε εξετάσεις που το σώμα μας επανατραυματίζεται (κολποδιαστολείς κτλ). Πολλές φορές μάλιστα όλη η διαδικασία γίνεται από άνδρες γιατρούς…Και τι μπορούμε να κάνουμε θα αναρωτιέστε, έτσι είναι οι εξετάσεις αυτές.

Έτσι είναι οι νόμοι. Κι εμείς απαντάμε, οι νόμοι δε διασφαλίζουν την προστασία των γυναικών (βλ. νομοσχέδιο υποχρεωτικής συνεπιμέλειας) οι μπάτσοι δεν είναι και η καλύτερη παρέα για να τα πεις, αφού έχεις βιαστεί. Η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη στα θύματα πρέπει να γίνεται άνευ όρων από ευαισθητοποιημένο προσωπικό, με σεβασμό στις επιθυμίες της εκάστοτε επιζώσας. Όλα τα υπόλοιπα είναι κομμάτια του καθημερινού πατριαρχικού σκηνικού, του μισογυνισμού της κοινωνίας και της κουλτούρας του βιασμού που πολύ απλά εδώ εκφράζεται συστημικά μέσω της γραφειοκρατίας.

Να συμπληρώσουμε όμως πως οι γιατροί του νοσοκομείου «Αχιλλοπούλειο» δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τους ιδιώτες γιατρούς που επιχειρήσαμε να προσεγγίσουμε για την περίθαλψη της ίδιας γυναίκας. Στην επικοινωνία μας μαζί τους πέσαμε πάλι στον τοίχο της έλλειψης καταγγελίας και στο μισογυνισμό της εκάστοτε γυναικολόγου (προσεγγίσαμε μόνο γυναίκες για ευνόητους λόγους) που μας μίλησαν για «υποτιθέμενα θύματα», για ότι δεν θέλουν να ακούσουν από την επιζώσα τίποτα για την περίπτωση και ότι τέλος πάντων δεν έχουν χρόνο για ένα έξτρα ραντεβού.

Εμείς προσωπικά έχουμε χρόνια καταλάβει ότι οι γυναικολόγοι είναι κάτι μεταξύ παπάδων και ιεροεξεταστών στη συντριπτική πλειοψηφία. Η γυναικολογική εξέταση πολλές φορές καταντά σε κατήχηση για τη σεξουαλική ζωή μας, σε νουθεσίες για την αναπαραγωγή , την ηλικία μας κτλ . Λέμε, λοιπόν πως σε μια οποιαδήποτε ιατρική πράξη και την εκτέλεση της δε χρειαζόμαστε ένα γιατρό που θα μας «μαλώσει» ή θα αισθάνεται την άνεση να κρίνει την προσωπική ζωή μας. Ο κάθε επαγγελματίας υγείας θα έπρεπε να το καταλαβαίνει αυτό και να μην κάνει τον κόπο. Για αυτό λοιπόν, όσο αυτοί/ες θα μιλάνε για «υποτιθέμενα» θύματα και θα νίπτουν τα χείρας τους εμείς θα μιλάμε για «υποτιθέμενους» γιατρούς και ανάξιους επαγγελματίες υγείας.

Από την άλλη δε θα μπορούσαμε να μη σχολιάσουμε τα «φανταστικά » δημοσιεύματα που κυκλοφόρησαν αμέσως μετά. Τοπικά sites και εφημερίδες τσακίστηκαν να κυκλοφορήσουν άρθρα όπου μίλησαν για fake βιασμό και την κυκλοφορία φωτογραφιών του βιαστή με σκοπό την καλλιέργεια τρόμου στην πόλη. Πέρα από το γεγονός ότι είναι αστείο από μόνο του, δημοσιογράφοι να κατηγορούν τον οποιοδήποτε για τρομολαγνεία, να πούμε πως η αιτία των άρθρων αυτών ήταν ΠΑΛΙ η απουσία καταγγελίας στην αστυνομία. Να μας επιτρέψετε εδώ να επισημάνουμε στα τοπικά μέσα ότι με ένα τηλέφωνο στην αστυνομική διεύθυνση δεν κάνεις ρεπορτάζ και γενικώς με κλανιές δε βάφεις τοίχους, όχι ότι ήσαστε και για πούλιτζερ διαφορετικά. Το αποτέλεσμα όλων αυτών των δημοσιεύσεων είναι εξαιρετικά επικίνδυνο. Από τη μία μπορεί να αποθαρρύνουν την ίδια την επιζώσα να κάνει τελικά καταγγελία, από την άλλη εφησυχάζουν τις γυναίκες της πόλης που με τη κυκλοφορία της φωτογραφίας προειδοποιούνται για το συγκεκριμένο πρόσωπο και χώρο.

