10/06/2026
ანსამბლ “შვიდკაცას “ წევრი დავით შიშნიაშვილი იხსენებს :
“2005 წელს, ნათლისღების დღესასწაულზე, მომლოცველთა დიდი ჯგუფი წმინდა ნიკოლოზის საფლავზე მიდიოდა. მამა ილიას პატრიარქმა უთხრა, შენ არ წახვიდე, ბიჭებთან ერთად აქ მჭირდებიო. წირვა ყოველთვის დილის 9 საათზე იწყებოდა, ზოგიერთ შემთხვევაში 10-ზეც, მაგრამ იმ დღეს დილის 8 საათზე დაიწყო. პატრიარქს ძალიან ბევრი სტუმარი ჰყავდა მისაღები და ყველაფერი უნდა მოესწრო... წირვიდან მეგობრის ბავშვის ნათლობაზე წავედი. იმ დღეს დედამ მთელი გულით გამაფრთხილა, გეხვეწები, მანქანა დატოვე და საღამოს შინ ტაქსით წამოდიო, ტაქსის 10 ლარიც კი მომცა... სუფრას მივუსხედით, მთელი დღის მშიერი ვიყავი და განსხვავებული სასმისით ღვინო რომ მომაწოდეს, მას შემდეგ აღარაფერი მახსოვს, შესაბამისად, ჭკუაც არ მომეკითხებოდა. თურმე საჭესთან ასეთ მდგომარეობაში დავჯექი. ორი მეგობარი და აჭარელი ნათლული მახლდა, რომელიც იმ დღეს პირველად იყო თბილისში. ავარიის მომენტი საერთოდ არ მახსოვს. ძალიან მძიმედ ვიყავი, პატრული რომ მოსულა, ექიმებისთვის უთქვამს, სამი პირი გადაიყვანეთ და ეს ვიდეოპატრულისთვის დავტოვოთო - მკვდარი ვეგონე. შინაგანი სისხლდენა, ტრავმა, ჩამსხვრეული ცხვირი... გამიმართლა და კარგი რეანიმატოლოგი შემხვდა. ნათლიაჩემი ცნობილი ანსთეზიოლოგია და მაშინ ღუდუშაურში მუშაობდა. წარმოიდგინეთ, იმდენად დალეწილი ვიყავი, თავზე მედგა და ვერ მიცნო. მერე დედაჩემი შემთხვევით დაუნახავს - თამრიკო, შენ აქ რა გინდაო? რომ გაუგია, შოკში ჩავარდნილა... იმ დღეს გამიმართლა. სისხლი რომ დამჭირდა, მეგობრები ყველანი ნასვამები იყვნენ და ლელა წურწუმიას აღმოაჩნდა ჩემი ჯგუფი - დაბალწნევიანმა სისხლი გაიღო და თავად გული წაუვიდა...
მცხეთაში რომ ვგალობდით, იქ ერთი 8 წლის ბიჭი გავიცანით. გუგას ხინკალი უყვარდა ძალიან, თურმე მთელი თვე ფულს აგროვებდა, მეგობარი რომ დაეპატიჟებინა. ჩემი ამბავი რომ გაუგია, ნაგროვები ფულით სულ სანთლები უყიდია და სვეტიცხოველში დაუნთია, ოღონდ დათო გადარჩესო. ღუდუშაურის ეზოში ყველა ლოცულობდა.
20 იანვარს, საღამოს, საპატრიარქოში უთქვამთ, ერთი მგალობელი ცუდად არისო. პატრიარქს მეუფე გერასიმესთვის დაუვალებია, წადი, აზიარეო. მერე სიმონ ჯანგულაშვილისთვის უკითხავს, ვინ არის, აბა, ფოტო მანახეო. ჩვენ ხომ ათონის მთაზე ერთად ვიყავით და სიმონს ფოტო ფერად პრინტერზე ამოუბეჭდავს. პატრიარქს დაუხედავს თუ არა, მეუფესთვის უთქვამს, გაჩერდი, მე უნდა წავიდეო... წარმოიდგინეთ, ორი ურთულესი და ძალიან დამღლელი დღის შემდეგ პატრიარქი რიგით მგალობელთან ღამის 11 საათზე კლინიკაში მოვიდა... იქ დახვდნენ მაშინდელი ხელმძღვანელი მარინა ღუდუშაური და სამედიცინოს რექტორი რამაზ ხეცურიანი. ამ ადამიანების მადლიერი ვარ, მაშინ ჩემს ოჯახს ეკონომიურად არ ულხინდა და არც დაზღვევის პროგრამა არსებობდა. ჩემი მკურნალობის ხარჯი საერთოდ არ გადაგვახდევინეს, როგორც ვიცი, სამედიცინომ და თავად კლინიკამ გაინაწილეს.
