https://www.facebook.com/780620808787660/

ΕΔΩ - Αδέσμευτη Κίνηση Πολιτών Νάξου, Náxos (2026)

ΕΔΩ συναποφασίζουμε και συνδιαμορφώνουμε την Πολιτική.
ΕΔΩ δημιουργούμε συγκεκριμένο πολιτικό πρόγραμμα ώστε τα όνειρά να γίνονται πραγματικότητα για τους πολίτες της Νάξου που παλεύουν και διεκδικούν το δικαίωμα της ύπαρξης, της προκοπής και της ευτυχίας στον τόπο τους.
Είμαστε ΕΔΩ!

09/03/2025

Έφυγε από τη ζωή ο Μεγάλος Ναξιώτης Κώστας Κατσουρός.

01/05/2024

Η ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ - πορεία προς μία κοινωνία δικαιοσύνης
του Κωνσταντίνου Σκαρβέλη

Παγκόσμια Ημέρα των εργαζομένων. Γιορτή των εργαζομένων. Γιορτή της Εργασίας.
Πρώτη ημέρα του μήνα των λουλουδιών, των ανθέων. Εποχή του Έρωτα.
Ιστορικά, η γιορτή της Εργασίας αναδείχθηκε, από το 1793, στη Γαλλία.
Τη σκυτάλη πήραν οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής (και πιο συγκεκριμένα τα εργατικά συνδικάτα) το 1884 με κύριο αίτημα τη μείωση των ωρών εργασίας σε οκτώ (8) ημερησίως.
Εξελέγη η Πρώτη (1 η ) Μαΐου του 1886 σαν ορόσημο της διεκδίκησής τους.
Το Σικάγο γίνεται πεδίο μάχης μεταξύ εργαζομένων, που διαδηλώνουν με τις οικογένειές τους, και αστυνομικών δυνάμεων οπλισμένων με οπλοπολυβόλα.
Συνολικά, εκείνη την ημέρα, 8 εργάτες και 7 αστυνομικοί χάνουν τη ζωή τους.
Στο μνήμα ενός εργαζομένου, που εκτελέστηκε, αναφέρεται:
«Θα έρθει η μέρα που η σιγή μας θα είναι πιο δυνατή από τις κραυγές που σήμερα καταπνίγετε».
Θα ακολουθήσουν, τις επόμενες χρονιές, νέα αιματηρά επεισόδια με αφορμή τις διεκδικήσεις για το 8άωρο και για την Κυριακή ως αργία (στη Γαλλία, στο Βέλγιο, στη Ρωσία …)
Ο Π. Κουνάδης γράφει ότι «στην αφυπνιζόμενη συνείδηση των Ελλήνων του μόχθου φτάνει ο απόηχος του μεγάλου επαναστατικού κύματος στην Ευρώπη του 1848, που 23 χρόνια αργότερα κορυφώθηκε στην πρώτη εργατική επανάσταση και την εγκαθίδρυση της πρώτης λαϊκής εξουσίας με την Κομμούνα του Παρισιού, την άνοιξη του 1871, που συνοδεύτηκε από 20000 εκτελέσεις «κομμουνάρων» και 38000 φυλακίσεις και εξορίες».
«Ευκρινέστερο φτάνει το μήνυμα από την ίδρυση και τη δράση της 1 ης Διεθνούς Ένωσης Εργαζομένων και της 2 ας Διεθνούς που έδωσαν τεράστια ώθηση στο εργατικό κίνημα παγκοσμίως, αλλά και έδειξαν τις τεράστιες διαφορές τόσο σε επίπεδο ιδεολογικό όσο και σε επίπεδο οργάνωσης της πορείας προς μία κοινωνία δικαιοσύνης».
Στην Ελλάδα, η πρώτη πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση έλαβε χώρα το 1892 (Σταύρος Καλλέργης). Το 1936 ξεσηκώνονται οι καπνεργάτες και έρχονται αντιμέτωποι με την χωροφυλακή και το στρατό. Τουλάχιστον 12 οι νεκροί και πάνω από 300 οι τραυματίες.
Επίκεντρο η Θεσσαλονίκη.
Οι δολοφονίες των εργαζομένων ήταν η έμπνευση του Γιάννη Ρίτσου για τον «Επιτάφιο».
Οι διεκδικήσεις των εργαζομένων, τότε, ήταν το οκτάωρο, την Κυριακή αργία και κρατική ασφάλιση στα θύματα εργατικών ατυχημάτων.
Το 1879, ιδρύεται το πρώτο σωματείο εργαζομένων στην Ελλάδα, που πήρε την ονομασία «Αδελφικός Σύνδεσμος Ξυλουργών Ναυπηγείου Σύρου».
Το 1918, ιδρύεται το πανελλαδικό συνδικαλιστικό όργανο των Ελλήνων Εργατών (ΓΣΕΕ).
Μέσα από σκληρούς αγώνες, επίμονες και επίπονες αναζητήσεις άρχισε να διαμορφώνεται η κοινωνική συνείδηση των Ελλήνων Εργαζομένων.
Ο Π. Κουνάδης αναφέρει ότι «η περίοδος 1879 – 1918 αποτελεί το πλαίσιο μέσα στο οποίο η Ελληνική Εργατική τάξη διαμόρφωσε συνείδηση ταυτότητας και θέλησε να την εκφράσει με το τραγούδι, το δικό της τραγούδι.»
«Πρόκειται για μία περίοδο, πυκνή σε γεγονότα πολυσύνθετα, που δεν μπορούν να κατανοηθούν αν αγνοηθούν οι ριζικές μεταβολές στην κοινωνία, την οικονομία, την πολιτική, τον πολιτισμό, τα εθνικά θέματα, τη γεωγραφική εξάπλωση της Ελλάδος, με τη διαδοχική ενσωμάτωση περιοχών, την ενσωμάτωση πληθυσμών που προέρχονταν από τη Μικρά Ασία, τα κύματα μετανάστευσης κ.λ.π.»
Το τραγούδι, γράφει ο Κ. Γιούργος, «είναι η πιο άμεση και αυθόρμητη καλλιτεχνική έκφραση του ανθρώπου. Δεν προϋποθέτει τον χρωστήρα ή τη σμίλη για να υπάρξει. Δε του χρειάζεται, απαραίτητα, η συνοδεία ενός μουσικού οργάνου για να εκφραστεί.
Για ηχείο έχει το ίδιο το σώμα και για να αναβλύσει του φτάνει ένα συναίσθημα: έρωτας, καημός, χαρά, πόνος, αγανάκτηση, συμπόνια, οργή, διαμαρτυρία.
Το λαϊκό τραγούδι αντανακλά σε υπερατομικό επίπεδο τη συλλογική ψυχοσύνθεση, την εξωτερική πραγματικότητα, τα συνολικά προβλήματα, τις σχέσεις των ανθρώπων, τις συνέπειες των μεγάλων γεγονότων πάνω στην μικρή καθημερινότητα».

