16/09/2026
Μιὰ βιβλιοθήκη εἶναι οἱ συλλογές της,
εἶναι ὅμως καὶ οἱ σιωπές της.
Νὰ ἐξηγηθοῦμε:
σὲ καιροὺς ποὺ ὁ θόρυβος
ἐκτὸς καὶ ἐντός μας πυκνώνει,
ποὺ ἡ ἀκατάπαυστη καὶ ἀκατάσχετη
διαδοχὴ εἰκόνων καὶ λέξεων
στὰ κοινωνικὰ δίκτυα καταλύει
κάθε «ἐλεύθερο» λεπτὸ τοῦ χρόνου
πολλῶν ἀπὸ ἐμᾶς,
ὁ χῶρος τῆς βιβλιοθήκης
μᾶς προσφέρει τὴν ἡσυχία
τῆς καταλλαγῆς.
Μιὰ δυνατότητα νὰ μετρήσουμε
ἀλλιῶς τὰ πρωινά, τὰ μεσημέρια,
τὰ ἀπογεύματα, σὲ ἕνα περιβάλλον
ποὺ τιμᾶται διαφορετικὰ ὁ χρόνος.
Ἡ βιβλιοθήκη ἐπίσης εἶναι
καὶ οἱ ἄνθρωποί της:
οἱ βιβλιοθηκονόμοι, οἱ τεχνικοί,
κυρίως οἱ ἴδιοι οἱ χρῆστες.
Σὲ ἕναν τέτοιο χῶρο,
εἶσαι καὶ δὲν εἶσαι μόνος.
Χρειάζεσαι τοὺς γύρω
γιὰ νὰ θέσεις ἐρωτήσεις,
νὰ λάβεις ἀπαντήσεις καὶ
νὰ ζήσεις στὸ ἐνδιάμεσο
τὴ συνύπαρξη.
Νὰ κουβεντιάσεις μιὰν ἀπορία σου,
νὰ μοιραστεῖς ἐντυπώσεις ἀπὸ ἕνα βιβλίο,
νὰ ζητήσεις προτάσεις ἀνάγνωσης.
Μιὰ βιβλιοθήκη γίνεται τεῖχος
καταφυγῆς, σὲ στιγμὲς μεγάλης μοναξιᾶς,
κι ἄλλοτε πάλι, ἀσυνειδήτως,
σὲ μιὰ βιβλιοθήκη μπορεῖ καὶ
νὰ ζητᾶμε μιὰ πρόταση κοινοῦ βίου
ποὺ ξεκινᾶ ἀπὸ τὴ μελέτη
καὶ ἐκτείνεται στὸν κόσμο.
Σοφίας Σαρογλίδου
Ἡ βιβλιοθήκη: μιὰ κιβωτός (ἀπόσπασμα)
Ἀφιέρωμα: "Τὸ βιβλίο"
Τεῦχος 391, Σεπτέμβριος 2026
@ακόλουθοι
