04/03/2026
Αφορμή για συζήτηση.
Εδώ και καιρό διαβάζω διάφορες αντιδράσεις για την Λαμία που "πεθαίνει".
Πεθαίνει από άποψη υποδομών.
Πεθαίνει από άποψη ευκαιριών κάθε είδους.
Πεθαίνει από άποψη δημογραφική.
Πεθαίνει από άποψη ψυχαγωγίας.
Πεθαίνει από άποψη οικονομική.
Πεθαίνει από άποψη εμπορική.
Εν ολίγοις πεθαίνει. Έχουν φύγει όλοι οι νέοι.
Έχω μία ελπίδα πως κάτι μπορεί να συμβεί για να αναστρέψει τα παραπάνω και γι αυτό δεν γράφω πέθανε. Ποιος είμαι εγώ που θα κάνω τον ιατροδικαστή.
Βλέπω να γράφονται διάφορα από διάφορους σχετικά για την παρακμή της πόλης σε διάφορους τομείς. Από όλες τις πολιτικές και δημοτικές παρατάξεις που βρέθηκαν σε θέση αρχής στην πόλη, λες και κάποιοι άλλοι, άγνωστοι, την διοικούσαν
Κρατήστε την φωτογραφία της δημοσίευσης θα καταλάβετε γιατί την ανεβάζω.
Επέστρεψα στην Λαμία το 2017 για να ολοκληρώσω την έρευνα για το πρώτο μου μεταπτυχιακό. Ορκίστηκα το 2018. Συνέχισα να ζω και να προσπαθώ να εργαστώ στην πόλη μας. Δεν είχα θέμα με την εργασία, δεν επιθυμούσα να εργαστώ σύμφωνα με τις σπουδές μου αυστηρά, δεν είχα αυταπάτες. Φτάνει ο Covid. Κατά τις καραντίνες εργάστηκα σαν βοηθητικός υπάλληλος στην Εθνική Τράπεζα, στο κέντρο. Πολλούς από τους φίλους της σελίδας, αν περάσατε από εκεί, σίγουρα θα σας εξυπηρέτησα. Προσοχή! Στην τράπεζα εργάστηκα μέσω διαφημιστικής εταιρείας από Αθήνα, όχι μέσω γνωριμίας. Παράλληλα, η ίδια εταιρεία, μου πρότεινε να κάνω μία ακόμη δουλειά στο λιανεμπόριο στην πόλη, που ήταν 16 επισκέψεις σε καταστήματα με διάρκεια 30' - 60'. Με αμοιβή 2 ευρώ, ανά επίσκεψη, σύνολο 32 ευρώ τον μήνα. Με πίεση έγιναν 74, με μία τυπική ασφάλιση.
Παράλληλα με τις 2 αυτές εργασίες ξεκίνησα και δεύτερο μεταπτυχιακό, στο τμήμα θετικών σπουδών, με έδρα την πόλη μας. Ευτυχώς, μπόρεσα με βάση νόμο του υπουργείου Παιδείας να το κάνω δωρεάν, χωρίς δίδακτρα. Εκείνη την περίοδο η μόνη ημέρα ξεκούρασης ήταν η Κυριακή (αν δεν υπήρχε εργασία ή διάβασμα).
Το πρόγραμμα της τράπεζας είχε βέβαια ημερομηνία λήξης, οπότε άρχισα πάλι να αναζητώ εργασία για την συνέχεια.
Με το θάρρος της παρουσίας μου σε ένα κατάστημα λιανεμπορίου σχεδόν μέρα παρά μέρα είπα να δοκιμάσω την τύχη μου και έδωσα βιογραφικό. Με κάλεσαν μετά από 2 μέρες για συνέντευξη.
Μπαίνοντας στο γραφείο μπροστά εγώ, πίσω ο υπεύθυνος προσλήψεων και πριν κλείσει η πόρτα ακολουθεί ο εξής διάλογος:
- Κανέναν γνωστό έχεις;
- Τι να τον κάνω; Αφού σχεδόν κάθε μέρα εδώ είμαι, με ξέρετε, απαντώ.
- Ε, μία γνωριμία πάντα βοηθάει.
Και προχωρήσαμε σιγά σιγά στη συνέντευξη. Η θέση, που ακόμη δεν είχε ανοίξει, αφορούσε ψυγεία κατάψυξης με θερμοκρασία -17. Να μην τα πολυλογώ δεν με κάλεσαν ποτέ.
Λίγο μετά, είχα την τύχη να περάσω από τον χώρο των οδικών μεταφορών. Άλλος κόσμος, εμπειρία ζωής που κράτησε 8 μήνες.
Μετά πήρα την απόφαση να φύγω από την Ελλάδα για διδακτορικές σπουδές. Καθώς έψαχνα βλέπω μία θέση εργασίας σε παγκόσμιο πανεπιστημιακό οργανισμό στην Αθήνα. Βλέπω τις απαιτήσεις θέσης, λέω το'χω. Κάνω αίτηση. Πρώτη συνέντευξη στα αγγλικά οκ. Δεύτερη συνέντευξη αγγλικά και ελληνικά οκ. Τρίτη συνέντευξη στα αγγλικά και ελληνικά μαζί με 3 τεστ δοκιμασίας επιτυχής. Μάρτιος 2023 Συγχαρητήρια!
Από τότε ακολούθησε μετακίνηση στην Αθήνα, εργασία στον παγκόσμιο οργανισμό, συνεργασία με συναδέλφους σε Αγγλία, Γαλλία, Ιταλία, Τουρκία, Πολωνία, Ντουμπάι, Φιλιππίνες, Ουκρανία, Ρουμανία κ.α. Σεβασμός στην προσωπικότητα του καθένα, με ενσυναίσθηση, με προοπτική εξέλιξης, με σιγουριά για το αύριο και εγώ να αναρωτιέμαι αν είναι αλήθεια. Το παρακαλώ στα email που ζητάς κάτι από τον συνάδελφο είναι υποχρέωση.
Και όλο αυτό να με κάνει να κοιτάω πίσω και να σκέφτομαι πως στον αγαπημένο μας τόπο, που γεννήθηκα, έζησα και νοσταλγώ, έπρεπε να ψάχνω, να ρωτάω, να παρακαλάω ιδιαίτερους και ιδιαιτερες για μία πολυπόθητη θέση εργασίας σε έναν ανήθικο αγώνα με άλλους συμπολίτες μου που παλεύουν για επιβίωση. Σε ένα αλισβερίσι με επίδοξους πάτρωνες της πόλης.
Οι κύριοι λοιπόν που μπαινοβγαίνουν σε γραφεία, ακολουθώντας και χαιρετώντας συγκεκριμένα άτομα, που συνωστίζονται σε κομματικές εκδηλώσεις για μία φωτογραφία με χειραψία, ας μη χύνουν κροκοδειλια δάκρυα για την κατάντια της πόλης και για την ερήμωσή της από νέους.
Η φωτογραφία είναι 20 κιβώτια βιβλία που μετέφερα αδειάζοντας μόνο το παιδικό μου δωμάτιο, αφού πλέον έχω φύγει. Και κάθε φορά που με πιάνει η νοσταλγία για την όμορφη Λαμία μας σκέφτομαι το παιδικό μου δωμάτιο και μου περνάει.
Να είμαστε καλά να την βλέπουμε τα Σ/Κ και τις γιορτές!