Πολλά τα θέματα που εκφράζονται μέσα από το εργατικό – λαϊκό τραγούδι: τα επαγγέλματα, η μετανάστευση, οι συνθήκες ζωής και η κοινωνική αδικία, οι συνθήκες εργασίας και οι αγώνες διεκδίκησης, η ψυχαγωγία και η διασκέδαση των εργαζομένων, τις σχέσεις των δύο
φύλων, με βασικό χαρακτηριστικό την αμοιβαία αγάπη που γεννιέται από την έλξη και την ερωτική επιθυμία όπως τονίζει ο Π. Κουνάδης.

Η Ελληνική Πρωτομαγιά είναι συνυφασμένη με την γενέθλιο επέτειο του Γιάννη Ρίτσου.
Ο Γιάννης Ρίτσος γεννήθηκε στη Μονεμβασιά την 1 η Μαΐου 1909.
Ήταν ο βενιαμίν μιας αριστοκρατικής οικογένειας γεωκτημόνων.
Σε ηλικία 12 ετών, ο Γιάννης Ρίτσος έχει να αντιμετωπίσει τραγικές καταστάσεις: οικονομική κατάρρευση της οικογένειάς του, θάνατος της μητέρας του και του μεγάλου του αδελφού, εγκλεισμό σε ψυχιατρείο του πατέρα του που έπασχε από ψυχικές διαταραχές.
Σε ηλικία 18 ετών, νοσηλεύεται, σε σανατόριο, για φυματίωση για 4 χρόνια.
Τα παραπάνω γεγονότα αφήνουν ανεξίτηλα ίχνη στο έργο του αλλά και στην προσωπική του ζωή.
Του αρέσει το διάβασμα κι’ αυτό τον οδηγεί στο να γίνει ποιητής και επαναστάτης.
Έργα του όπως «Τρακτέρ – 1934» και «Πυραμίδες – 1935» εμπνέονται από τη συνεχή αναζήτησή του ισορροπίας ανάμεσα στην πίστη για ένα μέλλον που στηρίζεται στο κομμουνιστικό ιδεώδες και την προσωπική απελπισία.
Το 1936, γράφει τον «Επιτάφιο» μέσα από τον οποίον στέλνει ένα δυνατό μήνυμα αδελφοσύνης. Κατά την περίοδο της δικτατορίας του Ι. Μεταξά, ο «Επιτάφιος» θα καεί δημόσια.
Ο Γιάννης Ρίτσος έλαβε ενεργό μέρος στην Εθνική Αντίσταση. Κατά την περίοδο 1948 –1952 εξορίστηκε σε διάφορα νησιά.
Το 1956 τιμήθηκε με το Α’ Κρατικό Βραβείο Ποίησης για τη «Σονάτα του Σεληνόφωτος».
Μεταξύ 1967 και 1971, η Χούντα τον εξορίζει και τον περιορίζει κατ’ οίκον.
Το 1968 προτείνεται για το βραβείο Νόμπελ.
Το 1972 λαμβάνει το Μέγα διεθνές βραβείο ποίησης στο Βέλγιο.
Το 1975 αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και λαμβάνει το
Μέγα διεθνές βραβείο στη Γαλλία.
Το 1977 τιμήθηκε με το βραβείο Λένιν για την Ειρήνη.
Ο Γιάννης Ρίτσος δημοσίευσε:
100 ποιητικές συλλογές και συνθέσεις, 9 μυθιστορήματα, 4 θεατρικά έργα και μελέτες, πολλές μεταφράσεις, χρονογραφήματα και άλλα δημοσιεύματα.
Απεβίωσε, αφού είχε διαπιστώσει την κατάρρευση των πολιτικών του ιδεωδών, στην Αθήνα στις 11 Νοεμβρίου 1990.

Υ.Γ.
Η φετινή δημοσίευση συμπίπτει με τη Μεγάλη Εβδομάδα των Παθών και της Ανάστασης.
Ευκαιρία, λοιπόν, να φροντίσουμε για τη δική μας Ανάταση του πνεύματός μας για να ελπίζουμε σ’ένα υγιέστερο μέλλον για μας και τα παιδιά μας.

08/12/2023

ΠΕΡΙ AIDS (΄Εϊτζ) και Σεξουαλικής Αγωγής
του Κων/νου ΣΚΑΡΒΕΛΗ- Σ/χου Κλινικού Ψυχολόγου

(1n Δεκεμβρίου Παγκόσμια ημέρα)

Το Σύνδρομο της Επίκτητης Ανοσοποιητικής Ανεπάρκειας

1. Τι είναι η λοίμωξη από τον ιό HIV

H λοίμωξη από τον ιό του ανοσοποιητικού συστήματος του ανθρώπου αποτελεί μέρος των λοιμώξεων που μεταδίδονται σεξουαλικά.
Οι λοιμώξεις που μεταδίδονται σεξουαλικά, κατά τη διάρκεια μιας σεξουαλικής επαφής, αφορούν τόσο τους άνδρες όσο και τις γυναίκες.
Υπάρχουν κι άλλοι τρόποι μετάδοσης του ιού που επιφέρουν τη λοίμωξη.
Το VIH είναι ο ιός, υπεύθυνος για το σύνδρομο aids (έϊτζ).
Εισχωρώντας στον οργανισμό του ανθρώπου, ο ιός VIH πλήττει, κυρίως, κάποια λευκά αιμοσφαίρια (τα λεμφοκύτταρα Τ4), που είναι υπεύθυνα για το ανοσοποιητικό σύστημα, εξασθενώντας, έτσι, την άμυνα του οργανισμού και καθιστά τα θύματα απροστάτευτα και ευάλωτα σε εκφυλισμό του νευρικού συστήματος, ορισμένους τύπους καρκίνου και διάφορες μολύνσεις.
Η ασθένεια aids (έϊτζ) είναι το πιο προχωρημένο στάδιο της λοίμωξης από τον ιό VIH.
Τα άτομα που νοσούν ονομάζονται «οροθετικοί».

2. Πως μεταδίδεται ο ιός VIH

Μόνον η εκσπερμάτωση, κατά τη σεξουαλική επαφή, το αίμα (και η μετάγγιση αίματος) και το μητρικό γάλα είναι αγωγοί μετάδοσης του ιού VIH.

