04/06/2024
მარიამისა და ნინოს, ქიზიყელი გოგოების ინტერვიუს გაეცანით და გაიგეთ რას ფიქრობენ დღევანდელ პოლიტიკურ პროცესებზე.
მარიამსა და ნინოს ჩვენკენ, ქიზიყში ყველა იცნობს, ტყუპები რომ არიან და ვერ ვარჩევთ ეგენიო ჰო? სულ მცირე ასე მაინც იცნობენ ♡
ქვემოთ გთავაზობთ ინტერვიუს ორივესთან, მარიამთან და ნინოსთანაც.
მარი:
ამ ეტაპზე ერთადერთი სათქმელი მაქვს ჩვენი ხალხისთვის, ყველამ ჩვენი იმედიანობა თუ უიმედობა უნდა მოვიკრიფოთ და წავიდეთ არჩევნებზე.
მესმის რომ ბევრი ვერ გვიერთდება აქციებზე, ბევრი ვერ იღებს ხმას, ასეთ ადამიანებს შეგიძლიათ არჩევნების დღეს დაგვიდგეთ მხარში და ყველანი მოხვიდეთ არჩევნებზე, ეს იქნება ჩვენთვის, ქვეყნისთვის ყველაზე დიდი მხარში დგომა.
არც პოლიტიკური პარტიის წარმომადგენელი ვარ, არც სამოქალაქო სექტორის, არც ჟურნალისტი და მთავრობა რომ არ გვაიძულებდეს, არც ქუჩაში ვიდგებოდი. ვინც კიდევ ეჭვობს, რამე არ იცის, ისეთი კითხვა გაუჩნდება, რომელიც მეც არ ვიცი, თანახმა ვარ ყველას ვესაუბრო, ყველასთან განვიხილო, დავსხდეთ, მოვიძიოთ ინფორმაცია და ერთად გავიაზროთ რა დიდი საფრთხის ქვეშ ვართ.
არ ვარ იურისტი, მაგრამ როცა დამჭირდა ინფორმაციის წაკითხვა, კანონიც წავიკითხე, ახლა ინტერნეტში ყველა ინფორმაციაა, ყველამ შეგვიძლია წავიკითხოთ და თავად გავერკვეთ. მე პირადად როცა წავიკითხე, პირველივე რაც ზედაპირზევე ჩანდა, იყო ის, რომ კრიტიკული აზრის მოსპობა უნდათ, თავისუფალი მედია და სამოქალაქო სექტორი თუ შეიზღუდა, მივალთ იქამდე რომ იარსებებს ერთი დიქტატორი და რასაც ის იტყვის, ის უნდა ვაკეთოთ.
ჩვენნაირი მოქალაქეებისთვის, რომელთაც არ გვაქვს იურიდიული განათლება, მარტივად შეგვიძლია დასკვნა გამოვიტანოთ რა ხდება ქვეყანაში. დიდი ცოდნა არ სჭირდება იმის გაგებას, რომ ამდენი წელია მხოლოდ მინისტრებისთვისაა აყვავებული ქვეყანა და რიგითი ადამიანები ვერ ვგრძნობთ.
ნინო:
მიუხედავად იმისა, რომ არასდროს ვარ წინა ხაზზე, არასდროს ვიბრძვი, ვარ რიგითი მოქალაქე, მაქვს სამსახური, ყოველდღიური ცხოვრება, მიუხედავად იმისა რომ მშიშარაც ვარ, წინ წასვლაც არ გამომდის, ვიყინები კიდეც რთულ დროს, ამის მიუხედავად, ჩემი თვალებით ვნახე როგორ შევძელით ერთობით და ერთიანობით ადამიანების გადარჩენა დაჭერებისგან.
რუსეთში ვცხოვრობდით ბესლანის ტრაგედია რომ მოხდა, ყველა დაზაფრული იყო, მაგრამ ერთი მასწავლებელი არ მახსოვს, ხმა რომ ამოეღო. ხმას ვერ იღებდნენ და ერთმანეთში აწყლიანებული თვალებით ლაპარაკობდნენ, ეს გვინდა?! ამას გვინდა შევეგუოთ?! მე არ მინდა, არ მინდა რუსეთი, საქართველოშიც იგივე უნდათ რომ მოხდეს? არ მოხდება.
ფიქრები სულ მაქვს, რომ როცა დასჭირდებათ, ჩვენც მოგვადგებიან, სად არის გარანტია, რომ ჩვენ არ ვიქნებით შემდეგი?! ასეთი ფიქრების მიუხედავად, ყოველ საღამოს აქციაზე ვარ. ეს უკვე არჩევანის საკითხია, ან უნდა აირჩიო იმის გააზრება, რომ საფრთხეა და აქ დგახარ, ან არადა ჩუმად იყო. ჩუმად ყოფნა უკვე მათ მხარეს ყოფნაა და ამიტომ ვდგავარ აქ. ვინ ვარ? ერთი წერტილი ვარ იმ მასაში, მაგრამ ჩემი მოვალეობაა აქ ვიდგე.
მე რომ ვხედავდე, ამ კანონპროექტს ამხელა წინააღმდეგობა არ მოყვა, ბოლო-ბოლო წავიდოდი ქვეყნიდან და ვიტყოდი საზოგადოებას ეს უნდა მეთქი, მაგრამ ვხედავ, რომ საზოგადოებას არ უნდა და ჩვენზე ზეწოლას ახდენენ. აქ ვისწავლე, აქ ვიშრომე, აქ მინდა ცხოვრება და რატომ მხდიან იძულებულს წავიდე?!
თან ახლა რელიგიითაც მანიპულირებენ. ტრადიციული ხალხი ვართ, სენსიტიურ საკითხებს ეხებიან, ყველაფერს კადრულობენ ოღონდაც საკუთარი თავი გადაირჩინონ. ვფიქრობ ხოლმე, რამდენად უპრინციპოები და რწმენაში არამყარი მორწმუნეები ვგონივართ, რომ ფიქრობენ ჩვენს რწმენას ასე მარტივად რამე შეარყევს.
რუსეთისკენ თუ პირი ვიბრუნეთ, ავტოკეფალიის საკითხიც დადგება, რატომ ვუყურებთ ასე მარტივად ამ ამბავს, არ ვიცი. რუსეთთან დაგვაახლოებენ და ავტოკეფალიას ჩამოგვართმევენ, რუსები არ იყვნენ
ეკლესია-მონასტრები რომ გადაგვიღებეს?!
მგონია, რომ ახალგაზრდების დიდი ნაწილი მივა არჩევნებზე. საარჩევნო პერიოდის დროს, ძალიან დიდი სტრესის ქვეშ ვიქნებით, მარტო რეპრესიების გამო არა, ფსიქოლოგიურადაც რთულად ვიქნებით, მაგრამ გვინდა არ გვინდა, მოგვიწევს რომ სიმყარე გამოვიჩინოთ, შუბლით შეხეთქების სიმყარეც ხომ ისაა, რომ მის იქით გზა არ დაგრჩენია, ახლა ზუსტად ის დროა, უბრალოდ სხვა გზა არ დაგვრჩენია.