Εν κατακλείδι, ας σκεφτούμε γιατί στην Ελλάδα καταγγέλλεται το 7% με 10% των βιασμών, χωρίς να στοχοποιήσουμε τα θύματα αυτή τη φορά . Ας σκεφτούμε πώς μπορούμε να φροντίσουμε τις επιζώσες, όχι πώς θα τις κακοποιήσουμε περαιτέρω. Ας πούμε στους απανταχού νομιμόφρονες σκεπτικιστές να το βουλώσουν.

Συναδέλφισσες

08/09/2021

TRIGGER WARNING

Δημοσιεύουμε την τοποθέτηση που λάβαμε σχετικά με το περιστατικό βιασμού που έγινε πριν λίγες μέρες στο Βόλο:

Το ακόλουθο κείμενο μιλάει για ένα γεγονός σεξουαλικής βίας.

Τη νύχτα μεταξύ 1ης και 2ας Σεπτεμβρίου, ενώ περνούσα από τον Βόλο, με βίασαν. Έχοντας αποφασίσει να ταξιδέψω μόνη, να κοιμηθώ σε μια αιώρα, και μη γνωρίζοντας την πόλη, επέλεξα αυτό που μου φάνηκε ιδανικό μέρος για να κοιμηθώ - το δημοτικό θέατρο, το οποίο βρίσκεται υπό ανακαίνιση.

Γνωρίζοντας τι μπορώ να περιμένω από το περιβάλλον μου, δεν εξεπλάγην όταν ξύπνησα από χέρια στο πρόσωπό μου στη μία τα ξημερώματα και χειρίστηκα αυτήν τη στιγμή της συναισθηματικής έντασης όσο πιο ήρεμα μπορούσα για να βγω από αυτή την κατάσταση γρήγορα και όσο το δυνατόν αλώβητη.

Κοιμόμουν μόνη μου σε ένα μέρος που ήταν προφανώς περίπλοκο όσον αφορά τις οδούς διαφυγής και την απομόνωση. Το υπογραμμίζω αυτό, όχι για να διευκολύνω όσους περιμένουν μια δικαιολογία για να με κατηγορήσουν, αλλά επειδή θέλω και πρέπει να αισθάνομαι ελεύθερη να κοιμάμαι οπουδήποτε χωρίς να χρειάζεται να σκέφτομαι τις συνέπειες.

Το να βρεθεί κανείς στην κατάσταση να ξυπνάει τη νύχτα στο ίδιο του το κρεβάτι είναι μια βία χωρίς δικαιολογία, και κανείς δεν πρέπει ποτέ να τολμήσει να αμφισβητήσει αυτό που γράφεται σε αυτές τις γραμμές. Διότι αν από τη μία πλευρά αυτό είναι ατομική μου επιλογή και έχει αναφαίρετη αξία, από την άλλη πλευρά ο ταξικός κόσμος στον οποίο ζούμε θέτει σε κατάσταση διαβίωσης στους δρόμους (και πάλι από επιλογή ή όχι) πολλές υποκειμενικότητες που υφίστανται συνεχόμενη και αδιάκριτη βία.

Η νομιμοποίηση μιας τέτοιας βίας είναι καλά εδραιωμένη στην κοινωνία, με απόψεις όπως: "Θα έπρεπε να το περιμένουν, δεδομένου του τρόπου που ζουν!" "Φυσικά, κοίτα πού κοιμήθηκε!" "Με αυτή τη φούστα ήταν τυχερή".