Γι’ αυτό ο ιός μπορεί να μεταδοθεί:
 Kατά τη διάρκεια μιας σεξουαλικής επαφής, χωρίς προφυλακτικό, με ένα άτομο που έχει μολυνθεί από τον ιό. Εάν ο ερωτικός σύντροφος έχει μολυνθεί από άλλη ασθένεια, όπως σύφιλις, γεννητικός έρπης…, αυξάνεται ο κίνδυνος μετάδοσης του ιού VIH.
 Κατά τη χρήση αντικειμένων (βελόνες, σύριγγες, ξυραφάκια…) στα οποία υπάρχει μολυσμένο αίμα από τον ιό.
 Κατά τη διάρκεια εγκυμοσύνης, από μία μητέρα μολυσμένη, από τον ιό, προς το παιδί που εγκυμονεί ή κατά τη διάρκεια του θηλασμού.

Ο ιός δε μεταδίδεται:
 Mε τη δώρηση αίματος, λόγω του ότι χρησιμοποιείται για τη λήψη αίματος, από το δωρητή, υλικό μιας χρήσης.
 Από το σάλιο, τα δάκρυα και τον ιδρώτα. Δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος όταν μοιράζεται κάποιος το γεύμα του, όταν πίνει από το ίδιο ποτήρι, όταν ασπάζεται ή όταν αγγίζει κάποιο άτομο που έχει μολυνθεί από τον ιό VIH.
 Από τα κουνούπια
 Από το πέρσινγκ (piercing) και τα τατουάζ, εφ’ όσον τηρούνται οι βασικοί κανόνες υγιεινής και υλικό μιας χρήσης.
 Από ρούχα ή άψυχα αντικείμενα, από την κοινή χρήση πλυντηρίων.
 Από κοινή χρήση τουαλέτας, ντους, από θάλασσα ή πισίνα
Εσφαλμένο θεωρείται ότι ο ιός μεταδίδεται συνέπεια ελεύθερων ηθών, ομοφυλοφιλίας ή εξάρτησης από ναρκωτικά.

3. Πότε κινδυνεύουμε

 Όταν έχουμε σεξουαλική επαφή χωρίς προφυλακτικό μ’ ένα σύντροφο που έχει μολυνθεί από τον ιό VIH (οροθετικός) ή ένα σύντροφο για τον οποίον αγνοούμε εάν έχει μολυνθεί από τον ιό.
 Επίσης όταν το προφυλακτικό γλιστρήσει ή σπάσει.
 Όταν γίνεται κοινή χρήση ενέσιμου υλικού (σύριγγες, κουτάλια, βαμβάκι…) για πόση ναρκωτικών ουσιών με ενδοφλέβια.
 Η χρήση παράνομων ουσιών (ινδική κάναβη, ηρωίνη, κοκαΐνη,…) ή και νόμιμων (αλκοόλ, ψυχότροπα φάρμακα…) μειώνει την εγρήγορση και μπορεί να οδηγήσει σε ριψοκίνδυνες και παραβατικές συμπεριφορές (μη χρήση προφυλακτικών, μη λήψη αντισυλληπτικού, σεξουαλική βία…).

4. Πως να προφυλαχθούμε

Τα προφυλακτικά για τους άνδρες και για τις γυναίκες είναι ο μόνος σίγουρος τρόπος για την ίδια προστασία αλλά και για την προστασία του άλλου, τόσο κατά του ιού VIH όσο και κατά των άλλων νοσημάτων που μπορούν να μεταδοθούν κατά τη σεξουαλική επαφή.
Τα προφυλακτικά αποτελούν μέσον αντισύλληψης και διατίθενται στα φαρμακεία και σε ειδικά μηχανήματα.
Η χρήση προφυλακτικού αποτελεί ένδειξη σεβασμού προς εαυτόν και προς τον άλλον.
Σε περίπτωση χρήσης ναρκωτικών, μέσω ενδοφλέβιας οδού, να χρησιμοποιείται υλικό μιας χρήσης.
Συμβουλευτική καθοδήγηση για τη λοίμωξη HIV στην οροθετική γυναίκα που είναι ή σκοπεύει να μείνει έγκυος.
Αποφυγή θηλασμού από μητέρες μολυσμένες από τον ιό HIV
Οι τρόποι προφύλαξης μπορούν να είναι διαφορετικοί από άτομο σε άτομο. Είναι ελεύθερη επιλογή και ευθύνη που αναλαμβάνει καθένας σε μια δεδομένη στιγμή της ζωής του, της ερωτικής του σχέσης.

5. Πως γίνεται η διερεύνηση της λοίμωξης

Είναι δείγμα υπευθυνότητας να προβεί κάποιος σε εξέταση. Πρόκειται για εθελούσια διαδικασία που επιτρέπει:
• Nα γνωρίζει κάποιος εάν είναι οροθετικός ή οροαρνητικός μετά από μία ριψοκίνδυνη σεξουαλική επαφή.
• Να εγκαταλείψει τη χρήση προφυλακτικού στο πλαίσιο μιας σταθερής σχέσης, μεταξύ των συντρόφων, εφ’ όσον και οι δύο έχουν αποδειχθεί οροαρνητικοί.
• Να επωφεληθεί, το πιο σύντομα, ιατρικών φροντίδων σε περίπτωση που η εξέταση αποδειχθεί θετική και, έτσι, να αποφευχθεί η μετάδοσή του ιού VIH στον σύντροφό του.
Η εξέταση διερεύνησης της λοίμωξης γίνεται με απλή λήψη αίματος. Οι βιοχημικές αναλύσεις του αίματος επιτρέπουν, σήμερα, να εντοπιστεί ο ιός από τη 15η μέρα μετά τη ριψοκίνδυνη σεξουαλική επαφή.
Σε περίπτωση που το αποτέλεσμα φαίνεται αρνητικό, μια δεύτερη εξέταση είναι αναγκαία 3 μήνες αργότερα.
Κατά την περίοδο αυτή πρέπει να εντείνονται οι προφυλάξεις και να αποφεύγονται οι σεξουαλικές επαφές.
Πάρ’ αυτά, το αποτέλεσμα της εξέτασης αφορά και είναι έγκυρο μόνο για το ίδιο το άτομο. Κάθε εταίρος-σύντροφος οφείλει να κάνει τη δική του εξέταση.

6. Τι σημαίνει να είναι οροαρνητικός, οροθετικός, να έχεις το έιτζ

Οροαρνητικός σημαίνει ότι κάποιος δεν έχει μολυνθεί από τον ιό VIH
Οροθετικός σημαίνει ότι κάποιος έχει μολυνθεί από τον ιό VIH. Η παρουσία του ιού στο σώμα δεν εκδηλώνεται, υποχρεωτικά, από ιδιαίτερα σημάδια.
Μπορεί κάποιος να είναι οροθετικός χωρίς να το γνωρίζει και να μεταδώσει τον ιό στον σύντροφό του εν αγνοία του.
Όταν κάποιος είναι οροθετικός οφείλει να παρακολουθείται από ιατρό αλλά δεν εμποδίζεται στην καθημερινότητά του.
Να έχεις το έιτζ είναι το πιο προχωρημένο στάδιο της ασθένειας. Με την έγκαιρη διάγνωση της λοίμωξης και με τα κατάλληλα φάρμακα μπορεί να αποφευχθεί αυτό το στάδιο.