ჩემთან ერთად დაშავებული ბიჭი იწვა, რომელსაც ურთულესი მდგომარეობა ჰქონდა. გადადებული იყო, მაგრამ დედამისი აპარატიდან გამორთვაზე ექიმებს ხელს არ უწერდა. რამდენიც არ უნდა დასჭირდეს, ბინას გავყიდიო. ექიმი უხსნიდა, რომ ტვინზე უკვე შეშუპება მიდიოდა და გამორიცხული იყო, მდგომარეობა უკეთესობისკენ შეცვლილიყო. დედამისი დედაჩემივით უჭმელ-უსმელი, გაქვავებული იდგა. რომ გაიგო პატრიარქი მობრძანდებოდა, დედაჩემისთვის უთხოვია, გეხვეწები, უთხარი, იქნებ ჩემი შვილიც დამილოცოსო. ეტყობა ეგონა დედაჩემი იცნობდა ან უწმინდესის ნათესავები ვიყავით, არადა, დედაც პირველად ხედავდა უწმინდესს ასე ახლოს...
პატრიარქი რომ შემობრძანდა ამ დროს ტკივილისგან გათიშული ვიყავი - ანესთეზიაც კი არ გაუკეთებიათ, ცხვირის ძვლებს ისე მისწორებდნენ... ხმა ჩამესმა, დავით, ნახე, შენთან ვინ მოვიდაო. თვალები გავახილე და მისი უწმინდესობა დავინახე. ვერ გავიგე, სად ვიყავი, შოკი მქონდა. მინდოდა წამოვმდგარიყავი და უწმინდესის წინ დამეჩოქა. იყავი დავით, იყავი, აბა, როგორ ხარ? კარგად, თქვენო უწმინდესობავ, ვუთხარი და... მერე მამა ტარიელის ხმა გავიგონე, დაწყნარდი, დაწყნარდიო და მაზიარა.... რეანიმაციას თვალი რომ მოვავლე, ვხედავ, ერთ მხარეს რამაზ ხეცურიანი მიდგას, მეორე მხარეს მარინა ღუდუშაური. გონებაში უამრავი კითხვა დამიტრიალდა, სად ვარ, რა ხდება, აქ რა მინდა...
შვიდი მძიმე პაციენტიდან ყველა გადავრჩით. შემდეგ დღეს პალატაში გადამიყვანეს. რეანიმატოლოგებს 4-დღიანი მორიგეობა აქვთ. პირველ დღეს ვინც მიმიღო, შემდეგ მორიგეობაზე რომ მოსულა და იქ ვერ დავუნახივარ, უკითხავს, შიშნიაშვილი მოკვდაო? ისეთ მდგომარეობაში დამტოვა, ვერ წარმოიდგინა, ჩემი პალატაში გადაყვანა თუ შეიძლებოდა...
რეაბილიტაცია რთულად გადავიტანე, თითქმის 4 თვე სახლიდან ვერ გავდიოდი. ტაძარში ხელჯოხით მივედი. დამლოცა. გარკვეული პერიოდის შემდეგ მითხრა, დავით, შენ ჩემთან საღამოობით იარეო. ორწელიწად-ნახევრის განმავლობაში პატრიარქს ძილის წინა ლოცვებს ვუკითხავდი. დღე არ ჩამიგდია. არ ვიცი, ეს როგორ მოვახერხე, თან მაშინ მანქანაც არ მყავდა, ტაქსის ფულიც არ მქონდა, მეტროს დაკეტვამდე ვასწრებდი ხოლმე ჩასვლას, თუმცა ყოველთვის ესეც არ ხერხდებოდა...
ამ პერიოდში 4-5-ჯერ მომაყოლა ჩემი გადარჩენის ამბავი, მეკითხებოდა, ისიც (ვინც ყველაზე მძიმედ იყო) გადარჩაო? თითქოს არ სჯეროდა, რომ უფალმა მისი ხელით ეს სასწაული დაუშვა. ამ ხნის განმავლობაში ბევრს ვსაუბრობდით, საოცარი დღეები მქონდა. ზოგჯერ მეგონა პატრიარქი თავის ოთახში იყო, ისვენებდა, მაგრამ მოულოდნელად ბაღში შევხვდებოდი ხოლმე, მოდი, დავით, დაჯექი, მეტყოდა და მერე პირისპირ ვსაუბრობდით...”