Το να πρέπει να σκέφτεσαι συνεχώς τι να κάνεις και τι όχι, πώς να ντυθείς ή να μην ντυθείς, το να αμφισβητούν τα λόγια σου και τα λόγια των ανθρώπων που σε υποστηρίζουν, τα λόγια ανθρώπων που υφίστανται συστηματικά βία, είναι το πιο αηδιαστικό πράγμα, είναι μια συνέργεια με τους βιαστές.

Είναι εύκολο να μιλάνε από το ύψος των σπιτιών τους που ψύχονται από κλιματιστικά, να δείχνουν με το δάχτυλο εκείνους που αποφασίζουν ή αναγκάζονται να ζουν στο περιθώριο όχι μόνο των πόλεων αλλά και της κοινωνικής πρόνοιας. Είναι εύκολο αυτές οι φωνές να έχουν βήμα στις εφημερίδες μόνο και μόνο επειδή δεν υπάρχει καταγγελία στην αστυνομία.

Και ποιος λέει ότι πρέπει να αισθάνομαι ότι οι μπάτσοι με προστατεύουν; Ποιος λέει ότι θέλω να υποβληθώ σε πολύωρες καταθέσεις μπροστά σε ανδρείκελα, αφού έχω υποστεί βία; Ποιος λέει ότι θέλω να επιτρέψω στα χέρια ενός ιατροδικαστή (που πιθανότατα θα είναι άνδρας) να αγγίξουν το σώμα μου, λίγες ώρες μετά τον βιασμό; Να εισάγει αντικείμενα στη μήτρα μου, που έχω ήδη στερηθεί σε μεγάλο βαθμό από την κατοχή μου από ένα σκουπίδι ενώ κοιμόμουν;

Δεν είναι αυτό μια δεύτερη βία; Είναι. Και το διαβεβαιώνω αυτό ειδικά σε εκείνον τον άνθρωπο που είχε το θράσος να γράψει ότι αυτό που υπέστην είναι ένας ψεύτικος βιασμός. Κανένας cis-άντρας δεν θα βρεθεί ποτέ σε αυτή τη θέση, όποια επιλογή κι αν κάνει, επειδή δεν θα γίνει ποτέ θύμα της καθημερινής συστημικής σεξιστικής βίας.

Συστημικής, γιατί πρέπει να είμαστε σε εγρήγορση σε κάθε βήμα που κάνουμε- στο να πρέπει να απαντάμε σε επιθέσεις που υποτιμούν και πατρονάρουν αυτό που ζούμε- στο να είμαστε δυνατές μπροστά σε έναν αστυνομικό που γράφει ψυχρά και αμφίβολα ό,τι λέμε- στο να γνωρίζουμε ότι ζούμε σε έναν πατριαρχικό κόσμο που επικυρώνει τον εαυτό του μέσω της βίας του ατόμου εναντίον του ατόμου, του σεξισμού, του ταξικού διαχωρισμού, μέσω της ιεραρχίας, της αστυνομίας, των δικαστηρίων, των φυλακών, των κέντρων κράτησης μεταναστών, των συνόρων.

Και μήνες ή χρόνια αργότερα, όταν θα έχουμε προχωρήσει, να βρεθούμε μπροστά στα μάτια του δικαστηρίου για να τα ξαναφέρουμε όλα στη μνήμη μας, για να τελειώσει όλο αυτό με τη φυλάκιση του κατηγορούμενου. Και πάλι έτσι ενεργοποιείται ένας επιπλέον μηχανισμός που επιδιώκει και δεν παράγει κανένα άλλο αποτέλεσμα εκτός από περαιτέρω αγριότητα.

Νομίζω ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο βίαιο από το Κράτος, την κυβέρνηση σε όλες τις μορφές της, και αυτή είναι η βία που πρέπει να καταδικάσουμε συλλογικά και ενάντια στην οποία πρέπει να πολεμάμε.
Ξέρω ότι ποτέ δεν θα λάβω την υποστήριξη, τη φροντίδα που χρειάζομαι - και που λαμβάνω από τις συντρόφισσές μου - από τη θεσμικότητα, οπότε η εμπιστοσύνη που έχω και που εναποθέτω σε αυτό το αναίσθητο σύστημα είναι μηδενική.

Μια αναρχική.