7. Πόσα άτομα έχουν μολυνθεί

Για την Ευρώπη, από την αρχή της επιδημίας, το 1981, η Ισπανία και η Γαλλία φέρουν το μεγαλύτερο αριθμό διαγνωσμένων ατόμων.
Παγκόσμια, από την αρχή της επιδημίας, πάνω από 80.000.000 άτομα έχουν μολυνθεί από τον ιό VIH. Από αυτά, τα 30.000.000 έχουν πεθάνει από ασθένεια. Το 70% των ατόμων, φορέων του έιτζ, ζουν στην υποσαχάρια Αφρική. (Αυτά τα στοιχεία χρονολογούνται προ δεκαετίας).

Σεξουαλική Αγωγή στο σχολείο

Το Σχολείο, σε στενή συνεργασία με την οικογένεια, παίζει ένα σημαντικό ρόλο τόσο στην υγεία των μαθητών όσο και στην προετοιμασία τους για την ζωή του ενήλικα.
Η οργάνωση σεμιναρίων με θέμα την αγωγή στη σεξουαλικότητα στο σχολείο συμβάλλει στην υλοποίηση της αποστολής του Σχολείου που αποβλέπει στην ανάπτυξη, στους μαθητές, υπεύθυνης συμπεριφοράς.

Η σταδιακή απόκτηση γνώσεων και δεξιοτήτων επιτρέπει, στους μαθητές, να κάνουν υπεύθυνες και διαφανείς επιλογές, να ενεργοποιούνται με βάση τους κοινωνικούς κανόνες και τις αξίες, να γνωρίζουν και να σέβονται τους νόμους.
Η αγωγή στη σεξουαλικότητα, στοιχείο αναπόσπαστο της αγωγής του μέλλοντος πολίτη, συνάδει με τα παραπάνω.

Η πληροφόρηση που, ίσως, ήδη δίνεται, μέσα από κάποια μαθήματα όπως η βιολογία ή η ανθρωπολογία επιφέρουν γνώσεις σχετικά με την ανατομία, τη φυσιολογία του γεννητικού συστήματος, την αναπαραγωγή, την αντισύλληψη, τη μετάδοση και την πρόληψη σχετικά με τις ασθένειες που μεταδίδονται σεξουαλικά.
Εν τούτοις, οι νέοι, σήμερα, οφείλουν να πάρουν θέση μπροστά σε μηνύματα, σε συμπεριφορές και σε κοινωνικά και τηλεοπτικά πρότυπα που σχετίζονται με τη σεξουαλικότητα που, συχνά, αντικρούονται μεταξύ τους, που είναι θολά και πολλές φορές βίαια.

Για να απαντηθούν οι ερωτήσεις και οι προβληματισμοί σχετικά με την προσωπική εικόνα, τη σχέση με τον άλλο, τις σχέσεις μεταξύ αγοριών και κοριτσιών, τους κανόνες ζωής κ.ά., το Σχολείο οφείλει να προσφέρει στους μαθητές του αντικειμενικές πληροφορίες και γνώσεις που θα τους επιτρέψουν να γνωρίσουν καλλίτερα και να κατανοήσουν την ψυχολογική, συναισθηματική, κοινωνική και πολιτιστική διάσταση της σεξουαλικότητας.

Η συμβολή του Σχολείου στην αγωγή στη σεξουαλικότητα οφείλει να λαμβάνει υπ’ όψη της και να συμφιλιώνει την ανάγκη σεβασμού της ιδιωτικής, αλλά και ενδόμυχης ζωής του μαθητή καθώς και τις οικογενειακές και πολιτιστικές αξίες που την υποστηρίζουν με την αναγκαιότητα της μετάδοσης, στους μαθητές, ανθρωπιστικών αξιών και γνώσεων αναγκαίων να διεγείρουν τον προβληματισμό τους και να τους βοηθήσουν να αναπτύξουν υπεύθυνες ατομικές συμπεριφορές.
Τα σεμινάρια αγωγής στη σεξουαλικότητα πρέπει να οργανώνονται με τη συνεργασία κατάλληλων φορέων στο πλαίσιο του σχολικού προγράμματος.

Τα σεμινάρια αυτά δε θα πρέπει να πραγματοποιούνται σε μορφές ομιλίας – μονολόγου ή ακόμη και μαθήματος σεξολογίας.
Θα πρέπει να έχουν διαλεκτική μορφή όπου ο διάλογος και οι αντιπαραθέσεις θα επιτρέπουν στους μαθητές να αναπτύξουν προβληματισμούς, να εκφράσουν απορίες αλλά και ιδέες και γνώμες, να δέχονται νέες πληροφορίες, να εκπαιδεύονται στην έρευνα και στην αναζήτηση εξειδικευμένων πληροφοριών, να αναζητούν εξωτερική βοήθεια κατάλληλη να τους προσφέρει εξατομικευμένη απάντηση σε προσωπικά προβλήματα και δυσκολίες.

06/12/2023

Σαν σήμερα, στις 6 Δεκέμβρη 2008, ο ειδικός φρουρός της Ελληνικής Αστυνομίας Επαμεινώνδας Κορκονέας δολοφονεί τον δεκαπεντάχρονο Αλέξη Γρηγορόπουλο στην οδό Τζαβέλλα στα Εξάρχεια. Την δολοφονία του Γρηγορόπουλου ακολούθησαν διαδηλώσεις και πορείες μαθητών και νέων σε όλη την Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό.
Η εξέγερση του Δεκέμβρη 2008 εκτός από το να υπενθυμίσει στην κοινωνία τη διαχρονική αγριότητα του κράτους, ανέδειξε τη βαρβαρότητα της «ουδετερότητας» και έβαλε τέλος στην εποχή των φτηνών δικαιολογιών.
(φωτογραφία του φωτορεπόρτερ Κώστα Τσιρώνη –7/12/2008 μία μέρα μετά τη δολοφονία, κατά τη διάρκεια πορείας διαμαρτυρίας προς τη ΓΑΔΑ)

05/12/2023

Κείμενο του Κώστα Σκαρβέλη για το «Σύνδρομο της Ύβρεως».

Ο Κ. Σκαρβέλης είναι κλινικός ψυχολόγος με χρόνια ανιδιοτελούς προσφοράς σε θέματα που αφορούν την κοινωνία του νησιού και μέλος της Αδέσμευτης Κίνησης Πολιτών Νάξου "ΕΔΩ".

Ύβρις

Η ύβρις ήταν βασική αντίληψη της κοσμοθεωρίας των αρχαίων Ελλήνων. Όταν κάποιος, υπερεκτιμώντας τις ικανότητες και τη δύναμή του (σωματική, αλλά κυρίως πολιτική, στρατιωτική και οικονομική), συμπεριφερόταν με βίαιο, αλαζονικό και προσβλητικό τρόπο απέναντι στους άλλους, στους νόμους της πολιτείας και κυρίως απέναντι στον άγραφο θεϊκό νόμο, που επέβαλλαν όρια στην ανθρώπινη δράση, θεωρούνταν ότι διέπραττε «ὕβριν», δηλαδή παρουσίαζε συμπεριφορά με την οποία επιχειρούσε να υπερβεί τη θνητή φύση του και να εξομοιωθεί με τους θεούς, με συνέπεια την προσβολή και τον εξοργισμό τους.
Η βίαιη, αυθάδης και αλαζονική αυτή στάση/συμπεριφορά, που αποτελούσε για τον αρχαίο ελληνικό κόσμο παραβίαση της ηθικής τάξης και απόπειρα ανατροπής της κοινωνικής ισορροπίας και γενικότερα της τάξης του κόσμου, πιστευόταν ότι (επαναλαμβανόμενη, και μάλιστα μετά από προειδοποιήσεις των ίδιων των θεών) οδηγούσε τελικά στην πτώση και καταστροφή του «ὑβριστοῦ».
Αποδίδοντας την αντίληψη σχετικά με την ύβριν και τις συνέπειές της, όπως τουλάχιστον παρουσιάζεται στην αρχαιότερή της μορφή, με το σχήμα ὓβρις→ἂτη→νέμεσις→τίσις μπορούμε να πούμε ότι οι αρχαίοι πίστευαν πως μια «ὕβρις» συνήθως προκαλούσε την επέμβαση των θεών, και κυρίως του Δία, που έστελνε στον υβριστή την «ἄτην», δηλαδή το θόλωμα, την τύφλωση του νου. Αυτή με τη σειρά της οδηγούσε τον υβριστή σε νέες ύβρεις, ώσπου να διαπράξει μια πολύ μεγάλη α-νοησία, να υποπέσει σε ένα πολύ σοβαρό σφάλμα, το οποίο προκαλούσε την «νέμεσιν», την οργή και εκδίκηση δηλαδή των θεών, που επέφερε την «τίσιν», δηλαδή την τιμωρία και τη συντριβή/καταστροφή του.
Από την κλασική εποχή και μετά, σε πολλές περιπτώσεις οι έννοιες Άτη, Δίκη και Νέμεσις φαίνεται να αποκτούν στη συνείδηση των ανθρώπων ισοδύναμη σημασία, αυτήν της θείας τιμωρίας.

Το «Σύνδρομο της Ύβρεως» κατά τον David Owen
Ο David Owen, πρώην Υπουργός Εξωτερικών της Μεγάλης Βρετανίας, ιατρός Νευρολόγος, στο βιβλίο του «Ασθενείς Ηγέτες στην Εξουσία», περιέγραψε για πρώτη φορά τη συμπεριφορά παγκόσμιων ηγετών του 20ου αιώνα υπό το πρίσμα προβλημάτων της υγείας τους και των φαρμάκων που έπαιρναν. Πολλοί από αυτούς, είτε είχαν προβλήματα υγείας είτε όχι, ανέπτυξαν συμπεριφορά που χαρακτηρίζεται από «ύβριν» κατά την αρχαιο-ελληνική της σημασία, όπως περιγράφηκε στην αρχή.
Σε ένα άρθρο του το 2009 στο ιατρικό περιοδικό BRAIN αναλύει διεξοδικά το φαινόμενο αυτό και το ονομάζει «Σύνδρομο της ύβρεως: Μία επίκτητη διαταραχή της προσωπικότητας;».
Τα συμπτώματα του «Συνδρόμου της ΄Υβρεως» κατά τον Owen είναι τα εξής:

1. Η ναρκισσιστική τάση να βλέπουν τον κόσμο τους πρωτίστως ως μια αρένα στην οποία να ασκούν εξουσία και να επιδιώκουν δόξα. (NPD.6)
2. Μια προδιάθεση να αναλαμβάνουν δράσεις οι οποίες φαίνεται πιθανό να ρίχνουν τα φώτα της δημοσιότητας στο άτομο, δηλαδή με σκοπό να ενισχυθεί η εικόνα του. (NPD.1)
3. Μια δυσανάλογη ανησυχία για την εικόνα και την εμφάνιση/παρουσίαση. (NPD.3)
4. Ένας μεσσιανικός τρόπος ομιλίας για τις τρέχουσες δραστηριότητες και μια τάση για έξαρση. (NPD.2)
5. Μια ταύτιση με το έθνος στο βαθμό που το άτομο θεωρεί τις προοπτικές και τα συμφέροντά του ως ταυτόσημα. (Εμφανίζεται μόνο στην ύβριν)
6. Μια τάση να μιλούν σε τρίτο πρόσωπο ή να χρησιμοποιούν το βασιλικό «εμείς». (Εμφανίζεται μόνο στην ύβριν)
7. Υπερβολική εμπιστοσύνη του ατόμου στη δική του κρίση και περιφρόνηση για την παροχή συμβουλών ή στην κριτική των άλλων. (NPD.9)
8. Υπερβολική αυτοπεποίθηση, που αγγίζει την αίσθηση της παντοδυναμίας, σε ό,τι προσωπικά μπορούν να επιτύχουν. (NPD.1 και NPD.2 σε συνδυασμό)
9. Η πεποίθηση ότι, αντί να είναι υπόλογοι στο κοσμικό δικαστήριο των συναδέλφων τους ή της κοινής γνώμης, το δικαστήριο στο οποίο θα απαντήσουν είναι: Η Ιστορία ή ο Θεός. (NPD.3)
10. Η ακλόνητη πεποίθηση ότι στο εν λόγω δικαστήριο θα δικαιωθούν. (Εμφανίζεται μόνο στην ύβριν)
11. Απώλεια επαφής με την πραγματικότητα, συνδεόμενη συχνά με προοδευτική απομόνωση. (APD.3 και APD.5)
12. Ανησυχία, απερισκεψία και παρορμητικότητα. (Εμφανίζεται μόνο στην ύβριν)
13. Η τάση να επιτρέπουν στο «ευρύ όραμά» τους, σχετικά με την ηθική ορθότητα μιας προτεινόμενης πορείας , να καταργήσει την ανάγκη να λαμβάνουν υπόψη τα πρακτικά θέματα, το κόστος ή τα αποτελέσματα. (Εμφανίζεται μόνο στην ύβριν)
14. «Υβριστική ανικανότητα», όπου τα πράγματα πάνε στραβά διότι η πολύ μεγάλη αυτοπεποίθηση οδήγησε τον ηγέτη να μην ανησυχεί για τις λεπτομέρειες της πολιτικής του. (HPD.5)

Κατάταξη διαταραχών προσωπικότητας κατά DSM-IV:
APD = Αντικοινωνική Διαταραχή Προσωπικότητας
NPD = Ναρκισσιστική Διαταραχή Προσωπικότητας
HPD = Οιστριονική Διαταραχή Προσωπικότητας (Histrionic Personality Disorder)
Οι ασθενείς με οιστριονική διαταραχή προσωπικότητας χαρακτηρίζονται από την κραυγαλέα, δραματική, ευέξαπτη και υπερδραστήρια συμπεριφορά τους με σκοπό την προσέλκυση της προσοχής. Τείνουν να είναι εξαρτημένοι και ανώριμοι και μπορεί να είναι σαγηνευτικοί. Οι ασθενείς αυτοί είναι συχνά ανίκανοι να διατηρήσουν βαθιές, μακροχρόνιες δεσμεύσεις σε μια σχέση.

Για να τεθεί η διάγνωση του «Συνδρόμου της Ύβρεως» πρέπει να υπάρχουν τρία ή περισσότερα συμπτώματα από τα δέκα τέσσερα (14) που περιγράφηκαν παραπάνω, εκ των οποίων τουλάχιστον ένα (1) πρέπει να περιλαμβάνεται σε αυτά που εμφανίζονται μόνο στην ύβριν (συμπτώματα 5, 6, 10, 12 & 13).

26/11/2023

Η ΕΝΔΟ-ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΒΙΑ ΚΑΙ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ

του Κωνσταντίνου Σκαρβέλη-Σ/χου Κλινικού Ψυχολόγου

Τι είναι η ενδο-οικογενειακή βία

Η εσφαλμένη χρήση δύναμης και άσκηση ελέγχου από έναν ενήλικα (συνήθως άνδρα) σε έναν άλλον ενήλικα (συνήθως γυναίκα) στα πλαίσια μιας στενής σχέσης.

Μορφές
Α. Ψυχολογική
Β. Φυσική
Γ. Σεξουαλική
Δ. Οικονομική
Ε. Παρενόχληση μέσω παραφύλαξης (Stalking)

Α. Ψυχολογική Βία

Μια σειρά από στάσεις και λόγια που αποσκοπούν στην περιφρόνηση και στην άρνηση του τρόπου ζωής ενός άλλου προσώπου – την αποσταθεροποίηση ή την προσβολή του άλλου – την μεταχείριση του σαν αντικείμενο – την υποταγή, στον έλεγχο και στη διατήρηση της εξουσίας.

Άξονες Ψυχολογικής Βίας

Ο έλεγχος: η κακόβουλη επίβλεψη κάποιου με την έννοια της κυριαρχίας και της εξουσίας πάνω του. Μπορεί να είναι ο έλεγχος των ωρών ύπνου, γευμάτων, των κοινωνικών σχέσεων ακόμη και των σκέψεων και η παρεμπόδιση της επαγγελματικής ανόδου και η ολοκλήρωση των σπουδών της.
→ ΕΞΟΥΣΙΑ

Η απομόνωση: προοδευτική απομόνωση από οικογένεια και φίλους, από εργασιακό περιβάλλον και κοινωνική ζωή → κοινωνική απομόνωση και αποξένωση π.χ. κατάργηση κινητού τηλεφώνου ή υπολογιστή, υπονοούμενα και ψέματα που στρέφουν την γυναίκα εναντίον των οικείων της → η ζωή να περιστρέφεται γύρω του, αποκλειστικότητα σκέψης, ΕΛΕΓΧΟΣ.

Παθολογική Ζήλια: συνεχής καχυποψία, αστήρικτη απόδοση προθέσεων, αναφορά στο παρελθόν, άρνηση της πραγματικότητας.
Αφετηρία κάποιο αίσθημα απαξίωσης: ο άντρας χωρίς να εξετάζει τον εαυτό του, εξηγεί την αποστέρησή του με την απιστία της γυναίκας του.

Το μαρτύριο: ατελείωτες συζητήσεις για απόσπαση ομολογιών που οδηγούν στην εξάντληση και στην αποδοχή ψεύτικων κατηγοριών.
Παρακολούθηση στο δρόμο, βομβαρδισμός τηλεφωνημάτων, αναμονή στην έξοδο από την εργασία → ΕΛΕΓΧΟΣ

Η υποτίμηση: θίξιμο αυτοεκτίμησης, περιφρονητική στάση και προσβλητικά λόγια (π.χ. για διανοητική ικανότητα), υποτιμητικές εκφράσεις, δυσάρεστες παρατηρήσεις, απόρριψη ιδεών και συναισθημάτων, κατηγορίες για ανάρμοστη συμπεριφορά (εμφάνιση, φροντίδα παιδιών και σπιτιού, έξοδα), συστηματικές κριτικές κατά της οικογένειας, φίλων, επιθετικές χειρονομίες κατά των παιδιών → πλήττεται η αυτοεκτίμησή της, απώλεια εμπιστοσύνης.

Οι ταπεινώσεις: έλλειψη σεβασμού, γελοιοποίηση, υποβάθμιση (π.χ. φτύσιμο, ύβρεις, άσεμνες χειρονομίες και πράξεις), ρήξη ταυτότητας, εσωτερική κατάρρευση.

Πράξεις εκφοβισμού: έκφραση κακοθυμίας σπάζοντας αντικείμενα, παίξιμο με μαχαίρι, επικίνδυνη οδήγηση, έμμεσες επιθέσεις π.χ. σε ένα αγαπημένο κατοικίδιο → ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΕΞΟΥΣΙΑ.

Η αδιαφορία στο αίτημα τρυφερότητας: άρνηση ενδιαφέροντος, έκδηλη απόρριψη ή περιφρόνηση αισθημάτων, αδιαφορία για την ψυχική και φυσική κατάσταση του άλλου → ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ.

Οι απειλές: στέρηση παιδιών, χρημάτων. Απειλές βίας και αυτοκτονίας → ΕΠΩΜΙΣΜΟΣ ΕΥΘΥΝΩΝ – ΤΕΛΙΚΟ ΣΤΑΔΙΟ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΦΥΣΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ.

Β. Φυσική Βία

1. ΑΜΕΣΗ
Σφιξίματα, χαστούκια, γροθιές, κλοτσιές, απόπειρες στραγγαλισμού, δαγκώματα, καψίματα, στρίψιμο χεριών, βιαιοπραγία με αιχμηρό όργανο ή με όπλο.

Χτυπήματα στην κοιλιά: στόχος να πληγεί η ικανότητα για αναπαραγωγή.
Τραβήγματα μαλλιών, στραμπούληγμα χεριών τα οποία δεν αφήνουν ίχνη.

2. ΕΜΜΕΣΗ
Βασανισμός αγαπημένου ζώου ή κακομεταχείριση παιδιού από άλλο γάμο.

Στόχος όλων: Πρόκληση φόβου – Εκμηδενισμός Υποκειμένου – Υποταγή σώματος και ψυχής

 Κυρίως εμφανίζεται όταν η γυναίκα αντιστέκεται στην ψυχολογική βία ή όταν η γυναίκα έχει αποφασίσει να φύγει
 Αφήνει ορατά ίχνη – θεωρείται βίαια από το εξωτερικό περιβάλλον
 Συνήθως οι βιαιοπραγίες δεν είναι καθημερινές
 Μπορεί να συμβούν μία φορά ή και να επαναλαμβάνονται – όταν δεν καταγγέλλονται κλιμακώνονται σε ένταση και συχνότητα
 Γυναίκες έχουν χειρότερη κατάσταση υγείας και καταναλώνουν περισσότερα φάρμακα / ψυχοφάρμακα

Γ. Σεξουαλική Βία

 Από σεξουαλική παρενόχληση μέχρι σεξουαλική εκμετάλλευση, περνώντας από συζυγικό βιασμό
 Εξαναγκασμός σε επικίνδυνες ή εξευτελιστικές σεξουαλικές δραστηριότητες και σε δυσάρεστες σκηνοθεσίες
 Χρησιμοποιείται χυδαίο λεξιλόγιο και εξευτελιστικές βρισιές
 Δεν έχει σχέση με τον πόθο
 Αιτία ανεπιθύμητων εγκυμοσυνών, πυελικών τραυματισμών και μετάδοσης σεξουαλικά μεταδιδόμενων νοσημάτων
 Περισσότερα μετα-τραυματικά ψυχολογικά συμπτώματα – αισθήματα κατωτερότητας
 Συχνά αποσιωπάται γιατί αποτελεί μέρος του «συζυγικού καθήκοντος»
 Αποδοχή σεξουαλικής πράξης για να πάψει η παρενόχληση
 Εκδηλώνεται μέσω α) ταπείνωσης και β) αυταρχικότητας και αποσκοπεί στην απόλυτη υποβάθμιση και κυριαρχία
 Όταν εκφράζονται τα παράπονα δυσκολεύονται να βρουν κατανόηση – θεωρούνται μαζοχίστριες
 Μπορεί να εξακολουθήσει και μετά το χωρισμό με απειλές και ενοχλήσεις

Δ. Οικονομική και Χρηματική πίεση

 Άρνηση οικονομικής ενίσχυσης και ενοχοποιητικές παρατηρήσεις
 Αποτροπή επαγγελματικής δραστηριότητας ή σπουδών χρησιμοποιώντας προσχήματα
 Φόβος οικονομικών δυσχερειών – οικονομική εξάρτηση
 Αφαίρεση αυτονομίας – οικονομική εξουσία
 Από μόνη της η υλική εξάρτηση δεν είναι εμπόδιο – συνδυασμός ψυχολογικής εξάρτησης

Ε. Παρενόχληση μέσω παραφύλαξης (Stalking)

Έλεγχος, παρακολούθηση, παθολογική ζηλοτυπία συνήθως μετά το χωρισμό – μπορεί να οδηγήσει σε δολοφονία.

Η δολοφονία της Συντρόφου
Εγκλήματα πάθους: α) Παρορμητική πράξη – «ατύχημα», β) Επαναλαμβανόμενες βιαιότητες και ζήλιες.

Συζυγική παράνοια: Σκοτώνουν για να αποζημιωθούν – εκδικηθούν → πράξη άκρας κυριαρχίας.

Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΗΣ ΒΙΑΣ

Η συζυγική βία αναπτύσσεται ακολουθώντας μια κυκλική πορεία της οποίας η ένταση και η συχνότητα αυξάνεται με το χρόνο. Σπάνια ένα βίαιο γεγονός είναι μοναδικό στην ιστορία μιας σχέσης.
Μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο συζυγικής βίας, προκύπτουν περίοδοι κατά τις οποίες η ένταση αυξάνεται και οδηγείται σιγά – σιγά προς την κορύφωση.

1η ΦΑΣΗ
Η 1η φάση συνήθως ξεκινά με λεκτικές επιθέσεις των οποίων το περιεχόμενο αποτελείται από προσβλητικούς χαρακτηρισμούς για το τι είναι η γυναίκα (π.χ. είσαι άχρηστη), τι λέει ή τι κάνει. Κατά την περίοδο αυτή υπάρχουν συχνοί διαπληκτισμοί για ασήμαντες αιτίες και επίσης εμφανίζονται οι πρώτες απειλές βίας. Η διάρκεια αυτής της φάσης ποικίλει και μπορεί να είναι από μερικές ώρες μέχρι μερικούς μήνες.
Όσο διαρκεί η φάση της κλιμάκωσης της έντασης, η γυναίκα πολύ συχνά επιστρατεύει όλες τις δυνάμεις της και βάζει σε εφαρμογή τακτικές προκειμένου να διατηρήσει την ισορροπία της κατάστασης. Βάζει σε εφαρμογή τον αμυντικό μηχανισμό της άρνησης για να μετριάσει το φόβο και να έχει την ψευδαίσθηση ότι έχει τον έλεγχο της κατάστασης, ιδιαίτερα αν έχει ξαναδιασχίσει αυτόν τον κύκλο βίας.

2η ΦΑΣΗ
Η φάση της έκρηξης της βίας χαρακτηρίζεται από την ολική απώλεια ελέγχου του βίαιου συζύγου η οποία μπορεί να προκύψει με την παραμικρή αφορμή. Στην πραγματικότητα, αυτή η απώλεια ελέγχου είναι ένα πολύ αποτελεσματικό μέσο για τον εκφοβισμό του άλλου. Ο θύτης μπορεί να χαστουκίσει, να κλωτσήσει ή ακόμα και να διαπράξει ανεπανόρθωτες σωματικές βλάβες. Επίσης, μπορεί να ασκήσει σεξουαλική βία ή ακόμη και να χρησιμοποιήσει όπλα. Τις περισσότερες φορές σ’ αυτή τη φάση δεν υπάρχουν μάρτυρες – εκτός ίσως από παιδιά – και η γυναίκα δεν μπορεί να κάνει πολλά για να σταματήσει τη βία. Αυτή η φάση είναι η πιο σύντομη, αποτελεί ένα φαινομενικό τέλος της βιαιοπραγίας και είναι συνδεδεμένη με μια φυσική / σωματική και συναισθηματική εξουθένωση του θύτη και του θύματος (ο θύτης έχει την αίσθηση ότι «αυτή κατάλαβε»). Κατά τη διάρκεια αυτής της φάσης η γυναίκα είναι τρομοκρατημένη, μπορεί να προσπαθήσει να αμυνθεί ή να αναζητήσει κάποιο καταφύγιο. Μετά από αυτό το βίαιο επεισόδιο, η γυναίκα, σε κατάσταση σοκ, συχνά συμβουλεύεται κάποιον γιατρό για να αντιμετωπίσει τα τραύματά της. Ακόμη κι αν τα τραύματα δεν είναι εμφανή πολύ συχνά παρατηρείται μια διάχυτη οδύνη και δυσφορία. Σ’ αυτή τη φάση του σοκ, η γυναίκα συχνά οδηγείται να μιλήσει σε κάποιον γνωστό ή κάποιον επαγγελματία (γιατρό, κοινωνικό λειτουργό, ψυχολόγο).

3η ΦΑΣΗ
Μετά την κρίση, εγκαθίσταται μια περίοδος μεταμέλειας. Ο σύντροφος έχει την τάση να μετανιώνει γι’ αυτά που έκανε, να αναζητά τη συγχώρεση ή ακόμη και να υπόσχεται ότι θα καταφύγει για βοήθεια σε κάποιον ειδικό. Φοβούμενος μη χάσει τη σύντροφό του, ελαχιστοποιεί την αξία των γεγονότων που έλαβαν χώρα, δικαιολογεί τη συμπεριφορά του χρησιμοποιώντας εξωτερικούς παράγοντες (οικονομικά προβλήματα, προβλήματα στη δουλειά) και υπόσχεται ότι δεν θα ξανασυμβεί. Η γυναίκα μπορεί να θεωρήσει τον εαυτό της μερικώς υπεύθυνο για ότι συνέβη. Αυτή η συμπεριφορά καλλιεργεί στη γυναίκα την ελπίδα ότι ο σύντροφός της θα αλλάξει και δεν θα είναι πια βίαιος μαζί της αν εκείνη καταφέρει να είναι αντάξια των προσδοκιών του, να τον φροντίζει και να τον στηρίζει. Το ζευγάρι μπαίνει σε μια περίοδο που μπορεί να χαρακτηριστεί σαν μήνας του μέλιτος και η γυναίκα ξανά – ανακαλύπτει τη ζεστή και προστατευτική πλευρά του συζύγου της. Αυτή η φάση είναι που την εμψυχώνει να παραμείνει, να συνεχίσει την κοινή ζωή και να σβήσει από την σκέψη της όλες αυτές τις τρομακτικές σκηνές που έζησε.

Όμως, όσο ο κύκλος επαναλαμβάνεται, τόσο πιο έντονο είναι το αποτύπωμα της βίας πάνω στο θύμα και τόσο περιορίζεται χρονικά η περίοδος του μέλιτος.
Κάποια στιγμή η γυναίκα θα βρεθεί καθημερινά εκτεθειμένη στην απαξίωση, τον έλεγχο, την επιθετικότητα και θα ζει μέσα στην ανασφάλεια και το φόβο, εξαρτώμενη συνέχεια από τη διάθεση του συντρόφου της. Η γυναίκα θα θεωρεί τον εαυτό της ανίκανο να σταθεί μέσα στη σχέση ή οπουδήποτε αλλού και υπεύθυνη για τη βία του συζύγου. Θα αισθάνεται ανίκανη να ξεφύγει από την κατάσταση ή να τη βελτιώσει.

Ο κύκλος αυτός μπορεί να είναι ατελείωτος αν το θύμα δεν βρει ένα τρόπο για να αποδράσει φυσικά και συναισθηματικά από αυτή τη νοσηρή κατάσταση.

ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Έρευνες στην Ευρώπη επισημαίνουν ότι:

• Η ενδο-οικογενειακή βία είναι βασική αιτία αναπηρίας και θανάτου (Ball, 1996: United Nations World development Report 1995)
• 2 γυναίκες πεθαίνουν την εβδομάδα στην Ευρώπη από τους νυν ή πρώην συντρόφους τους (Home Office, 1996, UK)
• 69% της ενδο-οικογενειακής βίας καταλήγει σε τραυματισμό (BCS, 1996)
• Μία στις τέσσερις περιπτώσεις καταλήγει σε βαριά σωματικά τραύματα (Stanko et al, 1997)
• Οι γυναίκες που κακοποιούνται σωματικά, κακοποιούνται κατά μέσω όρο 4 φορές το χρόνο (Mooney, 2003)
• Το 60% των κακοποιημένων γυναικών, υφίσταντο βία κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και ως συνέπεια το 13% αποβάλλουν (Mc Williams & Mc Kiernan, 1993)
• Στο 90% των περιστατικών βίας, τα παιδιά βρίσκονται στο ίδιο ή στο διπλανό δωμάτιο (European Crime Survey, 2002)
• Στο 50% των περιστατικών ενδο-οικογενειακής βίας, τα παιδιά είναι επίσης θύματα άμεσης βίας (NSPCC, 2005)
• Η ενδο-οικογενειακή βία είναι παράγοντας που συντελεί στο ένα τέταρτο των αυτοκτονιών των γυναικών (Stark et al, 1997)
• Οι συνέπειες της ενδο-οικογενειακής βίας είναι παρόμοιες με τις συνέπειες των βασανιστηρίων και της φυλάκισης ομήρων (Graham et al, 1988)
• Το πιο συνηθισμένο σχήμα βίας είναι αυτό στο οποίο ο άνδρας είναι ο δράστης και η γυναίκα το θύμα. Το αντίθετο σχήμα στο οποίο η γυναίκα είναι αυτή που επιτίθεται, εμφανίζεται μόνο στο 4% των περιπτώσεων (Women’s Aid, 2006)
*

Address

Náxos

Website

facebook.com

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when ΕΔΩ - Αδέσμευτη Κίνηση Πολιτών Νάξου posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Contact The Organization

Send a message to ΕΔΩ - Αδέσμευτη Κίνηση Πολιτών Νάξου:

ΕΔΩ - Αδέσμευτη Κίνηση Πολιτών Νάξου